Een paar dagen voor onze vakantie kreeg ik van Olga een offer I couldn’t refuse: of ik tijdens haar LARP-evenement de rol van een andere figurant, die had afgezegd, wilde overnemen? Het ging om de rol van Alice Liddell – de ‘echte’ Alice uit Alice in Wonderland…

Nou ben ik absoluut niet goed in last-minute wijzigingen van mijn plannen. Al helemaal niet als het betekent dat ik 3 dagen na mijn vakantie, met een jet-lag, een niet-voorbereide rol moet spelen. En dus ook geen tijd heb om een kostuum ervoor te naaien. Oh, en ik had ook al een kaartje voor het folkbal van die vrijdag gekocht.

Ik had de afwijzing dus al bijna getypt. Totdat ik mezelf onder mijn hol schopte. Kom op, Lenny, wanneer krijg je nu de kans om Alice te spelen?? En ik kon wel zeuren dat ik niet het perfecte kostuum had, maar de Old West dress die ik voor mijn Zusje’s bruiloft had gemaakt, paste prima in deze Victoriaanse / steampunk setting! En voor een later evenement kon ik altijd nog een ander kostuum naaien.

Dus belandde ik afgelopen weekend alweer in het buitenland. Ditmaal net over de Zuid-Limburgse grens, in België. (Heel handig; kon ik op de heenweg even de A2 verlaten om bij mijn ouders te gaan eten.)

We speelden in het prachtige Chateau de Dalhem, dat de perfecte achtergrond bood voor ons spel. Zeker aangezien we van vrijdagavond tot en met zaterdagnacht continu IC (in character) waren, inclusief de maaltijden (denk: lange eettafels en periodecorrect voedsel)!

Het spel draaide erom, dat we waren uitgenodigd door mevrouw Tinne, een (voor Victoriaanse begrippen) enigszins excentrieke dame die tijdens haar reizen allerlei bijzondere objecten had verzameld en deze nu tentoonstelde. Tijdens de expositie werd ze echter vermoord.

Maar naast het ‘who dunnit’-plot, vonden er ook nog allerlei mysterieuze gebeurtenissen plaats. Ineens kwam ze weer tot leven, mummies begonnen met hun hoofden te draaien en er opende zich een pad naar een vreemde wereld in de kelder…

Een heel leuk aspect was dat de figuranten eigenlijk allemaal bekende personen uit de Victoriaanse tijd waren. We speelden in het jaar 1869, maar her en der was er wat aan de jaartallen gemorreld zodat iedereen tegelijk op volwassen leeftijd aanwezig kon zijn. Naast mijn Alice-personage waren er onder andere Howard Lovecraft (wat een fantastische match met Alice!), Aletta Jacobs en Georg Cantor.

Iedereen droeg dus ook supergave, sfeervolle kostuums!

Uiteraard ben ik niet helemaal tevreden over hoe ik mijn personage heb gespeeld. Ik was gebriefd dat ik nogal last had van stemmingswisselingen en de ene keer strontchagrijnig tot depressief was, en de andere keren extreem uitgelaten en opgewonden – en tijdens laatstgenoemde bui soms per ongeluk liet vallen dat ik echt in Wonderland was geweest. Wat eigenlijk niet mocht, want dan zouden mensen denken dat ik gek was, terwijl mijn vader en chaperonne zo hard hun best aan het doen waren van mij een nette, respectabele dame te maken. Pas in de loop van het evenement moest mijn drang om terug te keren naar het Wonderland dat ik dacht me te herinneren, extremer worden.

Mjah, eigenlijk ben ik er gelijk vol ingegaan en zat er minder opbouw in dan had gemoeten. Het was lastig het bij een terloopse opmerking te houden, want veel mensen kennen het Alice in Wonderland-verhaal en ruiken gelijk lont, waarna ze doorvragen. Bovendien was het eigenlijk ook veel te leuk om het over Wonderland te hebben en in alle gesprekken er terloops verwijzingen naar te maken…

En hoewel ik veel Engels heb gesproken, was de voertaal Nederlands. Ik vrees dat mijn poging tot Nederlands-met-Engels-accent meer lachwekkend dan realistisch was.

Maar goed. Volgens mij maakte het niet veel uit, want ik heb me ontzettend goed vermaakt in mijn rol en te merken aan de ontvangen feedback vonden anderen het leuk om met me te spelen. En dat was wederzijds, want de club bestond hoofdzakelijk uit ervaren LARPers en er werd dus zeer sterk gespeeld.

Het leukste aan mijn rol was het bedenken en uitkramen van de meest fantastische gedachtekronkels. Vleermuis-broodbeleg, rijzende badkuipen, oneindige prentenboeken en weet ik wat meer – ik had geen idee waar ik het allemaal vandaan haalde, maar het rolde gewoon continu mijn mond uit! Alsof ik een kraan open had gezet die niet meer dicht ging.

Aangezien het al inspannend genoeg was om regelmatig te wisselen van gemoedstoestand, werd ik uiteindelijk behoorlijk moe van mezelf, zeker toen ik zaterdagavond vanwege alle vreemde gebeurtenissen volledig op doordraaien stond. De kalmeringspil die twee medespelers stiekem in mijn glas water hadden gedaan, kwam dan ook zowel IC als OC op het juiste moment…

Dan zijn er natuurlijk ook nog diverse koppelpogingen gedaan, al dan niet geïnitieerd door mijn arme chaperonne. Superleuk om te zien hoe de heren enerzijds van mijn creatieve geest gecharmeerd waren, maar anderzijds geen idee hadden wat ze met me aanmoesten.

Ik heb dan ook een fantastisch leuk weekend gehad en wil er de volgende keer zeker weer bij zijn!