Stond ik vorige week nog te feesten op een heus cruise schip met mijn oude collega’s, gisteravond mocht ik me melden in het poepsjieke 5-sterrenhotel Huis ter Duin voor het Thuiswinkel Awards galafeest van mijn nieuwe werkgever. Ieder jaar worden daar de prijzen voor de beste webwinkels in diverse categorieën door hen uitgereikt en het is zo’n beetje dé happening van het jaar.

Volgens mij heb ik nog nooit in zo’n luxe hotel als dit gelogeerd!

De kamers waren natuurlijk enorm, zeker aangezien ik een tweepersoonskamer voor me alleen had, maar afgezien van de omvang lagen er bijvoorbeeld ook maar liefst 3 verschillende kussens op bed waar ik uit kon kiezen. Met een menu-kaartje erbij, waarop de materialen en eigenschappen van de kussens vermeld stonden, plus dat je bij de balie terecht kon voor andere kussens, mochten deze niet aan je eisen voldoen…

Verder was er op de badkamer radio te beluisteren, een douchekop met 3 standen (van regen tot massagestraal) en… uitzicht op zee!

Heel vreemd hoor, om je nieuwe collega’s te ontmoeten terwijl iedereen compleet is opgetut en in mooie jurken rondloopt! En aangezien er zo’n 600 man (collega’s, leden en business partners) waren uitgenodigd, was het ook nog een kunst om te bepalen en te onthouden wie van al die mensen nu eigenlijk bij mijn nieuwe werkgever hoorde.

Er was nog een nieuwe aanwinst, die een week na mij begint, en ook een beetje verloren tussen alle mensen stond. We zijn die avond maar samen opgetrokken.

Ik had gehoopt nog mensen van mijn eennalaatste werkgever te ontmoeten, aangezien zij business partner van Thuiswinkel.org zijn, maar die heb ik helaas niet gespot.

De avond begon met een borrel en daarna een luxe diner. Tussen alle gangen door werden steeds enkele winnaars bekendgemaakt, op de catwalk die tussen alle tafels in stond.

Aan onze Thuiswinkeltafel werd niet alleen gegeten, maar ook hard doorgewerkt. Drie laptops op een rijtje – galafeest of niet, het werk gaat gewoon door, want gelijk na iedere uitreiking moest er natuurlijk een persbericht online!

De presentatie was in handen van niemand minder dan Katja Römer-Schuurman, maar om heel eerlijk te zijn was ik niet zo onder de indruk van haar presenteervaardigheden, want ze maakte nogal wat fouten en de boel was behoorlijk rommelig.

Maar de winnaars waren allemaal superblij met hun prijzen en daar ging het om

Na een redelijk lange zit werd iedereen losgelaten in een andere ruimte, waar een band en DJ voor een goed feestje zorgden.

Vorig jaar hadden er flessen wijn op de dinertafels gestaan, maar door schade en schande waren ze erachter gekomen dat dat niet zo’n goed idee was. Dit jaar was het personeel van Huis ter Duin dan ook geïnstrueerd om langs te komen om de glazen bij te vullen.

Maar dat deden ze veel te goed. Als je even met degene naast je praatte en vervolgens terug keek, bleek je halfvolle glas alweer tot de rand toe gevuld te zijn. Met als gevolg dat diverse aanwezigen de dinerzaal uitwankelden. En toen moest het feest nog beginnen.

Mijn hemel, wat heeft een aantal mensen zich daar gênant staan gedragen… Mijn Thuiswinkel.org collega’s waren gelukkig keurige gastheren en -vrouwen, maar er zijn wel wat webwinkeliers die zich de eerste tijd maar niet meer moeten vertonen…
We hadden behoorlijk wat mannelijke ‘aanhang’ (letterlijk en figuurlijk) toen we met de dames op de dansvloer stonden. Iemand heeft zich languit op het podium gedeponeerd. En nieuwe collega #2 en ik werden nog even aangeklampt door iemand van <bekende vergelijkingssite>, die zijn beklag kwam doen over Katja, aangezien hij vooral was gekomen omdat hij “naar een lekker wijf wilde staren”, maar dat het niet zo had uitgepakt omdat ze het zo slecht deed. Waardoor wij dames weer in zijn achting waren gestegen. Right. Maar hij had het al verbruid toen hij als tweede zin tegen mij zei “Ah, jij komt uit Limburg” (overigens ben ik die avond ook uitgemaakt voor Vlaming. Tsk.) en daarna beweerde dat vrouwen nooit grappig waren. Dagdag, hoepel maar lekker weer op!

Anyway, helaas is het dus wederom niet gelukt om het knokpartijtje aan het eind van het feest te voorkomen. Gelukkig was er beveiliging. En blijkbaar is het traditie :-X

Eenmaal teruggekomen op mijn hotelkamer, had het personeel de gordijnen al voor me dichtgedaan en lag er een goodie bag van Thuiswinkel.org op mijn bed. De dropjes die ik gelijk in mijn mond stak, bleken echter plantenzaden te zijn. Yup, het was al laat… :-X

Na een tikkeltje korte nacht, samen met mijn nieuwe collega’s genoten van het super uitgebreide ontbijtbuffet (*burp*) en toen maar weer naar huis gereden.
Ik weet niet of ik dinsdag nog alle namen weet, maar het is een goed begin

Ondanks dat mijn laatste dag al geweest was, mocht ik toch nog naar het bedrijfsfeest komen. Het was namelijk niet alleen voor medewerkers, maar ook voor oud-medewerkers, klanten en relaties. Naast het vieren van het 15-jarig bestaan van het bedrijf, zou ook het nieuwe logo met de nieuwe huisstijl worden geïntroduceerd.

En daar werd flink voor uitgepakt: 500 genodigden. De hele avond feesten op een heus cruise schip, geheel aangekleed en verlicht in de nieuwe huisstijlkleuren. Bakken met pepermuntjes met het nieuwe logo erop. Luxe hapjes (sushi-on-a-stick!). Bierviltjes met daarop foto’s van de directie. Optredens van de Coronas, een DJ en de Evibent (de huisband van het bedrijf, bestaande uit collega’s, en de directeur die speciaal hiervoor een gloedjenieuwe gitaar had aangeschaft). Jawel, het mocht wat kosten.

Maar het meest besproken onderdeel van het feest was de dresscode: ‘Bright white & fresh green’. De toelichting: “Om het thema ‘Refresh!’ kracht bij te zetten en de avond nog feestelijker te maken, vinden we het heel leuk als je in het wit gekleed op ons feest komt. Het zou mooi zijn als je je outfit afmaakt met een ‘fresh green finishing touch.”

Argh!! Dat groene element is het probleem niet, maar fel witte feestkleding??
Ten eerste is wit een kleur die maar weinig mensen echt goed staat. En smokkelen met ‘ivoor’, ‘champagne’ of andere wittinten was dus niet de bedoeling.
Ten tweede: witte kleding schijnt énorm door! Trek een willekeurig wit jurkje aan, en je ziet je complete ondergoed eronder zitten. Of je er nou een onderjurk bij draagt, of niet.
En dan hebben we het nog niet over het feit dat een witte outfit genadeloos de schijnwerper zet op ieder vetrolletje.

Overbodig om te zeggen dus dat ik geen witte jurk op voorraad had. Heck, ik ben niet eens in het wit getrouwd, kun je nagaan hoe ik over wit denk! Mijn kledingkast puilt weliswaar uit, maar bevat wat wit betreft alleen een basic longsleeve en t-shirt voor ergens onder, broek (die ik nooit draag want op een vouwfiets is die binnen 2 minuten zwart) en een gebroken witte wollen trui. Niet bepaald feestkleding.

Maar ik ben de kwaaiste niet en als er een dresscode is, doe ik wel mijn best om me eraan te houden. (Doorgaans zou ik zeggen: een goed excuus om te gaan shoppen, maar iets dat ik waarschijnlijk maar 1x ga dragen vind ik dan weer zonde van het geld.)
Echter, na een verspilde middag in de stad en ongeveer 25 witte jurkjes en aanverwante zaken gepast te hebben, stond het huilen me nader dan het lachen.

Wanhopig besloot ik mijn heil te zoeken op internet. Normaal gesproken bestel ik kleding nooit online, maar ik gaf Zalando een kans. En als troost voor mezelf bestelde ik niet alleen een berg witte outfits (kom, er moet er toch ééntje tussen zitten die zowel past als leuk staat?), maar selecteerde ik ook een paar leuke jurkjes voor de zomer. Lekker puh.

Helaas, de bestelling had afgelopen woensdag geleverd moeten worden, maar in plaats daarvan kreeg ik een mailtje met de mededeling dat een item uit mijn bestelling helaas vertraging had opgelopen. En nee, de rest van de bestelling kon niet alvast opgestuurd worden, ik moest maar afwachten totdat ze meer wisten over de levertijd.
Om een lang verhaal kort te maken: op de dag van het feest had ik de bestelling nog steeds niet in huis. Da’s dus gelijk de laatste keer dat ik iets via Zalando bestel.

Mjah, dan kon ik er ook niets aan doen. Het werd plan C: me niet aan de dresscode houden, maar gewoon iets aantrekken waar ik me wél prettig en mooi in voelde.

Gelukkig had ik nog een bijna compleet groene feestjurk in de kast hangen, zodat ik niet geheel uit de toon zou vallen. Ik besloot om mezelf maar gewoon als Mark’s groene accessoire te bestempelen. Hoppakee, klaar!
En op het feest bleken gelukkig nog meer dames dat idee te hebben gehad, want ik was niet de enige in een groene jurk.
(Mark was overigens de enige die wél stond te juichen om de dresscode – die mocht eindelijk zijn witte pak weer eens aan!)

Het was opvallend hoeveel mensen zich aan de dresscode hadden gehouden! Ondanks alle stress en het geklaag vooraf, plus het feit dat er ook een hoop minder gemotiveerde klanten en aanhang rondliep, was het een zee van wit met groen. Hier en daar een spijkerbroek of zwarte legging eronder, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het feest op zich was best leuk. De muziek stond wel te hard, waardoor ik aan het eind van de avond pijn in mijn oren had en een hese stem van het schreeuwen – conversaties waren niet zo goed mogelijk.

Het idee dat we op een cruise schip zaten was natuurlijk supergaaf, maar in praktijk had het niet zo veel meerwaarde. De twee uur die we daadwerkelijk rond hebben gevaren waren niet heel duidelijk merkbaar. Alleen als je door de raampjes naar buiten keek, zag je dat we flinke vaart hadden.
Gelukkig viel zowel in beweging als aangemeerd het geklots erg mee – voor zover ik weet is niemand zeeziek geworden

Omdat Mark moe was en natuurlijk helemaal niemand kende op het feest, hebben we het niet al te laat gemaakt.

Toch heb ik nog even met een paar collega’s kunnen kletsen. En veel lieve complimentjes gekregen. Zowat iedereen zei hetzelfde: ze gaan mijn kritische blik missen. Blijkbaar is dat iets dat momenteel te weinig voorkomt binnen het bedrijf.
En dat vind ik echt een groot compliment. Want ik weet heel goed dat ik al snel té kritisch kan zijn. En dat ik dan ga zeuren of mierenneuken. Maar blijkbaar slaag ik er inmiddels in om het grootste gedeelte van de tijd, positieve kritiek te geven. En stonden mijn collega’s daar ook echt voor open en werd dat enorm gewaardeerd. En dat is niet bij ieder bedrijf het geval.

Ik ga de mensen toch wel missen…