Volgende maand beginnen de examens voor mijn coupeuse-opleiding. Onderdeel daarvan is het showen en laten beoordelen van een spijkerbroek die je voor jezelf hebt genaaid: je moet aantonen een passende broek te kunnen maken en voldoende naaivaardigheden te hebben om die netjes in elkaar te zetten.

Ik oefende wijselijk eerst met andere broeken voordat ik deze in elkaar zette: ik naaide onder andere een gewone broek voor mezelf en een jeans voor Judith. Daarna was het tijd om de boel te perfectioneren en eentje ‘voor het echie’ te maken.

Bijkomend voordeel: nu heb ik éindelijk een broek die écht goed past! Dat is een dermate unicum, dat hij voor mijn gevoel raar strak zit als ik hem aantrek… Immers, bij alle confectiebroeken kan ik altijd minimaal twee vuisten stoppen tussen mijn rug en de tailleband achter, en nu ik (inmiddels 11 kilo) ben afgevallen, flubbert werkelijk álles overal. :-S

Dit is hoe een broek dus eigenlijk bij mij hoort te zitten:

De vouwtjes achterop mijn benen leken me daar niet te horen, maar volgens de juf hebben sommige mensen dat nu eenmaal. En inderdaad, bij mijn confectiebroeken die wat strakker bij de benen zitten, ziet dat ook zo uit.

Tot mijn grote opluchting was de juf er dus ook tevreden over. Er kon zelfs een glimlachje vanaf!

Perfect is hij niet, want ze vond een afwijking van 2 milimeter bij de aansluiting van twee kruisnaden, en bij het achterpand komt de recht-van-draad om de een of andere reden niet helemaal overeen met die van de achterpas, maar afgaande op haar oordeel moet ik voor dit onderdeel toch zeker wel een voldoende gaan halen!

Het was een hoop doorstikwerk! Dat was niet verplicht, maar vond ik wel een must bij een jeans.

De volgende keer zou ik wel de zakken achterop ietsje dieper maken en ietsje lager positioneren. Maar nu ben ik even klaar met broeken naaien…