5 augustus 2011: Onze trouwdag!!

 

[update] Blogpost aangevuld met foto’s gemaakt door Ork

De locatie

Onze bruiloft vond plaats op kasteel Wijenburg. We waren naar drie kastelen gaan kijken, maar deze was het mooist aangekleed en bovendien konden we het hele kasteel voor onszelf hebben.

We hebben de hele bruiloft op dezelfde locatie gehouden, wat een hoop stress en logistiek scheelde. We hebben ons ‘s ochtends zelfs op de locatie aangekleed en laten optutten, en we konden ‘s avonds in de bruidssuite blijven overnachten!

Kleding & accessoires

Zoals iedereen inmiddels wel wist, had ik geen witte trouwjurk. Wat het dan wel was, had ik nog voor iedereen (behalve mammie en Suus) geheim gehouden. Dat hij groen was, wist Mark wel al, aangezien ik voor hem een bijpassende stropdas had gezocht en van overtollige stof een pochetje had genaaid. Mark had een mooi grijs pak aan.

Eerlijk gezegd hoefde een boeketje van mij niet zo nodig. Maar een vriend van me is bloemist en zodra hij hoorde dat ik ging trouwen, bood hij direct aan om als cadeau, mijn boeketje te maken. Kijk, en dan wordt het wel bijzonder. Een boeketje dat speciaal voor mij met liefde is gemaakt, neem ik graag aan!

Aangezien hij in Zuid-Limburg woont, moesten mijn ouders het ophalen en iets vroeger arriveren om het boeketje af te leveren, zodat het er op tijd was voor de fotoshoot.

In plaats van sieraden, wilde ik iets bijzonders: een bridespaint. Jaren geleden had ik er al eens een foto van gezien en dat had ik onthouden. Het leek me supermooi om een paar sierlijke decoraties te laten schilderen op mijn arm en vanuit mijn rug over mijn schouder heen naar voren.

Ze heeft het echt heel mooi gezet, met verschillende tinten groen en wat glitters er tussendoor. Ik heb er ook heel veel complimentjes over gehad! En aan het eind van de dag ging het er met lauw water en zeep weer prima vanaf.

Fotoshoot

We besloten om de fotoshoot te doen voordat de gasten arriveerden, want we wilden hen niet alleen achterlaten terwijl ze voor ons kwamen. Bijkomend voordeel was dat we er dan nog helemaal netjes bij liepen en de make-up nog zat

Binnenkort volgt er een aparte blogpost met meerdere foto’s van deze fotoshoot, maar hieronder alvast een van onze favorieten (nee, we wilden niet alleen maar serieuze, statische foto’s )

De ontvangst & de corsages

Daarna nog eventjes op ons gemak geluncht in de bibliotheek van het kasteel, waarna we naar het terras zijn verhuisd om de binnendruppelende gasten te ontvangen.

Iedereen was gelukkig keurig op tijd (ik had bewust een half uur ingepland voor de ontvangst, in plaats van een exact tijdstip genoemd – het werkt!) dus konden we voorafgaand aan de ceremonie ook vast de groepsfoto’s maken.

Net als het boeketje, wilde ik eigenlijk ook de corsages schrappen, want ik vind het maar een suffe traditie. En bloemen zijn best duur. Maar toen kwam ik ineens een website tegen waar ze bruidspaar-wuppies verkochten! Ze waren zo schattig dat ik besloot om deze als alternatieve corsages te bestellen.

En zo kwam het dat al onze daggasten, inclusief oma, rondliepen met een witte en een zwarte wuppie (de ene met een sluiertje, en de ander met een hoge hoed) op hun schouder. Echt heel schattig

 

De ceremonie

Een traditie die ik absoluut niet wilde schrappen, was het weggegeven worden door mijn pappie. Ik zie het niet als iets vrouwonvriendelijks (de vader draagt de verantwoordelijkheid over jou over aan de echtgenoot), maar een teken van zegening van ons huwelijk. Dus liep ik samen met pappie naar voren, op heel speciale muziek: die van de vroegere band waar mijn moeder in had gespeeld.

Ze speelde met haar band regelmatig op bruiloften, dus het leek me heel leuk als ze na al die jaren toch ook nog op mijn bruiloft zouden spelen. Dus had ik in het geheim mijn oom, die ook in de band zat, benaderd met de vraag of hij nog oude cassettebandjes had liggen met opnamen van hun muziek. Jawel, dat had hij, en hij wilde ze ook wel voor me op cd zetten! Dus het openings- en afsluitende nummer was op hun muziek, tot grote verrassing van mijn mammie!

Op het tafeltje van de trouwambtenaar hadden we een foto van Zulay neergezet. Zo kon ze er namelijk toch een beetje bij zijn, want ze hoort nu eenmaal bij ons gezinnetje! Vandaar dat we haar ook al op onze uitnodigingen gezet hadden.

We hadden gelukkig een heel leuke trouwambtenaar toegewezen gekregen. Je ziet helaas regelmatig dat de BABS er een potje van maakt en namen verhaspelt of gebeurtenissen verkeerd vertelt. Om dat te voorkomen had ik heel veel voor haar op papier gezet, maar ze heeft ook echt goed naar ons geluisterd en een hele leuke en erg persoonlijke speech voorbereid. Geen generiek verhaaltje over het kasteel en zijn geschiedenis, maar wel hoe wij elkaar hebben leren kennen, wat onze hobbies zijn, waarom we elkaar leuk vinden en een onliner over elkaar. Over die laatste moesten we erg lang nadenken, maar uiteindelijk besloten we dat Mark ‘het zilveruitje in mijn kouw sjotel’ was en ik de ‘kaas op zijn macaroni’. En dat soort dingen konden dus gewoon allemaal

Ook hield ze een verhaaltje over onze getuigen en wat zij voor ons betekenden, en vertelde ze over onze vrijgezellenfeestjes (wel wat lang, en wel erg letterlijk hoe wij het opgeschreven hadden, maar goed).

Omdat Mark geen trouwring wil dragen, deden we een handvastceremonie in plaats van het uitwisselen van ringen. Ik had daarvoor een heel betekenisvol handvastkoord met bedeltjes gevlochten. Na het ja-woord van Mark, legde hij een knoop in het koord. Vervolgens deed ik hetzelfde. De BABS legde daarna twee knopen in het koord en verklaarde ons man en vrouw!

Suus en Zwusje waren onze getuigen, en hingen hun eigen bedeltjes aan het koord, als teken dat ze aanwezig waren geweest.

Met onze handen nog samengebonden, zongen we een duetje: ‘Islands in the Stream’, van Kenny Rogers en Dolly Parton. Ook iets dat mijn moeder vroeger had gezongen, en wij hadden het als nummer uitgekozen om tijdens onze zanglessen te oefenen. Mark en ik vinden het heel leuk om met elkaar te zingen en we wilden dit dan ook heel graag tijdens de ceremonie doen.

Jammer genoeg gooide mijn stem roet in het eten, want ik was door een verkoudheid superhees en er kwam amper geluid uit. Maar ik wilde het niet schrappen, dus ik heb toch ‘gezongen’. Het klonk vast nergens naar, maar dat interesseerde me niet, het ging immers om het romantische moment van ons beiden en niet om een perfect optreden voor het publiek. Al moet ik zeggen dat ik niet weet of ik het terug durf te luisteren op de video-opnamen die zijn gemaakt…

Daarna moest het koord weer af, want de trouwakte moest ondertekend worden. Een activiteit die, heerlijk totaal ongepast, werd begeleid door het nummer ‘Liberté’ van Parla & Pardoux… het lievelingsnummer van Mark. Tsja, zijn bijdrage aan de dag moet natuurlijk ook worden gerespecteerd

De middag: taart, muziek en wijn

Bij het naar buiten gaan, werden we stemmig met doedelzak, draailier en trekharmonica onthaald door enkele leden van de band Madlot, gehuld in Middeleeuwse kledij.  Ik ken hen via het Gebroeders van Limburg festival en de sessies in Wageningen, en het leek me ontzettend leuk als zij de middag muzikaal wilden komen opluisteren met oude volksliedjes op instrumenten van vroegah. Ondanks hun jet-lag (ze waren net de dag van tevoren teruggekomen van vakantie) wilden ze dat graag doen.

Ik had ze ook gevraagd om onze daggasten een balfolkdans, genaamd ‘cercle’ of ‘tovercirkel’, te leren. Het is een dans waarbij iedereen in een kring danst en je steeds van partner wisselt en het leek me een superleuk alternatief voor onze openingsdans, in plaats van de gebruikelijke foxtrot.

Ik was eigenlijk een beetje bang dat niet iedereen dit zou kunnen waarderen. Want het is natuurlijk een specifiek soort muziek waar je wel van moet houden. En ook is niet iedereen fan van dansen. Maar tot mijn blijdschap deed bijna iedereen vrijwillig mee (enkele mindervaliden vanzelfsprekend uitgezonderd) en hadden ze de dans in no-time onder de knie!

Madlot deed het dan ook erg leuk. Ze vertelden tussen het spelen door wat over hun instrumenten, speelden toegankelijke deuntjes en legden heel duidelijk de (voor beginners wat versimpelde) pasjes uit.

We waren ontzettend dankbaar voor het goede weer, aangezien het ondanks alle voorspelde regen superzonnig en warm was, omdat dit soort muziek en dans buiten nu eenmaal veel leuker is dan binnen!

Taart aansnijden en eten kon dus ook lekker buiten. De Taartschuur heeft ondanks onze last-minute bestelling, prima werk geleverd en ons ontwerpje voor een ‘topsy turvy cake’ geweldig in praktijk uitgevoerd!

We sneden de taart met een zwaard aan, maar dat ding was eigenlijk veel te dik en te bot daarvoor. Gelukkig hoefden we het gevaarte alleen voor de vorm aan te snijden en deed een medewerker van het kasteel de rest, zodat alle gasten toch nog een enigszins fatsoenlijk uitziend stukje kregen. Wel moesten we natuurlijk even het zwaard aflikken

Aan het eind van de middag was er voor de liefhebbers nog een wijnproeverij, waar iets meer dan de helft van de gasten aan heeft deelgenomen. De wijnproeverij vond plaats in de supersfeervolle wijnkelder van het kasteel. Het idee was, dat mensen zo meteen konden kiezen welke wijn ze tijdens het diner wilden drinken.

Maar ja, er zijn altijd wel een paar gasten die misbruik moeten maken van de gelegenheid, hè?

Het diner

Uiteindelijk hadden we toch maar besloten om een tafelschikking te doen, en voor zover ik kan beoordelen heeft die goed uitgepakt, want niemand heeft ruzie gekregen

Als decoratie voor op de tafels, heb ik lege glazen potjes zitten verzamelen. We hebben maandenlang groente uit pot gegeten, Suus en Gijs hebben helpen sparen, en via de gezamenlijke lunch op het werk ben ik aan een hoop lege pindakaas-, Nutella-, Sandwichspread- en jampotjes gekomen. Ik denk dat ik er uiteindelijk zo’n 75 had!

Helemaal geslaagd was het niet, want ze bleken niet allemaal op de tafels te kunnen omdat er ook nog ruimte moest zijn voor de bijgerechten, terwijl deze decoratie het beste werkt in grote aantallen. Maar het was toch nog redelijk sfeervol.

De gerechten waren heerlijk en ik denk dat iedereen flink heeft zitten smullen. Toen we de menukaart doormailden met het verzoek een keuze te maken uit de drie verschillende opties, reageerden de meesten met ‘ik kan niet kiezen, het is allemaal lekker!’…

Jammergenoeg heb ik zelf maar heel weinig kunnen eten door het ziek zijn (en het strakke torseletje), maar gelukkig waren Mark en ik al een keer gaan voorproeven in het restaurant naast het kasteel (het komt uit dezelfde keuken), dus we wisten al wat lekker was

Na het diner hebben we ons even een half uurtje teruggetrokken om bij te komen, terwijl onze gasten natafelden met koffie en thee.

De ontvangst van de avondgasten

Daarna was het alweer tijd voor het feest. Het uurtje handjes schudden bij de ingang is me eigenlijk heel erg meegevallen. We hebben onze ouders bewust niet in de rij gezet, want dat vinden we zo stijf en formeel… al dat verplichte gefeliciteer van en door mensen die je niet kent!

Er was gelukkig ook geen lange rij met wachtenden, want als we druk waren met anderen, konden onze gasten zich vast bezighouden met het ‘schrijven’ in ons gastenboek. Nou ja, gastenboek… we hadden er een gastendoek van gemaakt. Ik denk niet dat we een standaard gastenboek later met plezier uit de kast gaan trekken en ik weet uit ervaring wat voor ramp het is om te proberen iets origineels in zo’n ding achter te laten.  Dus sloeg ik 4 kleuren stof in die ik in vierkantjes knipte, plus en een hoop fröbelmateriaal dat ik ernaast legde, en een korte instructie. Iedere gast mocht een lapje versieren naar eigen inzicht en na afloop van de bruiloft ga ik alle lapjes aaneen naaien tot een quilt (een soort lappendeken)!

Ook hiervan was ik niet zeker of het een succes zou worden. Want niet iedereen heeft een creatieve inslag. Maar deze gasten konden ook gewoon met textielstift een berichtje achterlaten, wat diversen dan ook hebben gedaan. Van de andere kant zijn er ook mensen geweest die er een uur mee bezig zijn geweest om iets bijzonders te maken! En twee van mijn tantes (waarvan eentje een fourniturenwinkel heeft) hebben het lapje zelfs mee naar huis genomen om er écht de tijd voor te kunnen nemen…!

 

Ik zal helaas wel sommige lapjes wat moet gaan aanpassen en sommige teksten zullen voor een deel wegvallen. Want ondanks de instructies, heeft niet iedereen het concept ‘naadtoeslag’ begrepen en zijn ze niet binnen de aangegeven grenzen gebleven met hun kunstwerkjes. Of hebben ze de hoekjes samengebonden, waardoor het lapje in het geheel niet meer aan andere lapjes vastnaaibaar is. Maar ach, daar verzinnen we wel iets op.

We hebben heel veel lieve kaartjes en cadeautjes gehad. Oscar, ons enveloppenmonster, heeft genoeg te doen gehad en heeft alle geschonken envelopjes enthousiast verorberd

De openingsdans en stukjes

Zoals gezegd hadden we een bijzondere openingsdans. We begonnen met z’n tweeën een Scottish te dansen, terwijl de daggasten (en wat andere mensen die de dans ook kenden) zich vast in een kring om ons heen verzamelden. Halverwege ging het nummer (Richard Parker Fancy van Omnia) over van een Scottish naar een Tovercirkel, voegden Mark en ik ons in de cirkel, en gingen we verder met de gezamenlijke dans.

Wonder boven wonder kwamen alle daggasten opdagen om mee te dansen! En bleek iedereen zich de pasjes ook nog te herinneren! Okee, het ging niet 100% perfect en we hebben wat maten overgeslagen, maar uiteindelijk kwam iedereen weer tegelijk uit. Het was superleuk om te doen en ik denk ook heel leuk voor de overige gasten om naar te kijken.

Aan het begin van de avond hadden we ook nog tijd ingeruimd voor eventuele stukjes. Ik had eigenlijk wel verwacht dat mijn familie van mijn vaders kant, het familielied plus andere liederen-met-nieuwe-teksten ten gehore zou brengen, maar mijn pappie (en waarschijnlijk ook mammie, die zich er altijd ontzettend voor geneert), hadden waarschijnlijk een flinke vinger in de pap en besloten in plaats daarvan een powerpoint presentatie te maken met gephotoshopte foto’s van Mark en mij, dat een verhaaltje in de vorm van een sprookje over ons vertelde. Heel lief gemaakt!

De rest van de avond

We hadden Gert gevraagd om onze DJ te zijn. Arme Gert… hoewel het niet bepaald zijn muzieksmaak was, moest hij onze zelf samengestelde playlist draaien. Oorspronkelijk was het thema “80’s en 90’s muziek” (okee, en met een klein beetje 70’s), maar toen ging Mark zich met de playlist bemoeien en moest er o.a. happy hardcore en Rammstein bij, dus werd het thema “Oud & Fout”

Logischerwijs was niet iedereen op de dansvloer te vinden, maar we hadden voor genoeg zitplekken gezorgd. Mark en ik zijn in ieder geval flink gaan dansen!

Wel jammer dat je nauwelijks tijd hebt om met al je gasten te praten. Maar ja, dat krijg je nu eenmaal als je 120 man uitnodigt. Je hebt dan zo’n 2 minuten per persoon ofzo…

We hadden dan ook kaartjes op de tafel gezet met een gedichtje waarin we zeiden dat mensen zich niet hoefden te generen om te vertrekken zonder uitgebreid afscheid van ons te nemen. Het komt misschien wat onaardig over, maar we willen toch ook een beetje kunnen dansen op ons eigen feestje, zonder steeds onderbroken te worden… Hopelijk is het niet in verkeerde aarde gevallen.

Op tafels lagen ook wegwerpcamera’s. Ik ben erg benieuwd wat er op blijkt te staan… het is vast hilarisch

Voordat ik verloofd was, had ik al besloten om op mijn trouwdag niet aan bedankjes te doen. Ik vond het een stomme traditie, want hoe moet je nu iets vinden dat alle 120 gasten leuk vinden? De meeste mensen flikkeren het toch gelijk weg en dan is het zonde van het geld. Geen bedankjes op onze bruiloft dus.

Maar toen kreeg ik een idee. Wat als we nu eens stukjes bubbelplastic in zouden pakken? Ik ben gek op het kapotdrukken van bubbelfolie! En ik ben vast niet de enige die dit stiekeme pleziertje heeft. En als we nou in de aanloop naar de bruiloft al het bubbelplastic dat we in enveloppen en als verpakkingsmateriaal in dozen kregen, verzamelden, dan kostte het ons niets en maakte het me geen biet uit als mensen het zouden weggooien.

Het voor 120 mensen verzamelen van genoeg bubbelfolie bleek wat optimistisch, maar gelukkig hadden Roland en Petra nog een complete rol liggen waar ze niets mee deden en die ze wel wilden doneren.

Dus stond er bij de uitgang uiteindelijk toch een mand met allemaal kleine cadeautjes voor onze gasten. Helaas heb ik niet hun gezichten kunnen zien toen ze ze uitpakten. Ik vermoed dat ook een hoop mensen geen idee hebben waarom we verpakkingsmateriaal hebben ingepakt en wat ze er mee moeten, maar ik hoop dat de mensen die het wél begrijpen, er plezier aan hebben gehad. Ik ben alleen bang dat veel mensen helemaal geen bedankje hebben meegenomen, aan de hoeveelheid overgebleven pakjes te zien… Ach, we hebben in ieder geval Alice er met een grote grijns mee rond zien lopen, dus we hebben ten minste 1 persoon blij gemaakt

Om 1 uur ‘s nachts moesten we helaas het feest beëindigen (het kasteel heeft geen vergunning om later door te gaan) en kreeg iedereen buiten nog een puntzak met friet, zodat ze niet met een lege maag nog aan de rit naar huis hoefden te beginnen. En wij trokken ons terug in onze superdeluxe bruidssuite.

Het was een superleuke dag, met een heel persoonlijk tintje, en we zijn heel blij dat we ons huwelijk hebben kunnen vieren met alle lieve mensen waar wij om geven om ons heen!