We hadden al een playtest gehad, maar afgelopen weekend was het eerste officiële grote evenement van Idolum.

Om heel eerlijk te zijn, had ik er vrijdag absoluut geen zin in. Het is een beetje een trend aan het worden vrees ik. Ik vraag me steeds vaker af waarom ik ook alweer een weekend de kou in gaan en provisorisch ga overnachten, terwijl ik ook warm en comfortabel met mijn kat op de bank kan zitten. Blijkbaar word ik oud. Bovendien voelde ik me heel erg onvoorbereid.

Nou is het ook best een drempel waar je overheen moet. Want niet alleen lag de voorspelde temperatuur rond het vriespunt en was het bij aankomst al stikdonker; bij een nieuw evenement ben je altijd even zoekende. Een nieuw personage waar je nog helemaal geen gevoel bij hebt en waarvan je geen idee hebt of het gaat werken in combinatie met de andere spelers en de setting. Nog geen verleden om op voort te bouwen, of om leuke plannetjes over voor te bereiden.

Op de vrijdagavond was iederéén duidelijk onwennig. In combinatie met de kou, het donker en het feit dat we nog niet het dorp uit konden om de omgeving te verkennen, kwam het vooral neer op in de taveerne zitten en je aan elkaar voorstellen. Zaterdag aan het eind van de ochtend begonnen we daadwerkelijk in actie te komen en vanaf dat moment begon ik het eindelijk leuk te vinden.

Gelukkig had ik ook Mark om me enigszins aan op te trekken. Voor het eerst in 13 jaar hebben we een getrouwd stel gespeeld.
We speelden handelaars en in onze achtergrond hadden we gezet dat ik hem continu push om hogerop te komen. En wat denk je? Binnen een dag na de start van het evenement was hij al benoemd tot rechter, senator én plaatsvervangend magistraat. Euh… schat, we hebben dit spelletje nu al uitgespeeld…

Verder was het een lesje in “ja” zeggen. Voor degenen die niet LARPen: het is belangrijk om tijdens je spel niet té verstandig te zijn. Als je OC (in het echt) denkt dat iets niet goed gaat aflopen, moet je IC (in het spel) het vaak toch gewoon doen. Ook al zou je personage volgens je achtergrond het eigenlijk ook niet doen. Want dat levert meestal de leukste situaties op.

Zo was er een aan mij cadeau gegeven geestverruimende paddestoel. Mijn personage had eigenlijk geen reden om die op te eten en ze had ervaring genoeg met planten en kruiden om in te kunnen schatten wat er ging gebeuren, maar ik heb toch een reden bedacht om het wél te doen. (‘Helaas’ werd het ding me uiteindelijk preventief ontnomen door alerte medespelers. )
Ook het “ja” zeggen tegen een zelfmoordmissie kostte een schop onder mijn eigen hol. Ik werd namelijk door mijn lieftallige echtgenoot gevraagd of ik met de vijand wilde onderhandelen over het retourneren van onze gegijzelde magistraat. Euh… dit kan ik helemaal niet! En het gaat vast heel erg mis. Okee, laten we het doen! :-X

Mijn kostuum bleek gelukkig nét voldoende om me enigszins te beschermen tegen de kou, al heb ik mijn zelfgemaakte schoentjes op een gegeven moment toch maar vervangen door laarzen. De kou trekt best wel van onderen er doorheen, maar erger nog: ondanks een leren inlegzooltje voelde ik ieder kiezeltje. Geen probleem in de geplaveide stad, maar als je over een met keien bezaaid bospad wandelt is het best pijnlijk.

De locatie was echt een pluspunt. Als je Romeinen speelt, is museumpark Oriëntalis perfect: daar hebben ze zowat een complete Romeinse stad nagebouwd, met huisjes waar je echt in kunt en een heuse zuilengalerij waar de senaat kan vergaderen! Da’s toch heel wat beter dan het gebruikelijke scoutingterrein met partytenten.
Overnachten mocht ook in de huisjes. Theoretisch zouden die verwarmd zijn, maar bij ons was de verwarming stuk. Lang leve mijn schapenvachtje, goede slaapzak, extra wollen deken en Cheshire Cat fleece-pyjama, waardoor ik de nacht prima heb overleefd.

Het zal nog wel even duren voordat Idolum écht gaat leven bij mij, maar het belooft veel goeds! Al was het alleen maar omdat er een hoop leuke mensen meespelen en in de organisatie zitten.

[edit] Nu met foto’s, met dank aan Martine en Judith!