Op vrijdagavond zat ik nog aan mijn nieuwe kaproen te naaien, om ‘m op tijd af te krijgen voor de Midwinterfair. Fijn, dat handwerk… Maar je moet er iets voor over hebben om het authentiek uit te laten zien. Niet dat de rest van mijn outfit historisch correct is, maar zo kan ik ‘m straks ook voor het Gebroeders van Limburg festival gebruiken.

Desondanks maakte het ding mijn outfit blijkbaar erg af.

Ik, na nog even getankt te hebben: “Mag ik bijpinnen?”
Tankstationmeneer: “Vooruit dan maar. Want in de middeleeuwen hebben ze geen pinautomaat, hè?”

En de bezoekers verwachtten ineens ook een hoop meer van me, omdat ze me als reënactor zagen in plaats van gewoon iemand in een sfeervol kostuum. Ik kreeg commentaar op het feit dat mijn doedelzakkoffer niet van historisch verantwoord materiaal was, en in de rij voor het eten werd er gegrapt toen ik op mijn mobieltje keek.

Tsja. Wij zijn niet ingehuurd door de organisatie. Wij zijn ook gewoon bezoekers, die zich amuseren door muziek te maken. En daarbij ook andere bezoekers vermaken.

Want we zijn nog echt niet goed genoeg om officieel op te treden vind ik. Ik merk het ook aan de reacties. De meeste mensen lopen glimlachend langs, maken hier en daar een foto, en met een beetje geluk blijven ze heel even luisteren. Maar meer ook niet. Terwijl een Schotse doedelzakker die door vier grote trommels werd begeleid (ja, hij kwam er makkelijk overheen), behoorlijk wat blijvend publiek trok.
Beter oefenen dus. En ons misschien iets meer richten op de Franse muziekstukken, want die vielen duidelijk meer in de smaak dan de middeleeuwse. Misschien zijn die toch wat minder toegankelijk.

Naast de kaproen ben ik trouwens ook erg blij met mijn nieuwe LARP-laarsjes. Ze stonden er perfect bij en ik had geen enkele moeite om er de hele dag op te staan! En vanwege de voering waren ze nog lekker warm ook.

De kou was dus ook nog wel te doen. Aan het begin van de dag stonden we op een nogal tochtige plek (misschien ook een reden waarom mensen niet lang bleven luisteren), maar later zaten we bij een vuurtje. Dus had ik niet, zoals vorig jaar, dat zowel mijn instrument als mijn vingers te koud waren om verder te willen. Af en toe werd het wel moeilijk om de gaten in de speelpijp te blijven voelen, maar we hebben steeds op tijd pauze met een warm kopje thee genomen.

Relatief weinig bekenden gespot. Diverse mensen hadden blijkbaar moeite me te herkennen onder die kap en zijn straal langs me heen gelopen. Een vrouw herkende me wel. Dacht ze. Maar toen bleek ik juist niet te zijn wie ze dacht dat ik was

Tussen het muziek maken door, had ik ook nog wat ‘vrije tijd’ om rond te lopen en te shoppen.

Er grappig waren de mensen van zwaardkunstvereniging Noorderwind. Hun verhaal was, dat ze dit jaar niet op de Midwinterfair aanwezig mochten zijn om op te treden. Dus gingen ze ‘illegaal’ zwaardvechttoernooien organiseren, met een draagbare arena die ze om de zoveel tijd ergens op het terrein opzetten (“De eerste regel van zwaardvechtclub: je spreekt niet over zwaardvechtclub!”). En iedere keer kwam de schout het schouwspel verstoren. Tot aan het eind van de avond, waarop de man werd afgezet. Erg leuk gedaan.

De standjes vielen helaas behoorlijk tegen. Wat stond er een ongelooflijke hoeveelheid Steampunk meuk! Het is blijkbaar in, want het hele gebouw stond er vol mee. Wat LARP-spullen betreft stond er alleen Games ‘n Stuff.
Ik heb ook niets gevonden wat op mijn shoppinglijstje stond: kwastjes voor aan m’n doedelzak, een middelgrote houten kist, een enkelband met belletjes, en klompen. Wel heb ik van diverse mensen een adresje gekregen om die klompen alsnog te scoren.

Mijn enige aankoop is een kledingstuk, in een opwelling gekocht eigenlijk. Ik zag ‘m op een paspop en ik wist zeker dat het mij zou staan én dat deze maat zou passen. Normaal koop ik nooit kleren zonder te passen, maar ik had geen zin om m’n hele outfit uit te trekken en ik was zo zeker van de pasvorm, en de prijs was dermate acceptabel, dat ik de gok heb gewaagd. En inderdaad, hij zit als gegoten!

Nu nog even bedenken wat ik er onder ga dragen.

Ook ben ik nog naar Rapalje gaan luisteren. Net nadat ze hadden besloten iets langer door te spelen dan de bedoeling was, sloegen spontaan de stoppen door. Grote hilariteit alom
Gelukkig gaf de noodverlichting nog wat licht. En Rapalje pakte natuurlijk direct de doedelzak erbij. Geen enkel probleem om onversterkt over het publiek heen te komen, dus hopla, gewoon lekker akoestisch doorgaan. Het was bijna jammer toen de stroom op een gegeven moment hersteld werd.

Het was een leuke dag, eigenlijk te kort om alles te doen wat ik wilde, en ondanks het geringe muzikale succes toch bevredigend.

Misschien gaan Ernic en ik vanaf nu maar maandelijks een oefendagje plannen, in plaats van alleen een paar weken voorafgaand aan het evenement wat te oefenen.
Want het is ook gewoon leuk om samen te spelen!