Dat was een leuke en succesvolle Midwinter Fair, deze zaterdag en zondag!

Afgelopen jaren bezochten we dit evenement nog noodgedwongen als ‘guerillamuzikanten’ (oftewel als betalende bezoekers die hun instrument hebben meegenomen), maar dit jaar zijn we daadwerkelijk door het Archeon gevraagd om tegen vergoeding te komen spelen! Victorie! (Okee, het kostte een paar mailtjes uit eigen initiatief om de aandacht te trekken en om niet alleen voor gratis entree te hoeven spelen, maar mij hoor je niet klagen! Moving up in the world! )

En bezoekers herkennen ons steeds vaker. Al op de parkeerplaats werd ik aangesproken door iemand die vroeg: “Oh, komen jullie weer muziek maken? Jullie staan ook overal, hè?”

Zaterdag was het weer wat minder, maar ondanks verkleumde vingers en regen aan het eind van de middag, hebben we het nog net tot 5 uur uit weten te houden. Mijn bourdonpijpen had ik al eerder moeten dichtstoppen vanwege een overdosis vocht, maar op onze eindtijd gaf ook mijn speelpijp de geest – er kwam geen zuivere noot meer uit!

Zondag ging het een stuk beter: het was warmer en is bijna de hele dag droog gebleven. We hadden dus ook veel meer plekjes om te spelen, want een afdakje was niet nodig. Het is namelijk altijd zoeken waar je kunt staan, zonder overlast te hebben van de versterkte podia (ook al zijn die binnen) en zonder op gehoorsafstand van andere rondlopende muziekgroepen te zitten. (Wat nog best lastig is als er ook bands zoals de Sassenachs rondlopen – die Schotse doedelzak en grote trommels hoor je bijna over het hele terrein!)

Supergrappig was ook de kosmische schildpad (het thema van het evenement was Discworld) – de gast die in het pak van die enorme schildpad was gehesen, is meerdere keren komen dansen op onze muziek. Hilarisch! Hopelijk heeft iemand er een filmpje van gemaakt.

Aangezien fotografen de neiging hebben om alleen ons tweeën op de gevoelige plaat te zetten, zonder omstanders, hebben we een hoop foto’s op onze site staan waar geen publiek op te zien is. Terwijl wij natuurlijk willen laten zien dat we niet voor de kat z’n k*t staan te spelen. Toen er toevallig een bekende in de buurt was, heb ik dus gevraagd of hij wat foto’s wilde maken op het moment dat er even wat mensen bleven staan om te luisteren. Uiteraard gebeurde dat toen niet… zul je net zien. Vervolgens besloten ze spontaan om toevallig langslopende mensen aan te spreken of ze even met ons op de foto wilden… Lief bedoeld, maar wel enigszins gênant!

Het lijkt soms namelijk alsof bezoekers niet echt in onze muziek geïnteresseerd zijn, omdat er inderdaad nauwelijks mensen blijven staan om te luisteren. Ze glimlachen bij het langslopen maar lopen dan gewoon net zo hard verder. Pas achteraf krijgen we terloops te horen dat ze het wel heel erg leuk vonden.

Zo werden we bij het naar de parkeerplaats teruglopen aangesproken door twee dames die zeiden dat ze ons zo fantastisch hadden vinden spelen en dat we zo’n leuke sfeer creëerden. Een ander sprak ons aan en zei: “Ik vind het zó leuk hoe jullie altijd gewoon jullie ding hier staan te doen, als ik langsloop!” En weer iemand anders vertelde dat ze ons al vaker had gezien op andere evenementen, maar nooit de tijd had genomen om even te blijven luisteren omdat ze altijd net onderweg naar iets was. Stom, vond ze zelf, maar ze wilde nu toch wel een cd’tje kopen.

We hebben dit weekend in totaal 7 cd’s kunnen verkopen, dus da’s ook een goed teken. En we zijn onwijs vaak op de foto gezet. En nog veel belangrijker: we hebben zelf heel veel lol gehad in het muziek maken!

Aangezien we op zaterdag twee uur eerder arriveerden dan we ingepland waren, heb ik ook zelf even kunnen shoppen. De buit: een haarspeld met dreads en een leren tasje met blad-flapje voor een nieuw LARP-personage.

En een cd van Datura, dankzij een cd-swap met die van ons. Waar ik me enigszins ongemakkelijk bij voel (ook al stelden ze het zelf voor) want niet alleen heeft hun cd een hogere kostprijs, maar hij is kwalitatief uiteraard een stuk beter dan onze eigen huis-tuin-en-keuken-opnames. Het is natuurlijk stom om onszelf te vergelijken met beroepsmusici… maar toch. Ik schaam me stiekem een beetje voor onze cd en vind het iedere keer weer raar als mensen achteraf tegen ons zeggen dat ze het zo’n leuke cd vonden. Dan denk ik: “Heb je wel goed geluisterd dan??” :’-)

Mjah, ik weet niet of ik ooit tevreden ga zijn over mijn muzikale kwaliteiten…

Maar we hopen hoe dan ook dat we volgend jaar weer mogen komen optreden!