Af en toe krijg ik het op mijn heupen. Dan moet ineens alles anders, mooier, gezelliger en/of efficiënter in huis.

De symptomen zijn reeds enkele dagen van tevoren te herkennen:

• Onrustig ronddrentelen, van de ene naar de andere kamer
• Ontevreden blikken vanaf de bank naar alles in de woonkamer, in combinatie met diepe zuchten
• Uitingen van frustratie over hoe alles in de inrichting net niet goed genoeg is, in combinatie met diepe zuchten van Mark, die niet begrijpt waar ik me druk over zit te maken

En daarna barst het los.

De ene keer uit het zich in het kopen van nieuw meubilair. De andere keer in het omgooien van accessoires en decoraties. Of, zoals ditmaal het geval was, het uitmesten van kasten en het opnieuw, veel efficiënter indelen ervan.

Meestal heb ik het pas in het voorjaar, maar nu gebeurde het al toen het tijd was om de kerstdecoratie op te bergen.

Met het volgende resultaat:

1. Uitmesten van de voorraadkasten en herindelen van de keukenkastjes
De keukenkastjes konden wel een betere indeling gebruiken. Gek eigenlijk, hoe je jarenlang spullen op een bepaalde plek legt en je daarna ineens beseft hoe het veel logischer zou kunnen. De vuilniszakken niet meer bij de schoonmaakspullen onder het gootsteenkastje bewaren, zodat je er altijd op de tast naar moet graaien, maar bij de boterhamzakjes en diepvrieszakjes in het laatje stoppen, bijvoorbeeld.

Ongeveer een kwart van de spullen is verhuisd en heeft nu een beter onderkomen gevonden.

Naast de gewone keukenkastjes hebben we ook een heel handige uitrolbare apothekerskast, plus een best grote voorraadkast onder de trap. Maar desondanks zaten ze proppievol met voedsel. Uitmesten dus!

Waarom hebben we twee verpakkingen poedersuiker? Twee potjes peper? Nog meer dubbele dingen? Dat gaat allemaal nevernooitniet op in de komende jaren en bovendien kost het geen drol, dus het oudste exemplaar gaat in de prullenbak.

Oh ja, dat zat destijds in mijn kerstpakket van tweeduizend…ehm… lang geleden. Nooit gebruikt, ziet er niet naar uit dat ik het in de nabije toekomst in mijn eten ga verwerken, dus weg ermee.

Houdbaarheidsdatumcontrole. Hmm, dat hier de houdbaarheidsdatum af is gesleten, is vast geen goed teken. En deze fles schenkstroop? Januari 2007….? Oeps :-X

Vervolgens de herindeling: alle voorraad naar de voorraadkast en alleen open verpakkingen, ontbijtspullen, bakspullen, smaakversterkers/kruiden en koffie/thee in de apothekerskast.

Het ruimde zo op, dat ik in mijn apothekerskast nu ineens een complete plank vrij heb!

2. Herindelen van de spullen in de hobbykamer
Een tijd geleden had ik al mijn stofrestanten mooi opgevouwen en in een kledingkast opgestapeld. Maar zoals werd voorspeld, hield die orde niet lang stand. De stapels waren te hoog, waardoor je er maar moeilijk iets tussenuit kon trekken zonder dat alles omviel. En omdat er openslaande deuren voor zaten, die schuin ten opzichte van het raam en de lamp openklapten, blokkeerden die al het licht en kon je maar moeilijk zien wat er allemaal in de kast zat.

Dus nu heb ik, naar (hopelijk) goed voorbeeld van Annet e.a., de stofjes gewoon in onze open stellingkast gelegd. Die zat weliswaar vol met Mark z’n spelletjes, maar er stond ook hier en daar wat andere meuk tussen, zoals boeken. Dus toen ik die een ander plekje in huis had gegeven en Mark’s spelletjes veel efficiënter in de kast had gepositioneerd (hij heeft het nog niet gezien, laten we duimen dat hij niet boos wordt omdat ik een of andere samenhang van dozen over het hoofd heb gezien), kwamen er enkele planken vrij.

Te weinig planken om al mijn stof kwijt te kunnen, dus mijn wol, leer, organza, voering en vulling zit nog steeds in de kledingkast. Maar ik kan nu in ieder geval uitproberen of het bevalt om stof zo op te slaan.
De indeling is nu dan ook noodgedwongen heel grof: ‘velours & andere fluffs’, ‘katoen, linnen & tricot’ en ‘diverse’. En in het smallere kolommetje ernaast dezelfde indeling, maar dan de coupons.

Als ik straks officieel Charm-secretaris af ben, ontstaat er plek op zolder, omdat we dan niet meer de hele inventaris daar hoeven op te bergen. En dan kunnen we kijken of wellicht alle spelletjes verhuisd gaan worden naar zolder en alle stof in deze stellingkast kan, of dat we de kledingkast gaan vervangen door een extra stellingkast.
Als ik dan extra planken heb, kan ik de stof nog verder gaan onderverdelen, bijvoorbeeld in ‘katoen’, ‘tricot’, ‘velours’, etc. Waardoor de stapels minder hoog worden en het dus nog een stukje makkelijker wordt om er iets tussenuit te trekken.

Ook het kleine hobbyspul is heel praktisch herverdeeld over doosjes. Na een tripje naar de stad kwam ik namelijk o.a. thuis met een Heul Handige Doos: zo eentje met een inhangbaar vakjesbakje. Je kent het wel: sommige dingen horen écht bij elkaar, maar het ene deel is te groot voor een klein bakje, en het andere spul is zo klein dat je moet gaan rommelen als je het in de grote bak erbij doet. Dankzij mijn nieuwe aanwinst, kan het grote spul onderin en de kleine meuk in de vakjes erboven. Hoera!

 

 

 

De augurkenpotten die Suus doneerde voor onze bruiloft, heb ik opnieuw ingezet als bewaarpotjes voor knoopjes, lege klosjes (ooit ga ik er nog eens wat van fröbelen) en kurken. (De vierde pot is helaas gesneuveld tijdens de Grote Crash van 2011)

3. Nieuw ondergoed
Op een gegeven moment komt het besef: nu is het écht te schandalig voor woorden. Dus heb ik voor € 150,- (wat is dat spul toch duur!!) aan nieuw ondergoed gekocht en zo goed als al mijn oude ondergoed weggegooid.

Want ik beken hierbij: ik ben niet het type van de fancy-schmanzy/sexy/hippe setjes. Ik besteed liever tijd en zorg aan hetgeen ik er overheen draag.
Ik draag altijd van die t-shirt-bh’s, omdat ik het lelijk vind als je een bh door de kleding heen ziet. En ik heb een hekel aan kant.
Onderbroeken zijn heel standaard modelletjes; ik moet ze vooral niet voelen tijdens het zitten, staan of lopen. Ik draag geen oma-broeken hoor, maar wel van die niet al te fantasievolle Sloggi-dingen
Verder zijn bijna al mijn onderbroeken en bh’s zwart of wit, zodat er in ieder geval 50% kans is dat ik op een dag een matchend setje draag ( :-X ).

En nee, dat is geen verslonzing; ik deed het al voordat ik getrouwd was. Toch heb ik een vent gescoord. So bite me.

Nu heb ik dus in ieder geval niets meer met gaten, slobberend elastiek, of een grauwe kleur van het wassen.

4. Diverse overige dingen
Mijn rondslingerende nog-niet-vies-genoeg-voor-de-wasmachine kleding was me ook al een tijd een doorn in het oog. Dat loste ik op met de aankoop van een superhandig hangrekje voor aan de slaapkamerdeur (Marskramer):

De laarzen in mijn schoenenrekje worden nu ondersteund met bij de Blokker gescoorde laarzenspanners (note to self: nog twee paar kopen).

En dan was er nog het repareren van de kapotte gordijnringen, het met azijn uitkoken van de waterkoker, etc.

Langzaam maar zeker wordt het beter in huis!

Het is inmiddels traditie geworden om aan het eind van het jaar wafels te bakken. Mijn schattige kleine wafelijzertje is één van de weinige dingen uit al mijn kerstpakketten waar ik echt iets aan blijk te hebben, want hij wordt dus ieder jaar weer uit de kast gehaald.

Dit jaar ben ik iets vroeger gaan bakken dan oudjaarsdag. Ik doe het in twee fasen, want vanavond heb ik doedelzakles en ik wil mijn docent graag een mandje wafeltjes geven als bedankje dat hij mij alweer een jaar gratis les heeft gegeven. Op oudjaarsdag doe ik dan nog een ronde, want als ik die nu ook al maak, zijn ze tegen die tijd niet meer lekker vers.

Voor wie interesse heeft, volgt hier het recept:

• Scheid de dooier van het eiwit van 4 eieren
• Meng 250 gram bloem, 250 gram kristalsuiker, 250 gram gesmolten boter, de 4 eierdooiers en wat vanillesuiker naar smaak, in een grote kom
• Voeg een snufje zout toe aan het eiwit en klop het op met de mixer, totdat het een soort dikke sneeuw is geworden
• Roer het opgeklopte eiwit door de rest van het mengsel
• Laat het deeg ten minste 3 uur rusten

En dan mik je het deeg in het wafelijzer en bak je er overheerlijke wafeltjes van!

Het resultaat:

En doordat ik bewust de afzuigkap niet heb aangezet, ruikt het huis nu lekker naar versgebakken wafels. Jummie!

Als je op vrijdag naar de kapper gaat om je haar te laten bijknippen en je er ook een wat donkerder kleurtje (roodtint) in laat doen, wat zegt het dan als:

– er in de hele periode van vrijdag t/m dinsdag slechts 2 mensen er iets van gezegd hebben
– deze mensen constateerden dat er een kleurtje in mijn haar zit en mijn pony iets anders is, maar deze constatering niet opvolgden met het woord “leuk” of een anderzijds complimenterende term
– een ander iemand opmerkte dat ik er verregend uitzag, terwijl ik volledig droog onder de paraplu had gelopen

…?

De kapper had per ongeluk mijn gegevens gewist, dus het is inderdaad een ander kleurtje geworden dan ik eerder had. Ach, gelukkig is het maar een spoeling.
En die pony is binnen twee maanden weer bijgegroeid.

Alleen jammer dat ze zowat 2x zo veel van de lengte achter af heeft gehaald dan ze aangaf dat ze zou doen. Dat gaat toch op z’n minst een half jaar kosten

Kerstboom opzetten is iets dat je met de familie doet. Vroeger vond ik het geweldig om thuis bij mijn ouders de boom op te zetten. Zo knus! Eerst lekker samen met Zwusje, zittend in de kruiwagen, door pappa naar de kerstboomverkoper gereden worden en vervolgens mamma boos maken met het spoor aan naalden in huis terwijl ze net had gestofzuigd. Ah, de goede herinneringen.

Ook al woon ik niet meer thuis, ook nu wil ik die gezelligheid hebben. Door samen met Mark de kerstboom op te zetten dus. Nou geeft Mark geen hol om kerstbomen opzetten, maar da’s dan jammer: wij zullen het Gezellig maken!

Dus vorige week met de auto (bij gebrek aan kruiwagen) naar een kerstbomenverkoper gereden en een mooie uitgekozen. Achterbak open en… oh, dus daar heeft de garage onze zomerbanden gelaten.

Anyway, we kregen het ding thuis (note to self: volgende keer naar je echtgenoot luisteren als die adviseert een plastic zak onder de boom te leggen voordat je ‘m met kluit en al op de achterbank gooit), maar het kwam bij nader inzien toch niet goed uit om ‘m direct samen op te zetten en de boom bleef in de achtertuin staan.

Ik had ‘m wel in m’n eentje kunnen optuigen, maar dat zou tegen de Gezelligheid in gaan, dus moest ik wachten totdat Mark en ik weer samen een avondje thuis waren. Gisteravond kwam het er dan eindelijk van.

Eigenlijk waren we moe. Maar hop, niet zeuren, we gaan het nu Gezellig maken. Hier, thee en chocoladekransjes. Doe es even leuk mee.

Ik dring aan dat we symbolisch samen eerst de piek erop zetten. Mark protesteert dat dat als laatste moet, maar ik ken dat: op een gegeven moment haakt hij af en mag ik het in m’n eentje afronden. Daar trap ik dus niet in: die piek gaat er nu samen op.

Vervolgens veto ik Mark’s verzoek om rode ballen (z’n lievelingskleur) in de boom te hangen. Dit jaar wordt de boom zilver en goud, heb ik besloten. Mark kijkt sip. Jammer dan, want eindelijk gaat onze boom eens Stijlvol & Smaakvol zijn. Afgelopen jaren zag hij er steeds uit alsof een rendier ‘m had uitgekotst, maar dat gaat me dit jaar niet meer gebeuren.

Eerst nog even voor wat meer sfeer zorgen. Hm, ik bedenk me ieder jaar dat ik eens een cd met knusse kerstliedjes moet branden, maar het komt er steeds niet van.
Gelukkig brengt Skyradio altijd redding op zo’n moment en binnen enkele minuten schalt ‘Last Christmas’ (het zou ook eens niet) door de huiskamer.

Mark staat wat om de decoraties heen te drentelen en besluit uiteindelijk maar om zich om de lampjes te ontfermen. Iets met elektriciteit, da’s in ieder geval nog een beetje mannelijk.

Ik geef hem de opdracht om het lichtsnoer voor het raam van de woonkamer aan te brengen en instrueer hem tevens dat hij de stekker op de timer moet aansluiten, zodat de lichtjes ons al welkom heten op het moment dat we thuiskomen na het werk.

Ik bezig me ondertussen met de ballen. Hmm, had ik vorig jaar geen extra doosje kerstboomhaakjes gekocht? Nergens meer te vinden natuurlijk. Dus er zit niets anders op dan alle dozen één voor één te doorzoeken op rondslingerende haakjes en ze van de niet in aanmerking komende ballen af te halen.

“Pom, pom pom, pa-y-a“, doet de radio. Ik stop maar snel weer een nieuw chocoladekransje in m’n mond.

Mark slaagt er na enig gepruts in om alle lampjes bevestigd en werkend te krijgen. En concludeert vervolgens dat deze lampjes bij het aan gaan, een random knipperfrequentie aannemen in plaats van de laatst gekozen setting (niet knipperen). Waardoor we in plaats van door vriendelijk licht, waarschijnlijk door epileptisch geknipper welkom thuis geheten gaan worden.
Ik slik de opmerking in dat het andere lichtsnoer wel slechts één stand heeft en dat hij beter deze voor het woonkamerraam had kunnen kiezen en hij nu dus maar weer alles eraf moet halen en het andere snoer erom moet hangen. Hou het Gezellig, Lenny, hou het Gezellig.

In plaats daarvan geef ik opdracht om het overgebleven snoer om het rolgordijn voor het keukenraam te wikkelen.

Ik ga ondertussen verder met het maken van kerstfoto’s van ons poezebeest, in de hoop dat ze leuk genoeg worden voor op onze kerstkaart. Het is niet zo’n succes. Poes was al chagrijnig doordat we een nare grote boom in huis sleepten en ze daarna van haar verwarmingsplekje weg moest vanwege het ophangen van de lichtjes. Van de foto’s wordt het beest alleen maar chagrijniger.
Maar ik laat me ook door een geïrriteerde kat niet uit het veld slaan en neem nog een dosis chocolade in.

Links van me schalt ‘Frosty the Snowman’ uit de radio. Rechts van me hoor ik vanuit de keuken het complete rolgordijn naar beneden storten.

Adem in, adem uit. “Het is Gezellig om samen het huis te versieren, het is Gezellig om samen het huis te versieren”, herhaal ik mijn mantra. En ik lach vergeeflijk naar mijn op het aanrecht balancerende echtgenoot, in plaats van hem de huid vol te schelden.

Enkele uren later zijn de kerststukjes mislukt, maar hangen de lichtjes en staat de boom. Tadaaaaaa:

De aanhouder wint. Oh, wat was het dit jaar weer Gezellig.

Ik hou van browsers met humor

De kogel is door de kerk: ik heb me ingeschreven voor een cursus Mindfulness. Vanaf januari ga ik acht weken lang aan mezelf werken, door 1x per week naar een cursusavond te gaan en (voor zover mogelijk) dagelijks huiswerkoefeningen te doen.

Mindfulness komt neer op meer leven in het hier en nu, het meer stilstaan bij de dingen die je aan het doen bent. En dat kan ik wel gebruiken, want ik zit altijd in mijn hoofd.

Ik zou zo graag wat meer willen kunnen genieten van de dingen die ik doe. Het komt nu te vaak voor dat ik met het ene bezig ben, maar in m’n hoofd al aan het nadenken ben over de volgende dingen op de to-do lijst. En dat geeft niet bepaald rust.

Ik hoop te leren om minder te moeten. De boel wat vaker de boel te laten. Meer te luisteren naar mijn lichaam. En zoals ik al zei, meer stil te staan bij en te genieten van het moment.

Toen ik het voor het eerst over mindfulness hoorde, dacht ik dat het een of ander zweverig iets was. Maar het blijkt een heel geaccepteerde methode te zijn, die gegeven wordt door een gerenommeerde Nijmeegse instantie. Op de universiteit hebben ze er zelfs ook een afdeling voor (maar die is alleen voor medewerkers).

Ik ben heel benieuwd. Het volgen van de lessen is niet zo moeilijk, maar ik vrees wel een beetje voor de huiswerkopdrachten. Dagelijks drie kwartier, is de prognose.

Waarschijnlijk ben ik tijdens het huiswerk alweer aan het stressen over alle andere dingen die erdoor zijn blijven liggen…

Ik was al groot fan van Google. Ik gebruik inmiddels een heleboel van hun tools:

• Google Search: als zoekmachine (wie gebruikt ‘m niet)
• Google Reader: voor het bijhouden van mijn RSS feeds
• Google Analytics: voor mijn webstatistieken
• Google Webmastertools: voor meer gegevens over mijn site
• Google Nexus One: mijn Android smartphone
• Google+: als sociaal netwerk (overstappen mensen, het is er nu nog te stil en Facebook wordt alleen maar irritanter!)

En dan heb ik het nog niet over diensten zoals AdWords, AdSense, Website Optimizer en Insights for Search, die ik professioneel gebruik, en Google Docs voor Charm.

Maar nu heb ik besloten om all the way the gaan.

Ik was tot nu toe altijd tevreden over Firefox, maar toch heb ik Google Chrome (de browser) geïnstalleerd. Ik voorzie dat er een steeds verdere integratie tussen Google producten en de browser gaat ontstaan, dus da’s dan wel makkelijk. En hij is inderdaad echt veel sneller.

Verder had ik al een Gmail account, puur om in te loggen bij Google diensten, maar dat e-mailadres gebruikte ik niet actief omdat ik graag mijn Alice in Wonderland-e-mailadres wil blijven gebruiken.
Nu heb ik uitgezocht hoe ik dat adres kan integreren in Gmail, zodat ik via die applicatie al mijn mail kan ontvangen en toch namens dat adres kan blijven verzenden.
Straks nog even uitzoeken hoe ik de IMAP koppeling precies leg met Eudora op mijn thuis-pc, zodat ik mijn mail niet alleen online kan bekijken, maar ook van alles een offline  kopie heb, mocht het internet ooit stuk zijn. Nu heb ik alles offline op mijn pc staan en zie ik via webmail alleen de nieuwe berichten, totdat ik ze thuis download. Niet heel handig in het huidige mobiele tijdperk.

En nu ga ik de Google Calendar nader bekijken. Want misschien moet ik ook maar eens overstappen naar een digitale versie en er dan ook mijn werkafspraken in integreren… ook heul handig namelijk. Dan heb ik via mijn mobiele telefoon altijd mijn agenda bij de hand.

Jaja, Lenny gaat met haar tijd mee. Want integratie van alles en daar mobiele toegang tot hebben, is wel zo handig als je 3 uur per dag onderweg bent.

“Goh, jullie auto maakt wel een erg raar geluid hoor; daar moet je even mee naar de garage”, vertelden meerdere mensen ons de laatste tijd.

Mjah, daar hadden ze gelijk in. Het klonk inderdaad niet helemaal lekker.

Op naar de garage dan maar. Want het was sowieso tijd voor een grote beurt; kon dat lekker gecombineerd worden.
Oh ja, en dan konden we meteen vragen of ze de zuigers van de achterklep konden vervangen. Want je LARP-meuk in- en uitladen terwijl de klep steeds op je hersenpan valt, gaat op een gegeven moment vervelen.
En weet je, als ze toch bezig zijn, kunnen ze wellicht gelijk winterbanden op de auto zetten. Tot nu toe nog nooit laten doen, maar het slimme marketingoffensief dat je tegenwoordig toch écht niet meer zonder kunt, heeft het gewonnen van de tegenstanders die beweren dat het nergens voor nodig is (net als dat we dankzij een reclamespot inmiddels massaal ervan overtuigd zijn dat een sterretje of (*gasp*) een scheur in je ruit, levensgevaarlijk is).

Resultaat: we zijn € 750,- armer, en alles is gefixt behalve het rammelende geluid…

Dat bleek veroorzaakt te worden door, jawel, het inlaatspruitstuk. Het watte?? Het inlaatspruitstuk dus.
Kosten om het te laten repareren: € 500,-. En dat was geen garantie dat het gerammel niet terugkomt, want het inlaatspruitstuk is blijkbaar een designflaw in ons type auto en dus een bekend probleem.
Maar, niet getreurd volgens de garagemeneer, want een rammelend inlaatspruitstuk is blijkbaar geen enkel probleem. Je kunt er prima mee doorrijden zonder het te laten fixen.

Hm. Nou ja, dan laat maar.

Dus als jullie onze auto horen rammelen: dat klopt. En je hoeft het niet tegen ons te zeggen, we zijn op de hoogte. Het is slechts een los inlaatspruitstuk. Dan weet je dat.