Hallelujah, hij is af. Eindelijk.

Voor Idolum wilde ik een decoratieve band weven om mijn jurk mee te versieren. Daarvoor had ik flink wat lengte nodig, want ik wilde hem ook om de zoom aan de onderkant naaien.

Vol goede moed ging ik aan de slag.

Om te constateren dat deze band een veel te grote uitdaging was voor mijn middeleeuwse weefgetouw. Ten eerste was het sowieso al hel om in te rijgen, omdat de draden steeds in de knoop bleven raken. Ten tweede was hij zo breed dat hij er amper op paste. Ten derde moest er dermate veel draad worden opgewikkeld, dat het onmogelijk was om alle draden op gelijke spanning te krijgen.

Na 6x de boel opnieuw opgespannen te hebben, gaf ik het op en bouwde ik een ander model weefgetouw.

Daar ging het voorspoedig mee. Maar Idolum was al lang gekomen en weer gegaan, dus nu had de band geen doel meer. En werd het een laagprioriteitsprojectje en bleef het liggen.

Maar opgeven is niet mijn ding en bovendien had ik de kaartjes nodig voor nieuwe projecten. Ik besloot tijdens het re-enactmentfestival in Doornenburg de boel af te weven. Dat moest weliswaar weer op mijn middeleeuwse weefgetouw, maar ik was inmiddels zo ver dat de lengte van de losse draden sterk gereduceerd was. Nu moest het toch wel lukken…?

Tijdens het evenement ben ik letterlijk geen meter opgeschoten. Erger nog: in het daar geweven stuk zijn fouten ontstaan, door de afleiding van bezoekers, terwijl ik tot dan toe foutloos had geweven. En omdat een ander weefgetouw een andere spanning met zich meebrengt, is dat stuk van de band een stuk smaller geworden dan de rest. Argh.

Om het drama compleet te maken, braken er continu draden. Want het was erg regenachtig dat weekend en linnen kan niet zo goed tegen vocht.

Eenmaal thuisgekomen heb ik de boel wéér omgezet naar mijn moderne weefgetouw. Maar ook thuis bleven er draden breken. Waarschijnlijk was het linnen structureel verzwakt door al het herinspannen.

Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik hem verder afgewerkt. Toen zo’n 30cm voor het einde wéér een draad brak, vond ik het welletjes en heb ik hem afgewerkt.

Het eindresultaat: een wokkelige band van 2,9 meter, met op één stuk een paar foutjes in het motief.

Niet mijn beste werk. Maar het patroontje is wel mooi.

Misschien dat ik hem ooit nog voor een ander kostuum kan gebruiken. Of dat er toch kopers voor zijn tijdens een festival. Ik zal wel zien.