Hihihi…

Wij hebben een nee/ja-sticker. Maar de lokale SP vindt hun partijfoldertjes geen reclame en gooide ze dus structureel toch in onze bus. Mark had er al vaker wat van gezegd, maar zonder resultaat.

Op een gegeven moment was hij er zó klaar mee, dat hij een Heel Boze E-mail naar de SP heeft gestuurd. Dat leidde tot een flinke discussie over of hun programma al dan niet maatschappelijke meerwaarde had en in hoeverre hun folder belangrijke voorlichting van het volk betrof, maar uiteindelijk deden ze ons de belofte er iets aan te doen.

Dit weekend ging de bel. Toen ik open deed stond daar een bedremmeld kijkende SP’er. Hij had zojuist een folder door onze bus gegooid en realiseerde zich pas achteraf dat hij instructies had gekregen op ons adres niets te bezorgen. Met zijn oprechte excuses…

Vandaag liep een beetje anders dan gepland.

Eigenlijk had ik een dagje bijkletsen met Kitty afgesproken. Maar Kitty is zwanger, en inmiddels trekt ze het niet meer om ver te reizen of om lange dagen te maken. Dus besloten we een paar dagen geleden om het dagje te beperken tot een gezellig dinertje in Utrecht.

‘Gelukkig’ maar, want afgelopen week overleed mijn kleine nichtje en de crematie werd vandaag gehouden. Dus reed ik in plaats van naar Kitty, naar het zuiden om afscheid te nemen.

Ik ben zelf geen moeder, dus ik kan me er geen enkele voorstelling van maken hoe het moet zijn om je kindje te verliezen. Maar alleen al het aanzien van het verdriet van anderen, is al zo ontzettend moeilijk.

En toch is het ook weer heel fijn om je familie weer eens te zien, en babbel je tijdens de koffietafel al snel weer over minder trieste dingen. Zoals de bruiloft van mijn zusje. En toen ik weer in de auto stapte, kreeg ik via een Whatsappje te horen dat vrienden van mij zijn verloofd en dus ook gaan trouwen. Wat een verschil toch, wat mensen bezig houdt… verdriet en vreugde lopen door elkaar heen.

Het aanstaande kindje van Kitty schopte vervolgens nog meer roet in het eten, want ook van haar kreeg ik een appje: de hormonen speelden dermate op dat ze ook het etentje moest afzeggen.

Geen probleem natuurlijk, en ik heb altijd wel wat anders om te doen. Maar toch houd ik zo wel een heel raar en dubbel gevoel over aan deze dag.

Meestal ben ik in het weekend belachelijk druk bezig met vanalles en nog wat, maar vandaag was een slowing-down dagje, waarop ik me lekker liet pamperen.

Vanochtend naar de kapper, om de puntjes bij te laten knippen en nieuwe henna in mijn haar te laten zetten. Lekker een paar uurtjes lezen onder een warme kap. En nu ben ik weer mooi rood/oranje

En omdat ik Mike’s nieuwe massagepraktijk in Boxmeer nog niet had gezien én ik nog een cadeaubon had liggen, mocht hij ‘s middags een uurtje los op mijn arme rug- en schouderspieren. Prrr…

Vanavond komt Rinske nog langs om onder het genot van een kopje thee en koekjes te babbelen over middeleeuwse jurken en dan is mijn relax-dagje helaas weer ten einde.

Nadat ik appeltaart en fruitsalade had gemaakt voor mijn verjaardagsfeestje, hingen de appelbomen in onze tuin nog steeds vol. Zonde om het fruit te laten verrotten, dus moest er geplukt worden:

En omdat de appeltjes op zichzelf best zuur zijn, heb ik er appelmoes van gemaakt.

Zo samen met de ingemaakte bramen en de weckpotjes die ik cadeau kreeg van mijn ouders, heb ik inmiddels een heel fijn wintervoorraadje bij elkaar:

Jammer dat je ingemaakt fruit blijkbaar donker moet bewaren, anders had ik het knus uitgestald op plankjes in de keuken.

Ik word hier namelijk heel erg blij van  Sommige mensen krijgen ieder jaar de kriebels voor de voorjaarsschoonmaak, ik word bij het begin van de herfst altijd onrustig. Dan moet ik hamsteren en het huis op orde maken om te overwinteren.

Dus zorg ik dat de voorraadkast uitpuilt en begin ik kast voor kast en kamer voor kamer uit te mesten. Ik moet me inhouden om niet al aan de zolder te beginnen (dat mag nadat Charm en Omen voorbij zijn), dus heb ik vast de keukenkastjes heringedeeld, de apothekerskast gerepareerd en veel oude spulletjes weggegooid. Heerlijk! Laat de winter maar komen!

Dit vind ik zo’n mooie tijd van het jaar… Dat je overal van die prachtige paddenstoelen tegenkomt! Het maakt de lunchwandelingen nog aangenamer.

Helaas was ik te laat om ook het eekhoorntje, dat voor mijn voeten een struikje uitliep, op de foto te zetten.

Ja, wij slapen nog met knuffels. So what?

Onze schoonmaakster vindt het blijkbaar wel grappig. Als ze geweest is en wij ‘s avonds het dekbed terugslaan, zien we dit…

Dankzij het mooie weer van de afgelopen dagen heeft onze voortuin gelijk de lente in uit de bol gekregen:

Zo is het heel vrolijk thuiskomen, zeker als de kleurtjes ook nog eens begeleid worden door een heerlijke bloemengeur!

Afgebroken takken, omgewaaid tuinmeubilair, over de weg rollende vuilniszakken of gecrashte dakpannen – dat is gebruikelijke stormschade. Maar toen ik vanochtend met de fiets de deur uit wilde, zag ik dat er vannacht wel iets héél vreemds was gebeurd: de schuttingdeur was dermate gekrompen, dat de vergrendeling niet meer in de opening zat. Sterker nog: er zat bijna een complete centimeter tussen!

Nog vreemder: toen ik vanmiddag weer thuis kwam, was alles weer normaal.

Ik weet dat hout na jaren nog werkt, maar dit is toch wel heel extreem… (of zou de deur geschrokken zijn van het onweer?)

Gespot in Utrecht. Het zijn van die kleine dingen waar ik helemaal blij van kan worden

Wat is het toch fijn om een tuin te hebben! Zeker op een dag als vandaag, wanneer je kunt profiteren van de laatste warme zonnestralen van het jaar.

Als echte LARP-ers rennen we dus naar buiten en…

…grijpen we deze kans om eindelijk onze tenten te laten drogen B-)