Vandaag was poging twee om een kapsel & bijpassende make-up te laten zetten voor de bruiloft.

Toen ik binnenkwam, vertelde de kapster/visagiste enthousiast dat ze inmiddels een veel beter beeld had van wat ik wilde en dat de vorige keer dus zeker geen verspilde dag was geweest. En ze had een kapsel bedacht dat ik vast leuk zou vinden!

Prima, laten we het proberen.

En ze ging aan de slag. En ze was klaar. En ze gaf me de spiegel.

Fail.

Maar ik hield de moed erin en ik probeerde uit te leggen wat ik er wel en niet leuk aan vond.

Poging twee was helaas slechts een klein beetje beter. Ik deed mijn best om niet te wanhopen.

Maar gelukkig was deze dame uitgerust met een ijzersterk enthousiasme, en voor de derde keer stak ze mijn haar op. Dit resultaat kwam daadwerkelijk dicht bij wat ik leuk vond! Dus ik liet het haar verder afwerken met stijltang, haarlak en accessoires.

Het is niet helemaal hoe ik het in mijn hoofd had, en ik zou het niet zo van een plaatje hebben uitgekozen, maar ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat het niet beter gaat worden dan dit. Ik dacht altijd dat lang haar hebben een voordeel was bij bruidskapsels, maar dat geldt dus blijkbaar niet voor zeer lang, dun en daardoor één lengte haar. Volume is gewoon niet iets dat ik moet verwachten, tenzij ik poedelkrulletjes accepteer.
Volgens mij is het kapsel dat we nu hebben gekozen, het hoogst haalbare. Dus leg ik me daar bij neer. En het staat ook echt wel leuk hoor! (maar het is niet perfect )

De make-up ging wonderbaarlijk genoeg in 1x goed! Ze had inderdaad goed geluisterd wat ik de vorige keer zei en nu vond ik het heel erg mooi staan. Niet te onnatuurlijk, maar wel duidelijk feestelijk. Alleen de lipstick vond ik wat donker, maar volgens haar zou het erg goed staan als ik eenmaal de jurk aan zou hebben. Ach, als we na de fotosessie gaan lunchen, is alles toch al weer van m’n lippen af. Ik ken dat.

De hele sessie duurde ditmaal ‘slechts’ 4 uur, maar het voelde een stuk korter dan de vorige keer, toen ik er nog een uur langer zat. Ik ben erg blij met deze kapster/visagiste, want het is duidelijk iemand die niet stopt voordat het bruidje blij is met het eindresultaat. Zo iemand heb ik nodig

We hadden het er nog over dat zij altijd de aanstaande bruid beter wil leren kennen, zodat ze de make-up en het kapsel op de persoonlijkheid kan afstemmen. Daarom plant ze ook altijd eerst een kennismakingsgesprek voordat er een proefsessie komt. Want anders is het makkelijk om een verkeerd beeld van iemand te hebben.
Ze vertelde dat ze op basis van mijn eerste mailtjes dacht dat ik een heel zakelijk, streng persoon was. Maar dat ik, toen ik eenmaal was geweest, eigenlijk een heel lief iemand bleek te zijn. Aww…

Ik hoor dat wel vaker, dat ik in het begin nogal koel en afstandelijk overkom. Eigenlijk helemaal  niet goed. Maar ik laat mensen nou eenmaal niet snel toe, ik ben daar erg selectief in. Weer iets waar ik aan moet werken.

Maar, ik kan weer iets van de bruiloft-to-do-list afstrepen! Zou het dan daadwerkelijk nog allemaal goed gaan komen…?

Voor iedereen die op zoek is naar een mooie bruidstaart: ga vooral niet in zee met Charissa van Droomtaarten.nl. Ze maakt vast prachtige en lekkere taarten, maar is totaal onbetrouwbaar wanneer het aankomt op afspraken.

Zoals ik al eerder vertelde, was het al een heel gedoe om uberhaupt een afspraak met haar te plannen. Volgens haar kwamen haar mailtjes niet bij ons aan. Nou ja goed, het zou een technisch probleem kunnen zijn. Maar ook op haar voicemail reageerde ze heel traag.

Toen kwam dus het punt dat ik op de afgesproken tijd voor een dichte voordeur stond en ze me doodleuk vertelde dat ze de afspraak echt wel af had gezegd (och, was de mail weer niet aangekomen?) en dat ze, by the way, inmiddels ook verhuisd was.

Ter compensatie hiervoor zou ze de week erna bij ons thuis langskomen. Prima.

Okee, toen volgde iets dat mijn schuld was: ik vergat haar ons adres door te geven. Maar in plaats van zelf even na te bellen, is ze er gewoon vanuit gegaan dat de afspraak niet doorging, dus toen ik er zelf alsnog aan dacht, had ze al helemaal niets voorbereid. En werd de afspraak verzet.

Vervolgens kreeg ik een sms-je: ze was vergeten dat ze op diezelfde avond al een afspraak met een ander bruidspaar had. Of we de afspraak weer konden verzetten?

Nou heb ik echt heel erg mijn best gedaan om geen Bridezilla te zijn. Maar het weekend daarop vernam ik van Inge dat ze precies wist over wie ik het had, aangezien zij vorig jaar voor haar bruiloft ook met Droomtaarten.nl in zee was gegaan… en ook zij had moeite gehad met de communicatie. Sterker nog: nadat ze een afspraak met haar hadden gehad en de taart hadden besproken, belde ze twee maanden voor hun bruiloft af met een smoes dat ze de taart toch niet ging maken!

Dat was de druppel. Al het vertrouwen dat ze iets ging opleveren op onze trouwdag was compleet weg. Droomtaarten.nl? Nachtmerrietaarten bedoel je!
Dus onze afspraak geannuleerd en snel op zoek naar een andere taartenbakster. Maar ja, tweeënhalve week voor je trouwdag nog iemand vinden die daar tijd voor heeft… da’s niet makkelijk. De meesten waren dan ook op vakantie, of helemaal volgeboekt.

Gelukkig vond ik uiteindelijk De Taartschuur. Die zit in Tiel en is dus zeer snel ter plaatse om de taart af te leveren (dus weinig bezorgkosten). Ze reageerde bijna direct op mijn mailtje, kon onze bestelling er nog wel tussen proppen, en had twee dagen later al tijd voor ons voor een afspraak!

Toen Mark en ik vandaag om 12 uur bij haar op de stoep stonden en ze niet thuis bleek, stond het zweet wel even in m’n handen…

Maar 10 minuutjes later kwam ze thuis van inkopen doen, verontschuldigde ze zich, en nam ons mee naar haar bakschuurtje achter het huis, waar we hebben besproken hoe de taart eruit moet komen te zien.

Aanstaande zondag rijden we nog even langs om twee verschillende smaakjes te proberen en dan wordt ‘ie definitief besteld! Yay! We can has cake!

Ook dit komt dus toch nog, op de valreep, goed… Het lijkt verdorie wel een test van mijn zenuwen, die bruiloft!

8.30 uur: ophalen trouwjurk

Precies op tijd stond ik bij de bruidsboetiek. De jurk was klaar en zag er mooi uit! Na het wederom bedwingen van de neiging om de asymmetrische onderdelen recht te trekken, gaf ik akkoord en werd de jurk ingepakt. Restantbedrag afrekenen en.. ik had een trouwjurk!!

Mission: accomplished!

9.30 uur: de stad in om een bijpassende stropdas voor Mark te scoren

DO
“Goedemorgen, ik ben op zoek naar een stropdas in de kleur [censuur].”
“Een [censuur] stropdas? Oh, eh, nee, die hebben we niet. Die kleur is momenteel niet in de mode. Je zou het heel misschien bij [een andere zaak] kunnen proberen…?”
LOOP UNTIL resterende winkels=0

Mission: unaccomplished

11.00 uur: Afspraak in Arnhem om de bruidstaart te kiezen en voor te proeven

*ding dong*
“…”
*ding dong*
“…”
*tring tring*
“Hallo, met [taartenbakster]”
“Hallo, met Lenny. Ik sta voor uw deur. Wij hadden toch een afspraak…?”
“Euh.. oh… maar die had ik toch afgezegd?”
“Ik weet van niets…”
“Ohw… ik heb twee weken geleden gemaild of we een andere dag konden prikken. Ik vond het al vreemd dat ik niets meer van je had gehoord.”

Godverdegodver… Het was al eerder mis gegaan met de communicatie toen ik deze proefafspraak wilde inplannen. Toen hoorde ik ook al steeds niets van haar en reageerde ze ook niet op mijn voicemails. Net toen ik op het punt stond om naar een ander bedrijf te gaan, reageerde ze en planden we alsnog een afspraak in. Maar nu is er dus weer gezeik (oh ja, ze was ook verhuisd dus ik stond sowieso voor het verkeerde huis…). Als je weet dat het al meerdere keren mis is gegaan met de mail en je hoort 2 weken niets, dan bel je toch even ter bevestiging??

Nu komt ze, ter compensatie, a.s. dinsdag bij ons thuis langs. Maar ik weet eigenlijk niet meer of ik wel met haar in zee moet gaan. Haar website had de allermooiste taarten en precies wat ik zocht. En ze zal ook vast heel goed zijn in het maken van taarten. Maar ik moet er ook op kunnen vertrouwen dat ze daadwerkelijk iets levert op onze trouwdag… en dat vertrouwen heb ik niet echt meer.

Mission: unaccomplished

14.00 uur: Afspraak proefkapsel & proefmake-up

Aangezien ik net op tijd mijn trouwjurk had gekregen, kon ik die meenemen naar de afspraak en laten zien met welke kleur de make-up moest matchen en bij welke jurk-vorm het kapsel moest passen. We probeerden een kleur oogschaduw die ongeveer overeenkwam met de jurk.

Maar de manier waarop ze me had opgemaakt, vond ik helemaal niets. Er was een donker, naar beneden lopend vlak om m’n oog te zien. Het leek net alsof ik een blauw oog had!

Volgende poging op het andere oog: een neutrale kleur. Maar die zag je nauwelijks, het was helemaal niet bijzonder.

En zo ging het nog een paar keer door. Spul eraf halen en opnieuw. Bestaande make-up bijwerken. Eyeliner proberen in plaats van oogpotlood. Maar het paste allemaal totaal niet bij mij en op een gegeven moment zag ik het ook niet meer. We besloten om maar even verder te gaan met het kapsel en de make-up later af te maken.

Ze had verschillende soorten krulspelen in m’n haar gedaan om te kijken welke het beste pakte. Welgeteld 1 van de 6 rollers had effect… en dat waren dan ook gelijk behoorlijk fijne krulletjes. Niet echt wat ik wilde, maar goed, ik zag het wel even aan. Ze stak m’n haar op ongeveer volgens de afbeeldingen die ik had meegenomen en liet het resultaat zien. Ik schrok me dood. Nu leek ik een gefrituurde poedel met een blauw oog.

Ik heb er uiteindelijk 5 (!) uur gezeten waarin ze ook ongeveer 5x m’n haar opnieuw heeft gedaan. Volgens haar heb ik erg moeilijk haar omdat het zo lang, slap en allemaal op dezelfde lengte is. Tsja, dat dat wist ik al. Uiteindelijk kwam de manier van opsteken enigszins in de buurt van wat ik in m’n hoofd had, maar omdat er al zo veel krullen en haarlak in zat, werd het pluizen alleen maar erger. Volgens haar kwam het allemaal goed als ze het straks in 1x goed kon doen en moest ik hier gewoon even doorheen kijken. Maar dat lukte me dus niet.

Ik dacht in het begin dat het wel lekker zou zijn om even verplicht tot rust te komen en vertroeteld te worden in die stoel, maar na 2 uur gesjor aan m’n haar en gefrut aan m’n oogleden was ik er al helemaal klaar mee. Ik ben geen meisje-meisje, ik hou daar gewoon niet van. En toen waren we nog lang niet klaar.

De kapster/visagiste was gelukkig heel geduldig en bleef het opnieuw proberen totdat ik tevreden was. In haar plaats was ik al gillend weggerend denk ik. Maar na 5 uur leek het ons toch allebei beter om het maar af te ronden en de boel te laten bezinken.

Ik heb gevraagd om een tweede proefafspraak. Dat is niet gebruikelijk en kost me wel weer een extra bedrag, maar op dit moment heb ik er onvoldoende vertrouwen in dat het wel goed komt op de trouwdag zelf. I WILL BE PRETTY, DAMNIT!

Mission: unaccomplished

Dus tsja. Vanaf nu is het officieel en kan ik het niet meer ontkennen: ik ben gepromoveerd tot Bridezilla. Go me

 

Bij de gemeente Neder-Betuwe mag je een voorkeur doorgeven wie je als BABS (Bijzonder Ambtenaar Burgerlijke Stand) wil voor je huwelijk. Maar op hun website stonden alleen maar hun namen. Tsja, hoe moet je daar nou uit kiezen? Dus belde ik hen met de mededeling dat we iemand wilden ‘die niet al te formeel of gelovig is, en open staat voor eigen inbreng’. En daar zouden ze ons mee matchen.

Vorige week belde de aan ons toegewezen BABS ons op om een afspraak te maken. Normaal gesproken doe je dat 1 a 2 weken voor de bruiloft, maar omdat alle drie onze agenda’s een drama bleken, was gisteravond zowat de enige mogelijkheid! Dus dan maar wat eerder. Zo ben ik ook weer gerustgesteld omdat ik op tijd weet wat precies de bedoeling is en er weer iets van de to-do lijst gevinkt kan worden

Normaal gesproken komt je trouwambtenaar bij je thuis langs, maar omdat we niet in onze eigen woonplaats trouwen besloten we elkaar halverwege op een terras te ontmoeten.

Vooraf was ik een beetje nerveus over wie we zouden krijgen en of het wel zou klikken. Wie weet stond hij of zij wel helemaal niet open voor al onze eigen ideeën, die, toegegeven, nogal afwijken van de standaard ceremonie. Maar gelukkig bleek het een ontzettend leuk mens te zijn die alles wat we aandroegen hélemaal gewéldig vond.

Het was echt zo’n mensen-mens type, die niets leuker vindt dan andere mensen leren kennen. Ze ratelde vrolijk door over vanalles en nogwat en we moesten af en toe ons best doen om haar te onderbreken om hier en daar wat te nuanceren of aan te vullen. Maar ze heeft ook echt de tijd voor ons genomen zodat wij ons eigen verhaal konden doen. We hebben zeker 2,5 uur op dat terras gezeten en ze heeft vellen volgeschreven!

Zelf had ze volgens mij ook niet verwacht zo veel te schrijven. Haar voorgedrukte velden bleken al direct veel te klein voor al onze hobbies   (“LARP…? Hoe spel je jiu-jitsu? En je speelt doedelzak??”) Toen ik opmerkte dat we standaard verhaaltjes over de trouwlocatie en de omgeving niet zo zagen zitten, riep ze meteen dat ze dat alleen deed als er tijdens zo’n gesprek als dit, niets uit het bruidspaar kwam, maar dat ze voor ons ruim genoeg materiaal had om er een leuke speech van te maken.

Van ons handvastkoord stond ze helemaal paf en ze vroeg meteen of ze van onze ceremonie een foto mocht hebben voor op haar nieuwe website, want dit was toch wel zoooo bijzonder en zooo uniek, dat had ze nog noooit meegemaakt!

Het arme mens moet haar standaard praatjesopbouw ook nog best wel gaan omgooien voor ons, want blijkbaar is het normaal dat je eerst het ja-woord geeft en officieel getrouwd wordt, en daarna pas de ringen uitwisselt. Ik had in mijn hoofd dat je bij het ‘ja’-zeggen al de ring om de ander z’n hand schuift, maar blijkbaar is dat niet gebruikelijk. Maar ik wil graag de handvasting doen tijdens het ja-woord, niet als los ritueel er achteraan. Dan is het voor mijn gevoel namelijk veel symbolischer. Gelukkig deed ze ook daar niet al te moeilijk over en ging ze bedenken hoe ze dit kon integreren met het officiële juridische praatje.

Desondanks zullen we onze ceremonie toch nog een klein beetje moeten aanpassen. We wilden namelijk onze handen laten vastbinden terwijl we naast elkaar staan, en dan het koord om beide polsen tegelijk wikkelen (linkerhand van de ene, rechter van de andere). Maar wat blijkt: je bent wettelijk verplicht om elkaar de rechterhand te geven tijdens het ja-woord! Wat is dat nou weer voor archaïsche onzin… Gelukkig mocht ‘elkaars rechterpols vasthouden’ ook nog wel, zodat we wel nog wat ruimte hebben om onze armen daadwerkelijk aan elkaar vast te binden

Wat blijkbaar ook gebruikelijk is, is dat de bruid bij binnenkomst rechts van de bruidegom loopt, en als je eenmaal getrouwd bent, je andersom de zaal verlaat. Voor degenen die deze etiquette kennen: verwacht niet dat wij ons hier bewust aan gaan houden, want zoiets interesseert me dus werkelijk geen hol   (er zijn vast ook regels aan welke kant mijn pappie moet staan als hij me weggeeft enzo… ik ga niet eens de moeite doen om ze op te zoeken).

We hebben ook nog wat huiswerkopdrachtjes meegekregen voor dingen die we op papier moeten zetten en naar haar moeten mailen voor in de speech.
Ben erg benieuwd waar ze mee komt! We hebben er in ieder geval een goed gevoel over.

Zojuist voor het eerst naar een bruidsboetiek geweest. Het ging eigenlijk precies zoals ik verwachtte.

Van tevoren had ik gebeld of het zin had om een afspraak te maken, vanwege de korte termijn. Nee, geen probleem, ze hadden diverse dingen in kleur die op voorraad waren.
Maar toen ik de dame in de boetiek vertelde wat ik wilde en op welke termijn, werd ze zenuwachtig. En moest ze even bellen.

Wat bleek: de kerel die ik aan de lijn had gehad, had inderdaad gezegd dat ze jurken in kleur hadden. Waarmee hij bedoelde: jurken met gekleurde accessoires. Denk aan een kanten versiering, of een roosje op de rok. Mjah.

Dus probeerde ik het concept ‘gekleurde jurk’ aan de dame in de winkel uit te leggen. Ze keek wanhopig.

“We hebben deze wel… die heeft een kanten randje met wat zwart erop…?”

“Ja, maar die jurk is wit”

“En wat vind je dan van deze?”

“Dat is ivoor. Dat valt bij mij ook onder ‘wit'”.

“Oh, wat dacht je dan van deze?”

“Euh… die is ook wit”

“Wit? Neeeeeee…. deze is goud-achtig! Een beetje bronzig!”

“…”

“Wat voor kleuren vind je mooi dan?”

“Nou… dat maakt nog niet eens zo veel uit. Als het me maar mooi staat. Behalve roze.”

“We hebben wel een jurk in ongeveer deze kleur?” *wijst naar gordijnen van het pashokje*

“Zalmroze….?”

“Nee, dat is… nou ja… een soort… ehm… ”

Ach ja. Ze adviseerde me uiteindelijk om maar eens te gaan kijken bij Assepoester in Arnhem, dus dat versterkt mijn hoop dat ik daar wel ga slagen.

Verder heb ik ook gemerkt dat ik altijd wel ‘iets’ ga kunnen vinden. Lang leve mijn figuur, dat (nou okee dan, met wat hulp van een torseletje) eigenlijk overal wel in staat. Behalve van die zeemeerminmodellen, maar die hoef ik sowieso niet. Ik heb diverse strapless witte jurken aan gehad die me best wel mooi stonden en waar ik niet het gevoel bij had voor schut te lopen. Dus misschien kan ik toch nog enigszins kritisch zijn en even doorzoeken totdat ik iets vind waar ik écht blij mee ben. Lukt het niet, kan ik altijd nog voor een standaard witte jurk gaan.

En ook al ben ik niet geslaagd bij deze boetiek, de verkoopster was zo aardig me aan te bieden dat ik, bij wijze van uitzondering, ook een jurk van een andere winkel bij hun naaiatelier mocht laten vermaken, in het geval de betreffende winkel deze service niet aanbood.

Wordt vervolgd op donderdag!

Vandaag was de grote dag: ik ging mijn trouwjurk ophalen!

Heel veel tijd om me erop te verheugen had ik niet, want ‘s ochtends moest ik gewoon werken en de auto was nog steeds in de garage dus moest ik een leenauto ophalen (lees: een knalgroen bestelbusje met een gigantische ster en barst tot over 2/3e van de voorruit, waarbij ik de stoel amper ver genoeg naar voren kon zetten om de koppeling in te kunnen drukken).

Door alle stress was ik ook nog eens vergeten om het resterende bedrag te pinnen, dus moest ik op goed geluk in Nieuwegein rondjes lopen op zoek naar een pinautomaat. Bij gebrek aan ABN-AMRO pasje kon ik bij de eerste automaat niet zo’n groot bedrag pinnen, het postkantoortje bleek te klein om er met mijn ING pas geld te kunnen opnemen, en de Rabobank pinautomaat die ik uiteindelijk vond was buiten werking :-S

Zwetend en met pijn in mijn voeten van het rennen kwam ik net te laat aan bij het bruidsatelier, waar ik nog net mijn mammie, die al stond te wachten, een knuffel kon geven, voordat ik al het omkleedhokje in werd gedirigeerd.

Tijdens het uitkleden zag ik vanuit mijn ooghoeken de trouwjurk hangen. En ik wist het gelijk.

Dit is ‘m niet.

Gelaten liet ik me in de hoepelrok en onderrok hijsen, en in de torselet en de jurk zelf snoeren, waarna ik richting spiegel werd gestuurd.

Maar ook toen ik ‘m aanhad, vond ik ‘m niet mooi. Sterker nog, ik vond ‘m eigenlijk best wel lelijk.

En toen moest ik huilen.

Ik heb het stomme ding zelf ontworpen, maar wat ik in mijn hoofd had was toch echt behoorlijk anders dan wat ik daar aan had. De stof was heel anders uitgevallen dan ik had ingeschat, waardoor bepaalde plooien en de manier waarop de stof viel, heel anders benadrukt werden dan mijn bedoeling was.

De jurk bestaat uit een gewone stof en een laagje organza er overheen. Ik wilde een jurk in één kleur, maar de kleur die ik in mijn hoofd had bleek me niet te staan. En de enige andere kleur die mooi stond en die ik zelf mooi vond, was alleen te bereiken door een bepaalde kleur stof te combineren met een bepaalde kleur organza. Dat was prima zolang de laagjes tegen elkaar aan lagen. Alleen, in de trouwjurk was de organza geplooid en de stof van de onderjurk niet, waardoor je heel duidelijk twee kleuren door elkaar heen zag lopen en je een streepjes-effect kreeg bij de plooien. En het stuk dat was opgenomen aan de zijkant, had ik ten eerste helemaal niet zo besteld (dacht ik in ieder geval) en doordat de kleur zo prominent anders was, stak het ook erg af tegen de rest van de jurk en werd het voor mijn gevoel een soort zoetsappig Disney-gedrocht met zuurstokpatroon.

Niet dat hij slecht was gemaakt ofzo, Anastasia heeft wel gewoon goed werk geleverd. Alleen niet iets dat ik mooi vind.

Het arme mens had nog nooit meegemaakt dat een klant niet blij was met het eindresultaat en had dan ook geen idee hoe ze de situatie moest oplossen. Gelukkig kon ik haar wel duidelijk maken dat het niet aan haar lag, maar we voelden ons er allebei heel vervelend onder.

Haar nog wat kleine aanpassingen laten doen aan de jurk zou het niet beter maken. En ze kon ook geen hele nieuwe jurk voor me maken, want over een week gaat ze op vakantie. Dus wat nu?

Ze was heel coulant en wilde niet dat ik betaalde voor een jurk die ik niet mooi vond, maar de aanbetaling kon ze natuurlijk niet teruggeven en ook de schoenen moesten betaald worden, omdat die in de kleur van de jurk waren gespoten en dus niet meer verkoopbaar waren.

Uiteindelijk hebben we maar afgesproken dat ik de jurk daar zou laten hangen en dat ik op zoek ga naar een andere. Mocht ik niets vinden, dan moet ik deze maar alsnog kopen.

Ik heb alleen niet echt de illusie dat ik in 6 weken tijd iets in een kant-en-klaar-boetiekje  ga vinden dat ik echt mooi vind. De hele reden dat ik iets op maat naar eigen ontwerp heb laten maken, is dat ik weet dat hetgeen ik wil, ik niet in een winkel ga vinden.
En ook al ga ik dan maar voor iets dat ‘wel aardig’  is, dan moet het ook nog eens iets zijn dat met slechts enkele kleine aanpassingen passend te maken is. Want als er iets in mijn maat nog helemaal besteld moet worden, gaat dat nooit in 6 weken lukken.

En dat is nog afgezien van het feit dat Mark al een pak heeft gekocht gebaseerd op mijn kleur jurk, en dat ook het boeketje, de make-up en het kapsel afhankelijk zijn van de jurk en dat die proefafspraken ook nog ergens moeten plaatsvinden voor de bruiloft en nadat ik de jurk in huis heb…

Mijn moeder vindt ‘m overigens wel mooi. Maar iedereen kan 100x tegen mij zeggen dat hij wél mooi is; daar verandert mijn mening niet door.

Momenteel voel ik me een zielig hoopje ellende. En ook heel stom. Stomme perfectionistische ik. Waarom kan ik nou niet gewoon leuk voorpret hebben bij het organiseren van m’n bruiloft, net als iedereen? Ik weet altijd veel te precies wat ik wil en dan kan het alleen maar tegenvallen.
Maar van de andere kant het is ook weer niet zo dat de jurk nét niet perfect genoeg is voor me, en dat ik ‘m wel mooi zou hebben gevonden als hier en daar de details wat anders waren geweest. Het is geen kwestie van ‘dit kraaltje zit scheef en die plooi hangt te laag’; ik vind hem gewoon in zijn geheel echt niet mooi.

Maar ik moet me er waarschijnlijk bij neer gaan leggen dat ik op mijn bruiloft misschien een jurk draag waar ik niet blij mee ben. Terwijl de jurk een van de dingen was die ik erg belangrijk vond en waar ik in wilde investeren.

Ik wil me zo graag mooi kunnen voelen op mijn eigen bruiloft :’-( :’-( :’-(