“Goedemiddag, met de ANWB. Waar kan ik u mee van dienst zijn?”

“Hallo, met Lenny. Ik wil graag ons lidmaatschap opzeggen.”

“Wat jammer. Wat is uw adres en lidmaatschapsnummer?”

*Geeft adres en nummer*

“En uw geboortedatum?”

“Volgens mij staat het op naam van mijn man, dus dat is dan <geboortedatum van Mark>”

“Oh. Helaas kan ik het lidmaatschap niet opzeggen. Uw man moet zelf bellen. Dat is in het kader van de privacy.”

“Maar… we zijn getrouwd?”

“Tsja, maar dat kan ik zo niet met zekerheid vaststellen.”

“Als ik een willekeurige man laat bellen, weet u toch ook niet zeker dat het degene is die lid is?”

“Nee… maar dan is het in ieder geval een man die belt. Dan kan het wel gewoon telefonisch opgezegd worden.”

 

Pffft…. lekkere logica daar bij de ANWB. :-/

Ik moet ‘s ochtends altijd eerder opstaan dan Mark. Erg vervelend, want ten eerste maak ik hem wakker wanneer mijn wekker gaat, en vervolgens maak ik hem weer wakker als ik, na gedouched te hebben, terug de slaapkamer in kom om me aan te kleden. Vanzelfsprekend is hij daar niet heel blij mee. Of dat niet anders kan?

Nou… ik zou niet weten hoe. Ik ben namelijk iemand die m’n outfits ter plekke samenstelt. Kleding, schoenen, sieraden… het moet wel bij elkaar passen. Ik heb te veel kledingstukken om alle mogelijke combinaties te onthouden en bovendien experimenteer ik af en toe met een nieuwe combinatie. Ik kan dus niet ‘s ochtends even snel een outfit bij elkaar graaien en me in de badkamer verder aankleden.

Eventueel zou ik mijn borstel en sieraden kunnen verhuizen naar mijn eigen kamer, waar ook een grote passpiegel staat (die in de badkamer hangt dermate hoog dat ik mezelf alleen vanaf mijn kin kan zien :-S ), om daar mijn look af te maken. Maar mijn kledingkast en schoenenrek kan ik echt niet naar mijn eigen kamer verhuizen, dat gaat nooit passen.

De avond van tevoren mijn kleding passen en combineren zie ik niet zitten. Dat kost te veel tijd en moeite en bovendien weet ik ‘s ochtends pas hoe ik me voel en welke outfit daarbij past (soms heb ik zin om me op te tutten, soms moet ik gewoon even niks straks om m’n lijf hebben bijvoorbeeld). Uiteraard denk ik wel al de dag van tevoren na over wat ik ongeveer wil gaan dragen, zodat ik niet alles uit de kast hoef te trekken.

Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit probleem. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe andere mensen dit oplossen?

(En als je een inloopklerenkast hebt dan hoef je niet te reageren. Dan haat ik je van jaloezie )

Mijn neefje had zijn telefoon bij ons thuis laten liggen. En aangezien we niet zo heel vaak bij elkaar over de vloer komen, spraken we af dat ik hem per post zou terugsturen.

Dus ik maak een prachtig klein, efficiënt pakketje en ga naar het postkantoor.

postkantoormeneer: “Dat kan ik niet versturen.”
ik: “Huh?”
postkantoormeneer: “Er is niet genoeg plek om de zegels te plakken.”
ik: “Kan het niet gewoon op de achterkant?”
postkantoormeneer: “Nee. Het moet naast het adres.”
ik: “Oh. Zal ik het adres dan opnieuw op een papiertje schrijven en het er meer aan de zijkant opplakken?”
postkantoormeneer: “Nee. Je moet er een grote envelop omheen doen. Of een groter doosje. Kun je hier kopen.”
ik: …
postkantoormeneer: “Of je haalt een doos bij de Albert Heijn.”

Ah. Ik wilde hierna toch direct doorgaan naar de supermarkt. Dus fietste ik verder en haalde ik daar een doos.

Maar dan lekker wel de ALLERGROOTSTE DOOS DIE IK KON VINDEN. Uit principe.

Lekker puh.

(Sorry Zwusje voor het pakket dat straks aan je deur wordt afgeleverd…)

Bijzonder… Zit je aan het Waalstrand naar de ondergaande zon te kijken, komt er ineens een kudde wilde paarden voorbij. En eentje laat zich nog aaien ook!

Van links uit het hoge onkruid komt de bramenstruik aangestormd – hij rukt in hoog tempo op richting de achterdeur, de schutting én de groenbak.

De woekerende frambozen nemen ondertussen bezit van de klaver, die hun poging het gras te smoren moeten staken.

De bamboe doet al sinds enkele jaren niet meer mee, maar wederom nemen de wilde aardbeien hun stellingen in om de oprukkende frambozen te laten struikelen. Ze zijn echter duidelijk geen partij voor hen.

Het lijkt erop dat de finale uitgevochten gaat worden tussen de bramen en de frambozen…

…maar dan ineens verschijnt uit het niets Lenny ten tonele! De bramen nemen direct een ramkoers aan, maar Lenny is gewapend met een snoeimes en maakt hen zonder pardon een kopje kleiner!

Met een hink-stap-sprong overwint ze de distels en valt ze de losgeslagen frambozen in hun flank aan.

*Snip* Eat this! … *Snap* Take that!

En de victorie gaat naar… Lenny! \o/

 

Zo. De tuin is ook weer getemd

Vanochtend moest ik mijn vouwfiets naar de Halfords brengen, omdat er iets was afgebroken in het klapmechanisme.
Normaal gesproken breng ik mijn fiets altijd naar de fietsenmaker op het station, omdat die tevens een stalling hebben die ook ‘s avonds open is en ik dan direct na het werk mijn fiets kan afgeven. Maar recentelijk werd ik zo onvriendelijk behandeld door een medewerker en weigerde een andere medewerker mijn Nationale Fietsbon, terwijl ze er wel bij aangesloten zijn, dat ik besloot voortaan alleen nog naar de Halfords te gaan.
Daar heb ik mijn vouwfiets ook gekocht en inmiddels kennen ze me daar. Eén van de medewerkers staat altijd enorm met me te flirten en dat levert extra goede service op en soms ook wat gratis spul…

Hoewel de jongen in kwestie er vandaag niet was, deden de andere aanwezige heren ook goed hun best om me te helpen. De leverancier werd gebeld en in plaats van alleen het afgebroken ijzertje bij te bestellen, werd gelijk een compleet stuurstuk gevraagd, omdat ze vermoedden dat het hele mechanisme aan vervanging toe was. Wilde ik in de tussentijd wellicht een kopje koffie of thee?
Fijn, als je het idee hebt dat een medewerker daadwerkelijk z’n best voor je doet!

Eenmaal teruggekeerd bij mijn auto, vond ik een parkeerboete onder de ruitenwisser. Oei…
Ik verwachtte namelijk dat ik maar héél even in de Halfords hoefde te zijn en had bedacht dat het afgeven van de fiets met enige goede wil wel viel onder de definitie ‘laden en lossen’. Okee, het was net iets meer dan alleen afgeven, maar hoe dan ook zou ik zó terug zijn. Echt. Dus had ik de auto zonder parkeerkaartje, maar met knipperende alarmlichten, op een parkeerplaats achtergelaten.

Nou had ik beter moeten weten, want in Nijmegen centrum wordt onwijs streng en vaak gecontroleerd. En ja, natuurlijk was ik dus betrapt. Maar hee, de parkeerwachters stonden een eindje verderop in de straat…

Dus ik erheen. Met mijn schattigste snoetje, liefste glimlach en onschuldigste ogen. En uitleggen dat ik écht aan het laden en lossen was. Ik had toch ook mijn alarmlichten aan staan?

De parkeermeneer antwoordde weifelend: “Tsja mevrouw, eigenlijk is de definitie van laden en lossen dat je dingen uitlaadt die je niet kunt dragen. Waar je een steekwagentje bij nodig hebt ofzo. En een vouwfiets kun je wel uitklappen en wegrijden”.
“Maar hij was stuk, meneer. Daarom moest ik naar de Halfords. Omdat ik er niet meer mee kan fietsen…” *kijkt spijtig en een beetje sip*
“Tsja”, aarzelde de agent, “dan zóu het inderdaad onder laden en lossen kunnen vallen…”
Waarop hij zijn collega sommeert om de boete ongedaan te maken. Wel adviseert hij me om de volgende keer bij twijfel toch maar gewoon een eurootje in de automaat te gooien. Da’s toch een stuk goedkoper dan die €58,25 boete waar ik net onderuit ben gekomen…
Ja meneer, dat zal ik in het vervolg braaf doen!

Eenmaal thuis onthaal ik vreugdevol de monteur die onze nieuwe vaatwasser komt monteren. Na twee kopjes koffie en een praatje blijkt ook die niet te beroerd om wat extra’s te doen, en wanneer hij weggaat is niet alleen de vaatwasser ingebouwd, maar heeft hij ook nog eens ongevraagd de deurtjes van de keukenkastjes opnieuw uitgelijnd en de rammelende kraan vastgedraaid.

En bedankt, heren! Dat was een gunstige dag

Fijn, hard bellende mensen in de trein. Ze zijn echt niet te negeren, je wordt gedwongen om het hele gesprek mee te luisteren. Maar soms zijn ze ook wel echt hilarisch.

Gisteren weer zo’n dame. Ik stap in Utrecht in en val halverwege in het gesprek.

“Waarom je daar niet in huis mag? Ja, als je nou een normale jongen was geweest die niet in de gevangenis had gezeten enzo, dan had je daar vast zes weken mogen blijven!”

[…]

“Nee, ik kan die negativiteit die om jou heen hangt gewoon niet handelen”

[…]

“Ik geef jouw niet mijn sleutel, want ik ken je niet goed genoeg. Daar had je eerder maar je best voor moeten doen. Ik heb alleen een keer wat bij jou gekocht en toen… ja, je weet wat toen.”

[…]

“Hee ik zit nou in de trein, ik kan dat niet zeggen, die mensen zitten hier allemaal mee te luisteren!”

(Vanuit drie rijen achter haar, geïrriteerd:) “Inderdaad ja!”

(Vanuit twee rijen schuin voor haar, geïrriteerd:) “Het wordt tijd dat je ophoudt met lullen!”

Ik moest heel hard m’n best doen om het niet uit te proesten

Mark zou het hele weekend weg zijn. Ik had twee afspraken staan, maar die werden beide geannuleerd.
En eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg. Sterker nog, ik besloot ook nieuwe afspraken af te houden en een weekendje te gaan cocoonen in huis.

Ik heb alleen zaterdagochtend het huis verlaten om naar de lapjesmarkt in Utrecht te gaan. Verder heb ik vrijdag en zaterdag vooral nuttige dingen gedaan, zoals de zolder verder opgeruimd, een trui afgenaaid en een tekst voor mijn persoonlijke powerlied voor LARP: de musical geschreven.

Met alle klusjes uit mijn hoofd, had ik zondag voldoende rust in mijn kont voor een complete dag bankhangen. Ik heb mijn Cheshire Cat pyjama aangetrokken en om 9 uur ‘s ochtends het eerste deel van The Lord of the Rings, extended edition, in de blu-rayspeler geduwd. Om pas om dezelfde tijd ‘s avonds weer van de bank te komen, na afloop van deel drie.
Heel onLenny-ig, om een dag compleet niks te doen. Maar wel lekker, ik had het even nodig. En poes had de dag van haar leven

Stiekem vind ik het helemaal niet erg om alleen te zijn.

Ze hebben weer iets nieuws bedacht in het centrum van Nijmegen. Waarschijnlijk waren de bloemen die er oorspronkelijk in stonden, te onderhoudsintensief of vandalismegevoelig. Maar of dit nou de manier is om ouwe meuk te reclyclen…?

Gelukkig hebben ze er op sommige stukjes nog iets vrolijks van proberen te maken:

Zou ik ook doen als ik op schroot moest uitkijken.

Het is vast kunst ofzo… dus ik ben bang dat hier nog belastinggeld aan besteed is ook.