Afgelopen weekend bevond ik me op het jaarlijkse workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak.

Bij aanmelding twijfelde ik ontzettend over voor welke workshop ik me moest opgeven: de middengroep of de gevorderdengroep. Van de vorige keer wist ik dat ik het niveau van de gevorderdengroep wel aan zou moeten kunnen. Maar de middengroep had een interessante omschrijving van de inhoud: er zou op bepaalde speeltechnieken worden ingegaan waar ik wel meer over wilde leren. De gevorderdenworkshop had geen omschrijving, omdat die niet door de docent was aangeleverd. Maar… hij werd gegeven door Eric Montbel – een bekende Franse doedelzakspeler. Een kans die je eigenlijk moet grijpen. Ik was alleen bang dat ik wéér een workshop ging krijgen die vooral draaide om het aanleren van nieuwe liedjes, in plaats van te focussen op technieken.

Ik legde mijn dilemma voor bij de organisatie, die me aanraadde me gewoon voor mijn eigen niveau in te schrijven – gevorderden dus. Vooruit dan maar.

Een paar dagen voor de start van het workshopweekend ontvingen we de deelnemerslijst. Waarop ik zag dat onder andere Puck Duits en Wouter Kuyper mijn mede-cursisten waren. Slik. Voor degenen die hen niet kennen: het zijn beiden erg goede muzikanten en Puck was tijdens een eerder workshopweekend mijn docente. Ai ai, niveauverschil….
Gelukkig bleken er ook twee mensen in de cursus te zitten die minder lang dan ik doedelzak speelden. Maar desondanks was het wel een beetje intimiderend.

Eric Montbel en Puck Duits lieten zondag even zien hoe het moet op een chabrette doedelzak:

En helaas… hoewel de docent inderdaad een ontzettend goede muzikant is, bleek het alweer te draaien om liedjes leren. In een gigantisch rap tempo ook nog. En dat was best wel een probleem voor mij. Ik ben gewend om van blad te spelen en hoewel ik inmiddels wel vaker nummers op gehoor naspeel, kostte het mij een stuk meer tijd dan de meeste anderen in de groep om ze door te hebben.

Het was vooral een probleem doordat we tussendoor geen tijd kregen om individueel te oefenen. De nummers werden alleen met de hele groep samen gespeeld. Ik kan je vertellen: als je met 12 doedelzakken in één ruimte hetzelfde nummer speelt, hoor je jezelf niet spelen… Dus ik had geen idee wat ik eigenlijk voor tonen produceerde en of die klopten. En ik kon het bovendien niet in mijn eigen tempo uitproberen om later de snelheid op te bouwen.

Daardoor kon ik het op een gegeven moment gewoon niet meer bijbenen, aangezien het speeltempo ook behoorlijk snel werd opgeschroefd. En als je de melodie nog niet goed beheerst, kun je ‘m zeker niet sneller spelen.

Pas op zondagmiddag mochten we voor het eerst in ons eentje de nummers oefenen. Maar aangezien we tegen die tijd al een stuk of 6 nummers er doorheen hadden geramd, was dat veel te laat. Er zat maar 1 nummer tussen dat ik enigszins had onthouden.

Erg frustrerend, want qua speeltechniek kon ik de nummers prima hebben! Wat dat betreft heeft Marcel mij de afgelopen jaren veel geleerd op het gebied van versieringen en dergelijke.

Op zondag heeft de docent gelukkig wel wat technieken behandeld, maar daar heb ik wel expliciet om moeten vragen. Volgens hem is het namelijk erg moeilijk om technieken te behandelen met een groep mensen die hij vooraf niet kende, aangezien er vaak te veel niveauverschil blijkt te zijn waardoor sommigen niet mee kunnen komen. Tsja…

Desondanks heb ik zeker wel een ontzettend goed weekend gehad. De sfeer is altijd uitstekend en het is leuk om ieder jaar weer meer bekenden terug te zien. Plus, ‘s avonds kan er gebalfolkt worden tijdens de optredens!

(Waarbij bewezen is dat je prima kunt optreden als je net een baby hebt gekregen. Je zet het kind gewoon met wieg en al achter je op het podium. Het huilen stopt vanzelf zodra je start met spelen…)

Ook de traditionele gezamenlijke afsluiting was erg leuk om te doen. Normaliter geeft iedere groep een mini-uitvoerinkje, als demonstratie van wat ze geleerd hebben. Omdat er nu heel veel verschillende groepen waren, zou dat te lang duren en besloot de organisatie om iedereen hetzelfde nummer te laten oefenen en tegelijk uit te laten voeren.

Vooraf klonk dat een beetje jammer, maar Wouter Vandenabeele, die onze ‘dirigent’ was, had het ontzettend leuk samengesteld, zodat verschillende groepen elkaar goed afwisselden en niet alleen iedereen duidelijk aan bod kwam, maar er ook een heel goed luisterbaar nummer ontstond.

Dat wil zeggen, na het overkomen van wat taalbarrières. “Okee, we eindigen met drie tonen, beginnend op mi bemol. En… go!” Waarop een deel enthousiast inzet en een ander deel schaapachtig staat te kijken. Miebewut? Oh… Es-F-G! Zeg dat dan. Gekke Belgen…

Het geheel is opgenomen, dus ik hoop dat de video snel beschikbaar komt!

Grote dank gaat naar de organisatie, docenten en mijn mede-cursisten. Ik heb alweer zin in het volgende weekend. Hoewel ik me dan wellicht alsnog inschrijf voor de middengroep. Grote namen als docent zijn leuk, maar ik ga toch liever voor de inhoud

Tot volgend jaar, allemaal!!

(laatste drie foto’s met dank aan Piter Jellema)