Gewapend met mijn slofjes begon ik aan poging 2 wat betreft mindfulness.
Ik had niet bepaald zin om naar de cursus te gaan. Mijn huiswerk was hard gefaald: iedere dag die stomme lichaamsscan doen trok ik niet. De eerste dag kwam ik weer niet verder dan het eerste been, de tweede dag viel ik in slaap toen ik het ‘s ochtends in de trein deed, de derde dag viel ik in slaap toen ik het na afloop van de werkdag in de trein deed, en daarna ben ik ermee gekapt.
Ook de tweede huiswerkopdracht, iedere dag dezelfde handeling met aandacht doen, was geen succes. Okee, ik had dan ook niet ‘de kattenbak schoonmaken’ moeten kiezen. Dat is nou niet een activiteit die je bewust in geuren & kleuren wil beleven. Bovendien is iedere activiteit die ‘s ochtends plaatsvindt per definitie ongeschikt, want dan heb ik haast – ik moet wel een trein halen!
In de les moesten we ons huiswerk bespreken in groepjes van twee. Ik heb braaf gedaan wat er van me gevraagd werd, maar na afloop vroeg ik de docent wel wat de meerwaarde daar van was.
Hij keek me enigszins verbaasd aan.
“Vind je het dan niet fijn, om je ervaringen met anderen te delen?”
Nou nee, daar heb ik niet echt een positief of negatief gevoel bij. Ik vraag me alleen af wat het nut ervan is.
“Nou,” legde hij uit, “door er met anderen over te praten, ga je over je ervaringen nadenken en kom je tot andere inzichten.”
Sommige mensen misschien. Maar zo werk ik dus niet. Ik denk na voordat ik praat, niet doordat ik praat.
Ik denk heel veel na over dingen, dat is juist een van de redenen dat ik deze cursus doe. Maar daar heb ik niet noodzakelijk anderen voor nodig. Vertellen over mijn inzichten van afgelopen week leverde mij geen nieuwe inzichten op. Ook niet door het inzicht van mijn medecursist aan te horen, want die persoon zit anders in elkaar dan ik en heeft zijn eigen vraagstukken waar hij mee worstelt.
Goed, we gingen nogmaals groepsgewijs de lichaamsscan doen. Ik kwam ditmaal -hoera- tot de rechter enkel.
Daarna een nieuwe oefening: de zitmeditatie. Een kwartier lang in lotushouding op je ademhaling concentreren.
Een kwartier is gelukkig minder lang dan het half uur van die andere oefening. Maar ik weet niet hoe het met jullie zit, maar als mijn concentratie tijdens de eerste oefening al op is gegaan, dan kan ik niet vol enthousiasme weer opnieuw concentratie aanboren voor de tweede oefening. Alsof er een dagvoorraad aan concentratie is. En op = op.
En weet je, die lotushouding zit in praktijk toch echt niet zo comfortabel als in theorie…
Inmiddels was ik er dus alweer helemaal klaar mee. Volgens de docent mag je niet boos worden als het niet lukt. Je moet constateren dat je boos bent, dat vriendelijk naast je neerleggen, en verder gaan met de oefening. Dus was ik boos op mezelf omdat ik toch boos was geworden. Zucht.
Van de ene kant heb ik het gevoel dat dit absoluut niets voor mij is. Ik krijg flashbacks naar het streetdance debacle van een tijdje terug en vraag me af of ik er niet beter mee kan stoppen.
Van de andere kant is het logisch dat het me niet ligt – de hele reden dat ik deze cursus doe, is omdat ik dit moet leren. En in tegenstelling tot de streetdanceles gaat het er bij deze cursus niet om dat het leuk is, maar dat ik er iets van opsteek. Gisteravond werd dan ook nogmaals benadrukt dat je de oefeningen helemaal niet plezierig hoeft te vinden. Maar dat je ze toch gewoon moet doen.
Nog even doorzetten dus.
Thuis heb ik twee stukken chocolade naar binnen gewerkt. Dat hielp.
Deze cursus is misschien goed voor de geest, maar niet voor het lichaam.
Lenny, hou vol!
En de eerstvolgende keer dat wij elkaar tegenkomen op een bal gaan wij samen enorm mindful mazurka’s dansen.
–Ik kwam ditmaal -hoera- tot de rechter enkel.–
Je gaat dus vooruit! Verleg anders je doel. Alleen een been en dan is het klaar. Morgen het andere been. Volgende week 2 benen.
Van lotus-houding krijg ik vre4selijke pijn in de knik in mijn rug. Ik denk dat je blijer zou worden van een cursus mindfullness van een docent die zich wat meer in jouw situatie kan verplaatsen en medecursisten die ook meer met jou gemeen hebben.
Misschien is Yoga wel wat voor je, iets actiever, minder “je moet dit, je moet dat” en toch kan je er heerlijk bij tot rust komen. Denk dat het ook iets minder zweverig aandoet dan mindfulness. Ik zelf doe wekelijks Hatha Yoga, het helpt om mijn “computerlichaam” een beetje in beweging te houden en klaart lekker het hoofd.
Ik zou compleet kriegel worden van dit soort gedoe. Zelf heb ik ooit wat maanden yoga gedaan en daar moest ik al iedere keer moeite doen om niet keihard te gaan lachen tijdens de “voel de vreugde in je pijn” en “dit moment is een cadeautje voor jezelf” ademhalingsoefeningen. Alleen power yoga vond ik leuk, omdat daar iets van tempo en een competitief element in zat
Misschien een heel stom plan (en een gepasseerd station, maar ik zeg het toch) maar is het niet een idee om met wat je nu hebt geleerd een soort eigen plan samen te stellen? Ik herken die rusteloosheid en altijd met je hoofd ergens anders zijn heel erg van mezelf tot een paar maanden geleden, maar bij mij heeft Jan me heel erg geholpen om er van af te komen.
Eerst door me te verplichten na 8 uur niet meer te werken. Daarna door me iedere dag, steeds langer, gewoon op de bank te laten zitten en naar een film of een dom programma te laten kijken (spelletjes vond ik te veel tijdverspilling). Eerst een uur, daarna steeds langer, waarbij ik eerst door heel wat weerstand heen moest, maar merkte dat het gevoel van Moeten steeds meer verdween. Uiteindelijk begon ik niks doen leuk te vinden. En inmiddels kan ik zeker tot vier volle vakantiedagen zonder schuldgevoel genieten van luie niksheid (zelfs met computerspelletjes), kan ik pauzes nemen onder werktijd en soms gewoon zelfs spijbelen (wat echt het allerleukste is wat er is en who cares? Het is niet alsof de wereld vergaat als jij even een dagje in de zon zit). Alleen in tijden van heul veul stress kom ik mijn oude zelf weer tegen, die dagen en nachten door kan trekken zonder een moment rust, eten of gezelschap. Maar ik zie nu ook hoe ontzettend niet leuk die Olga is.
Dat dit heeft gewerkt en yoga, slaappillen en vreugde in je pijn-zweefteef niet, is denk ik omdat Jan precies weet hoe ik in elkaar zit. Wat wel zou werken en wat niet. Ook omdat ik zo tyfuseigenwijs ben dat ik alleen maar opstandig wordt als iemand me probeert te dwingen in een keurslijf dat ik niet wil. Ik heb geen idee hoe jij het zou kunnen aanpakken of wat voor plan jij zou kunnen maken (misschien met Mark of iemand anders die je door en door kent), maar misschien dat dat uiteindelijk beter werkt dan een algemene cursus. Al blijft het wel even hard knokken.
Ik denk dat Olga wel een punt heeft. Boven alles vind ik het heel stoer dat je met zoiets als mindfulness bezig gaat, hoor! Maar ik denk wel dat de lessen en de leraar bij je moeten passen (en da’s eigenlijk met alles zo, of het nou mindfulness, yoga, kenjutsu, communicatietraining of wiskunde is). Ik zou zeggen: kijk het nog even aan, en als het je ècht tegenstaat, zoek dan wat anders.
Enne, P.S.: de lotushouding? Dat vind ik best veel gevraagd in het begin van zo’n cursus. Ik doe al een aardig tijdje aan za-zen, maar de lotushouding zit er bij mij niet in – ik ben daar echt niet lenig genoeg voor. Je mag je grenzen proberen te verleggen, maar een meditatiehouding moet boven alles gewoon comfortabel en goed uit te houden zijn.
Wat betreft de lotushouding, die vind ik ook totaal niet lekker. Je kan het jezelf makkelijker maken door het zo te doen: http://us.123rf.com/400wm/400/400/leedsn/leedsn1111/leedsn111100108/11208040-lamp-head-zakenman-in-lotus-houding-met-tekstballon-mediteren-op-kantoor.jpg (beetje rare foto, ja). Je voeten niet helemaal in je heupen leggen scheelt veel, zo zitten lukt me dan ook wat langer.
Je geeft de oplossing zelf al aan:
Chocolade therapie! Dat helpt jou en het bestaat echt hoor.
Nou ja, gelukkig hoefden we de lotushouding niet ‘all the way’ te doen. Bijna nienand kwam met de knieën aan de grond. Desondanks vind ik ook een soort kleermakerszit niet extreem comfortabel
Yoga schijnt ook onderdeel te zijn van de cursus. Daar beginnen we de volgende les mee. Ik heb alleen geen idee wat het verschil is tussen yoga, mediteren, etc. Voor mij is het nog allemaal hetzelfde. Maar dat zal ik dan wel merken, misschien ligt me dat inderdaad beter.
Want jullie hebben ook wel gelijk dat het niet alleen een kwestie van volhouden en oefenen is. Sommige dingen liggen je gewoon niet en dan kun je doen wat je wil, maar succesvol wordt het nooit.
Maar ik vind het nu nog te vroeg om dat te bepalen, dus voorlopig ploeter ik nog even door. Dan heb ik ook wat meer handvaten om eventueel een ‘eigen lesprogramma’ op te stellen, want nu kan ik er ook gewoon nog niks mee.
Overigens gaar het mij niet puur om het ‘minder moeten’. Ik wil ook meer kunnen genieten van een moment. Nou hangt dat voor een deel wel met elkaar samen, maar ook niet helemaal. Vandaar in eerste instantie de keuze voor een cursus waarbij je aandacht leert te schenken aan het moment zelf, in plaats van iets om je te leren ontspannen. Ik had dan ook wat minder focus op het lichaam verwacht. Dat valt me tegen.