Wat een heerlijk dagje heb ik gisteren gehad op de Elf Fantasy Fair!

Hoewel het onnoemelijk druk was (het leek wel zondag – er was af en toe geen doorkomen aan), was het sfeertje lekker relaxed. Ik voel me altijd zo prettig tussen al die bijzondere mensen die gewoon doen wat ze leuk vinden! Heerlijk! Ik heb ook heel veel moois voorbij zien komen, meer dan andere jaren heb ik het idee.

Trends van dit jaar waren Roodkapjes, Samurai en Mad Hatters. Helaas blijven ook de ‘free hug’-pubers zich in aantallen vermeerderen.

Wel ben ik bijzonder weinig bekenden tegengekomen. Terwijl ik van behoorlijk wat mensen wist dat ze zouden gaan, ben ik er blijkbaar in geslaagd om ze mis te lopen.

Ik had mijn doedelzak meegenomen om samen met Ernic en zijn draailier, weer lekker muziek te gaan maken. Dat was echt superleuk om te doen. Veel hadden we niet geoefend, maar dit is nu het derde evenement dat we samen spelen en het gaat steeds beter. We raken beter op elkaar ingespeeld en ons repertoire wordt ook steeds groter. We werden al gevraagd of we in te huren waren, maar daar zijn we nog lang niet goed genoeg voor. We houden het maar op een gelegenheidsduo. Hoewel we daadwerkelijk 50 cent hebben verdiend tijdens een van de optredens

Het leuke van muziek maken op de fair, is dat je niet alleen entertainment voor anderen verzorgt, maar je zelf ook geamuseerd wordt door alle mensen die langs lopen. In het begin van de dag hadden we ons langs het pad bij de ingang gepositioneerd, dus we konden onze ogen uitkijken. Er kwamen echt hilarische kostuums en knutsels langs – van de chagrijnig kijkende  ‘zeemeerminman op viskraam’ moest ik zo lachen dat ik bijna niet meer kon spelen

Jammer genoeg waren er maar weinig mensen die echt even stil bleven staan om te luisteren. Het waren vooral fotografen die om ons heen zwermden. Man, wat zijn we vaak op de foto gezet! Op een geven moment stonden ze met z’n vieren tegelijk om ons heen, inclusief statieven en andere apparatuur, en werden lenzen en flitsers zowat in ons gezicht geduwd. Ik weet nu hoe BN’ers zich moeten voelen. En dan ook nog eens stug en ‘spontaan’ proberen door te spelen…

Verrassend genoeg ben ik ook zonder doedelzak op de foto gezet. Ik had het ding in m’n koffer zitten toen een fotograaf me aansprak: “Hee, wat zie jij er mooi uit, mag ik je op de foto zetten?”. Even had ik de neiging om achterom te kijken, of hij het niet tegen iemand anders had die achter me stond, want ik had gewoon mijn generieke groene jurk aan – helemaal niets bijzonders vergeleken met wat de meesten aan hadden. Dat vond ik dus wel een groot compliment.

Dat wordt de komende week dus internet afstruinen naar foto’s van ons, want lang niet alle fotografen hebben een kaartje achter gelaten.

Omdat ik tijdens onze bruiloft graag een bijzondere openingsdans wil doen, heb ik ook meegedaan aan de workshop Balfolk. Ik twijfel nu tussen de toverkring en de jig – de eerste is iets leuker, maar de tweede makkelijker om te leren. Want onze gasten moeten natuurlijk wel snel mee kunnen doen. Wellicht zijn er balfolkers die dit lezen, die advies kunnen geven?

Oh, en dan hebben we natuurlijk ook nog de Buit! Drie mooie klankschalen, en wat touwtjes die rook produceren als je ze aansteekt, die ik wil gaan gebruiken voor mijn eerstvolgende nieuwe LARP-karakter (een ritualist). Het lijkt me een supermooi effect geven om de klankschalen te verdelen onder de deelnemers aan het ritueel en ze er dan om de beurt, steeds sneller en daarna steeds langzamer, op te laten slaan. Ze waren wel flink aan de prijs, maar dankzij mijn afdingskills heb ik toch mooi €16,- bespaard

Ook kocht ik een cd’tje van de Duitse band ‘Schelmisch‘, die ik op de fair had horen optreden. Grote trommels, gigantische doedelzakken en gongs. Heerlijke muziek!

Van Ernic kreeg ik Rufus cadeau (hij had volgens de verkoper nogal last van winderigheid, dus ik heb ‘m inmiddels maar buiten gehangen):

Het volgende wilde ik niet kopen, want het was veels te duur. Maar toen ik van het kraampje wilde weglopen, begon Aimée hevig te protesteren. Ze moest en zou het hebben. Want het zou perfect bij haar groene jurk passen. En ik moest het vooral niet wagen om dit te laten hangen! Tsja, en wie Aimée kent, weet dat je haar niets moet weigeren. Ik kon er dus echt niets aan doen! Het is haar schuld!

It’s so prrrretty!

Alleen jammer dat Omen afgelopen weekend was. De weekends hadden beter omgedraaid kunnen zijn. Nu moet ik een half jaar wachten om het te dragen!