Vanochtend hebben we, met heel veel pijn in ons hart, onze lieve Zulay laten inslapen. :’-(

De afgelopen weken ging het steeds slechter met haar. Een grote eter is ze nooit geweest en ze was altijd al een mager poesje, maar steeds vaker liet ze ook haar kleine porties staan en ze viel ineens best hard af.

De dierenarts deed bloedonderzoek en constateerde afwijkende waarden van de rode en witte bloedlichaampjes, maar kon niet vertellen wat dat precies betekende. Behalve “meestal veel narigheid”. Ze kreeg een injectie met antibioticum en als het twee weken later, op 30 december, niet beter ging, dan wist hij het ook niet. Een optie was een aantal onderzoeken laten uitvoeren, maar die kon hij niet zelf doen, daarvoor zou ze naar de universiteit moeten. Wat niet ging tijdens de kerstperiode. En aan de manier waarop hij het bracht, konden we wel afleiden dat het niet een optie was die hij aanraadde. Waarschijnlijk omdat het vinden van een oorzaak, niet ook betekent dat er een oplossing voor is. Bovendien was ze al wat ouder, en had ze al een nieraandoening, staar, en was ze inmiddels ook een beetje doof.

We hebben sindsdien op alle mogelijke manieren geprobeerd haar weer aan het eten te krijgen. Zoals verschillende soorten voer aanbieden. Maar na één a twee keer smullen van bijvoorbeeld een blikje zalm, liet ze dat daarna weer links liggen.
Ze had van de dierenarts al een paar keer pilletjes tegen de misselijkheid gehad, maar die hielpen niets. Het leek erop dat eten op zich gewoon moeizaam ging.
Alles wat niet direct oplikbaar was, liet ze staan. Dus stapten we over op kattenmelk en Hills A/D, wat dermate zachte paté is dat ze het gewoon kon oplikken zonder kauwen. Dat at ze wel, alleen nog steeds in onvoldoende hoeveelheden.

Door het weinig eten verzwakte ze steeds verder en verloor ze ook veel spierweefsel. Lopen werd steeds meer wankelen, en ze viel regelmatig gewoon om.

Uiteindelijk kwam ze nauwelijks meer van haar plekje. We brachten haar voerbakjes regelmatig naar haar toe, want anders at ze nog minder. Maar op een gegeven moment wilde ze ook niet meer uit gebrachte bakjes eten.
Afgelopen weekend zijn we zowat ieder uur naast haar gaan zitten en hebben we haar vanaf een theelepeltje wat gevoerd, zodat ze toch iets binnenkreeg. Maar het mocht niet baten. Na twee of drie hapjes hield ze er weer mee op.
We hebben zelfs geprobeerd te dwangvoederen, door het eten met een spuit naar binnen te spuiten. De eerste twee keren leek dat aardig te gaan, maar de derde keer ging ze gelijk erna plat op de mat liggen en begon ze heel eng te hijgen, met haar tongetje uit haar bekje.

Ze leek sowieso heel weinig lucht te krijgen, want ademen ging sinds dit weekend heel schokkerig en haar neusgaten opende ze wijd bij iedere ademhaling.

Vrijdagavond is ze voor het laatst bij mij op schoot komen liggen. Toen we haar zaterdag zelf op haar vertrouwde, favoriete plekje legden, wankelde ze er steeds weer vanaf om in haar mandje of gewoon op de mat te gaan liggen. Dat was een duidelijk teken dat ze het écht niet meer fijn had.

Vanochtend was ze zó’n zielig hoopje ellende, dat we het niet meer konden aanzien. Als we haar niet voerden, zou ze dood gaan. Maar als we haar wel voerden, hoe weinig ook, leek ze gelijk daarna veel pijn te hebben. En ze mauwde er nu ook heel zielig en klaaglijk bij. Vooral die mauwtjes raakten ons diep in ons hart.
Daarom wilden we haar niet langer laten lijden en hebben we de spoeddienst gebeld om haar te laten inslapen. Want wachten tot maandag, wat oorspronkelijk de bedoeling was, wilden we haar niet aandoen.

Het inslapen was heel raar. Want je merkt niet vanaf wanneer de narcose werkt, aangezien haar oogjes open blijven. En nadat haar ademhaling en hartje waren gestopt, bleef ze nog minuten lang spiertrekkinkjes hebben, precies zoals ze thuis had als ze aan het dromen was. Dus het voelde helemaal niet alsof ze er niet meer was, toen we haar achterlieten. En dat is heel naar.
Ik had haar ook veel liever thuis willen laten inslapen. Want nu moest ze in het reismandje, wat ze associeert met iets naars. Terwijl ze zich al zo rot voelde, en niet meer de kracht had om zich te verweren, moest ze daar dus toch in. Ze was zo angstig dat ze haar plas liet lopen. Arm beestje, dan voel je je zo schuldig… :’-(

En nu mis ik haar zo! Ook al hebben we ruim de tijd gehad om afscheid van haar te nemen, ik zou zo graag nog even met haar willen knuffelen en haar op schoot willen hebben!
Ik voel haar zachte vachtje nog, haar gewicht op schoot en haar kopje in mijn handen. Als we ‘s ochtends beneden komen of na het werk thuiskomen, zal ze nooit meer op ons liggen te wachten. Ik zal haar nooit meer op het puntje van haar staartje zien staan, ze zal nooit meer haar “mrw?”-geluidje maken, of ‘s avonds mee naar boven lopen om (heel onhandig tussen ons in) op bed te komen liggen.

Natuurlijk kunnen we op termijn een andere kat nemen, en dat zullen we ook wel doen. Maar alle katten zijn uniek en we zullen nooit meer een Zulay hebben. Ons lieve poezebeest, onze meurkat, mepkat en nepkat.

Want Zulay was de meest on-katse kat die ik heb gekend. Ging niet in dozen liggen, wilde (tot enkele maanden geleden) niet op bed liggen en speelde nauwelijks tot niet.
Ze kon wel naar buiten via het kattenluikje, maar als ze 5 minuten per dag buiten was (om in onze border te schijten, dat was toch veel lekkerder dan op de kattenbak), was het al veel. Liever liet ze ons de voordeur openen, zodat ze haar snuitje naar buiten kon steken en een paar seconden kon rondkijken, om daarna met een rilling om te draaien en weer snel naar haar warme mandje te kunnen rennen.

Maar ze was wel een superlief beestje. Toen we haar in het asiel zagen, liep ze gelijk naar ons toe om te kroelen. Eenmaal thuis liep ze zonder vrees uit haar reismandje en ging ze meteen het huis verkennen. Waar andere katten de eerste week onder de bank doorbrengen, zat zij binnen 10 minuten al bij mij op schoot. En dat is haar favoriete plekje gebleven. Ook al stond ik ‘s avonds 4x op van de bank om drinken te halen of naar de wc te gaan, zodra ik terug was klom ze er gewoon weer op zonder het moe te worden. En als we bezoek kregen, stoof ze niet naar zolder maar ging ze gelijk de nieuwe schoot uitproberen. Wat zal het dekentje nu leeg voelen…

Hoe oud ze precies is geworden, weten we niet. De dierenarts schatte haar een jaar of 14. Waarvan ze maar dik 4 jaar bij ons heeft mogen doorbrengen. Veel te weinig. Ik hoop dat we haar laatste jaren van haar leven fijn hebben gemaakt. Want zij heeft ons leven zeker weten ontzettend verrijkt.

Dag lieve Zulay… het gaat je goed in de poezenhemel. Dankjewel voor alle liefde en vreugde die je ons hebt gegeven. We zullen je nooit vergeten.