Op een van mijn favoriete sites zie ik regelmatig leuke spulletjes voor in huis langskomen. Vaak veel te veel design voor mijn smaak, of volledig onpraktisch. Maar af en toe is het iets dat ik echt wel zou willen hebben.

Maar om nou honderden euro’s uit te geven aan design spullen, of stad en land af te bellen voor spullen die niet eens in de winkel te koop zijn, daar begin ik niet aan. Ik zie de site dan ook vooral als een inspiratiebron bij het maken van m’n eigen spulletjes.

Nu we (hopelijk…) binnenkort gaan verhuizen, is er natuurlijk weer plek voor nieuw spul. Zoals een boekenplank.

Boekenplanken hoeven helemaal niet saai te zijn, getuige onderstaande voorbeelden:

De uitdaging is vervolgens om deze om te vormen tot iets voor in je eigen huis.

De eerste vind ik mooi, maar die rondingen krijg ik er nooit zelf in gemaakt. De tweede vind ik nog mooier, maar niet erg praktisch. Op die minuscule plankjes kun je nooit iets kwijt. Dus gaan we er iets tussenin maken.

Men neme ten eerste een meubelpaneel, gewoon verkrijgbaar bij de Praxis:

Als ik zo’n plank gekocht heb, komt altijd het moment dat ik me afvraag waar ik aan begonnen ben, en hoe ik in godesnaam iets leuks van zo’n stuk hout kan maken, dat ook maar in de verste verte lijkt op wat ik in mijn hoofd heb.

Maar goed. Eerst maar eens op papier uitgetekend welke vorm het moest worden, zodat ik wist hoe lang ik de plankjes moest zagen. Lo and behold: ik bleek precies genoeg plank te hebben voor wat ik wilde!

Het moeilijkste deel was het zagen van de schuine randjes. Hoewel onze decoupeerzaag gekanteld kan worden, zodat je in een hoek kunt zagen, is dat nog geen garantie voor succes. De zojuist aangeschafte schuurmachine heeft dan ook overuren gemaakt.

Probleem twee was het bevestigen van de schuine plankjes aan de andere planken. Wat nog eens extra bemoeilijkt werd doordat, ondanks het bijschuren,  niet alle schuine randjes even succesvol aan bleken te sluiten. Houtlijm was te zwak. Houten plugjes er tussenin zetten bleek onmogelijk, aangezien je daarvoor gaatjes in beide planken moet boren die exact groot en schuin genoeg zijn. Dus heb ik besloten om er maar gewoon spijkertjes in te slaan.

Voor extra stevigheid heb ik de vorm ook nog eens uit een dunne houten plaat gezaagd, en die achter de planken getimmerd, zodat de hoekjes wat extra steun krijgen. Ik hoop dat dit, in combinatie met veel bevestigingshaakjes op de cruciale plekken, er voor zorgt dat er geen onderdelen van de muur afvallen zodra ik er iets op zet…

Omdat het nogal een groot ding is, heb ik vooralsnog alleen de kleine stukjes aan elkaar bevestigd. Het bevestigen van de stukjes aan de grote middenplank laat ik nog even zitten tot na de verhuizing. Ik ben bang dat hij anders niet te verhuizen is zonder hem kapot te maken.

Dat betekent dat het beitsen ook even moet wachten, en ik er niet aan verder kan tot we verhuisd zijn. Erg frustrerend, want hij ligt nu nogal in de weg en ik zou hem eigenlijk het liefst gelijk afmaken.

Zoals hij nu is, is het namelijk moeilijk in te schatten of het een succes gaat worden. Ik moet hem eigenlijk gewoon geverfd aan de muur zien hangen, met spulletjes erop. In zijn huidige kale vorm valt het resultaat me wat tegen, zeker als ik het vergelijk met de originelen. Maar ja, ik ben dan ook maar een amateur.

To be continued dus.

Mijn moeder is altijd vlak na moederdag jarig. Slechte dochter als ik ben, rijd ik maar voor één van de twee dagen op en neer naar Zuid-Limburg. Maar dan moet je natuurlijk wel met een origineel cadeautje komen. En vanuit de kleuterschool heb ik nog meegekregen dat moederdagcadeautjes eigenlijk zelfgemaakt horen te zijn.

Dus mijn mammie kreeg dit jaar voor moederdag / haar verjaardag onder andere een zelfgemaakte deken. Een deken met mouwen welteverstaan.

Wellicht heb je ze al eens ergens gezien: de Leesdeken, de Snuggie, of de Slanket genoemd. Handig om te voorkomen dat je koude armen krijgt tijdens het lezen, eten of zappen. In Nederland verkrijgbaar voor prijzen variërend van een acceptabele €25,- tot een whopping €110,-. Belachelijk natuurlijk. Vooral omdat ze makkelijk zelf te maken zijn.

(“Is hij niet ge-wel-dig, Mike??”)

Dus Lenny toog aan het naaien, met een (blijkbaar) blije moeder als resultaat:

De truc is om de mouwen niet te mooi te laten aansluiten op het ‘voorpand’, zoals bij normale kleding, maar flink wat ruimte er tussen te laten, zodat het comfortabel zit. En misschien moet ik de volgende keer ook voor een wat grotere deken gaan (gelukkig is mijn mammie nog iets kleiner dan ik, dus past zij er makkelijk onder).

Ook mijn breiprojectje is eindelijk afgerond. Nadat ik voor Loenar een stola had gebreid, had ik de smaak te pakken en wilde ik nog wel wat breien. Want stiekem is het best wel een ontspannende bezigheid. Je kunt het perfect voor de tv doen, zodat je ook nog eens niet het gevoel hebt dat je je tijd aan het verdoen bent als je ‘s avonds voor de buis hangt. Ik ga nu eenmaal graag productief om met mijn tijd…

Anyway, mijn volgende projectje zou een poncho worden. Die ik even aan kan trekken in plaats van een jas, als ik voor een kort stukje naar buiten moet, of voor de korte stukjes tussen auto en bestemming. Simpel patroontje (http://www.straw.com/cpy/patterns/poncho_choo-choo.html) gevonden via Google, en gaan met die banaan.

Dat viel toch even tegen.

Hoewel het patroon eenvoudig is (1x recht, 1x averecht, 2x recht, 1x averecht, 1x recht en dit riedeltje blijven herhalen), bleek het een uitdaging te zijn om het ding in de goede maat te breien.

Op het patroon stond dat je 6 bollen wol nodig had. Nou waren mijn bollen wat aan de kleine kant, dus ik had er al 10 gehaald. Maar tijdens mijn eerste poging was ik na de eerste lap al door mijn wol heen.  Nogmaals 10 bollen halen dus. Dat had ik natuurlijk al verdacht moeten vinden… maar Lenny besloot gewoon door te breien.

Resultaat: een poncho die zo’n 5 maten te groot bleek te zijn… :-X

Ik had nog even overwogen om hem aan een groter iemand cadeau te doen, maar goed, wie zit er nu op zo’n specifieke poncho te wachten. En bovendien zat er voor maar liefst 50,- aan wol in, dus dat vond ik dan ook weer wat zonde. (Les voor de volgende keer: net als stoffen je wol niet meer in een officieel handwerkzaakje kopen. Weet iemand nog goedkope adresjes?)

Dus alles uitgehaald en opnieuw begonnen, met minder steken en minder rijen. Drie keer raden: de tweede keer bleek hij te klein te zijn! Zucht… weer alles uitgehaald. Voor de derde poging heb ik het gemiddelde genomen voor de steken en de rijen, maar dat blijkt dus ook niet helemaal goed uit te pakken. Hij is nu draagbaar, maar eigenlijk vind ik hem nog steeds aan de ruime kant. Ik heb alleen echt geen zin om hem voor een 4e keer opnieuw te gaan breien.

Ik weet nu in ieder geval waarom er gezegd wordt dat je altijd een proeflapje moet breien…

Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd dat ik het een draagbaar ding vind. Een poncho is natuurlijk sowieso niet het meest moderne kledingstuk dat je kunt maken. Van de andere kant vind ik het patroontje wel grappig staan. En hij zit heel lekker

Wat vinden jullie ervan? Draagbaar of niet draagbaar? (Eerlijk zeggen!)

Of toch nog maar een keer uithalen en kleiner maken?

Zie hier: mijn eerste zelfgemaakte kledingstuk geschikt voor dagelijks gebruik! Tot nog toe heb ik eigenlijk alleen maar LARP kostuums gemaakt. Maar nu ik naailes heb, heb ik er genoeg vertrouwen in dat het eindresultaat iets wordt dat ik naar mijn werk aan durf te doen.

En eigenlijk is het best handig als je je eigen kleding kunt maken. Dit basic shirtje is op zich veelvuldig te koop in de winkel. Maar als je, zoals ik, klein bent met relatief brede schouders, dan pas je er of in de breedte niet in, of het is aan de onderkant te lang waardoor je het alleen maar in je broek kunt stoppen. Ik wilde eigenlijk wel eens een shirtje dat ik gewoon op een broek kan dragen.

Bovendien hebben de meeste shirtjes tegenwoordig van die nare korte mouwtjes, die bedoeld zijn voor breekbare-poppetjes-armen. Maar bij mij gaan ze dan strak onder de oksel zitten en daar heb ik echt een gruwelijke hekel aan.

Dus nu heb ik een shirtje dat én niet te lang is, én mouwtjes heeft die me niet irriteren.

Ik ga er op termijn nog wel meer maken, want nu heb ik er twee avonden over gedaan omdat ik het patroon nog op maat moest maken. Met een goed patroon moet het in een avond ook wel lukken. Het is immers niet meer dan een voorkant, achterkant en mouwen. Alleen dat biesje rond de halsopening is nog even pielen. Gelukkig kreeg ik van mijn naaijuf de tip om het wat aan te trekken voordat ik het erop speldde, zodat het mooi rechtop gaat staan.

…om op onze stoelen te komen zitten!

Mensen die wel eens bij ons thuis zijn geweest en niet op de bank, maar op onze stoelen plaats hebben genomen, weten waar ik het over heb. Die stoelen van ons waren namelijk zo gammel dat het een wonder is dat er nog niemand doorheen is gezakt.

Eigenlijk stond al een tijdje een grotere tafel (met al die gamers over de vloer en hun uit 300 verschillende tokens bestaande spelletjes is dat wel noodzakelijk) inclusief nieuwe stoelen op de planning. Maar ja, met een hypotheek en verhuiskosten in het verschiet wil je toch een beetje besparen. En ook al hebben we ze niet zelf uitgezocht (Mark heeft ze overgenomen van de vorige bewoners), past de kleur van de zitting stiekem best wel goed bij de kussentjes en het vloerkleed.

Dus besloot ik ze maar eens grondig te inspecteren op mogelijkheden tot reparatie. Natuurlijk had ik dat al eens eerder gedaan, maar die inspectie bestond slechts uit het ondersteboven onder de zitting steken van mijn hoofd. En tot de conclusie komen dat lijmen waarschijnlijk de enige optie was, en dat dat niet lang zou houden.

Gisteren echter heb ik de stoelen eens ondersteboven op tafel geplaatst. Je weet wel, wat een Goede Huisvrouw doet wanneer ze de vloer onder de tafel wil stofzuigen. (Mijn tactiek is gewoon de stofzuigermond tussen de poten door steken en een beetje heen-en-weer raggen in de hoop het grootste deel van het oppervlak te bereiken)

Aldus bleken er in het hout openingen te zitten, met daarin enkele vreemde schoeven. Bij nadere bestudering kwam de vorm van de opening me bekend voor.  En ja hoor, onze jarenlang zorgvuldig opgebouwde verzameling IKEA-imbussleuteltjes bleek uitkomst te bieden!

In combinatie met het, met behulp van een schroefboor, opnieuw vastdraaien en aanvullen van de verdwenen schoefjes (de helft…) onder de zitting, hebben we nu weer veilige zitmeubels. Hoera!

Eens kijken of we nu ook kunnen besparen op onze aansprakelijkheidsverzekering.