Zo, eventjes de stad in geweest om diverse nuttige dingen te halen. Kwam ik toch zomaar twee leuke jurkjes tegen! Kom maar gauw bij Lenny, dan hoeven jullie niet langer met z’n allen opgepropt aan dat rekje in die veel te warme winkel te hangen, hoor…
Wat een heerlijk dagje heb ik gisteren gehad op de Elf Fantasy Fair!
Hoewel het onnoemelijk druk was (het leek wel zondag – er was af en toe geen doorkomen aan), was het sfeertje lekker relaxed. Ik voel me altijd zo prettig tussen al die bijzondere mensen die gewoon doen wat ze leuk vinden! Heerlijk! Ik heb ook heel veel moois voorbij zien komen, meer dan andere jaren heb ik het idee.
Trends van dit jaar waren Roodkapjes, Samurai en Mad Hatters. Helaas blijven ook de ‘free hug’-pubers zich in aantallen vermeerderen.
Wel ben ik bijzonder weinig bekenden tegengekomen. Terwijl ik van behoorlijk wat mensen wist dat ze zouden gaan, ben ik er blijkbaar in geslaagd om ze mis te lopen.
Ik had mijn doedelzak meegenomen om samen met Ernic en zijn draailier, weer lekker muziek te gaan maken. Dat was echt superleuk om te doen. Veel hadden we niet geoefend, maar dit is nu het derde evenement dat we samen spelen en het gaat steeds beter. We raken beter op elkaar ingespeeld en ons repertoire wordt ook steeds groter. We werden al gevraagd of we in te huren waren, maar daar zijn we nog lang niet goed genoeg voor. We houden het maar op een gelegenheidsduo. Hoewel we daadwerkelijk 50 cent hebben verdiend tijdens een van de optredens 
Het leuke van muziek maken op de fair, is dat je niet alleen entertainment voor anderen verzorgt, maar je zelf ook geamuseerd wordt door alle mensen die langs lopen. In het begin van de dag hadden we ons langs het pad bij de ingang gepositioneerd, dus we konden onze ogen uitkijken. Er kwamen echt hilarische kostuums en knutsels langs – van de chagrijnig kijkende ‘zeemeerminman op viskraam’ moest ik zo lachen dat ik bijna niet meer kon spelen
Jammer genoeg waren er maar weinig mensen die echt even stil bleven staan om te luisteren. Het waren vooral fotografen die om ons heen zwermden. Man, wat zijn we vaak op de foto gezet! Op een geven moment stonden ze met z’n vieren tegelijk om ons heen, inclusief statieven en andere apparatuur, en werden lenzen en flitsers zowat in ons gezicht geduwd. Ik weet nu hoe BN’ers zich moeten voelen. En dan ook nog eens stug en ‘spontaan’ proberen door te spelen…
Verrassend genoeg ben ik ook zonder doedelzak op de foto gezet. Ik had het ding in m’n koffer zitten toen een fotograaf me aansprak: “Hee, wat zie jij er mooi uit, mag ik je op de foto zetten?”. Even had ik de neiging om achterom te kijken, of hij het niet tegen iemand anders had die achter me stond, want ik had gewoon mijn generieke groene jurk aan – helemaal niets bijzonders vergeleken met wat de meesten aan hadden. Dat vond ik dus wel een groot compliment.
Dat wordt de komende week dus internet afstruinen naar foto’s van ons, want lang niet alle fotografen hebben een kaartje achter gelaten.
Omdat ik tijdens onze bruiloft graag een bijzondere openingsdans wil doen, heb ik ook meegedaan aan de workshop Balfolk. Ik twijfel nu tussen de toverkring en de jig – de eerste is iets leuker, maar de tweede makkelijker om te leren. Want onze gasten moeten natuurlijk wel snel mee kunnen doen. Wellicht zijn er balfolkers die dit lezen, die advies kunnen geven?
Oh, en dan hebben we natuurlijk ook nog de Buit! Drie mooie klankschalen, en wat touwtjes die rook produceren als je ze aansteekt, die ik wil gaan gebruiken voor mijn eerstvolgende nieuwe LARP-karakter (een ritualist). Het lijkt me een supermooi effect geven om de klankschalen te verdelen onder de deelnemers aan het ritueel en ze er dan om de beurt, steeds sneller en daarna steeds langzamer, op te laten slaan. Ze waren wel flink aan de prijs, maar dankzij mijn afdingskills heb ik toch mooi €16,- bespaard 
Ook kocht ik een cd’tje van de Duitse band ‘Schelmisch‘, die ik op de fair had horen optreden. Grote trommels, gigantische doedelzakken en gongs. Heerlijke muziek!
Van Ernic kreeg ik Rufus cadeau (hij had volgens de verkoper nogal last van winderigheid, dus ik heb ‘m inmiddels maar buiten gehangen):
Het volgende wilde ik niet kopen, want het was veels te duur. Maar toen ik van het kraampje wilde weglopen, begon Aimée hevig te protesteren. Ze moest en zou het hebben. Want het zou perfect bij haar groene jurk passen. En ik moest het vooral niet wagen om dit te laten hangen! Tsja, en wie Aimée kent, weet dat je haar niets moet weigeren. Ik kon er dus echt niets aan doen! Het is haar schuld!
It’s so prrrretty!
Alleen jammer dat Omen afgelopen weekend was. De weekends hadden beter omgedraaid kunnen zijn. Nu moet ik een half jaar wachten om het te dragen!
Ik had al langer een schoenenprobleem. Hoe berg je al je schoenen op, zonder ze op elkaar te moeten proppen zodat ze kreuken en zonder dat je niet meer in één oogopslag kunt zien welke schoenen je ook alweer tot je beschikking hebt?
Maar nu vond ik bij de Blokker een heel handig schoenenrek, waarin ook rekening was gehouden met laarzen. Hoezee! Nu konden een hoop schoenen de klerenkast uit:
Eigenlijk zou ik twee van dit soort rekjes moeten hebben, zodat alle schoenen uit de kast kunnen en daar meer plek is voor kleren. Maar helaas heb ik geen ruimte voor zo’n tweede rek.
Ik ben wel een beetje bang dat de schoenen zo erg stoffig worden. De perfecte schoenenopbergoplossing moet zich dus nog aandienen. Maar het is nu in ieder geval alweer een stapje beter dan voorheen.
Af en toe moet ik eens één nachtje elders overnachten. Zoals met kerst bij m’n ouders, of met oud & nieuw bij vrienden. Nou heb ik een hoop grote tassen en koffers, en handtasjes, maar eigenlijk niets dat precies goed is om slechts één setje kleren en een toilettas in kwijt te kunnen. Dus moest er een nieuwe tas komen.
En kijk wat ik vond….!!
Is ‘ie niet schattig??
Ja, hij stond onder de kindersectie. Whatever. Ik voel me nog lang niet volwassen genoeg om een suffe, degelijke, met monochrome kleur te nemen. 
Het is zo leuk om cadeautjes te geven aan degenen van wie je houdt! Veel leuker nog dan zelf iets krijgen.
Toen we gisteravond gezellig met z’n drietjes kerstavond vierden, mocht Zulay dan ook de pakjes uitpakken die voor haar onder de boom lagen. (We moesten wel even helpen)
Eerst een nuttig cadeautje. Omdat Zulay het vertikt om naar buiten te gaan als het koud is, slijten haar nageltjes niet genoeg. Ze krabt wel aan de mat bij de achterdeur, maar die is niet zo effectief. En de krabplank en krabpaal die we voor haar hadden gekocht, negeert ze. Dus kreeg ze gisteren van ons een krabmat. Wie weet werkt dat wel.
En dan natuurlijk ook nog een leuk cadeautje. Zulay geeft niets om speelgoed en de snoepjes uit de katten-adventkalender (jawel…) was ze na een paar dagen ook beu. Maar waar ze wel van houdt, is slapen op warme plekjes. Dus kreeg ze van ons een knus warm mandje. Die gaan we dan in de computerkamer zetten, zodat ze het hopelijk ook fijn vindt om bij ons boven te komen liggen (en niet pontificaal tussen ons en het toetsenbord in gaat liggen zodat je niet meer kunt werken).
En ook voor jullie: gelukkig kerstfeest gewenst!
Yay, daar is ‘ie dan: mijn eigen lockmachine!
Na goed geluisterd te hebben naar het advies van mijn naaijuf, ervaringsdeskundige Yvonne en de naaimachinewinkelverkoopster (galgjewoord), besloot ik dat het een Baby Lock Eclipse DX moest worden.
Naast het feit dat het een degelijk merk is en hij behoorlijk snel lockt, was het namelijk de enige die supermakkelijk inrijgbaar was (met luchtdruk). En ik ken mezelf: als het veel werk is om in te rijgen, dan blijft het ding ongebruikt in de kast staan.
Het enige nadeel is, dat er geen coversteek (van die dubbele naadjes die je onderaan t-shirts ziet) op zit. Dan zat je gelijk op een bedrag van rond de €1.500,- voor zo’n apparaat en bovendien was hij dan ook niet luchtdruk-inrijgbaar. Dus blijf ik het vooralsnog maar gewoon met m’n tweelingnaald doen.
Normaal gesproken koop ik apparaten altijd via internet, omdat je dan zeker weet dat je de goedkoopste aanbieder hebt. Maar voor een lockmachine loont het echt om naar een gespecialiseerde winkel te gaan. Niet alleen voor onderhoud in een latere fase, maar ik kreeg er nu ook een flinke voorraad lockgaren gratis bij (“Wit en antraciet. Oh, je wil liever zwart? Weet je wat, doen we ze er beide bij. Oh en hier, blauw is ook wel handig, voor spijkerbroeken”).
En over een tijdje mag ik een afspraak maken voor een gratis cursusje lockmachinegebruik. Dat had ik destijds ook gedaan toen ik mijn naaimachine kocht en het is toch wel een nuttige aanvulling op de handleiding, omdat je een soort boekje aanlegt waarin je op verschillende manieren gelockte stofjes plakt, zodat je precies weet wat voor effect een bepaalde instelling heeft.
Wat mij betreft dus een mooie besteding van de centjes die ik met mijn website heb verdiend tijdens de Halloweenperiode!
Vroeger ging ik zeer regelmatig winkelen voor kleding. Ik heb gemerkt dat ik tegenwoordig maanden niet ga, om dan ineens een heleboel tegelijk te kopen. Veel bevredigender
Ik sjouw dan de hele middag de stad door, winkel in en winkel uit, en kom uitgeput thuis. Hoe anders ging het vrijdagmiddag!
Toen ik mijn fiets had gestald en het centrum in liep, viel mijn oog ineens op een winkeltje dat ik nog niet eerder had gezien: “Chica Bebo”. Het klonk alsof ze er ‘hoochie mamma’-kleding verkochten (zoals Peggy dat ooit zo mooi verwoordde) in maximaal maatje XS, maar wat er aan het rek buiten hing zag er eigenlijk wel leuk uit. Dus ging ik naar binnen.
En enterde ik het pashokje met armen vol kleding!
Stom dat ik er nooit eerder was geweest – blijkbaar zitten ze er al anderhalf jaar. Want wat een leuke dingen hadden ze er hangen! Echt helemaal mijn smaak en sterker nog: bijna alles wat ik aantrok, paste ook nog eens!
De verkoopster merkte op een gegeven moment op: “Goh, je trekt alleen dingen uit het rek die je echt goed staan!”
Nou weet ik inmiddels inderdaad wel wat me goed staat. Maar ik heb ook een aantal nieuwe dingen geprobeerd: ik heb nog nooit iets gedragen met zo’n grote riem om m’n middel, omdat het juist m’n buik benadrukte in plaats van slanker deed lijken. Maar hier vond ik twee truitjes die me wél flatteerden! Ook de twee lange vesten deden me eens niet korter lijken, maar stonden juist erg leuk.
Dan nog twee jurken met lange mouwen, zodat ik ze ook aan kan als het wat frisser is. Bij het jurkje zonder mouwen kocht ik een bolerootje – iets waar ik normaal heel brede schouders door krijg, maar ook deze kon wel prima.
Ik voelde me op een gegeven moment echt zo’n Style-by-Jury-deelnemer, die, na onderhanden genomen te zijn geworden door de stylist, helemaal happy het pashokje uit stapt. Oh, zo kan ik er ook uitzien!
Op de hanger ziet het er wat minder mooi uit, maar het sluit allemaal heel goed aan.
Het dikke rokje is ook ideaal voor de winter. En hoewel ik natuurlijk al zelf een winterjas had gemaakt, kon ik deze voor slechts €30,- niet laten liggen!
Sowieso waren de dingen absoluut niet duur. De kwaliteit is natuurlijk nog even afwachten, aangezien een van de leggings die ik aanpaste al een gat erin had, maar de stofjes zien er in ieder geval een stuk beter uit dan die zooi van de H&M.
En ik ben ook bij de kassa flink gematst met de prijs. Dat mag ook wel, als je zo veel tegelijk koopt… Van de filiaalmanager kreeg ik een van de leggings (niet op de foto, gewoon standaard dingen voor eronder) gratis als ik contant zou betalen (?). Na lief vragen pasten ze de €20,- korting die ik vanwege mijn direct volle klantenkaart op mijn volgende aankoop kon krijgen, meteen op deze aankoop toe. En kreeg ik zomaar twee stempels alvast op m’n nieuwe klantenkaart. Ik hoef vast niet te zeggen dat ik vaker naar dit winkeltje ga
(Oh en Suus, mocht je nog eens in Nijmegen zijn… volgens mij kun jij daar ook goed slagen!)
Met vier volle plastic tassen waggelde ik uiteindelijk weer naar buiten en was ik in één keer klaar voor die middag. Hoewel… ik ging eigenlijk voor broeken…
Het enige probleem was, dat ik thuis alles nog in mijn overvolle kast moest zien te krijgen. Dus heb ik met pijn in mijn hart enkele oude kledingstukken weg gedaan. Zucht. Het leven is hard.
Yay, gisteren was het weer tijd voor Spiel! Het is inmiddels een jaarlijkse traditie om de eerste dag van deze spellenbeurs naar de Messe in Essen te rijden om te kwijlen over diverse LARP-spulletjes en met een leuke buit weer thuis te komen.
Suus, Gijs en Alice gingen ditmaal ook mee.
Helaas viel het een beetje tegen ten opzichte van andere jaren. Om de een of andere reden stonden er een stuk minder LARP-standjes. Normaal gesproken staat één van de hallen mudvol ermee, maar volgens mij stond er nu maar amper de helft! Ik hoop niet dat dit een trend is die zo doorzet…
Toch heb ik nog een paar leuke dingetjes weten te scoren. Allemaal bij hetzelfde standje, van Epic Armoury, dat dan wel.
De schuine zwaardhouder stond als enige op mijn boodschappenlijstje.
De kroontjespen kwam ik spontaan tegen. Ik vond ‘m erg mooi en hij is ideaal voor Aimée, omdat die veel brieven schrijft maar continu zit te klooien met ongeslepen potloden en haperende pennen. En echte veren die breken helaas altijd tijdens het transport, dus deze is ideaal.
Het houten kistje kocht ik om de pen en toebehoren in te stoppen. Daar kunnen dan ook mijn zegelwas & -stempels bij, die nu nog in een kartonnen doosje zitten.
Ik had ook nog een mooi leren korset gezien, maar helaas was die te groot en bestond hij (nog) niet in mijn maat. Wellicht volgend jaar…
Sommige bedrijven hebben het door. Vrouwen willen iets anders dan mannen.
Nou ben ik niet bepaald een meisje-meisje, maar ook ik heb mijn alledaagse spulletjes graag net wat leuker dan gebruikelijk is. En ik wil zeker geen mannelijke spullen hebben.
Voor het weekendje Zaragosa waar we binnenkort met Suus & Gijs heen gaan, moest ik nog een koffer hebben die als handbagage mee mag. Maar de meeste koffers zijn of van die zwarte zakelijke mannendingen, of je heb de degelijke burgerlijke familieversie met harde plastic buitenkant.
American Tourister dacht gelukkig wel aan het vrouwelijk oog-dat-ook-wat-wil. Dus ben ik nu de trotse bezitter van een Zeer Hippe Handbagagekoffer!
(En ja, bij wijze van uitzondering neem ik eens een keer iets in roze)
Al vanaf januari wilde ik ‘m hebben. Maar hij zou er pas vanaf het voorjaar zijn.
Uiteindelijk bleek ik nog meer geduld te moeten opbrengen dan me lief was…
In de tussentijd werd ik gebeld door Vodafone: m’n abonnement was afgelopen, of ik wilde verlengen? Ze hadden nog wel wat aanbiedingen voor me.
Beleefd weigerde ik. “Nee mevrouw, ik wil wel graag verlengen, maar ik wil een Nexus One van Google. Kunt u mij opnieuw bellen als die uit is?”
“Ja hoor! Ik zal zorgen dat u over twee weken wordt teruggebeld!”
“Ho wacht, ik legde net uit dat hij pas in het voorjaar komt… dus niet over twee weken alweer bellen!”
De mevrouw begreep het en zou een aantekening maken.
Twee weken later: een telefoontje van Vodafone. M’n abonnement was afgelopen, of ik wilde verlengen? Ze hadden nog wel wat aanbiedingen voor me.
“Ehmm… volgens mij is er iets niet helemaal goed genoteerd…”
Ik legde opnieuw het verhaal uit. De man begreep het en zou zorgen dat ik pas werd gebeld als de Nexus One uit was.
Anderhalve week later: een telefoontje van Vodafone. M’n abonnement was afgelopen, of ik wilde verlengen? Ze hadden nog wel wat aanbiedingen voor me.
Grommerdegrommerdegrom… must… remain… calm….
“Mijn excuses mevrouw, ik ga ditmaal er echt voor zorgen dat u niet meer wordt gebeld totdat de telefoon uit is.”
En inderdaad, ik werd daarna niet meer gebeld. En ook niet toen ik via het nieuws vernam dat de telefoon inmiddels uit was in Nederland…
Dus ik zelf maar naar de Vodafone website surfen. Daar was niets te vinden over de Nexus One. Dus belde ik de klantenservice.
Neeeee ik had natuurlijk helemaal het verkeerde nummer gebeld. Voor vragen over een nieuw toestel moesten ook bestaande klanten bellen met het nummer van de online winkel, niet de klantenservice!
Okee… logisch… NOT. Maar goed, ik bel de online winkel.
Nee helaas, ze hadden het toestel niet meer. Maar ik kon wel naar een van de Vodafone vestigingen in Nederland toe gaan, daar hadden ze ze wel nog. En nee, ze begrepen totaal niet dat ik het erg onlogisch vond dat bij het centrale punt niets meer te krijgen was, maar wel nog bij de losse winkels.
Je moet er wat voor over hebben, dus toog ik naar de Vodafone winkel in het centrum van Nijmegen en legde de verkoper uit waarvoor ik kwam. Die trok zijn wenkbrauw op en meldde dat ik dan echt verkeerd was voorgelicht. Ze hadden helemaal geen Nexus One meer op voorraad. Die was dezelfde dag dat ‘ie geleverd was, alweer uitverkocht.
Grommerdegrommerdegrom… must… not… kill….
Gelukkig kon deze meneer me wél op een wachtlijst zetten. En lo and behold, gisteren werd ik daadwerkelijk gebeld dat er een nieuwe voorraad binnen was! Of ik meteen langs kon komen om ‘m op te halen? Dan konden ze ‘m wel voor mij reserveren. En dat kon ik, want het was mijn thuiswerkdag.
Dus nu ben ik, eindelijk, de trotse bezitter van een Google smartphone!
I can has intertubes on teh mobile!