Ik probeer altijd een afgerond verhaal met één onderwerp op mijn blogje te plaatsen, in plaats van een dagboekachtig ‘weet je wat ik vandaag allemaal heb gedaan’-verslagje. Maar je hebt van die dagen waarin er gewoon weinig verhaalbaars gebeurt.

En aangezien ik morgen naar Finland vertrek voor een paar dagen Unity Weduwen-club, zal mijn weblog ook de komende dagen even stil blijven.

Dus om te voorkomen dat mijn mammie en andere lezertjes denken dat ik ergens dood in een greppel lig, hieronder toch maar een opsomming van de stuff ‘n  things die me de afgelopen dagen bezighielden.

* Ik heb de beslissing gemaakt om toch maar met programmeur B in zee te gaan. We hebben een vast bedrag afgesproken voor het verwijderen van alle bugs uit het systeem, ongeacht het werkelijke aantal uur dat hij er mee bezig is. Als dat over een à twee maanden gereed is, gaan we kijken welke functionaliteiten nog ontbreken en dan komt daar een aanvullende offerte voor. Zondag is hij langsgekomen om even kennis te maken, want het is toch fijner als je weet wie er aan je shop zit te sleutelen…

* Zondag heb ik ook lekker muziek geoefend met Ernic (draailierspeler). We hebben een paar leuke toevoegingen aan ons repertoire die ik bijna van buiten ken en die we straks dus op de Midwinterfair kunnen gaan spelen. Een hoop ervan is ook geschikt voor het Gebroeders van Limburgfestival, dus wie weet kan ik daar volgend jaar daadwerkelijk historisch correcte muziek spelen zonder weggehoond te worden

* Eindelijk tijd gevonden om een begin te maken met onze trouwquilt – ons alternatieve gastenboek. Alle lapjes zitten inmiddels aan elkaar. Nu alleen nog een rand er omheen en dan de voering en achterkant eraan zetten en doorstikken. Ik moet zeggen dat het me heel erg meeviel. Ik dacht dat de naden van de lapjes niet mooi op elkaar zouden aansluiten, maar blijkbaar ben ik erg precies geweest met lapjes knippen en helpt het speciale naaimachinevoetje erg goed om een consequente naadbreedte te hanteren (dat ding zou ik vaker moeten gebruiken… :-X)

* Maandagavond pizzasessie op het werk gehad, om met de geïnteresseerden te brainstormen over de toekomst rondom mobiele apparaten en websites. Erg bijzonder om de koerier een stuk of 20 pizza’s te zien afleveren, waar iedereen vervolgens hongerig op aanvalt

* Onze bruiloft is gefeatured op de Offbeat Bride website! Wat een compliment!

En dan nu: inpakken. Tot zondag allemaal! Finland, here I come!

Afgelopen zondag is mijn opa overleden – mijn laatste grootouder die nog in leven was. Vandaag was de crematie.

Ik heb een aantal goede herinneringen aan opa, met name dat mijn zusje, nicht en ik vroeger op zondagochtend altijd samen met hem gingen wandelen. Het bos in bij voorkeur, weer of geen weer. Daar kerfden we dan onze voorletters in een boom (waaronder de ‘O’ van ‘Opa’ natuurlijk). En we vonden ook altijd kleingeld onderweg. Wat een slordige mensen liepen er toch rond, vonden wij. Zoveel geld dat zomaar op straat lag als je goed keek! Hoewel het wel handig was dat je het af en toe hoorde rinkelen – dan wist je dat er waarschijnlijk weer ergens iets lag. De buit werd bij thuiskomst altijd netjes onder ons drieën verdeeld.

Maar verder had ik geen heel sterke band met mijn opa. Het was niet de meest sociale man. Na het overlijden van mijn oma zag ik hem steeds minder, voor een groot deel omdat hij zelf gewoon niet zo veel behoefte aan bezoek had. Hij is dan ook niet op mijn bruiloft geweest, en ik neem hem dat ook niet kwalijk.

Opa ging altijd zijn eigen weg. “Weer op jats”, zei mijn oma, als hij weer eens de hort op was.
“Ik ben de mol aan het vangen”, zei hij, als hij zonder dat oma het mocht weten, met een ladder het dak op klom om een reparatie uit te voeren (meestal maakte hij het erger dan het was, als hij weer eens ‘aan het klommele’ was, omdat alles goedkoop en met behulp van iets dat hij toch nog had liggen, moest gebeuren).
Tot op hoge leeftijd reisde hij nog naar Indonesië, waar hij vroeger had gewoond en gewerkt.

Ach, opa. Die je altijd ‘kwatsj’ op de mouw speldde. Of het nou ging om de reden van gemorste witte verfsporen op de weg (“om de wielrenners de weg te wijzen”), het ras van de nieuwe vogeltjes in de volière (“Japanse rietsuikervinkjes”) of de oorzaak van zijn misvormde nagel, wat ergens tijdens de oorlog gebeurd is maar waar blijkbaar iedereen iets anders over te horen kreeg en waar tot op de dag van vandaag niemand het échte verhaal achter kent.

Door die eigengereide houding was hij niet bepaald de perfecte vader voor mijn moeder en de rest van de familie. De crematie leverde dan ook dubbele gevoelens op. Maar de afscheidsceremonie was erg mooi. Er werd verteld hoe hij was, zijn goede en zijn minder goede kanten, zonder in het negatieve te schieten. Opa was opa.

Ik heb nog wel een traan of wat weggepinkt. Niet zozeer omdat ik opa miste, maar omdat ik ineens besefte wat je als ouders (en grootouders) allemaal mee kunt geven aan je kinderen. Je speelt hoe dan ook een belangrijke rol in hun leven. En of je het nu goed of fout doet, je geeft mensen altijd iets van jou mee. Ergens heb ik best wel wat weg van mijn opa. Mark zei het ook al. Dat had ik me nooit zo gerealiseerd.

En dan de memorabele momenten, die van generatie op generatie doorgaan. Zijn kinderen vonden het altijd het leukste als hij een verhaaltje ‘oet de kop’ vertelde in plaats van uit een boek. Net als dat wij altijd bij onze moeder zeurden om zo’n vertelling. En wij waren als kleine kinderen net zo gefrustreerd als mijn moeder vroeger was, wanneer hij zijn verhaaltje zonder einde vertelde.

Mark kon niet al te lang blijven na de crematie, dus ik stond in dubio of ik een stuk met hem mee terug zou rijden, of dat ik met mijn familie mee zou gaan om opa’s spullen uit te zoeken en later de trein zou pakken. Beide opties voelden niet goed, want ik wilde zo lang mogelijk bij Mark blijven en nog iets aan mijn dag hebben, maar ook nog even bij mijn familie zijn.

Uiteindelijk heb ik Mark uitgezwaaid en achteraf was het de goede keuze. Niet omdat ik graag wat spulletjes van opa wilde hebben (het enige dat ik heb meegenomen zijn wat accessoires en kleedjes ter donatie aan Charm), maar om de dag even samen af te sluiten. Zonder te hoeven haasten omdat Mark ergens op tijd moest zijn.

Familie is belangrijk.

Ik zou er bijna kinderen door willen.

Mijn autosleutel is flink versleten. Inmiddels zijn zowel het knopje om de auto op afstand te sluiten, als het knopje om ‘m te openen, eruit gesprongen. Knopjes en bijbehorende veertjes zijn kwijt, dus repareren is geen optie.

Als je zoiets via de dealer of garage moet bijbestellen, betaal je je blauw. Maar gelukkig zijn er websites die sleutels verkopen van allerlei soorten automerken. Je koopt dan de huls, moet zelf de elektronica in de sleutel omzetten, en dan de sleutel bij de sleutelmaker op maat laten slijpen. Veel goedkoper! Dus ik bestel online een nieuwe sleutel.

Komt ‘ie zojuist binnen en wat blijkt: er zitten geen knopjes bij! Schijnbaar vinden zij dat plastic knopjes ‘elektronica’ zijn ofzo. Lekker dan… kan ik alsnog een dure sleutel kopen

Ik verhaalde al eerder over onze schoonmaakster, die het niet bepaald getroffen heeft. Om de een of andere reden wordt dat soort mensen nog eens extra benadeeld door de omstandigheden.

Wat is nu het geval? Omdat ze geen Nederlands paspoort heeft, kan ze ook geen contracten en dergelijke aangaan en heeft ze o.a. geen bankrekening. Ook haar internetaansluiting heeft iemand anders voor haar moeten aanvragen. Maar ja, omdat het wel bij haar thuis te gebruiken moet zijn, kan het geen vaste aansluiting zijn en heeft ze nu een dongel voor aan haar laptop.

Ze had expliciet gevraagd om een abonnement zonder datalimiet, maar degene die het voor haar heeft afgesloten, heeft om de een of andere reden het laagste abonnement gekozen, met limiet, van slechts 400 Mb per maand.

En dan moet je niet gebruik gaan maken van Youtube of via Skype met je familie in Rusland bellen.

Maar ja, wist zij veel, dus aan het eind van de maand lag er een rekening van maar liefst € 875,- (!) op de mat.

Grote paniek natuurlijk, want met alleen schoonmaken kan ze dat nooit betalen.

Ik ben er eens voor haar ingedoken en toen kwamen we er dus pas achter dat het vanwege een (gigantische) overschrijding van haar datalimiet was gekomen. Voor haar een verassing dat ze een limiet had, voor mij een verrassing dat ze in korte tijd zo veel data had weten te gebruiken (25 Gig in die maand!).
In anderhalf uur tijd heeft ze bijvoorbeeld met e-mailen, Facebooken en een uurtje Skypen, al 8 Gb weten te verbruiken. Bijna onmogelijk lijkt me. Skype gebruikt veel, maar niet zo veel.

Maar er waren geen virussen of malware op haar laptop te vinden. En toen ik haar laptop aan ons netwerk hing, kon ik ook geen sluipverbruik van data constateren. Nog steeds geen idee dus hoe ze het voor elkaar heeft gekregen.

Maar goed, de factuur lag er dus wel. Dus ik namens haar gebeld naar de KPN, of er niet een soort coulanceregeling was. Want er zijn wel regels over roaming: als jij in het buitenland ineens voor 50,- over je limiet heen gaat, hoor je een waarschuwing te krijgen en ze kunnen je dan maximaal 100,- ofzo in rekening brengen. Maar nee, voor binnenlands verbruik gold dat niet.
Na lang praten en een verzoek om de manager, heb ik ze zo ver gekregen dat ze 100,- van de rekening hebben kwijtgescholden, maar op het totaal is dat natuurlijk maar een druppel op de gloeiende plaat.

En ze kan het contract ook niet opzeggen; ze zit er voor een jaar aan vast. Ophogen kan wel, maar met haar gebruik (waarvan ik me nog steeds afvraag of het echt klopt) zit ze ook zo over de hoogste bundel heen. KPN heeft geen abbo’s zonder limiet, alleen varianten waarop je snelheid wordt afgeknepen als je over de limiet gaat. Die wordt dan zo laag dat ze waarschijnlijk niet meer fatsoenlijk kan Skypen.

Oftewel: vette pech voor haar.

Het is zo frustrerend dat ik niets voor haar kan doen. Ik heb haar wel € 100,- extra toegestopt (onder hevige protesten), maar ik kan toch niet die hele rekening voor haar gaan betalen? Daar is ze overigens ook te trots voor. Maar zij zit echt met haar handen in het haar.

Het is zo zielig om te zien. Alsof het arme mens niet al genoeg ellende over zich heen heeft gehad. Bah, het is niet eerlijk verdeeld in deze wereld.

Onze schoonmaakster is een asielzoekster uit Armenië. Pas als je in je nabije omgeving wordt geconfronteerd met alle ellende die daarbij komt kijken, besef je pas hoe erg het gesteld is met ons Nederlandse asielzoekersbeleid.

Onze schoonmaakster is 8 (!) jaar geleden naar Nederland gekomen. En ze heeft nog steeds geen verblijfsvergunning.

Moet je je voorstellen: 8 jaar lang mag je helemaal niets. Niet werken, geen taalcursus doen, niks. Terwijl je wel heel graag zou willen. Maar je bent verplicht om je handje op te houden voor je toelage, die te weinig is om meer van te doen dan (amper) rond te komen, en verder word je geacht om te wachten en je te vervelen. Voor hobby’s is geen geld en een contract afsluiten voor bijvoorbeeld een internetverbinding, lukt niet als je niet als Nederlander bent geregistreerd.

Ik snap het als dat voor enkele maanden geldt. Maar als je jaren moet wachten op een beslissing, dan word je GEK!
Groot gelijk dat ze toch gewoon aan het werk gaat, ook al is het illegaal. Het arme mens heeft bijna niemand om mee te praten, behalve haar huisarts, psycholoog (die is hard nodig) en sociaal werkster. Haar man, met wie ze naar Nederland is gekomen, is een jaar na aankomst overleden – al een drama op zich. Ze moet iets doen om weg te komen uit huis, een bezigheid te hebben, de taal te leren en geld te verdienen om eens iets leuks te kunnen doen.

Of iets leuks… het grootste gedeelte gaat op aan praktische zaken, zoals een advocaat en busgeld.

Ook zoiets onbegrijpelijks. Ze woont in Nijmegen, maar moet per se naar Grave om te stempelen. Terwijl er ook in Nijmegen een meldpost is. Het kost haar niet alleen belachelijk veel geld om steeds met de bus op en neer te moeten gaan, maar ze trekt het fysiek ook niet want ze wordt altijd ontzettend ziek in bussen en krijgt ook last van haar rug erdoor. Haar huisarts en psycholoog hebben al meerdere malen dringende brieven hierover geschreven voor haar, maar de asielzoekersinstantie houdt voet bij stuk. Waarom weet niemand.

Iedere week als ze komt poetsen, besteedt ze de eerste 20 minuten aan spuien wat er nu weer (niet) is gebeurd rondom haar lopende procedures. Iedere week is er iets waardoor ze ontzettend in de stress zit.
De ene week is het het weer niet omzetten van het stempelen naar Nijmegen. De andere week omdat ze helemaal voor niets naar Groningen (!) is gestuurd voor een of andere bureaucratische handeling, terwijl ze na een 4 uur durende heenreis aldaar te horen kreeg dat het ook telefonisch afgehandeld had kunnen worden. En soms moet ze even praten over een nachtmerrie die ze heeft gehad, waardoor ze zo bang is geworden dat ze midden in de nacht het huis heeft gecontroleerd en er ‘s ochtends nog niet overheen was. Haar grootste angst is om op een dag door de politie opgehaald te worden en weggevoerd te worden als een crimineel.

Want dat is ook zoiets waar ze met haar verstand niet bij kan. In het asielzoekerscentrum zag ze diverse echt criminele mensen. Die wel een verblijfsvergunning kregen, terwijl haar procedures steeds maar op niets uitliepen.

Gelukkig is er nu eindelijk een lichtpuntje. Nu ze uitgeprocedeerd is via de officiële weg, heeft ze (met het met poetsen gespaarde geld) zelf haar advocaat betaald voor een vervolgprocedure. En waarempel: die heeft ze gewonnen! Nu moet ze nog wachten op de uitspraak van het asielzoekerscentrum, die al jaren moeilijk doen. Maar je zou zeggen dat zij niet iets anders zouden mogen beslissen dan een gerechterlijke uitspraak? Omdat de regels inmiddels veranderd zijn, zodat mensen niet meer jaren op een uitspraak moeten wachten zoals bij haar het geval was, duimen we allemaal heel hard dat er nu binnen een paar weken eindelijk een definitieve uitspraak gaat komen, zodat ze verder kan met haar leven.

Dat niet iedereen in Nederland wordt toegelaten, begrijp ik helemaal. Dat er regels zijn waar instanties zich aan moeten houden, begrijp ik ook. Daarom zal ik de politiek ook niet verwijten dat iemand als Mauro niet mag blijven. Want als ze voor hem een uitzondering op de regels maken, dan moeten ze dat voor iedereen doen en niet alleen voor de zielige gevallen die in de media komen. Onze schoonmaakster is namelijk zeker weten ook een schrijnend geval.

Wat ze zouden moeten doen, is alle mensen die al jaren in de bureaucratische molen zitten, (weer) een generaal pardon geven. En als er nieuwe mensen binnen willen komen, laat ze dan in godsnaam niet langer dan een half jaar wachten op een definitieve uitspraak. Want we hebben het hier wel over mensen, wiens leven en psyche wordt kapotgemaakt door jarenlange onzekerheid, terwijl ze niets mogen of kunnen doen. Ik zou het in ieder geval niet trekken.

Onze jaarlijkse filmdag blijft een van mijn favoriete tradities. Hoewel het thema van dit jaar (muziekfilms) niet het meest toegankelijke was, kwamen er toch genoeg mensen opdagen om de bank en de kussens op de vloer vol te krijgen en hebben we een heerlijk relaxte dag gehad.

Poes was iets minder blij, want de poef met haar mandje was verplaatst, al heeft ze wel lekker bij ons op de bank kunnen liggen. Maar je merkte wel aan haar dat ze te weinig slaap had kunnen krijgen en dat even moest inhalen

Onderdeel van de traditie is inmiddels ook dat iedereen een snackje meeneemt, bij voorkeur zelfgemaakt. Omdat ik inmiddels weet dat het meestal resulteert in veel te veel vreten + buikpijn, besloot ik dat mijn bijdrage aan de dag iets gezonds met vitamientjes zou zijn:

Omdat de meeste mensen wat later op de dag arriveerden, zijn we ook iets later begonnen en hebben we ‘maar’ 4 films kunnen kijken: Dirty Dancing, Grease, Moulin Rouge en de filmopname van de musical Cats.

Die laatste had ik nog nooit gezien. Man, wat bleek hij saai niks plot, het hele verhaal bestond uit het een voor een voorstellen van de verschillende katten. Nou, doe mij dan maar de Lion King…

Maar het was wel heel erg gezellig en het was jammer dat de dag al weer snel voorbij was.

Het thema voor volgend jaar wordt waarschijnlijk ‘ridders en jonkvrouwen’. Heb er nu al zin in

Voor mijn awesome vrijgezellenfeestje hadden mijn vriendinnetjes diverse Alice in Wonderland fröbeltjes gemaakt. Hartstikke zonde om weg te gooien, dus een groot deel heb ik achteraf mee naar huis genomen. Maar ja, waar laat je het vervolgens?

Hmm… Ons kleurige toilet was nog steeds niet helemaal naar mijn zin. En er stond al een Alice in Wonderland sneeuwbal/muziekdoosje in. Wat als er ik nou eens een Alice in Wonderland plee van zou maken?

Mark had wonder boven wonderland geen bezwaar, dus ik mocht los!

Met onderstaande resultaat (klik voor een vergroting):

Op de deur: foto’s van mijn awesome vrijgezellenfeestje
Op de linker muur: “Don’t step on the mome raths’-bordjes, wijzend naar mome raths in de vorm van een pijl
Op de plank boven de stortbak: de muzikale snowglobe, toetereendjes, mome raths en een rood geverfde roos
Op de stortbak: de egel die aan flamingo croquet is ontsnapt, met een ‘eat me’-potje
Boven de plank uit komend: flamingo’s en een bread-and-butterfly

Zo, het is weer even geleden dat ik hier gepost heb. Da’s omdat ik druk bezig was in huis. Altijd als het winter wordt, krijg ik hamster- en nestelneigingen. Ik eet meer, koop meer boodschappen (heerlijk, zo’n volle voorraadkast) en ga aan de slag om het huis knus te maken.

Aangezien er nog behoorlijk wat dingen in huis waren die me stoorden, toog ik naar de Ikea.

Ten eerste voor een rolgordijn voor het keukenraam. De lamellen hadden we destijds overgekocht van de vorige bewoners, maar ik vind lamellen eigenlijk lelijk en bovendien bleken ze op die plek nogal onpraktisch.
Want de zon komt altijd van bovenaf als ik kook, in de rechter bovenhoek. Dus moet ik de lamellen altijd helemaal uitrollen om verblinding te voorkomen. Wat gelijk al het licht tegenhoudt en waardoor ik bovendien eerst alle meuk van de vensterbank moet halen.
Maar met ons nieuwe rolgordijn hoef ik het alleen maar een klein stukje neer te laten en kan alles blijven staan. En doe ik het ook ‘s avonds sneller dicht, waardoor ik niet meer vanaf de bank naar een donker zwart gat in de muur hoef te staren.

 

Overigens blijkt het op maat maken en ophangen van zo’n rolgordijn toch iets bewerkelijker dan ik dacht…. maar het is me gelukt om ‘m perfect passend te krijgen!

In de gang hadden we twee kisten staan waarin sjaals, handschoenen, tasjes en ander zulks werden bewaard. Maar zoals Murphey’s Law dicteert, moet je natuurlijk altijd iets hebben dat in de onderste kist zit. En omdat we deze kisten voor LARP gebruiken, moeten we ze eens in de zoveel tijd op de vloer leegkiepen. En zijn er wat lelijke vegen nepbloed op gekomen die ik er niet meer af krijg. Komt nog bij dat Mark dit een uitgelezen plek vindt om zijn schoenen te deponeren, waardoor de mat steeds bedekt is en je je voeten niet meer kunt vegen bij binnenkomst.

Dus kocht ik een Grafvak (of hoe dat ding ook heet) schoenenrek, met wat leuke rieten meukmandjes. Bij de Leen Bakker vond ik vervolgens een perfect bijpassende grote mand. (Die ik misschien ook wel voor LARP zou kunnen gebruiken, als ik er draagriemen aan maak…).

 

Meteen maar even de kapstok opgeschoond. Mijn god, hoe komen wij aan zo veel jassen? Dat leren jasje van mij heb ik amper aangedaan en moet maar eens weg. Het staat niet super en zit te krap bij de armen. En hee, wiens jas is dit eigenlijk…? Ik dacht dat ‘ie van Mark was, maar die beweert van niet. Genant…
Dus… herkent iemand deze jas?

Zo niet, dan gaat ‘ie maar naar de kledingdonatie container. Want Mark vindt het niet zijn stijl. (En vervolgens mag hij mij nooit meer uitlachen als ik weer eens een totaal vergeten kledingstuk in mijn kast ontdek. )

Als laatste wilde ik nog wat extra boekenkasten. Tot dan toe stonden veel boeken in de hobbykamer, maar in die stellingkast moest meer ruimte komen voor mijn naaispullen (en vooruit, Mark’s spelletjes). Dus moesten de boeken ergens anders heen.

We hadden nog wat loze ruimte achter de deur naar de woonkamer, waar zich al twee Benno’s bevonden. En aangezien Benno’s uitstekend matchen met Billies, zette ik er daar twee van in elkaar.

 

Je ziet alleen wel duidelijk dat Benno 1, Benno 2 en de Billies allemaal op andere momenten zijn gekocht. Ik denk niet dat de mate van verkleuring nog bijtrekt. Maar ach.

En passant ook nog even een nieuw membraantje gehaald om het toilet te fixen (de oude was gescheurd, waardoor de stortbak tergend langzaam volliep – lang leve Google om de oorzaak te achterhalen) en zijn we de tuin te lijf gegaan met de grasmaaier. Hopelijk is dit de laatste keer dit jaar dat het gras te hoog is geworden en onkruid moet worden gewied. Want het aantal dagen waarop het weer goed genoeg is om droog, maaibaar gras te hebben, neemt alleen maar af.

Na al het harde werken heb ik mezelf drie avonden lang beloond met een extended edition van the Lord of the Rings. Die film blijft episch, hoe vaak ik ‘m ook kijk! En hij geeft me zo’n heerlijk knus-thuis-op-de-bank-terwijl-het-buiten-waait-en-hoost-gevoel.

Prrrr…. ik kan er weer tegenaan!