Category: Werk

Coverage

Vandaag moest ik een half uur eerder op het werk zijn. De reden: we presenteerden vandaag een rapport met branchecijfers. En dus moest deze ochtend tijdig het persbericht online worden gezet en naar de media worden gestuurd, het rapport beschikbaar komen op ons ledennet en een bestelformulier en banners op de site geplaatst worden.

Maar, vroeg ik me af, waarom moet ik daarvoor eerder op mijn werk zijn? Ik kon de pagina’s toch gewoon vooraf klaarzetten als concept en dan via het CMS inplannen dat de pagina’s vandaag op een bepaald tijdstip live zouden gaan?

Maar het is mij ten zeerste afgeraden om dat te doen. Het rapport was supervertrouwelijk en mocht ab-so-luut niet voortijdig uitlekken, werd mij op het hart gedrukt.
Blijkbaar is enige tijd geleden een blunder gemaakt bij het klaarzetten van de pagina met uitslagen van onze jaarlijkse awarduitreiking. Die stond per ongeluk live in plaats van op concept, waardoor de winnaars al bekend waren voordat het galafestijn van start was gegaan. Oeps…

Erg natuurlijk. De persoon in kwestie is er zelfs om ontslagen. Maar wil dat nou zeggen dat we nooit meer dingen mogen inplannen?

Ik vind het zelf een beetje overdreven. Dit is maar een rapport over de groei van aankopen via mobiele apparaten… hoe groot is de ramp als iemand eerder toegang heeft? Het was bovendien niet bekend dat het vandaag gepubliceerd ging worden, dus de kans dat iemand ernaar ging zoeken was ook klein.

En in dat geval ligt mijn prioriteit meer bij het tijdig en foutloos plaatsen. Want de kans op fouten wordt veel groter als ik onder tijdsdruk dingen moet gaan doen. Als er een deadline is, wordt er nu eenmaal minder goed gecontroleerd of alles wat geplaatst wordt wel klopt en werkt.
Zeker aangezien ik en een andere nieuwe collega het moesten gaan uitvoeren. Allebei hadden we het nog nooit gedaan, terwijl de ervaren collega’s thuiswerkten. We waren dan ook overladen met instructies en nummers naar hulplijnen, voor het geval dat.
Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in dat geval zoek ik liever vooraf op mijn gemak uit hoe het moet en loop ik het vervolgens nog eens goed na, in plaats van alles last-minute online te kwakken.

Nou kan ik lekker eigenwijs doen en het toch inplannen natuurlijk, want mijn site, mijn verantwoordelijkheid. Maar zolang er gedreigd wordt met ontslag als het mis gaat, kijk ik wel mooi uit. Zeker aangezien ik nog in mijn proeftijd zit.

Misschien toch maar eens met mijn manager bespreken wat er nu écht heel vertrouwelijk is en of er inderdaad wel overal zo’n zware consequenties aan moeten hangen. Misschien valt het eigenlijk wel mee en is het in de loop der tijd zo’n uit zijn verband getrokken regel geworden waar iedereen zich alleen maar uit angst aan houdt.

Groot ego

Ja hoor, ik kon er op wachten. Mijn bureau is inmiddels ergonomisch ingesteld en nu roept iedereen die het ziet uit: “Wat zit jij laag!!”

Niets nieuws; ik krijg het al mijn hele werkende leven tot vervelens toe te horen, maar hier wordt het nu meestal ook gevolgd door een “Klopt dat wel…?”

Nou heb ik de afgelopen weken inderdaad structureel op flinke hakken gelopen. Maar toch. Vandaag zei een collega tegen me, dat ik veel kleiner ben dan ze steeds denkt. En zoiets hebben andere collega’s ook al in variërende bewoordingen tegen me gezegd: in hun gedachten ben ik groter dan ik blijk te zijn, wanneer ze er echt op gaan letten.

Hm. Zou ik zo’n enorm ego hebben dat ik grootsheid uitstraal? Of ben ik gewoon zó klein dat mensen het zich amper kunnen voorstellen? :-P

Maar ik heb het ook wel eens bij andere mensen. Dat ik denk dat ze best groot of best klein zijn, maar dat dat bij nader inzien mee blijkt te vallen.

Hebben jullie ook wel eens een verkeerd beeld van iemand in je hoofd?

Afscheidsdiner

Ik ben al bijna 3 weken weg, maar eigenlijk was het wel leuk om nu pas het afscheidsetentje van mijn oude werk te hebben. Dan heb je elkaar immers weer wat te vertellen.

We (mijn oude team en nog een collega met wie ik veel samenwerkte) spraken donderdagavond af bij een Vietnamees restaurant in Utrecht. Bijzonder eten, dat ik nog nooit had gehad: een soort dunne witte pannekoekjes die je nat moest maken en dan als wrap gebruikte, maar die door het vocht doorzichtig werden zodat het leek op een grote larve je zag wat er allemaal in zat gewikkeld. Omnom!

image

Ik vond het echt superleuk om iedereen weer te zien en we kletsten alsof ik nooit weg was geweest. Wat is het toch ook een leuke club mensen. Ik heb al vaker gezegd dat ik ze echt ga missen.

En wat hadden ze een hoop lieve afscheidscadeautjes voor me!
Het is er gebruikelijk dat je bij vertrek een fotoboek krijgt, waarin je collega’s een boodschap schrijven. Maar omdat ik er slechts 1,5 jaar heb gewerkt, waren er niet genoeg foto’s van mij genomen om een heel boek mee te vullen :-D Dus hadden ze als alternatief een grote kaart laten maken. Met in het midden ruimte voor het toevoegen van een groepsfoto, die die avond genomen zou worden. En wat een lieve berichtjes waren erin geschreven!

image

Collega Joost (die ook de Tweedledum & Tweedledee tekening voor ons maakte), had zich bovendien uitgesloofd en ook een andere afbeelding uit Alice in Wonderland voor mij aangepast, die hij op canvas had laten afdrukken:

image

Die krijgt zeker een mooi plekje aan de muur! (Voor de niet-Alice-kenners: dit is het origineel)

En daar bleef het niet bij. Ik kreeg ook nog eens een boek (een soort DaVinci code, maar dan over Jeanne d’Arc), en twee nieuwe stress’ballen’, omdat ik er om bekend sta dat ik continu zo’n ding in m’n hand heb en ze bij de vleet mol :-D

image

Echt fantastisch, hoe persoonlijk deze cadeautjes waren. Na anderhalf jaar kennen ze me al tien maal beter dan bij mijn vorige werkgever, die na 5 jaar dienstverband niet veel verder kwam dan het oplezen van mijn CV dat ik had ingestuurd bij mijn sollicitatie… Maar laten we dat maar snel vergeten.

Het was een supergezellige avond. Ik voelde me eigenlijk een beetje jarig :-)

Bedankt, lieve ex-collega’s! We spreken elkaar vast wel weer.

Regelvrijheid

Weet je wat ik het allerfijnste vind aan mijn nieuwe baan? De regelvrijheid.
Wat is het héérlijk om daadwerkelijk dingen gedaan te krijgen! Om iets te spotten dat niet goed is aan een site, en vervolgens gewoon in te loggen in het CMS om het aan te passen!

Ik moet er nog even aan wennen, want ik heb continu de neiging om goedkeuring te vragen aan mijn manager of collega’s. Maar die antwoorden dan: “Jij bent eigenaar van de site, dus het is jouw verantwoordelijkheid”. Of: “Het is jouw expertise, ik ga er vanuit dat jij een goede keuze maakt”.

Gisteren nog ‘even’ een beslissing gemaakt over onze cookietool. Voor degenen die niet weten waar het over gaat: op Europees niveau is beslist dat websites toestemming moeten vragen om bestandjes op je computer te mogen plaatsen. En Nederland heeft die regelgeving extra verscherpt ingevoerd, waardoor de complete online branche over de flos is.
Thuiswinkel.org is een organisatie die op nationaal en Europees niveau lobbyt om het werkbaar te maken, dus we hebben nogal een voorbeeldpositie zeg maar.
Deze week zou een nieuwe versie van de tool die toestemming vraagt, op onze site komen. Maar ik achterhaalde dat de vorm waarin die zou worden geïmplementeerd, behoorlijke gevolgen zou hebben voor onze statistieken. Dus trok ik aan de bel.
Mijn manager is echter van het type ‘breng me oplossingen, geen problemen’ en vroeg me om met een alternatief te komen, na wel even overlegd te hebben met onze lobbyist zodat hij er geen problemen mee zou krijgen.
Dat deed ik. En ik typte een heel document vol met een analyse van alternatieven en hun voor- en nadelen, de omstandigheden en wat onze partners deden, wat ik naar mijn manager mailde.
Omdat ik snel antwoord moest hebben en dat niet kwam, vroeg ik haar tussen neus en lippen door wanneer ze verwachtte er een beslissing over te kunnen nemen. Vanwege een overvolle inbox had ze het document nog niet eens gezien. Dus vertelde ik even supersnel welke optie ik wilde doorvoeren.
“Prima, doe maar”, was haar enige reactie. En ze liet me verbaasd achter.

Dus.

Ik had me helemaal niet gerealiseerd hoe ontzettend ik het vermogen tot zelfstandig dingen verbeteren heb gemist. Tot nu toe gaf ik altijd advies, en als buitenstaander kon ik weliswaar alles zeggen in plaats van politiek correct te moeten zijn, maar zelfs al werkte ik bij de organisatie die de verbeteringen daadwerkelijk voor de klant kon doorvoeren, dan moest ik toch altijd maar afwachten of er budget / uren voor werden uitgetrokken en of er daadwerkelijk een wijzigingsverzoek voor werd ingediend.

Het extreemste voorbeeld was wel dat ik, toen ik bij mijn vorige werkgever in dienst kwam, een rapport heb gemaakt met verbeterpunten voor onze eigen site. En toen ik anderhalf jaar later vertrok, nog steeds een groot deel ervan niet was doorgevoerd. Ik kon hoog en laag springen, maar het werd op allerlei manieren vertraagd, opgehouden en uitgesteld. De klanten gingen voor. Degene die de opdracht moest uitzetten begreep niet wat de bedoeling was. Degene die het moest uitvoeren wist niet wat de bedoeling was. Etc. etc. En daarnaast werd ik zelden geïnformeerd over de status en wanneer er wel iets was doorgevoerd. Dat was iets wat me echt enórm frustreerde.

Deze baan gaat vast ook een hoop nieuwe frustraties met zich meebrengen, dat is onvermijdelijk. Maar hier ben ik wel écht heel blij mee!

(P.s. nog iemand interesse in een functie als webredacteur? Ik heb iemand nodig die de dagelijkse werkzaamheden voor mij uit handen neemt :-) )