Nu de corona-isolatie in volle gang is, staat mijn Facebooktijdlijn vol met berichten van wanhopige ouders die gek worden van hun kinderen. Mijn collega’s organiseren digitale borrels via Zoom om toch maar iets van sociale contacten te onderhouden. En ondertussen zit ik heerlijk thuis en voel ik me een beetje raar.

Toen ik net hoorde dat we twee weken binnen zouden moeten blijven, zag ik daar helemaal niet tegenop. Want hoewel ik een hoop sociale hobbies heb en regelmatig van huis ben om iets leuks te doen, ben ik een echte introvert. Met mijn grote hoeveelheid hobbies blijft er ook genoeg leuks over om thuis te doen. Ik heb een baan waarmee ik prima thuis kan werken, en bij gebrek aan partner en kinderen lukt dat ook nog daadwerkelijk zonder volledig geschift te worden. De sociale interactie, knuffels en liefde krijg ik van mijn kat!

En inderdaad, we zijn inmiddels 3,5 week verder en ik vind het prima te doen, in tegenstelling tot de rest van de wereld geloof ik. Maar ik loop weer tegen iets heel anders aan.

Jullie kennen me allemaal wel als een enorm productief persoon. En die persoonlijkheidstrek van me ging een beetje in overdrive. Toen ik hoorde dat we binnen moesten blijven, ging er in mijn hoofd iets los: ‘Okee, nu moet je je kans grijpen en ALLES op je to-do-lijst wegwerken!’ Wat natuurlijk godsonmogelijk is. (Enig idee wat ik nog allemaal zou willen doen? Het leven is te kort!)

Maar ja, ik vind op de een of andere manier dat ik moreel verplicht ben om deze tijd zo effectief mogelijk te benutten. Aan wie ik dat verplicht ben, geen idee. Het lijkt gewoon zo zonde om nu een beetje te gaan vegeteren op de bank. Ik kan ook niet full-time werken (er is wel werk, maar iedereen is veel trager dan normaal dus ik zit vooral op input van collega’s te wachten), dus hoor ik dan niet op een andere manier nuttig te zijn ter compensatie?

Aldus heb ik de afgelopen periode gedaan:

• Banieren voor stichting Draailier & Doedelzak genaaid;
• Offertes voor zonnepanelen opgevraagd en een leverancier uitgekozen;
• De tuin verzorgd;
• Mijn Alice in Wonderland-website bijgewerkt;
• Nieuwe lichteffecten in de Androneda backdrop geprogrammeerd;
• Een petticoat genaaid en de bijbehorende Victoriaanse outfit afgemaakt;
• Haarbloemen geknutseld;
• De grote lenteschoonmaak in huis gedaan;
• Mijn doedelzak een onderhoudsbeurt gegeven;
• De garage geschilderd;
• De terrasoverkapping opnieuw in de lijnolie gezet.

En daarnaast nog een hoop kleine dingetjes plus het werken aan continu lopende zaken, zoals het schrijven aan mijn boek, muziek maken en het dagelijks bijhouden van Spaanse les via Duolingo.

De lijst lijkt voor jullie misschien lang, maar het voelt voor mij nog als te weinig. Ik blijf maar nieuwe dingen erbij bedenken die ik óók nog zou kunnen (moeten) doen.

Zo legde ik behoorlijk veel druk op mezelf. Ik moet bekennen dat ik daardoor daadwerkelijk opgelucht was toen Rutte bekendmaakte dat we nogmaals 3 weken thuis moesten blijven. Want dat maakte alles doen een stukje haalbaarder en gaf me eindelijk wat rust in mijn hoofd.

Zucht. Ben ik raar? Ik weet rationeel gezien heus wel dat ik dit niet allemaal per sé hoef te doen. Maar ik voel me er nu eenmaal ook goed bij om dingen gedaan te krijgen. Volgens mij word ik depressief van niks doen en is dit mijn (iets op hol geslagen) coping-mechanisme t.a.v. de corona-situatie. En zeg nou zelf: de hele avond onproductief Netflixen op de bank (wat ik ook structureel doe!*) is toch véél ontspannender als je het gevoel hebt dat je dat verdiend hebt, dan wanneer je jezelf er schuldig om voelt?

(*Hoewel ik moet bekennen dat ik zaterdagavond al om kwart voor 9 lag te snurken op de bank en daardoor het einde van de film heb gemist, zo moe was ik van het schilderen. Misschien toch ook maar iets meer beweging op de to-do-lijst zetten? Dat dagelijks van en naar mijn werk fietsen mis ik namelijk wel!)

Je hebt van die momenten dat je gewoon echt even heel erg toe bent aan een beker Ben & Jerry-ijs. Met veel chocolade. Zo ook ik deze avond. Maar ik had natuurlijk niks in huis

Na meer dan een uur te hebben wikken en wegen of ik mijn zachte bank en warme dekentje wilde verlaten om wat bij het tankstation te halen, hakte ik eindelijk de knoop door. Tijdens de reclame van de film snel even hop, in de auto. Kon nét, leek me.

Ik was snel genoeg bij het tankstation. Vijf minuten voor sluitingstijd, mooi! De kassadame had de deur echter op slot gedaan, want ze was in de winkel spullen aan het bijvullen. Dus liet ze me buiten wachten totdat ze daarmee klaar was en zich weer achter haar glazen raam had genesteld. Gr.

Maar goed, eyes on the prize: in de vriezer hadden ze inderdaad één soort Ben & Jerries. Mét chocolade! Verguld liep ik met het bakje naar de kassa.

De kassa deed ”pieieiep” bij het scannen. En daarna nogmaals. En ook handmatig kon de kassadame het ijs niet in het systeem vinden. “Sorry mevrouw, het is net nieuw in het assortiment. Het staat zo te zien nog niet in de kassa.”

“Oh, okee… Kan ik het gewoon gepast in cash afrekenen ofzo?”

“Nee, ik weet niet wat de prijs is.”

“Maar…”

“Helaas.”

“Ik kwam speciaal daarvoor hierheen! Zeg je nu dat je me dit ijs niet kunt verkopen?”

“Nee. U kunt wel wat anders uitzoeken.”

…

Dus ik wilde ijs, zij hadden ijs, en toch kwam ik uiteindelijk thuis met iets wat ik eigenlijk niet wilde. En de film was inmiddels uiteraard alweer bezig.

Dat helpt dus echt níét, als je sowieso al redenen had om ijs nodig te hebben. >:-(

Gisteravond was ik even klaar met vanalles. Er waren de afgelopen week te veel dingetjes geweest die ik had geprobeerd geregeld te krijgen, maar waar veel meer tijd en energie in is gaan zitten dan nodig had hoeven zijn. En er stond nog zo veel op de to-do-lijst, dat ik het gevoel had dat mijn drie weken zomervakantie, die de dag erna zouden beginnen, nu al vol zaten.

Na mijn kat en de kat en kippen van de overburen te hebben gevoerd, voor mezelf gekookt te hebben, de vaatwasser te hebben uitgeruimd, onkruid uit de tuin te hebben gewied en zowel mijn planten als die van de buren water te hebben geven, besloot ik dat het schoonmaken van de kattenbak en doedelzak oefenen voor komend weekend maar even moest wachten. Ik ging een ommetje maken.

Onderweg kocht ik een ijsje bij het tankstation. Zo, dat had ik wel verdiend.

Ik wandelde door een bosje in de wijk waar ik al heel lang een keer een kijkje wilde nemen, maar wat er na een jaar wonen nog steeds niet van was gekomen.

Ik stopte ook bij het kinderspeeltuintje om even lekker te schommelen. Net als vroeger. Ha, dat ontstresste.

En tot slot ging ik op de stenen aan de rand van het kanaal zitten om even naar de langstuffende boten te kijken. Die zag ik jaren geleden ook vanuit mijn studentenflat, aan de overkant van het kanaal, en ik vond het gestage gedreun van de motoren altijd een rustgevend geluid.

Een paar meter achter me kwam een man op het bankje zitten. Hee, had ik die net niet ook al gezien tijdens het wandelen?

Na een tijdje vond ik het mooi geweest en liep ik terug omhoog, langs het bankje waar de man zat. Die sprak me aan.

Of alles goed met me was, wilde hij weten. “Iek heb jou gesien lopen. Iek denk: jij frouw alleen. Soms denken sij aan ophangen. Jij hebt sorgen? Iek ben jou gefolgd. Iek denk: als jij in water springt, fang iek jou op.”

Ach gut… hij was oprecht bezorgd om me! Had ik er zo moedeloos uit gezien?

Ik probeerde de man gerust te stellen, maar hij had duidelijk wat meer tijd nodig. Dus ging ik naast hem op het bankje zitten en begon een gesprek met hem. Zo hoorde ik onder andere dat hij uit Turkije kwam en naar Nederland was gekomen vanwege de medische zorg voor zijn blinde dochter. Hij was gescheiden en woonde nu alleen, en bijna al zijn familie woonde weer in Turkije. Ik was ook gescheiden? Hoe lang? Zag hij nou verdriet in mijn ogen? Of het echt wel okee met me ging? Hij was vroeger rechter geweest, maar had nu een bedrijf in kunststoffen of iets dergelijks. Helaas was hij niet goed met computers. Ik wel misschien? Wilde ik niet part-time voor hem komen werken? Het was heel erg nodig.

Halverwege het gesprek was een onbekende buurtkat komen aanlopen. Die was gezellig tussen ons in komen zitten en liet zich door ons aaien. Daar zaten we dan, drie vreemden bij elkaar op een bankje.

Aan het eind van de conversatie maakte ik me inmiddels bijna net zo veel zorgen om hem, of hij niet al te eenzaam was, als hij om mij geloof ik. Of een huisdier niets voor hem was? Nee, hij kon er niet tegen als die dood gingen. Hij moest nog denken aan hun huisdier van vroeger, dat was te pijnlijk.

We schudden elkaar de hand. Hij bedoelde het echt goed, benadrukte hij meermaals. Hij zou niet om mijn telefoonnummer vragen. Maar hij gaf me wel het zijne. Als ik een keer authentieke Turkse hapjes wilde komen eten, was ik van harte welkom. En ik mocht altijd komen praten als er iets was. Echt waar.

Aww… <3

Eenmaal thuis heb ik alsnog de kattenbak schoongemaakt en doedelzak geoefend. En een Turks wijsje gespeeld, voor hem.

Vorige week donderdag fietste ik vanuit mijn werk naar het station, voor een gezellig etentje met oud-collega’s in Utrecht. Helaas zag een automobiliste mij over het hoofd en schepte me van rechts (nee, ik had voorrang). Het was een behoorlijke klap tegen de motorkap, en daarna tegen het asfalt voor de auto. Gelukkig heb ik er geen ernstige verwondingen aan overgehouden, alleen wat schrammen, gele en blauwe plekken (die pas 4 dagen later verschenen) en diverse pijntjes in mijn enkel en ribbenkast, die nog steeds niet weg zijn.

Mijn fiets is er helaas minder goed van af gekomen. Ik zag gelijk de grote slag in het voorwiel, waardoor ik niet meer verder kon fietsen. Dus de fiets maar ergens aan de kant gestald en verder gegaan naar mijn etentje (de automobiliste was zo aardig me op het station af te zetten en ik ben niet dermate emotioneel dat ik na zo’n ongeluk niets meer kan of wil).

De volgende dag ben ik mijn fiets gaan ophalen en toen merkte ik dat er nog wel wat meer aan de hand was: het zadel zat los en de trapper aan de kant waar de auto me had geraakt, was helemaal tegen de kettingkast aan gebogen. :-O

De fietsenmaker had vandaag (na 2x nabellen… grom) nog meer slechts nieuws: de kettingkast zelf was daardoor ook verbogen én het frame van de fiets was niet meer recht. Alleen al dat laatste betekent doorgaans: total loss.

Zeker aangezien mijn fiets al lang niet meer nieuw is. Ik kreeg hem van mijn ouders toen ik naar de middelbare school ging. De dagwaarde is door de fietsenmaker dan ook op slechts €195 euro geschat (al moet de expert van de verzekeringsmaatschappij hier nog een definitieve uitspraak over gaan doen), terwijl de reparatiekosten zijn ingeschat op zo’n €450,-. No way dat de verzekeraar een reparatie gaat vergoeden.

Dat wordt dus een nieuwe fiets aanschaffen. Maar dat gaat geld kosten, want ook al hoef ik echt geen splinternieuwe fiets (veel te grote kans op jatten); voor een fatsoenlijke tweedehands fiets ben je al snel minimaal €250,- kwijt, leerde een snelle zoektocht op internet me.

Superfrustrerend, dat je toch nog zelf kosten moet maken, ook al is het ongeluk niet jouw schuld. En die fiets was nog gewoon prima, ook al was hij oud. Die was nog jaren mee gegaan. Dat voelt echt zonde.

Ik heb met de automobiliste overlegd of ze misschien buiten de verzekering om mijn nieuwe fiets wil betalen, want hoogstwaarschijnlijk is dat ook voor haar goedkoper, omdat ze dan haar no-claim kan behouden. Maar dat wordt even afwachten, en ook tot welk bedrag ze dan wil vergoeden.

Hoe dan ook moet ik nu maar vast op zoek naar een nieuwe fiets. Zucht… ik had eigenlijk wat anders willen doen tijdens mijn zomervakantie.

Ik was altijd erg blij dat onze schoonmaakster ook wekelijks de lakens van ons bed verschoonde. Want man oh man, wat heb ik daar een hekel aan. Ik vond het altijd al een drama om mijn dekbed fatsoenlijk in een éénpersoonssloop te krijgen, maar een tweepersoonsbed opmaken is helemaal een ramp. En dan ben ik ook nog eens erg gevoelig voor dekbedden die niet helemaal tot bovenaan in de sloop zitten, zodat je van die lege flapjes stof op je hebt liggen. Vreselijk! Maar ja, ik moet het nu toch echt zelf doen.

Nou blijken er gelukkig meer mensen te zijn die dit lastig vinden. En uiteraard zijn er andere mensen geweest die daar dus een handig trucje voor bedacht hebben: de ‘California roll’:

Zag er superhandig uit! Dus dat ging ik ook proberen.

Ik had de oude lakens nog niet van mijn bed getrokken of ik hoorde al een miffed ‘mauw!’. Sammy stond op zijn achterpoten tegen de rand van het bed en was duidelijk not amused dat het plekje waar hij net lekker wilde gaan liggen, zo te zien ontdaan was van zachte dekens.

Helaas pindakaas kattus, je moet even wachten. En ik begon naïef met stap 1: Leg je dekbedovertrek binnenstebuiten op het bed.

Mijn toevoeging: verwijder de kat die met zijn nagels aan het andere uiteinde hangt.

Stap 2: Leg je dekbed op de overtrek.

Mijn toevoeging: verwijder eerst de kat van de overtrek.

Stap 3: Rol het geheel op.

Toevoeging: Vermijd bovenop de kat stappen terwijl hij van onder het bed naar je benen hengelt.

Stap 4: Frot de uiteinden van de rol naar binnen en trek de hoes er overheen zodat hij weer met de goed kant boven zit.

Argh! Leuk en aardig die filmpjes, maar mijn dekbed is niet aan de gehele onderkant open, alleen een stukje in het midden! Wat een gehannes om hem dan binnenstebuiten te keren.

Uiteindelijk slaagde ik erin om een van de uiteinden te keren. Voordat ik met de andere kant kon beginnen, moest ik wel eerst Sammy verwijderen, die in die kant van de rol was gekropen.

Stap 5: Rol het dekbed weer af. Hij ligt nu met de goede kant boven en is klaar voor gebruik.

Succes!! Wat een mooi strak opgemaakt bedje! Snel mijn camera pakken om het resultaat vast te leggen.

Bij terugkeer: een tunnel vanaf de zijkant die eindigt in een bewegend hoopje onder het dekbed.

Stap 6: Geef op. Zo belangrijk is een netjes opgemaakt bed nou ook weer niet. Zucht.

Eind vorig jaar kwamen er twee mannetjes bij me langs om een ‘slimme meter’ te installeren. Superhandig, want zo kan de energieleverancier op afstand mijn meterstanden uitlezen. En ik zou iedere twee maanden een tussenoverzicht van mijn verbruik gaan ontvangen.

Dat overzicht ontving ik inderdaad. Ik snapte niets van alle regeltjes die er op stonden. Maar er was iets met mijn account waardoor ik niet in kon loggen en ik was al druk genoeg met andere dingen in mijn huis die geregeld moesten worden, dus ik schoof het even aan de kant.

Recentelijk ontving ik voor de tweede maal zo’n tussentijds overzicht. Wederom snapte ik niet waar ik naar keek. Er waren maar liefst 6 verschillende regels:

• Telwerk 1 (daltarief) 6 kWh € 1,16
• Telwerk 2 (normaaltarief) 16 kWh € 3,30
• Telwerk 3 (teruglevering daltarief) 73 kWh € 14,11
• Telwerk 4 (teruglevering normaaltarief) 111 kWh € 22,91
• Netto verbruik (daltarief) -67 kWh € 0,00
• Netto verbruik (normaaltarief) -95 kWh € 0,00

Huh? Toch maar even contact opgenomen met Vandebron.

“Nou mevrouw, het ziet er naar uit dat u meer stroom teruglevert aan het net dan dat u verbruikt.”

Teruglevert?? Ik heb weliswaar zonnepanelen, maar die zijn voor een zonneboiler en volgens mij is dat een gesloten systeem. Ik lever helemaal niets terug, laat staan méér dan ik verbruik…

Superslim van die slimme meter, om er voor te zorgen dat ik niets hoef te betalen natuurlijk. Maar ik zag dit op de langere termijn toch wel mis gaan. Dus ook maar contact opgenomen met Liander.

Die stuurde vandaag een nieuw meneertje langs en die vond het probleem al snel: de andere meneertjes hadden twee zwarte draadjes omgedraaid tijdens de installatie. Oeps.

Ben benieuwd of en hoe ze dit straks gaan verrekenen aan het eind van het jaar…

Even snel naar de Appie om boodschapjes te doen in de lunchpauze. Handscannertje erbij, *bliep bliep* doen en hop, de boel afrekenen.

Helaas pindakaas, bij het afrekenen gaat het rode lampje aan, omdat ik aan een controle onderworpen ga worden. Het duurt even, maar uiteindelijk komt er een medewerkster aangesjokt die mijn boodschappen allemaal nogmaals scant.

*Beep* doet haar scanner.

Medewerkster: “Oh, de controle is mislukt…? Dan moet hij maar opnieuw.” En ze scant wederom al mijn producten.

Inmiddels is mijn boodschappenpaal gereset en kan ik niet meer verder met afrekenen. Zucht. De medewerkster zegt dat ik dan maar even naar de kassa moet komen om daar af te rekenen. Meer zucht.

De medewerkster kijkt naar haar scherm. “Hee, u heeft een tilia…tilla…pilia…filet te veel. En een schelvisfilet te weinig.”

“Uh… wut?”

“Heeft u de vis wel goed gescand, mevrouw?”

“Ik dacht van wel. Maar misschien heb ik per ongeluk de gewone streepjescode van de schelvis gescand in plaats van de 35%-kortingscode?”

“U moet wel goed scannen hoor!”

“Sorry, ik heb het niet bewust verkeerd gedaan. Als ik inderdaad de gewone code heb gescand in plaats van de kortingscode, is dat alleen maar in mijn nadeel, hè.”

“Ja, maar het is wel belangrijk dat u goed scant! Ook omdat we er de voorraad mee bijhouden. Dus ik moet dit zeggen hoor!” *vervolgt preek over dat ik echt beter moet opletten*

Ik doe mijn uiterste best om vriendelijk te blijven en knik braaf, in de hoop hier zo snel mogelijk van af te zijn en éindelijk terug naar kantoor te kunnen.

De medewerkster gaat door: “Hm, maar toch raar dat u een schelvisfilet te weinig heeft en een tili…pi..latia… te veel. Heeft u soms een ander product gescand?”

“Nee, ik heb alleen dit bakje vis in mijn handen gehad.”

“Zou de code dan niet kloppen? Oh, ik denk dat een andere medewerker iets niet goed heeft gedaan. Waarschijnlijk hebben ze de verkeerde kortingscode erop geplakt. De code van de tila…pi..lia…. vis. En die heeft u gescand.” Ze laat me de bon zien. “Het is in uw voordeel, ziet u?”

Ik mompel: “Whatever, het is vast goed zo. Dag.”, en maak me zo snel mogelijk uit de voeten, voordat ik de drang om de ti-la-pi-a-filet in haar hol te schuiven, in praktijk kan brengen…

De bel gaat. In mijn kluskleren en onder de verf doe ik open. Ik zie twee jonge mannen staan, strak gekleed in zo goed als dezelfde zwarte pakken.

Man: “Goedeavond mevrouw, hoe gaat het met u?”

Ik zie de bui al hangen. “Waar komen jullie voor?”

Man: “Nou mevrouw, mag ik niet vragen hoe het met u gaat?”

Ik: “Dat mag zeker, maar jullie willen duidelijk iets van me. Dus zeg het maar gelijk.”

Man: “Nou…” (toont zijn tablet waar een logo van energiemaatschappij E.ON op te zien is)

Ik onderbreek hem: “Jullie hebben het briefje naast mijn bel gezien, toch?”

Man: “Ja, maar wij komen niets verkopen. Wij komen u informeren over onze prijsdaling.”

Ik: “Jullie komen mij iets verkopen met korting?”

Man: “Nee, wij komen u alleen informeren. Over het feit dat onze prijzen zijn gedaald. U staat op onze lijst, kijk maar.” (toont tablet weer)

Ik: “Ik ben geen klant bij E.ON.”

Man: “Nee, daarom komen we ook bij u langs.”

(Must… not… kill..)

Ik: “Als jullie nou niet HEEL gauw maken dat jullie weg komen, dan dien ik een klacht in! Jullie collega stond hier twee of drie weken geleden ook al met zo’n onzinverhaal! PLEUR OP!!” *gooit deur dicht*

Echt hè?? Wat denken die gasten nou, dat ik achterlijk ben?? Dat ze iemand die een briefje naast de bel heeft dat er aan de deur niet wordt gekocht, en die duidelijk afwijzend de deur open doet, tóch kunnen overtuigen over te stappen van energiemaatschappij?? Woést was ik. De eerstvolgende energielullo die het waagt aan te bellen omdat hij denkt dat mijn aanwijzingen voor hem niet gelden, krijgt een emmer water over zich heen. >:-(