Afgelopen weekend was ik weer even thuis. Bij mijn niet-biologische familie dan. Want zo voelde het. Het jaarlijkse workshopweekend van stichting Draailier & Doedelzak is altijd heerlijk: lekker muziek maken en dansen met leuke mensen, waarvan veel oude bekenden. En het zonnetje werkte ook nog eens goed mee! <3

Extra speciaal was dat we op de vrijdagavond ons debuutoptreden met Androneda hadden! Dat was best spannend, al was het alleen maar omdat het de vraag was of mijn nieuwe doedelzak op tijd zou arriveren. Die had ik namelijk opgestuurd naar de bouwer in Engeland, want zoals ik al eerder schreef, was de blaaspijp te lang voor mij. En als ik die toch liet aanpassen, kon ik gelijk de zakvorm laten veranderen en de naden naar binnen laten zetten. En als ik dat deed, kon ik ook wel de bourdons laten verplaatsen, zodat ze niet meer rechtstreeks in mijn oor zouden tetteren, maar over mijn rechterarm kwamen te liggen (zoals bij veel borderpipes het geval is).

Ruim op tijd had ik hem binnen, maar… de bourdons bleken precies voor mijn boezem geplaatst te zijn. En omdat ik de zak altijd flink diep onder mijn arm stop, werd mijn linkerborst daardoor behoorlijk geplet. Auw… dat speelt niet bepaald lekker! Dus dat werd wéér een retourtje Engeland, met een nieuwe schets voor de zak in de hoop dat het dan beter zou passen. Dat was gelukkig het geval, maar de doedelzak arriveerde pas afgelopen woensdag, waardoor ik welgeteld 2 dagen had om aan de nieuwe doedelzak te wennen…

Gelukkig had ik op vrijdagmiddag eindelijk een comfortabele houding gevonden en konden we ‘s avonds lekker spelen!

Het optreden ging veel beter dan ik had verwacht. Ik dacht dat er gegarandeerd wel iets flink mis zou gaan, maar ondanks dat het natuurlijk niet 100% perfect ging, hebben we wel gewoon een goed optreden neergezet. Ik was niet eens zenuwachtig vooraf! Ik was tijdens het spelen vooral gespannen omdat ik bang was dat ik zou worden afgeleid door dansers, microfoonsnoeren, paparazzo-camera’s of wat dan ook en zou vergeten bij welke herhaling we ook alweer waren.

Die microfoons zijn ook nog wel een ding trouwens. Omdat ik nog geen eigen set heb, mocht ik die van Wouter lenen. Kon ik gelijk uitproberen of ik die set-up handig vind. Maar die microfoontjes moesten met duckttape aan mijn pijpen worden bevestigd. Vervolgens gingen de kabels naar een kastje dat ik aan mijn riem moest hangen – maar ik droeg een jurkje dus had geen riem. Gelukkig was dat op te lossen met een stukje touw dat de organisatie had liggen, en kon ik ‘m omhangen. Voor de volgende keer toch even een meer permanente oplossing voor bedenken.

Wat jammer was, was dat het programma ontzettend was uitgelopen. We waren ingepland rond 22.30 uur, maar op dat tijdstip was de band voor ons net klaar met soundchecken… Uiteindelijk beklommen we pas rond 23.45 uur het podium en toen waren veel mensen logischerwijs al naar bed. Maar goed, we hebben desondanks niet voor een lege zaal hoeven spelen.

We hebben heel veel complimentjes gekregen, onder andere over dat onze instrumenten zo goed samen klinken. En we hebben nu al meerdere uitnodigingen in onze zak om ergens te komen spelen, zodra we genoeg repertoire hebben om een volledig uur te kunnen vullen! Dus we moeten nu flink aan de bak.

De workshop die ik zaterdag en zondag volgde was ook heel geslaagd. We hebben gewerkt met spelen in andere toonsoorten. Onze doedelzakken staan in G, maar door je bourdons dicht te doen (of er gewoon een stukje af / tussenuit te halen en opnieuw te stemmen, zoals onze docent deed!) kun je sommige nummers ook in andere toonsoorten spelen. Daar is je doedelzak niet op gebouwd, dus het is wel een uitdaging om de tonen zuiver te krijgen. En het is heel erg wennen aan al die vingercombinaties die je normaal gesproken nooit gebruikt! Cis-bes-d-es-cis-b… argh!! XD

Op mijn nieuwe doedelzak klinkt de vingergreep die ik normaal gesproken voor een cis gebruik, niet optimaal, dus adviseerde de docent me een andere vingergreep te gebruiken. Dus dat was nog meer wennen. En tijdens een ander nummer raadde hij ons aan om nóg een andere greep te gebruiken, want dan konden we sneller switchen tussen de noten, omdat we dan maar één vinger erbij of eraf hoefden te doen. Ja, supermakkelijk zo, je moeten concentreren op het liedje, rare grepen én onthouden welke van de 3 vingerzettingen je ditmaal voor een cis moet nemen… :-S

Hoewel het best pittig was – al was het alleen maar omdat melodieën op gehoor aanleren nog steeds niet mijn forte is – heb ik me geen enkel moment gefrustreerd gevoeld. Ik heb juist ontzettend veel gelachen, ook om mijn eigen fouten (“Ehm, kun je deel B voor de 12e keer nog even voor me herhalen?” XD). De docent was dan ook een supertoffe kerel die het heel luchtig en relaxed bracht.

Toch typisch, hoe mijn hoofd structuur nodig heeft. Geef mij bladmuziek en ik speel het zo weg. Maar als ik een liedje hoor dat in stukjes wordt voorgespeeld, snap ik soms gewoon niet hoe het liedje in elkaar zit en daardoor onthoud ik de noten niet. Er was een scottish waarbij ik maar blééf klooien bij deel A. De noten bleven niet hangen en de timing van sommige noten kwam compleet onlogisch op me over. Later bleek dat ik de eerste noten als opmaat had gehoord, terwijl het accent gewoon op de eerste tel moest liggen. Oooooooohhhh…. En toen deed het nummer ineens ‘klik’ en speelde ik het probleemloos weg. Als ik bladmuziek had gehad, had ik die structuur gelijk kunnen zien. Soms denk ik dus wel eens dat het zou helpen als we gewoon een minuutje de bladmuziek kregen om die te bestuderen, ook al mogen we daar vervolgens niet vanaf spelen. Want dan heb ik meer tijd om te focussen op het leren van de techniekjes in plaats van veel tijd aan het leren van de melodie te besteden. Maar goed, van zo’n workshop leer ik natuurlijk ook spelen op gehoor, wat ook belangrijk is.

Veel slaap heb ik niet gehad, terwijl ik echt niet een van de bikkels was die
tot diep in de nacht opbleven om sessie te spelen. Muzikant én ochtendmens zijn is een slechte combinatie… Vandaag dus behoorlijk brak op mijn werk, maar heerlijk aan het nagenieten. Ik heb nu alweer zin in het weekend van volgend jaar. En in ons volgende optreden!