Quality time met mijn liefste!

Gisteravond eerst gaan uit eten bij Don Pablo. Lang leve de restaurantactie van de Albert Heijn, en lang leve de maaltijdbox en de rest van je boodschappen online bestellen – zo krijg je drie keer zo veel zegeltjes, waardoor ik in één klap een spaarkaart vol had. Waarschijnlijk kunnen we dus de komende weken iedere week een keer voor de helft van de prijs gaan uit eten.

Met een maximum van 3x dan, want er zijn in Nijmegen helaas maar 4 restaurants die meedoen aan de actie. Waaronder Waud, waarvan ik besloten heb er niet meer terug te komen.

Het eten in Don Pablo was aardig, maar vooral veel. Voornamelijk vlees, tortilla, kaas en aardappels. Ondanks dat ik mijn bord niet helemaal had leeggegeten, bleef ik met een behoorlijk opgeblazen gevoel zitten zonder het idee te hebben dat ik nou écht iets lekkers had gehad.

Het restaurant ligt overigens in de straat waar we vroeger gewoond hebben, maar we waren er nog nooit geweest. Dat klinkt misschien gek, maar in je eigen straat naar een restaurant gaan geeft toch niet helemaal het ‘uit’-gevoel waar je naar op zoek bent.

Daarna door naar ‘Finding Dory’. Ik had al gehoord dat ik niet op een tweede Finding Nemo moest rekenen, dus ik ging er met niet al te veel verwachtingen heen.

Het verhaal draait ditmaal niet om Nemo, maar om Dory, die zich realiseert dat ze haar familie kwijt is en naar ze op zoek gaat. Wat dat betreft is de titel dus enigszins misleidend, want Dory zelf is niet kwijt. Tijdens de zoektocht krijgt ze steeds meer herinneringen terug, maar omdat ze toch last blijft hebben van haar gebrek aan korte-termijngeheugen, heeft ze natuurlijk een hoop hulp nodig van anderen om haar doel te bereiken.

Hoewel het zeker geen slechte film was, ging ik inderdaad niet met een ‘yay, die was leuk!’-gevoel de bios uit. Meer met een ‘jammer, daar miste net iets aan’-gevoel. Ik vind het lastig om mijn vinger er op te leggen, maar ik denk dat het komt doordat de personages te weinig ziel hebben.

Alleen Dory is echt een uitgewerkt personage, maar die is niet sterk genoeg om de hele film te dragen. Ik denk ook dat ze beter tot haar recht komt als subpersonage, aangezien ze op een gegeven moment zelfs een beetje irritant wordt (ja, we weten nu wel dat je korte-termijngeheugen niet goed werkt!). De subpersonages sluiten allemaal aan op de zoete thematiek in het verhaal (ook al heb je fysieke beperkingen, je kunt toch wat in het leven bereiken als je je er maar overheen zet), want er is met ze allemaal wel iets mis, maar ik voelde me totaal niet bij hen en hun problemen betrokken. En het kwam ook niet over alsof Dory echt een band met ze kreeg.

Misschien komt het ook doordat er ‘onderweg’ niet zo uitgebreid stil wordt gestaan bij de verschillende personages. Dory is al snel weer afgeleid en zwemt verder, voordat er daadwerkelijk een op zich staande scène is ontstaan.

De humor is ook net wat minder. Het meest grappige vond ik nog de vervangers van de “Mine!”-roepende meeuwen: de “Off!”-roepende zeeleeuwen.

Mooi aan de film is, dat de animators duidelijk moeite hebben gedaan om de zeebewoners natuurlijk te laten uitzien. Ze hebben merkbaar goed gekeken naar hoe de beesten zich in het echt gedragen en bewegen, en zijn er in geslaagd dat te vertalen naar de animatie.

Het 3D-effect voegt ook wat toe. Verwacht geen ‘ik zwem uit de film naar jou in de zaal toe’-effecten, maar wel een zee met realistisch aanvoelende diepte.

Een aantal personages en scènes uit Finding Nemo komen een paar keer terug, maar ze hebben weinig meerwaarde en daardoor komt het vooral over als een poging van de makers om je de film leuk te laten vinden door het oproepen van nostalgie. Aan het eind van de aftiteling krijgen wat personages uit Finding Nemo nog een korte scène, wat wel leuk is, dus blijf vooral zitten als je ook gaat kijken.

Al met al: geen memorabele film. Finding Nemo heb ik thuis op DVD, maar bij deze vind ik 1x kijken genoeg.