In mei doe ik weer een deelexamen voor mijn coupeuse-opleiding en een van de praktijkopdrachten daarvoor is het maken van een jurk, waarin bepaalde dingen die ik de afgelopen tijd heb geleerd in zitten verwerkt, met als minimale eisen dat er voering en mouwen in moeten zitten. Het voordeel is dat je iets voor jezelf mag maken, dus geen gedoe met een vriendin steeds langs laten komen voor passen, en je kunt iets maken wat je daadwerkelijk leuk vindt en echt gaat dragen. Initieel was ik dus enthousiast. Maar al mijn ontwerpen werden afgekeurd omdat ze te eenvoudig waren. Mjah, ik houd nu eenmaal niet van klassieke japonnen of veel plooitjes, ingezette stukjes, ritsjes, zakjes en andere opsmuk.
Uiteindelijk bedacht ik iets waar min of meer mouwtjes aan zaten (aangetekende mouwen) en wat min of meer gevoerd was (een half-losse onderjurk erin), wat akkoord werd bevonden omdat er ook een watervalkraag in zat, behoorlijk complexe plooitjes in de taille, en meerdere laagjes aan de onderkant die over elkaar heen vallen. Ik frankensteinde er met Photoshop een modeltekening van in elkaar, samengesteld uit meerdere voorbeeldplaatjes:
Die plooitjes in de taille hadden van mij niet echt gehoeven, want in combinatie met die watervalhals zat er al genoeg flubberstof in, maar beide technieken wilde ik wel een keer uitproberen in praktijk om ervan te leren.
De stofkeuze was ook een uitdaging. Het moest iets semi-transparants met veel stretch erin zijn, zodat ik hem zonder rits of iets dergelijks kon aantrekken. Op de stofjesmarkt in Utrecht vond ik een stofje dat wel leuk uitzag en aan de criteria voldeed, plus een flink stretchende zwarte stof voor de onderjurk.
Het glibberige stretchding bleek helaas De Hel te zijn om te naaien…
Uiteraard wilde ik aan ‘pattern matching’ doen, zodat het motiefje aan de zijnaden en bij de laagjes onderin, visueel netjes door zou lopen. Dat voegde op zich een extra moeilijkheidsgraad aan het project toe, maar ik denk dat het uiteindelijk mijn redding is geweest. Want dat stofje wilde voor geen meter plat recht op de grond blijven liggen toen ik er de patroondelen op speldde om uit te knippen, dus die motiefjes waren de enige houvast die ik had om te bepalen of ik alles recht had gespeld. En later om te beoordelen of ik alles recht tegen elkaar aanstikte.
Natuurlijk ging het ook niet in één keer goed. Ik was o.a. vergeten om de aangetekende mouwtjes aan het voeringpatroon te tekenen, en daar kwam ik pas achter toen ik de al in elkaar genaaide voeringjurk tegen de buitenjurk wilde spelden… Ik had ook nog eens niet genoeg stof over om het opnieuw te doen, dus heb ik een stukje van de bovenkant afgeknipt en alleen dat opnieuw gedaan, waardoor er een extra naadje in de onderjurk zit. Maar hee – ik hoef er alleen foto’s van in te leveren, niet de jurk zelf, dus niemand die het ziet.
Op de foto zie je ook dat er een klein bobbeltje stof op mijn rug zit. Dat komt doordat de jurk de neiging heeft om wat naar achteren te zakken. Ik denk dat hij beter had gehangen als de stof, en dus de watervalkraag aan de voorkant, zwaarder was geweest.
Echt lekker zit hij ook niet – de stof is minder stretchend dan ik had gewild en de jurk voelt daardoor net wat krapjes. Als hij stretchender was geweest, had ik ook de plooitjes in de taille veel strakker kunnen maken. Nu hingen ze behoorlijk flodderig los – totaal niet zoals bedoeld. Ik heb het uiteindelijk opgelost door een deel van de plooitjes gewoon vast te stikken aan het begin. Daardoor hangen ze net iets gelijkmatiger, in plaats dat er één grote flubber aan stof over mijn buik blubbert. Desondanks is het nog steeds geen model waarvan ik vind dat het me erg flatteert, dus daarom, en omdat hij niet optimaal lekker zit, is het geen jurkje dat in mijn kast komt te hangen om daadwerkelijk te dragen.
Maar nogmaals – op de foto’s komt hij leuk over en de juf was in awe over mijn pattern matching, aangezien je ook op de foto’s nauwelijks ziet dat er in het rokdeel 3 laagjes over elkaar hangen. Dat is dan wel weer goed gelukt!
Oudjaarsdag was traditioneel gevuld met wafels bakken. Maar ook met inpakken bij Richard thuis, omdat we gaan samenwonen. Om daarna naar Marcel en Irene te gaan om de jaarwisseling te vieren.
Samenwonen voorbereiden omvat onder andere spullen uitzoeken en wegdoen, zoals die in onze schuurtjes en garages. Aangezien we allebei een behoorlijke houtvoorraad in huis hebben voor allerhande knutselprojecten, moet daar ook wat van weg. Dus vulden we dik 3 kratten met resthout en sjouwden we die mee naar Marcel en Irene, zodat we een vreugdevuurtje tijdens de jaarwisseling konden maken.
Esmeralda en Jeroen namen niet alleen hun vuurschaal daarvoor mee, maar ook een zak marshmallows, zodat het feestje compleet was!
We hebben niet alles opgestookt gekregen (ik denk dat we met onze voorraad wel 24 uur rond hadden kunnen stoken), maar wel meer dan 1 krat, dus dat is alweer winst.
Verder hebben we ons goed beziggehouden met het doen van spelletjes en kletsen. Enige domper op de feestvreugde waren de aso-overburen, die niet met vuurwerk konden omgaan en hun rotjes continu in de struiken en een boom lieten belanden, en dermate hard knalvuurwerk afstaken dat ik pijn aan mijn trommelvliezen kreeg. Door dit soort volk mag dat vuurwerkafsteekverbod wat mij betreft wel landelijk ingevoerd worden.
Onze hele kerstvakantie is eigenlijk een continue afwisseling van samenwonen voorbereiden (klussen, spullen uitzoeken en verkopen/doneren, inpakken en volgestouwde ritjes tussen onze woonplaatsen) en de feestdagen vieren met vrienden en familie. Op nieuwjaarsdag besloten we dan ook dat we niks gingen doen, behalve uitslapen en bank hangen. Dat is enigszins gelukt. Na de lunch-die-tevens-ontbijt-was hebben we namelijk wel nog wat keukenspullen zitten uitzoeken, maar de rest van de dag hebben we lekker onder een dekentje op de bank films zitten kijken. Best goed, voor twee superactieve mensen, toch?
Aangezien Richard bij me intrekt, zijn we momenteel hard bezig mijn huis gereed te maken voor zijn komst. Naast ontspullen en het leggen van laminaat op zolder, hebben we ook een knieschot gemaakt – zo’n kastje dat je onder de schuine dakrand van je zolder plaatst om de ruimte daar wat effectiever te kunnen benutten. Ik had vooraf al gedacht dat we daar twee dagen voor nodig gingen hebben, en dat klopte, maar het was toch een lastiger klusje dan ik had gehoopt.
Dit is namelijk hoe de situatie er initieel uitzag:
Verwarmings- en waterleidingen aan beide zijden én de achterkant dus. Waarbij aan de rechterkant ook nog een soort uitstekend deel aan de wand zit. Dat betekende dus dat we helaas niet een kast neer konden zetten waarbij de deurtjes van wand tot wand liepen: we moesten om al die obstakels heen ontwerpen en werken. En dan had je nog de balustrade, die in de weg zit als je bij de rechterkant van de kast wil kunnen, terwijl we natuurlijk niet op willekeurige plekken iets tegen dat plafond konden schroeven – érgens achter dat plafond lopen een paar houten balken waar we in konden schroeven, de rest was lege ruimte. Dat was dus op zoek gaan naar de naadjes van de plafondplaten en met er tactisch tegen kloppen, achterhalen of daar inderdaad een balk achter zat (fingers crossed).
De vorige bewoners hadden zich er makkelijk vanaf gemaakt en gewoon een gordijnrail tegen het schuine plafond bevestigd, maar dat spuuglelijke katoenen gordijntje had ik al direct toen ik er kwam wonen verwijderd. Bovendien wilde ik een horizontale plank hebben, zodat we spullen op twee niveaus kunnen opbergen. Dus gingen we aan de slag met een alternatieve constructie.
We zaagden en timmerden eerst een soort inzetstuk, met zijwandjes die tegen de leidingen aan zouden komen. Dat klinkt gemakkelijker dan het was, want je moet natuurlijk rekening houden met dat schuine dak, openingen erin zagen om die horizontale-en-daarna-verticale leidingen erdoorheen te laten lopen én zorgen dat die zijwanden straks mooi op de schuifdeurtjes en afdekplinten aansluiten.
Om te voorkomen dat we, net als bij het leggen van het laminaat, 300x per dag de trappen van zolder naar de begane grond moesten op- en aflopen om alles in de achtertuin te kunnen zagen, besloten we het zagen op zolder te doen, met de deur dicht en de ramen open. Er stonden op dat moment namelijk toch zo goed als geen spullen meer in. Desondanks heb ik volgens mij toch nog 200x die trap op- en afgelopen met allerlei benodigdheden – *zucht*. Oh, en blijkbaar reageren rookmelders ook op zaagselwolken!
Voor het maken van het schuifdeursysteem volgden we het stappenplan van Praxis. Dat was een klusje dat juist weer mee- in plaats van tegenviel, want het systeem bleek weliswaar (loei)duur, maar ook redelijk n00b-proof te zijn omdat er voldoende speling was waardoor je de deurtjes niet op de millimeter nauwkeurig hoefde af te zagen om in het railsysteem te laten passen. Wel moesten die rails boven en onder natuurlijk netjes waterpas lopen.
De lelijke gordijntjes die de vorige bewoners gebruikten ter afscherming van de opslagruimte, gebruik ik ironisch genoeg nu als afdekdoek voor verfklussen!
Tot slot moesten de afdekplinten erop. Altijd leuk, die laatste loodjes. De opstaande plint links moest ten eerste creatief ingezaagd worden om er twee leidingen langs te kunnen laten lopen zonder een gapend gat te creëren. Vervolgens bleken die zijwandjes uiteraard toch scheef te staan, waardoor het een uitdaging werd om de plinten er recht tegenaan te zetten zodat je geen scheve kieren bij de deuren kreeg. Als je moe bent, wil “112cm aftekenen” in je hoofd nog wel eens “121cm aftekenen” worden , en ook zitten er wat meer schroefafdekdopjes (galgjewoord) in de horizontale plint dan noodzakelijkerwijs vereist… Maar hee – het zit! En de schuifdeurtjes rollen soepel! \o/
Eigenlijk wilden we de zijwanden helemaal tot bovenin door laten lopen, om te voorkomen dat spullen over het randje in het gat bij de leidingen vallen. Maar de stukken hout die ik nog in de garage had liggen bleken toch minder hoog dan we dachten te hebben gemeten… Nou ja, dan maar zo.
Wel hadden we vooraf gedacht dat de opening aan de rechterkant niet zo zou opvallen, maar in praktijk blijkt die dat wel te doen – mede doordat de zijkant van de binnenkast daar zichtbaar is. Dus we kijken of we nog ergens zo’n afdekstukje kunnen vinden (dat linkerpaneeltje was een restant dat nog in mijn garage lag). Sowieso moet de boel ook nog geschilderd worden, want dit is gegrond MDF en dus nog niet heel erg mooi afgewerkt. Bovendien zit er wat kleurverschil tussen de linkerplint en de rest omdat dat ander materiaal is. En idealiter monteren we nog wat handgrepen op de deuren. Maar dat kan op een later moment nog wel – de kast is wel al bruikbaar!
Hebben jullie goede voornemens voor 2026? Richard en ik wel: we gaan samenwonen!! 😍🥰❤️😊
We waren er al een tijdje in ons hoofd mee bezig, maar ik wilde het eerst tegen mijn ouders zeggen voordat we het wereldkundig maakten. Toen we twee jaar geleden een relatie kregen, had ik namelijk flink op mijn kop gekregen van ma dat ze het via een Facebook-aankondiging moest vernemen. 🙄 Dus besloten we dat Eerste Kerstdag een mooi moment was om het aan mijn familie te vertellen en Tweede Kerstdag om het aan Richards familie te melden.
Het was wel lastig om mijn mond te houden, want de afgelopen weken waren er heel veel momenten waarop we onze vrienden zagen en het een ideaal moment was geweest om hen het persoonlijk te vertellen. Maar goed, hierbij is het dus officieel! 🙂
Toen Richard voor het eerst bij mijn familie langskwam was hun reactie: “Jij moet wel héél bijzonder zijn. Wij hadden niet gedacht dat Lenny ooit nog aan een relatie zou beginnen.” Dus deze mededeling hadden ze echt niet verwacht. De reactie was dan ook: “Jij moet wel écht HEEL speciaal zijn!!” 😄
En ja, dat is hij ook. ❤️
Ik heb zelf nooit uitgesloten ooit weer een relatie te willen beginnen, wel dat ik ooit weer trouw. Over samenwonen was ik inderdaad verre van enthousiast. Eigenlijk nog steeds. Als je me zou vragen: “Wil je gaan samenwonen?”, dan is het antwoord nog steeds “nee”. Maar als je me vraagt: ‘Wil je met Richard samenwonen?”, dan is het antwoord volmondig “ja!” Want hij is de enige met wie ik een team kan en wil zijn en de enige met wie ik deze stap opnieuw aandurf. Rationeel gezien is het altijd een risico, maar deze man stimuleert mij om meer naar mijn gevoel te luisteren dan altijd alleen maar naar mijn verstand, en dat gevoel zit echt heel erg goed tussen ons. ❤️
Het helpt wel dat ik het huis hou. Ik heb een koophuis, Richard een huurhuis, dus het is logisch dat hij bij mij intrekt. Maar ik heb daarbij wel als voorwaarde gesteld dat het huis ook op mijn naam blijft staan. Mocht het ooit mis gaan, dan hoef ik in ieder geval niet wéér door dat proces van een nieuw huis vinden heen. Dat geeft ook rust.
Nu moeten we wel twee inboedels gaan combineren tot één, want Richard heeft momenteel net zo’n groot huis als ik, en net zo’n belachelijke hoeveelheid hobby- en werkspullen. Gelukkig had ik de zolderkamer min of meer over, zodat dat zijn werkkamer kan worden, en komt onze smaak qua inrichting behoorlijk met elkaar overeen, dus daarin hebben we geen grote uitdagingen. Hij is vooral bezig met groot meubilair wegdoen, aangezien een deel van wat hij nu heeft een krijgertje en toch niet 100% zijn smaak was, ik ben vooral bezig met opbergruimte vrijmaken en dus kleiner spul op Marktplaats en Vinted zetten. (Nog iets nodig? Koop mijn shit! Special price for you! 😛) Ik had recentelijk al heel veel LARP-spul verkocht en zat dus al lekker in de wegdoe-flow.
We hebben zojuist ook een officiële verhuisdatum geprikt: zondag 25 januari. Dus mocht je ons willen komen helpen met spullen inladen (in Boxtel) en/of weer uitladen (in Nijmegen), dan wordt dat gewaardeerd! 😊
Het was weer een fijne kerst met familie! Kerstavond brachten Richard en ik samen door, op Eerste Kerstdag gingen we naar mijn familie, en op Tweede Kerstdag naar de zijne.
Bij mijn ouders gingen we gourmetten, want Josh had daar expliciet om gevraagd. Mijn schoonmoeder zag het niet zo zitten om voor de hele meute te koken, dus had ik voorgesteld om de taken te verdelen: Richards’s zus en haar gezin het voorgerecht, wij het hoofdgerecht en zijn moeder het toetje. Dat vonden ze een goed plan.
Cadeau gekregen van mijn lieve vriendje: een zelfgemaakte stoppaddenstoel! Ik fix voor hem de gaten in zijn kousen, hij maakt voor mij een tool ervoor – goede samenwerking en gebruik van ieders talenten, toch? ❤️
Het betekende wel een logistieke uitdaging: leuk om aardappelkroketjes te willen maken, maar ten eerste kon ik die niet alvast kopen, want dan zouden ze niet bevroren blijven als ze de route Gelderland – Limburg – Noord-Brabant over twee dagen moesten afleggen, en ten tweede was het de vraag hoe we ze in de oven gingen krijgen als daar ook nog twee rollades in moesten. Gelukkig bleek Richard’s zus over een airfryer te beschikken en was ze bereid die mee te nemen, inclusief last minute ook een staafmixer, die ook niet in de keuken van Richard’s ma aanwezig bleek te zijn. 🙈
Koken in andermans keuken is sowieso een uitdaging (al wist ik soms beter dan mijn schoonmoeder waar dingen lagen omdat ik ze daar zelf neer had gelegd 😋), en voor 7 personen koken vereist meer tijd incalculeren voor schil- en snijwerk dan waarop ik had geanticipeerd, maar gelukkig is het toch helemaal goed gekomen. 😊
Bij mijn familie was het ook gezellig, en hoewel we officieel geen Sheep Wars meer zouden doen, bleken er toch wat bijzondere 3D-geprinte kerstballen in de boom te zijn verschenen… 😂 (Ik ben ditmaal onschuldig!)
En nu weer even bijkomen van die enorme hoeveelheid eten…
De kerstvakantie is altijd vol. Naast gezellige dagen met familie en vrienden doorbrengen is het ook de tijd dat je gewoon even rust wil – een dag filmpjes kijken, hangen en hobbyen. Dus wat doen wij? Klussen!
Op zolder lag namelijk nog steeds de vloerbedekking van de vorige bewoners, die ik nooit mooi heb gevonden. Aangezien de zolder vooral werd gebruikt als logeerkamer, wasophangplek en opslag van reisspullen, had dat ook geen prioriteit. Maar recentelijk was het laminaat in de aanbieding bij de Praxis en met de naderende kerstvakantie was het een mooi moment om die in te gaan slaan.
Vergeten voor-foto’s te maken, maar ik was nog net op tijd om de vloerbedekking toch op de kiek te zetten voordat we ‘m er helemaal uit hadden gerost (auw, mijn rug…).
Inmiddels heb ik wel wat ervaring met laminaatleggen, maar toch is het altijd een uitdaging om het netjes te krijgen. Gelukkig heeft mijn zolder weinig moeilijke hoekjes: de hoeken van de kamer lopen (relatief) haaks en de leidingen van de verwarming gaan de muur in in plaats van de vloer, maar wel zitten er twee inbouwkasten in, dus met de gewone deur erbij zijn dat drie deurposten waar je omheen moet zagen.
Aanvullende uitdaging: de muren zijn aan de onderkant helemaal afgebrokkeld. De plinten die de vorige bewoners in de muur hadden geschroefd hingen dan ook behoorlijk los (lees: vielen af en toe gewoon om). De plinten die we kochten bij de Praxis moesten officieel met een kliksysteem tegen de muur worden bevestigd, maar op basis van mijn ervaring wist ik al dat boren in de muren geen goed idee was: het zou toch alleen maar afbrokkelen en op sommige plekken was er domweg amper nog steen over om in te boren. Dus opteerden we voor vastkitten. Niet de beste optie voor de lange termijn, want als het ooit weer eraf moet krijg je alleen maar grotere gaten in de muur, maar ja – wellicht is dat dan ook het moment om de muren structureel te laten opvullen.
Mijn held <3
Ook moesten we nog een keer terug naar de Praxis, want één van de pakken bleek beschadigde planken te hebben. Wat je pas zag toen de verpakking eenmaal open was. Dus moest ik mijn volledige onschuldig-meisje-met-lieve-glimlach-vaardigheden in de bocht gooien om maar liefst twee medewerkers ervan te overtuigen het reeds geopende pak retour te nemen, omdat we het écht niet zelf hadden laten stuiteren…
Het begin ging relatief voorspoedig. Maar man, wat weegden die laatste loodjes zwaar… Het leggen van de laatste rij duurde bijna net zo lang als alle andere rijen samen, want het uitmeten van hoeveel we nodig hadden ging initieel fout, waardoor we te smalle planken hadden (mea culpa… ) en daarna hadden we ruzie met de dorpel van de deur, die te hoog kwam om de deur nog dicht te kunnen doen als we hem op de ondervloer lieten rusten, en die niet hoog genoeg was om in te zagen zodat hij deels over het laminaat zou vallen, als we hem zonder ondervloer neerlegden. Zucht. Maar uiteindelijk is het gelukt en het ziet er nu heel mooi uit als je zonder bril ernaar kijkt!
Vanmiddag mochten we met Androneda spelen op het ‘WinterWarmte’-festival: een leuk cultureel evenement in het centrum van Zwolle. In alle 5 de hoeken van de (stervormige) stad was een activiteit en het publiek kon een wandeling langs al die activiteiten doen. Aan het eind van de wandeling kwamen ze op het grote plein in het centrum uit, alwaar er drankjes konden worden genuttigd én ze balfolkdansjes konden leren! Het idee was dat we steeds een balfolkdansje zouden uitleggen aan de aanwezigen en vervolgens een bijpassend liedje uit ons repertoire zouden spelen, zodat de aanwezigen het geleerde gelijk in praktijk konden brengen.
We gaven die dansuitleg en ons optreden in een grote circustent, die (gelukkig) verwarmd werd door een houtkachel. Vooraf had ik geen idee hoe warm het er zou zijn en wat ik dus aan moest trekken, dus ik had ook maar vingerloze handschoentjes en laagjes meegenomen, maar het bleek gelukkig prima te doen te zijn zonder dat ik die handschoenen en een jas moest aantrekken.
My office for today
De opkomst viel helaas tegen, wellicht ook omdat we niet duidelijk in het programma stonden vermeld? We moesten het vooral hebben van de mensen die langsliepen, ons hoorden spelen en even hun hoofd de tent in staken om te kijken wat er aan de gang was. Het was ook lastig inschatten of de mensen kwamen voor danslessen of muziek luisteren. Een aantal keren begonnen we met dansuitleg waarna juist mensen weer vertrokken. Maar gelukkig waren er ook enkele mega-enthousiastelingen die wellicht vanaf nu vaker op balfolk-evenementen zullen gaan verschijnen. En degenen die er waren, vonden onze muziek zichtbaar aansprekend.
Ook hilarisch was de grote groep ouders met hele kleine kinderen, die allemaal mee wilden doen aan de uitleg van een tovercirkel. Die kindjes slaagden er soms amper in om handen vast te houden, dus het hele concept van in de danshouding draaien, laat staan van een partnerwissel doen, konden we niet uitvoeren. Dus hebben we de dans maar gewoon gesimplificeerd en er “nu alle kinderen naar het midden!”, “nu alle grote mensen naar het midden!” en “pak elkaars handen vast en draai samen een rondje!” van gemaakt. Grote chaos, grote hilariteit en veel plezier, dus succesvol.
We hebben uiteindelijk 2 uur en een kwartier achter elkaar de activiteit gedraaid, wat best vermoeiend was. Maar we mochten wel iets eerder ophouden dan gepland, want blijkbaar had een buurtbewoner geklaagd over het (meerdaagse) evenement, dus had de gemeente voor vandaag (de laatste dag) de vergunning verkort, waardoor het hele avondprogramma was vervroegd en dat iets van onze tijd afging. Maar dat vond ik niet erg, het was op een gegeven moment ook goed geweest.
Ik weet niet of ik nog een keer op zo’n manier zou willen spelen, maar het was wel weer eens een hele andere ervaring!
Het kerstige evenement waar ik ieder jaar zin in heb: kerstliedjes zingen bij Carlie en Rob. Het was dit jaar een jubileumeditie: ze organiseerden het maar liefst voor de 10e keer! Ik was er voor de 6e keer bij. Dit jaar kon Richard voor het eerst mee en zoals verwacht vond hij het ook erg leuk.
Rob merkte op dat we wel allemaal steeds een jaartje ouder worden, en inderdaad moeten er steeds meer mensen tussendoor even gaan zitten. Inclusief ikzelf, al ben ik een van de jongsten daar… (We zijn laminaat op zolder aan het leggen en het bleek toch niet zo’n goed idee om lomp aan de stukken vloerbedekking te gaan rossen om ze van de vloer af te krijgen. 🙄)
inmiddels zijn er bepaalde tradities (als we iets minimaal 2x hebben gedaan telt het als traditie), zoals het ‘ding dong’-koortje bij Ding dong merrily on high. 😋
We werden ook weer goed verwend met lekkere hapjes. Toen we klaar waren met zingen en lunchen, hebben Richard en ik ook nog even met onze gastheer en een andere aanwezige liedjes gezongen onder begeleiding van diverse instrumenten.
Muziek verbindt, en dat duidelijk wat hier ieder jaar gebeurt! ❤️
Het was er gisteren weer tijd voor: de traditionele kerstborrel op kantoor! Alwaar ik traditiegetrouw verschijn in een ridicule kerstoutfit.
Vorig jaar hadden ze voor het eerst een dresscode en die herhaalden ze dit jaar weer: “glitter & glamour”. (Waarschijnlijk omdat een van de organiserende collega’s vorig jaar haar glitterjurk per ongeluk thuis had laten liggen en dit jaar een tweede poging wilde doen om er de blits in te maken. ) Net als vorig jaar had ik al lang een outfit in gedachten voordat ze het thema aankondigden, dus ook dit jaar trok ik me er niks vanaan en ging ik mijn eigen gang.
De outfit van dit jaar was weer eentje in de categorie ‘briljante ideeën – maar niet heus’. Ik had namelijk bedacht dat ik als sneeuwpop zou gaan. Met een soort van hoepel om me heen, om de ronde vorm te krijgen. Hilarisch én een leuke uitdaging voor mijn coupeuse-vaardigheden, toch? Ik zou dit jaar wel proberen de kosten wat binnen de perken te houden, want het moest wel leuk blijven.
Ik had recentelijk wat stoffen en fournituren gedoneerd gekregen en daartussen zat een restlapje witte stof met een lichte glans erin die me hier uitstekend geschikt voor leek. Zou er genoeg van zijn? Het ging erom spannen. Ik maakte een hoepel van een rol kunststof baleinen die ik nog had liggen, om de gewenste heupomvang te krijgen. Vervolgens tekende ik het patroon, en wat denk je: als ik de stof op twee verschillende manieren vouwde, paste het er nét op!! Nou ja, officieel net niét, maar aangezien het geen examenopdracht was kon ik ook wel wegkomen met her en der wat zeer smalle naadjes, leek me.
Ik was blij, want het tekenen was me makkelijk af gegaan. Hoezee, dit is waar ik die opleiding voor doe! Zodat ik de bijzondere ideeën in mijn hoofd in praktijk kan brengen, zonder volledig van trial-and-error (en dus frustratie en veel te veel tijd erin stoppen) afhankelijk te zijn!
De vreugde duurde niet lang. Toen ik de boel in elkaar zette, bleek dat ik niet goed had opgelet en zowel het voor- als achterpand bij de heupen de volledige hoepelomtrek breed had gemaakt, in plaats van de helft ervan. Waardoor die dus veel te wijd was voor de hoepel. Snik. Bij het zien van de patroontekening had me eigenlijk al een lichtje op moeten gaan, maar laten we maar zeggen dat ik gewend ben aan Victoriaanse hoepelrokken en dus niet opkijk van een patroon met een omtrek van 3 meter…
Op zich was het patroon makkelijk te corrigeren, maar ik had niet genoeg stof over om die patroondelen opnieuw te knippen. Gedemotiveerd flikkerde ik het maaksel in een hoek.
De volgende dag hervond ik de moed om eraan verder te gaan (vooral ingegeven door een gebrek aan alternatieven en een naderende deadline) en besloot ik dat het leuk was dat ik de basis (grotendeels) coupeusetechnisch correct had gedaan, maar dat ik nu weer overging op ye olde improvisation skills. Waardoor ik nieuwe patroondelen van min of meer de juiste vorm uit de oude patroondelen knipte, die min of meer in elkaar pasten, die absoluut niet recht van draad waren en ook nog eens een extra naad middenvoor en middenachter hadden.
Ik naaide de boel in elkaar en… oh ja, daarom moet je dus niet vergeten de coupenaad 2 cm te verkorten. Ook stak de hoepel wel heel prominent uit en werd het niet zo’n ronde vorm als ik had gehoopt. Snik.
Het enige waar ik blij mee was, was dat mijn plan om elastiek in de taille en de zoom te doen zodat ik het ding zonder een ingebouwde sluiting over mijn hoofd kon aantrekken terwijl er toch vorm in zat én ik erin zou kunnen lopen, werkte. Maar dit zag er desondanks niet uit en het ding was niet op zichzelf draagbaar als sneeuwpopkostuum.
Gelukkig had ik nog een troef achter de hand. Ik had namelijk al eerder overwogen om watten te gebruiken om sneeuw te verbeelden. Dat idee had ik laten vallen, omdat ik vooraf al wist dat het een onzalig plan was. Stel je voor: het héle kostuum bedekken met watten… wat een werk. Bovendien zou het resulteren in het overal op kantoor achterlaten van wattenpluis, aangezien watten geen consistent geheel vormen.
Maar hee, nood breekt wet, en dus werd het onzalige plan alsnog toegepast. Bij het Kruidvat scoorde ik zigzagwatten voor 1 euro per zak (dit sloot nog steeds prima aan bij de voorwaarde dat het kostuum goedkoop moest blijven) en ging ik aan de slag.
Helaas bleken de zigzagwatten geen doorlopende strook te zijn die in de vorm van een zigzag was gevouwen, maar zaten er voorgeperforeerde openingen in zodat je er makkelijk lapjes vanaf kon scheuren. Waardoor ik een soort van lapjesdeken moest gaan creëeren. Zucht, dat kon er ook nog wel bij.
Het vastnaaien van al die individuele lapjes leek me veel te veel tijd gaan kosten, dus ik besloot mijn gloednieuwe glue gun in te zetten. Geloof het of niet: ik had nog nooit eerder met een glue gun gewerkt! De meeste creatievelingen zweren bij het ding, maar ik werk toch liever met naald en draad, houtlijm, pritt, of ander spul om dingen aan elkaar te bevestigen. Maar voor dit project leek het me de meest effectieve én snelste methode. Dus warme ik de eerste lijmstick op en ging ik aan de plak.
Pfff, dat was niet het makkelijkste karweitje… Zoals ik al vreesde was het lastig om de lapjes watten in hun geheel goed vast te zetten omdat ze uit elkaar bleven vallen. Bovendien bleek die glue gun lijmsticks te VRETEN! Na een paar lapjes lijmen was ik al door de eerste stick heen. Ik bekeek de to do-stapel. Dat ging ik niet redden met mijn voorraad… en ik snapte ook gelijk het verdienmodel van de glue gun-producenten.
Toch bleef ik moedig doorzetten. Dit ding moest en zou nu af komen, ik had geen andere opties meer en ik was nu toch al eraan begonnen.
Watch out – I have a glue gun and I’m not afraid to use it!!
Inderdaad moest ik halverwege, onder het wattenpluis zittend, naar de bouwmarkt om nieuwe lijmsticks te halen. Maar 2 pakken watten en 14 lijmsticks verder zat het dan eindelijk allemaal op de stoffen basis!
Bij die donatie hadden ook een hoop knopen gezeten, waaronder enkele grote zwarte, die uitstekend geschikt waren voor een sneeuwpop, dus naaide ik die tegen de voorkant van de outfit.
Mijn ingeving dat ik tule zou kunnen gebruiken om het heupdeel van de outfit op te vullen, zodat die meer in een ronde vorm ging staan, bleek te werken. En met wat accessoires zoals een hoedje en sjaal, ging het geheel daadwerkelijk lijken op wat ik vooraf in mijn hoofd had gehad!
Als finishing touch deed ik een groen/rood bandje om de hoed en maakte ik ook nog een wortel van karton voor op mijn neus, die ik met een markeerstift oranje kleurde. Klaar!!
Mooi en netjes gemaakt? Nope. Hilarisch, draagbaar en op tijd af? Hell yeah!!
Kosten: €10,40 (de stof en de knopen waren dus een donatie, het baleinband, garen en elastiek had ik nog liggen, de watten waren slechts 2 euro, maar die friggin glue sticks kostten me verdorie toch nog €8,40! )
En toen de borrel nog. Omdat ik vermoedde dat het kostuum geen lang leven was beschoren en ik bovendien vast niet praktisch ermee in een bureaustoel kon zitten, opteerde ik ervoor om hem pas vlak voor de borrel aan te trekken en initieel in een gewone kersttrui naar kantoor te komen. Veel collega’s kleden zich pas vlak voor de borrel om. Afhankelijk van het type kostuum verscheen ik afgelopen jaren soms gelijk, soms pas later in mijn kerstborreltenue. Maar de jaren dat ik het later pas aantrok, had ik daarvoor iets ‘gewoons’ aan. Ik was dus benieuwd of mensen zouden denken dat mijn kersttrui mijn outfit van dit jaar was.
En ja hoor, bij binnenkomst op kantoor kreeg ik gelijk reacties!
Collega’s, enthousiast: “Zit je kerstborreloutfit in die tas?”
Ik: “Nee, dat zijn boodschappen.”
*verwarde en twijfelende blikken*
Ik trek mijn jas uit.
Collega, aarzelend: “Heb je die trui zelfgemaakt?”
Ik: “Nee, die is gewoon gekocht. Ik ben niet zo goed in breien.”
Collega: “Dan is dat niet je echte outfit! Toch…?”
En zo ging het de hele dag door: twijfelende blikken naar mijn kersttrui en vervolgens de vraag of ik me later nog om ging kleden?
Het is wel duidelijk dat ik écht niet meer wegkom met een standaard kerstoutfit, de verwachtingen zijn te hoog!
Collega: “Wat ga je straks dragen? Ik had mijn dochter vorig jaar verteld over dat ik een collega heb die zich altijd bijzonder aankleedt tijdens de kerstborrel, dus die vraagt nu al dagen of die collega haar outfit al heeft gedragen en wat dat dit jaar dan was!”
Maar eindelijk was het dan 3 uur en toog ik naar het toilet om me om te kleden. Waarna ik gelijk een spoor van watten naar mijn werkplek achterliet.
Het kostuum werd enthousiast ontvangen! Maar ik denk dat ik net zoveel bewondering heb geoogst voor het feit dat ik die wortel het grootste deel van de borrel op heb gehouden, als dat ik het kostuum zelfgemaakt had…
De borrel was gezellig, er waren meerdere quiz-achtige activiteiten, en ik won de tweede prijs bij de kostuumwedstrijd! De eerste ging naar iemand die daadwerkelijk in het glitter & glamour-thema was gekleed (een mooie galajurk) en ik vond dat helemaal niet erg, want ik doe het niet voor de prijs en ik zou het juist vervelend vinden om jaarlijks te winnen. Mijn insteek blijft: ik wil er zelf plezier aan hebben en ik wil mijn collega’s stimuleren om ook in maffe outfits te komen!
Toen de borrel om 8 uur eindigde, lag de vloer weliswaar bezaaid met stukjes watten en bleek ik op diverse mensen hun kleding te hebben afgegeven, maar mijn kostuum was bij lange na niet zo kaal als ik had gevreesd. En ja, ik heb netjes helpen vegen voordat ik naar huis ging.
In maart gingen we al massaal de straat op tijdens een estafettestaking tegen de bezuinigingen in het hoger onderwijs. Gisteren probeerden we nogmaals de aanstaande regering ervan te overtuigen dat die bezuinigingen moeten worden teruggedraaid en niet in de nieuwe begroting opgenomen moeten worden. Daarvoor trokken we ditmaal naar de Dam in Amsterdam.
De FNV had een dubbeldekkerbus geregeld, zodat we met medewerkers en studenten met z’n allen vanaf de campus konden vertrekken en comfortabel (en gratis) naar Amsterdam werden getransporteerd. Zéér comfortabel zelfs, want er waren ook snacks voor onderweg geregeld!
Ik had ditmaal zelf geen protestbordje voorbereid, maar uiteraard maakten we ons onderweg nuttig door te helpen diverse bordjes te beschrijven, zodat wij en onze collega’s daar gebruik van konden maken.
Volgens de organisatie waren er zo’n 7.000 man op de demonstratie aanwezig. Van veel onderwijsmensen hoorden we dat collega’s niet waren gaan staken omdat ze nog zoveel werk te doen hadden. Typisch voor het onderwijs. En ook het rare aan deze staking: normaal gesproken staak je om je werkgever ergens toe te bewegen, maar de universiteiten en hogescholen staan hier allemaal achter en we willen juist de regering laten weten dat we juist méér ipv minder geld nodig hebben. En tsja, dan wil je niet je werkgever, je studenten of je collega’s in de steek laten door hen meer werk te bezorgen. En je wil ook niet jezelf nog meer werk bezorgen terwijl je werkdruk al veel te hoog is, want wat je vandaag niet doet, ligt morgen gewoon nog op je te wachten…
Na het programma op de Dam hebben we een rondje door de stad gelopen. Het verliep voor zover ik kon beoordelen allemaal heel gemoedelijk, zonder incidenten.
Ik heb er helaas weinig tot niks van in het nieuws teruggezien. Hopelijk heeft de staking toch impact gehad, al vrees ik dat er helemaal niks gaat veranderen.
De dag was in ieder geval voor mij persoonlijk geslaagd, want ik heb diverse collega’s ontmoet van andere afdelingen, waaronder iemand die ook Alice in Wonderland-liefhebber is!
Al had ik achteraf gezien misschien toch beter kunnen dokken voor een treinkaartje, want de bus stond zwaar in de file waardoor ik die avond te laat kwam op naailes. Je moet wat overhebben voor het onderwijs…
Ik had ook nog eens niet genoeg stof over om het opnieuw te doen, dus heb ik een stukje van de bovenkant afgeknipt en alleen dat opnieuw gedaan, waardoor er een extra naadje in de onderjurk zit. Maar hee – ik hoef er alleen foto’s van in te leveren, niet de jurk zelf, dus niemand die het ziet. 
Na de lunch-die-tevens-ontbijt-was hebben we namelijk wel nog wat keukenspullen zitten uitzoeken, maar de rest van de dag hebben we lekker onder een dekentje op de bank films zitten kijken. Best goed, voor twee superactieve mensen, toch? 
, en ook zitten er wat meer schroefafdekdopjes (galgjewoord) in de horizontale plint dan noodzakelijkerwijs vereist… 
)
