Een tijdje geleden vroeg ik een nieuwe reisverzekering aan, bij de SNS Bank. Vandaag kreeg ik per post een inlognaam voor mijn account. De aanhef van de brief: “Geachte heer”. Grom.

Mailtje gestuurd of ze dat even willen corrigeren.

Niet veel later hangt een mevrouw van de klantenservice aan de lijn. Huh?

Eerst moet ik een hele riedel persoonlijke informatie doorgeven zodat ze zeker weet dat ik degene ben die heeft gemaild. Daarna deelt ze me mee dat ze niet zomaar mijn geslacht mogen wijzigen, daarvoor moet ik een formuliertje invullen. En een scan van mijn identiteitsbewijs maken. En dat per post opsturen. Wut?

Mevrouw merkt aan mijn reactie dat ik ‘not amused’ ben en vraagt of ik niet blij ben met deze procedure?

Nou nee mevrouw, jullie maken een fout en ik mag vervolgens formulieren gaan invullen, laat ik haar weten. En ik zeg dat mijn voornaam wel vaker per ongeluk voor een mannelijke wordt aangezien.

“Nou,” durft mevrouw vervolgens te beweren: “het lijkt me sterk dat wij een fout hebben gemaakt bij de invoer van uw gegevens, want wij kijken niet naar de voornaam. Wij vragen op het formulier om uw geslacht en dat wordt zo overgenomen. Dus u heeft bij het aanvragen van de verzekering waarschijnlijk vergeten om het veld ‘geslacht’ op ‘vrouw’ te zetten.”

Hoe krijg je Lenny extra pissig? Nou, zo dus.

“Mevrouw, ik heb hier de automatische bevestigingsmail van de aanvraag voor mijn neus en die begint keurig met ‘Geachte mevrouw‘”.

Mevrouw van de klantenservice: “Yadayada, formulier, yadayada, legitimatiebewijs. Heeft u een scanner thuis?”

Toch maar eens kijken of de bedenktijd nog niet verlopen is. 

Het is een beetje stil op mijn blogje de laatste tijd. Aangezien het evenementen-hoogseizoen voorbij is, ben ik sowieso wat minder van huis weg. Maar ik vind mezelf ook niet heel interessant de laatste tijd.

Deze week heb ik herfstvakantie genomen. En in plaats van actief een veel te lange to-do-lijst weg te werken, wat ik normaal gesproken doe, heb ik behoorlijk gerelaxed. Maar liefst twee middagen heb ik op de bank gehangen om seizoen 5 van Game of Thrones te kijken. En ik ben weer in een boek begonnen. Ook lekker onder een dekentje op de bank. Want dat past wel bij de herfst. Dan ga ik in thuis-modus.

Niet dat ik helemaal niets doe. Ik heb bijvoorbeeld voering in een gekochte jas gezet, zodat hij niet zo doortocht. Maar dat is nou niet bepaald iets show-waardigs voor op mijn blog.

En zojuist ben ik nieuwe stof gaan kopen, voor aanvulling van mijn Idolumkostuum, een nieuwe mantel, en, vooruit, omdat ik ze zag liggen: twee stofjes voor gewoon een trui. Maar die zijn nog niet af, dus da’s eigenlijk ook niks om te melden.

Toch is het ook wel weer fijn, om heel even zo’n dipperiode te hebben. Er staat nog genoeg leuks op de planning en ik geniet behoorlijk van het op de bank zitten met de kat (hij ook). Dat betekent wel dat mijn algehele energieniveau daalt. Waardoor ik in een soort vicieuze cirkel kom en ook niet meer echt de deur uit wíl gaan. Dan zie ik bijvoorbeeld een beetje op tegen Charm, en sta ik nog niet echt te springen om vanavond naar een balfolkfestival te gaan.

Ik ben er nog niet helemaal over uit of het goed voor mij is om superactief te zijn of juist niet. Af en toe rust is goed, maar van te veel rust word ik ongelukkig denk ik.

Niet alle moestuinplantjes zijn even succesvol helaas.

Gezien het enthousiasme waarmee mijn venkel de hemel bestormde, dacht ik dat ik megagrote knollen ging krijgen. Maar toen ik ze eenmaal uit de grond haalde viel dat vies tegen…

Is venkel soms net zoals worteltjes? Mag je ze niet verpotten omdat je dan de wortels beschadigt waardoor ze vreemd gaan groeien? Of is er iets anders mis gegaan?

Ach ja. Ik heb nu in ieder geval weer een flinke voorraad venkelthee. En ditmaal zónder bladluis.

Ieder jaar opnieuw trekken we ten strijde om onze tuin weer terug te veroveren van de natuur. Ieder jaar zijn we daar net wat te laat mee, zodat het een behoorlijke uitdaging is en alleen een grasmaaier er overheen halen, niet meer werkt.

Van de andere kant kun je natuurlijk ook argumenteren dat onkruid uittrekken véél makkelijker is wanneer het boven je gewone planten uitkomt. Dus eigenlijk zijn we gewoon heel slim. Bovendien laten we in de herfst bewust alle blaadjes liggen, zodat diertjes zich erin kunnen verstoppen. We hebben al eens een egeltje onder onze hosta gespot!

Ter illustratie; zo zag onze voortuin er vanochtend nog uit:

En dit is de situatie na mijn victorie:

Hee kijk, we hebben bloemen! XD

Ja, het was erg… Gelukkig hebben we buren die het niet interesseert wat wij met onze tuin doen, dus scheve blikken hebben we nooit gekregen.

Over buren gesproken: als je beter contact wil met je buurtbewoners, ga dan vooral in je voortuin werken! Ik heb ze bijna allemaal zien langskomen en een praatje met ze gemaakt. De buurvrouw rechts praatte me bij over haar ziekte, de buurman links raakte geïnspireerd en ging zelf met de heggeschaar aan de slag, en niet veel later haalde ik gebroederlijk met het baasje van Polle, onze vechtende katers uit elkaar. Waarna Sammy doodleuk het zeil in de tuin van weer een andere buuv besproeide. :-X

Maar hoezee, de klus is geklaard! Aan de voorkant dan, want de achtertuin ziet er nog zo uit:

Ik ben er wel aan begonnen, maar een flinke plensbui gooide roet in het eten. De strijd gaat dus later verder.

Zo, die staat. Gaat toch een stuk sneller dan de kerstboom opzetten…

Wij zijn klaar voor Pasen!

(Ja, dat bakje is bewust nog leeg. Als ik nu al chocoladepaaseitjes koop, vreten we ons deze week helemaal vol en is het met Pasen alweer op…)

Ik hou van de universiteitscampus. Er gebeurt altijd iets en overal is cultuur!

Vandaag kwam ik tijdens het lunchwandelen langs de boekenbus. Die staat er regelmatig. Het is een soort mobiele tweedehands-boekwinkel.

Normaal gesproken loop ik er langs, maar nu ineens trok een boek mijn oog, omdat er een middeleeuwse doedelzak op de omslag stond. Het bleek een bundel van Chaucer te zijn. Hmm, misschien leuk om tijdens re-enactmentweekenden wat uit voor te lezen? Maar na wat bladeren door o.a. the Canterbury Tales, realiseerde ik me dat middeleeuws Engels misschien toch ietwat te taaie kost is…

Toen viel mijn oog op een veel kleiner boekje: De Kleine Prins. Aww… dat heb ik eigenlijk altijd al willen hebben. Ik herinner me nog goed de Franse lessen op de middelbare school. We mochten met de klas naar een toneelstuk van Le Petit Prince en ik was volgens mij de enige die serieus probeerde te luisteren en het een mooi verhaal vond (en Frans is sowieso een mooie taal).

Dus toog ik naar de langharige gozer in de bus. Ik had geen cash geld bij me. Zelfs niet eens een portemonnee zodat ik kon pinnen, want die lag nog op kantoor. Dus vroeg ik, in al mijn modernheid, of ik het bedrag ter plekke met mijn telefoon mocht overmaken? Lang leve de internetbankieren-app, toch?

Langharige gozer was wat minder enthousiast over dat plan. Maar weet je, vond hij, ik moest het boekje maar gewoon meenemen. Dan had ik hierbij €2,50 schuld aan de wereld. En ik moet zelf maar bepalen hoe ik die terugbetaal. Bijvoorbeeld door het aan een zwerver te geven.

Wat mooi…

Dus nu loop ik rond met twéé mooie verhalen en een schuld aan de wereld op zak.  <3

Okee, that’s it. No more Mrs. Nice Woman. Vanaf nu ga ik iedereen die aan de deur komt bedelen om geld, grondig analyseren.

Want het is bijna het eind van het jaar, dus komen alle bezorgers langs de deuren om je een gelukkig 2016 te wensen. Met het idee dat je ze een kleinigheidje geeft, als dank dat ze weer en wind trotseren om je brievenbus te bereiken. Nou vooruit, daar heb ik best wat voor over.

Nou moet ik bekennen dat ik geen idee heb wie er allemaal dingen bij ons bezorgt. Er komt zeker 3x per dag iemand langs. Voor de post. Voor de krant. Voor de wijkkrant. Voor pakketjes (door ook weer minstens 3 verschillende bezorgdiensten). Voor weet ik wat er allemaal door die gleuf wordt geduwd. Hee, ik woon in een stad, ik ken die mensen niet van gezicht zoals mijn Zwusje dat heeft met haar pakketjesbezorger!

Dus toen er dit weekend iemand aanbelde met zo’n kaartje, heb ik niet doorgevraagd en de kerel gewoon een euro in de hand gedrukt. Pas toen ik de deur weer dicht had gedaan, keek ik eens goed naar wat er op het kaartje stond.

“Als eerste op de hoogte bent van alle aanbiedingen”….? En ja hoor, op de achterkant staat een verwijzing naar Reclamefolder.nl. Deze gast bezorgt dus geen krantjes, maar reclame.

Saillant detail: wij hebben een ‘Nee/Ja’-sticker op onze brievenbus…

Hij heeft wel lef. 

Gisteren zat ik te praten met wat collega’s. We hadden het over onze hobbies en ik vertelde dat ik onder andere aan LARP en re-enactment doe.

“Oh”, zegt een van de collega’s: “Dus daarom heb je van die gekke beestjes op je jurk!”

Eh… wut?

Okee, zoals je op de foto ziet staan er inderdaad ‘gekke beestjes’ op mijn jurk. Maar wat heeft dat in vredesnaam te maken met mijn hobbies?

Af en toe kan ik de gedachtengang van andere mensen echt niet volgen… Wat denken ze dat ik precies doe in mijn weekends??

Argh… when does the hurting stop??

Ik had al flinke spierpijn achterin mijn bovenbenen, van het werken in de tuin. Maar dat was uiteraard niet genoeg. Nee, gisteren gingen we ook nog even Bob en Alice helpen met verhuizen. Lekker zware spullen tillen en de trap af zeulen dus (ik weiger om alleen maar in de keuken te staan omdat ik toevallig een meisje ben; die kast krijg ik best omhoog! ).

En wat doet Lenny dan als ze eenmaal thuis is? Dan gaat ze eerst kaartweven, in een niet-ergonomische positie. Auw auw, schoudertjes!

En daarna gaat ze gewoon nog even naar een folkbal om ook nog haar arme voetjes te martelen. Zucht.

Maar het was wel weer gezellig, leuk en fijn!

Ooit benoemde ik in een Facebookpostje dat mijn vingers weer aan het vervellen waren en dat dat irritant was. Ik kreeg toen van diverse mensen verbaasde reacties. Vervellende vingers? Daar hadden zij nooit last van. Wat raar dat die van mij dat doen.

Oh… ik weet niet beter dan dat af en toe mijn vingers hun toplaagje verversen. Het is momenteel weer aan de gang:

Is dat echt raar? Hoort dat niet? Of hebben sommige mensen dat nu eenmaal (pa, ma, zwusje… zit het in de familie of ben ik de enige?)

Ik heb uiteraard even gegoogled maar kan daar niets eenduidigs vinden. Een van de dingen die ik las is dat het een allergische reactie op iets kan zijn. Nou herinner ik me dat ik de laatste keer dat ik het had, met lijm had gewerkt. En gisteren heb ik ergens houtlijm op gesmeerd. Maar ik heb er zeker niet met al mijn vingers in gezetten, dus het lijkt me sterk dat het dat is?

Help… ga ik dood??