Het is weer eens zo ver; ik heb kostuumstress.

Nu de playtest al een tijdje achter de rug is, komt het eerste officiële Idolum LARP-evenement er aan. Mark en ik gaan er heen als spelerspersonages, dus moeten er kostuums komen.

Nou dacht ik slim te zijn en voor de playtest alvast wat kostuumonderdelen te naaien, zodat ik dat later niet meer hoefde te doen. Maar ja, een playtest is er niet voor niets en inmiddels hebben ze de setting en regelset wat aangescherpt. Was er eerst nog weinig focus wat betreft kleding (‘ergens rond 500, laat-Romeins of vroeg-middeleeuws’), nu willen ze duidelijk meer richting Romeinse stijl. Terwijl de jurk die ik had gemaakt, vroeg-middeleeuws is.

Toch me maar weer even opnieuw gaan verdiepen in de kleding dus.

En dan blijk ik tegen een praktisch probleem aan te lopen. Want heel leuk, dat die Romeinen daar in hun middellandse zeeklimaat in togaatjes rondhobbelden, maar wij spelen het spelletje in Nederland. In friggin’ november. Als ik iets met blote armen of korte mouwen maak, of zo’n knielange tuniek voor Mark, dan vriezen we dood!

Ook de stofkeuze wordt daardoor beïnvloed, want om zo’n toga of chiton mooi geplooid te laten vallen, mag de stof niet al te dik zijn. Maar ook met thermokleding onder m’n kostuum, heb ik toch liever dikke wol, als we in de winter een heel weekend buiten gaan rondsjouwen!

Grom… wat nu?

Mark kan zich er niet druk om maken. “Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat”, orakelde hij vanochtend. Mjah, dat is niet echt mijn manier van werken. Maar er zit weinig anders op.

Okee, de jurk die ik al had gemaakt, blijft. Die is van dikke wol en heeft lange mouwen (dus warm), en is neutraal. En er overheen ga ik, zo goed en kwaad als het gaat, op z’n Romeins een ander stuk wol draperen.

Nou had ik nog een prachtige lap geruite wol liggen. Een jaar geleden gekocht omdat ik een excuus had weten te verzinnen om hem te kopen (gebruiken als afdekdeken voor re-enactment). En aangezien ik daarmee stop, kan hij nu een andere bestemming krijgen.

Gouden bling-klemmetjes erop genaaid, en hoppa, ik heb een kostuum!

Want zo’n peplos is gewoon een in twee richtingen gevouwen lap, die je bij de schouders vastspeldt. Niks aan te naaien! En het voordeel is dus, dat als ik het kostuum op een gegeven moment niet meer gebruik, ik alleen de klemmetjes eraf hoef te tornen, en dan weer een lap stof heb die ik kan hergebruiken!

Maar nu slaat de twijfel wéér toe. Want hoewel ik nog steeds verliefd ben op die ruitjeswol, doet hij meer Keltisch aan dan Romeins. En die riem die erom zit, is laat-middeleeuws. De re-enacter in mij vindt dit uiteraard écht niet kunnen… En de LARP-er in mij helpt ook niet bepaald mee, want die fluistert dat dit kostuum gevoelsmatig niet heel erg bij mijn personage, een oud-priesteres, past.

Whaa!! Ik word soms helemaal gek van mezelf!

Misschien moet ik eerst maar even aan het kostuum van Mark gaan beginnen en kijken hoe dat uitpakt. En daarna nog eens met een frisse blik naar mijn eigen outfit kijken.

Vanochtend heb ik in ieder geval een hoop mooi spul gescoord op de lapjesmarkt in Utrecht, dus ik kan gelijk aan de slag.