Afgelopen weekend vond het jaarlijkse workshopweekend van Stichting Draailier & Doedelzak plaats. Traditiegetrouw was ik er weer bij.

Eigenlijk had ik mijn workshop min of meer aan mezelf te danken. Op onze nieuwe cd staat namelijk een nummer van de Zweedse doedelzakspeler en -bouwer Alban Faust. Uiteraard mag je niet zomaar iemand anders zijn nummer op je cd zetten, maar aangezien Buma/Stemra niet zo’n prettige organisatie is om mee te maken te hebben, had ik rechtstreeks contact met Faust opgenomen om te vragen of we zijn nummer mochten bewerken en hem er persoonlijk voor konden betalen.

Betalen hoefde van hem niet, ik moest maar gewoon zijn cd’s kopen mailde hij mij! En aangezien hij in april in Duitsland was, vroeg hij me of ik wellicht wat mogelijkheden in Nederland wist waar hij ook kon optreden? Dus zette ik wat lijntjes uit en uiteindelijk bleek hij o.a. als docent te zijn ingepland door Stichting Draailier & Doedelzak

Uiteraard vond ik het erg spannend om me voor zijn workshop in te schrijven. Was ik wel goed genoeg? Ik heb vooraf dan ook zijn cd grijs gedraaid om alvast een gevoel te krijgen voor het afwijkende tellen van Zweedse polska’s (je telt alleen de 1e en 3e tel, niet de tweede, want die is nogal variabel qua timing). En tijdens mijn normale muzieklessen heb ik diverse nummers van hem geoefend. Ik ben namelijk niet zo snel in het op gehoor aanleren van nieuwe nummers, ik ben toch meer van de bladmuziek. Het leek me dus fijn om alvast wat melodieën te kennen, zodat ik daar actief mee aan de slag kon gaan in plaats van geen technieken te kunnen uitproberen omdat ik de noten domweg nog niet beheerste.

De cursus bleek qua insteek helaas weer hetzelfde als die van andere jaren. De cursussen voor gevorderden zijn niet heel erg gericht op het leren van techniek. Ze zijn er vooral op gericht om zo veel mogelijk nummers in de beschikbare tijd er doorheen te rammen. Na de eerste twee uur hadden we dan ook al 3 nieuwe nummers geleerd.   In totaal hebben we dit weekend geloof ik 13 nieuwe nummers aangeleerd gekregen. Uiteraard zaten er slechts twee tussen die ik van de cd kende, dus was het nog steeds flink aanpoten. Argh! Vol hoofd!!

Desondanks hebben we onze docent blij verrast. Hij was in eerste instantie een beetje geschrokken van de groepsgrootte (11 man, plus hemzelf), waar hij normaal gesproken maar zo’n 6 personen in zijn lessen had. Maar het niveau van de deelnemers week ditmaal niet zo sterk af als dat van andere jaren. Doorgaans zitten er altijd wel een paar extreem goede spelers tussen en een paar mensen die niet zo goed met de groep meekomen. Uiteraard waren er nu ook niveauverschillen, maar al met al kon iedereen het toch wel min of meer volgen en werden nieuwe nummers heel snel opgepikt. De docent had dan ook niet verwacht dat we zo veel nummers zouden kunnen behandelen en dat het allemaal zo goed samen zou klinken. Yay!

Voor mij zaten er wel een paar vingerbrekers tussen, maar niet dermate erg dat ik het nummer er niet door kon spelen. Vorig jaar gaf ik het op een gegeven moment domweg op: het was te veel, te snel. Aan het eind van het weekend kon ik toen helemaal niets meer spelen omdat ik de nummers niet had kunnen onthouden. Ook dit jaar ging het volgens hetzelfde systeem: alle nummers alleen maar groepsgewijs spelen, zonder momentjes voor jezelf om even te oefenen. Dan is het echt ontzettend lastig om je foutjes te corrigeren. Met 12 tegelijk spelende doedelzakken hoor je jezelf bijna niet, dus dan weet je gevoelsmatig wel dat je iets niet helemaal goed speelt, maar welke vingers het dan wél moeten zijn, is lastig te bepalen.

Desondanks ging het stukken beter dan vorig jaar. Ik ben duidelijk vooruit gegaan in mijn vermogen om liedjes op gehoor aan te leren! Aan het eind van het weekend had ik de meeste lastige stukjes toch onder de knie en kon ik alle nummers netjes meespelen.

Het grappige was, dat de meeste mensen moeite leken te hebben met het ritme van die Zweedse liedjes. De timing van de noten was af en toe best wel afwijkend. Dankzij mijn voorbereidingen ‘snapte’ ik die timings gelijk en vond ik het totaal niet lastig om ze te reproduceren. Mijn uitdaging was juist om de noten snel genoeg op te pikken.

Ik heb inmiddels ook wel door dat het soms weliswaar lijkt alsof ik een van de weinigen ben die niet zo snel meekomt, maar dat dat in praktijk heel erg meevalt. De meeste mensen luisteren 1x naar een nummer en zetten dan zelf in, waarna ze mee gaan prutsen totdat het ongeveer klinkt zoals de docent voorspeelt. Ik luister liever 5x naar een nummer, zodat de melodie ook echt in mijn hoofd zit, en probeer dan pas mee te spelen. Maar dat werkt uiteraard niet zo goed als de andere 10 doedelzakken al na de 1e keer inzetten en er een kakofonie aan klanken ontstaat…

In het begin dacht ik dat de mensen die gelijk inzetten, het nummer dus ook al gelijk in hun hoofd hadden. Maar dat is helemaal niet zo. Bovendien speelt wederom mijn assertiviteit een rol: als ik het niet snap, dan zeg ik dat en vraag ik om het nog een keer te herhalen, terwijl anderen gewoon hun mond houden en maar blijven prutsen. Zo lijk ik ook iemand die minder snel meekomt dan de anderen, wat dus eigenlijk best meevalt.

Uiteraard was er naast de lessen ook nog de algehele gezelligheid. Op vrijdag- en zaterdagavond waren er optredens van bands en kon er gebalfolkt worden.

Vrijdagavond mochten wij met onze samenspelgroep, waarmee ik de afgelopen maanden enkele lessen had gehad, optreden. Helaas was ongeveer de helft van de cursisten ziek of gewoon niet aanwezig tijdens het weekend, dus viel ons arrangement een beetje in het water. En moest er behoorlijk worden geïmproviseerd. Zo speelde ik een bepaald nummer eigenlijk alleen op de viool, maar bij gebrek aan de ingeplande doedelzakspeler werd besloten dat ik halverwege het nummer moest wisselen van instrument, zodat dat deel niet te veel in het water viel. Heel eng, om tijdens een optreden een nummer ongeoefend op een heel ander instrument te moeten doen… maar wel een uitdaging
En het was erg leuk om te mogen spelen!

Ik had me voorgenomen om ook mee te gaan doen met de sessies, die altijd na de officiële optredens van de bands ontstaan. Goed om te oefenen met improviseren, snel op gehoor liedjes mee te spelen en leren een tweede stem te spelen. Er was ook een setje bladmuziek doorgestuurd, zodat er in ieder geval wat gezamenlijk repertoire was.

Helaas was ik zaterdagavond mijn muziekstandaard vergeten en waren de overige beschikbare standaarden zo dichtbevolkt dat ik er te ver vanaf stond om de muziek te kunnen lezen, waardoor ik alleen maar wat mee kon prutsen – wat niet bepaald succesvol was (uiteraard omdat ik het ook nauwelijks doe). Omdat ik toch ook wat wilde spelen, stelde ik daarna wat nummers voor die ik uit mijn hoofd kende, maar helaas bleek mijn repertoire totaal niet te matchen met wat de andere muzikanten kenden, dus werd dat niet gespeeld. Ik ben uiteindelijk maar sipjes afgedropen. Volgende keer beter hopelijk.

Gelukkig ben ik toen overgestapt op dansen in plaats van te gaan slapen, en kon ik nog een superfijne Scottish dansen. Zo heerlijk, als er onverwacht echt een klik is met een andere danser en je zowat over de vloer zweeft! <3

Al met al heb ik weer genoten van een weekend lang ondergedompeld zijn in muziek, samen met mede-enthousiastelingen. Ik zal lang niet alle geleerde nummers onthouden, maar er zitten zeker een of twee tussen die ik aan mijn vaste repertoire toe wil voegen!