Het was al meer dan een half jaar geleden dat ik de kaartjes had gekocht, maar gisteravond was het dan eindelijk zo ver: een concert van K’s Choice in Nijmegen!

Die had ik al lang niet gezien… Ik heb zowat al hun cd’s, maar voor zover ik me kan herinneren heb ik ze maar 1x live gezien, in mijn studententijd ergens rond het jaar 2000. Toen ben ik er voor naar België gereisd.

Omdat Mark niet zo veel geeft om K’s Choice vroeg ik Kees mee. We maakten er een gezellig uitje van, door vooraf te gaan uit eten in het centrum.

Ook al hadden we geen toetje genomen, we waren toch wat aan de late kant waardoor we het grootste deel van het voorprogramma (Helsinki) hadden gemist. Mjah, op mijn tickets stond half 9 als aanvangstijd, maar dat bleken ze vervroegd te hebben naar kwart over acht. Het nadeel van ver van tevoren je kaartjes kopen…?

Ik was nog niet in het nieuwe pand van Doornroosje geweest, dat sinds dik een jaar naast het station zit. In mijn studententijd kwam ik regelmatig in het oude pand, maar ik kende het voornamelijk van ‘het Beestfeest’, waar het altijd zo druk en warm was dat het zweet langs de muren naar beneden liep en van het plafond af drupte… Yuk. De meeste concerten waar ik heen ben gegaan waren in de Vereeniging.

Uiteraard was ik weer mijn oordopjes vergeten, maar gelukkig stond de muziek nét niet hard genoeg om die nodig te hebben. Desondanks werd er behoorlijk wat volume geproduceerd met de drie of zelfs vier gitaren. Af en toe was er wat mij betreft iets te veel gitaargeweld – het overstemde zelfs de zang van Gert in zijn solonummer.

K’s Choice heeft echt niet alleen maar stevige gitaarnummers, maar die kwamen helaas zo goed als niet aan bod. Uiteraard speelden ze voornamelijk nummers van hun nieuwere cd’s, Echo Mountain en The Phantom Cowboy. Plus enkele nummers die ik in het geheel niet kende (volgens mij heb ik wat cd’s gemist). Gelukkig zaten er nog een paar ‘gouwe ouwe’ tussen, zoals Cocoon Crash, Everything for free en – uiteraard – Not an addict. Maar ook dat zijn allemaal nummers met veul gitaren.

Ik heb toch liever de zachtere nummers van cd’s zoals Almost Happy, mijn favoriet. Een concert hoeft echt niet de hele tijd volume & energie op 100% te zijn. Zo begon Within Temptation destijds voor de pauze met hun rustigere nummers en na de pauze gingen ze los. K’s Choice had van mij ook wat meer mogen afwisselen. Vooral omdat de nummers op hun laatste album voor mijn gevoel erg hetzelfde klinken en wat minder de authentieke K’s Choice sound hebben.

Desondanks was het heel leuk om ze weer een keer live te horen en te zien. (Jawel, we hadden een plekje op het balkon geclaimd, dus ik had daadwerkelijk zicht op het podium! ).

Erg grappig: na al die jaren blijkt Gert toch duidelijk grijzer en gezetter te zijn geworden. En Sarah juist gespierder…