Ik was al een behoorlijke tijd op zoek naar een kastje, om mijn instrumenten en bijbehorende accessoires in op te bergen. Tot nu toe stapelde ze ik op een Ikea-rekje met twee planken, en in wat op de vloer eronder gestouwde rieten mandjes, maar dat was ten eerste nogal proppen en ten tweede had ik nergens plek om mijn partituren te leggen. En geloof me, rondslingerende bladmuziek neemt op een gegeven moment je hele kamer over.

Ik wilde graag een kastje met drie i.p.v. twee lagen, plus laden waarin ik de kleine meuk kwijt kon. Maar dat was uiteraard nergens te vinden. Of de afmetingen pasten niet, of de houtsoort / kleur / stijl was lelijk, of er zaten te weinig planken / laden in. Héél af en toe zag ik een aardig kastje voorbij komen, maar dat was dan echt niet te betalen.

Uiteraard besloot ik vervolgens om mijn eigen kastje te timmeren. Dat had ik immers al eerder gedaan. Ik stond zelfs al met een bouwtekening in de bouwmarkt, maar aldaar zonk de moed me in de schoenen. Hóéveel kostte het hout dat ik nodig had?? Voor mijn badkamerkastje kon ik destijds gewoon meubelpanelen gebruiken, maar voor dit kastje moest ik allemaal losse planken kopen en op maat zagen, en als ik geen krom vurenhout wilde ging dat over de €100,- kosten! Mjah, voor dat geld kon ik ook een kastje kopen…

Kopen was een beetje mijn eer te na, maar ik vertrouw mijn timmerkwaliteiten nog niet helemaal en ik vond het ook weer stom om zowel duurder uit te zijn als een primitief geknutseld kastje te hebben, terwijl ik ook goedkoper een professioneel gemaakte kon aanschaffen.
Zucht, dan toch maar weer op zoek.

Mijn oog viel ineens op een Marktplaats.nl-advertentie, waarin een kastje van nieuw steigerhout werd aangeboden dat bijna precies overeenkwam met wat ik zocht! En nog beter: ze konden ze op maat voor me maken, voor slechts €50,-! Perfect!

Dus ik de maten doorgegeven en na dik 3 weken was hij klaar. Ik moest wel helemaal naar Nijverdal rijden om ‘m op te halen, maar ach, lease-auto, dus gratis benzine.

Desondanks had het nog wat voeten wielen in de aarde voordat ik er was… Nijverdal ligt namelijk in de Overijsselse middle of nowhere. Ik moest ervoor door de Sallandse heuvelrug, een natuurgebied.

Letterlijk DOOR het natuurgebied, vond mijn navigatiesysteem. Eerst leidde het apparaat me naar een onverhard weggetje – een modderpad met uitgesleten tractorsporen. Heel fijn. Wat was ik blij dat het niet had geregend.
Net toen ik weer asfalt had bereikt, moest ik rechtsaf. Huh? Waar?
Bleek het ding me over een begroeid bospaadje te willen navigeren! Ja doei… Dus omgedraaid en zelf maar een weg gezocht.
Ik vond uiteindelijk een verharde weg die door het natuurgebied liep. De enige in de wijde omtrek. Alleen toegankelijk tussen maart en september, en alleen bij daglicht. Laten we zeggen dat ik blij was toen ik eenmaal op de locatie was gearriveerd.

Die locatie bleek een dagactiviteitencentrum te zijn. Ah, dus daarom konden ze het zo goedkoop aanbieden. Feitelijk heb ik dus ook nog de maatschappij gesteund met mijn aankoop

De terugweg heb ik maar anders aangepakt en me een weg gezocht om het natuurgebied heen, tussen de kneuterige dorpjes door. Ik had onderweg desgewenst nog kunnen stoppen bij wat boerderijtjes voor het kopen van scharreleieren. Of het gratis afhalen van paardenmest (…).

Maar hee, resultaat! Zie hier mijn nieuwe aanwinst:

Ze hebben het ding vrij enthousiast gelakt, maar hopelijk neemt de glans nog wat af en wordt de kleur van het hout nog wat donkerder na verloop van tijd.

Het enige dat ik zelf nog moet doen, is handgrepen op de laden zetten.

Ik is blij!

Omdat ik vanochtend een tweede sollicitatiegesprek had (ja, het ging uitstekend; volgende week bellen ze vast dat ook zij me willen hebben ) en ik dus toch in het centrum van Nijmegen was, besloot ik mijn kledingkast en schoenenrek weer eens aan te vullen. Shoppen!!

Omdat je nooit te veel leuke jurkjes kunt hebben (mocht de zomer niks worden, dan kan ik ze altijd met balfolken aan):

En omdat je nooit te veel mary-jane-schoenen-met-hakje (en haardingesen) kunt hebben:

Dat was dus een geslaagde ochtend én geslaagde middag

Fröbelen zit in mijn familie. Mijn zusje maakte ooit voor mijn moeder en mij, een sfeervol lichtsnoer van kerstlampjes en fotorolletjeshoesjes:

Maar helaas, na jaren gebruik gaf (vermoedelijk) een lampje er de brui aan. En aangezien het blijkbaar een serieel geschakeld snoer is, deed geen enkel lampje het meer.

Na een intensieve online zoektocht naar een reservelampje, gaf ik het op. Wat zijn er ongelooflijk veel soorten lampjes, en wat is het onmogelijk om de versie die ik nodig heb te vinden!

Plan B: Rond kerst kon ik vast wel een geheel nieuw snoer scoren. Wat waarschijnlijk niet eens zo veel duurder zou zijn dan een los lampje online bestellen, zeker niet als ik er na de feestdagen eentje in de uitverkoop scoorde.
Maar helaas – die fotorolletjeshoesjes bleken alleen op een bepaald type lampje te blijven zitten. En uiteraard was een snoer met dat soort lampjes nergens te vinden

Dus Zwusje: het spijt me heel erg, maar dit is officieel het einde van jouw creatie. Sinds deze week hangt er een vervanger voor jouw snoer. Een commercieel gekochte, ja. Niet eens een zelf gefröbeld exemplaar, want deze was niet duur en voldeed eigenlijk aan al mijn wensen.

Nu schaam ik me een beetje

 

OMG, nog maar een paar weekjes en dan zitten we al in Lapland!

Een skipak, skibril en goede handschoenen konden we gelukkig lenen van vrienden, maar er zijn toch altijd dingen die je zelf moet aanschaffen. Een extra set thermo-ondergoed kan geen kwaad en is her te gebruiken op LARPs en winterse reënactmentweekenden (maar goed ook, want KA-TSJING! wat zijn die dingen duur…), onderhandschoenen draagt bijna niemand, maar zijn voor de bij ons te verwachten temperaturen (-20 tot -30) geen overbodige luxe, en ski-sokken en snowboots leen je toch niet zo snel van andere mensen.

Na vandaag hoef ik me daar echter geen zorgen meer over te maken:

Maar mijn hemel, wat zijn de gemiddelde snowboots lelijk zeg… :-X

Uiteraard zijn die schoenen in eerste instantie praktisch van insteek en daardoor nu eenmaal een beetje lomp, maar dat is toch geen reden om ze ook nog de oerlelijkste kleurcombinaties van de wereld te geven?

Natuurlijk kies ik hoe dan ook voor een paar dat warm genoeg is, een goed profiel heeft en 100% waterdicht is, in plaats van de meer modieuze dan functionele exemplaren bedoeld voor Nederlandse  winters, maar als ik daarbinnen dan de keus heb, blijf ik een vrouw en ga ik echt wel voor het mooiste (nou ja, minst lelijke) exemplaar. In dit geval dan maar neutrale zwarte.

Er was een paar schoenen dat nog warmer zou zijn dan deze, maar die waren écht niet om aan te zien. Deze durf ik wellicht ook nog wel eens in andere omstandigheden aan, dus dan is de uitgave niet slechts voor één keer geweest.
Bovendien, dit paar was in de aanbieding, en €70,- is toch een stuk acceptabeler dan €120,-, wat de lelijke kostten. Dan maar iets koudere teentjes

En nee, de ski-sokken waren niet in neutralere kleur te krijgen, maar deze waren 3 voor de prijs van 2, zitten hoe dan ook verstopt onder je kleding, en doe ik hierna toch nooit meer aan

Yay, mijn nieuwe studiemateriaal / leesvoer is binnen!

Rinske tipte me over het boek “Einführung in die mittelalterliche Musik“, over de ontwikkeling van de muziek in de middeleeuwen. Het biedt informatie over het ontstaan van notenschriften, polyfonie, manuscripten zoals de Camina Burana, en nog veel meer!

Toen ik het wilde bestellen, stuitte ik  in dezelfde webwinkel op het boek “Die Sackpfeife. Bilder zur Geschichte eines europäischen Volksinstruments“. Die toont vele afbeeldingen van de doedelzak door de eeuwen heen, zodat je precies de ontwikkeling ziet en de verschillen tussen de regio’s. Nou ja, als ik toch verzendkosten moest betalen, dan kon ik die maar beter gelijk meebestellen, toch?

Nu eens bedenken wanneer ik tijd heb om alles te lezen. Er ligt namelijk nog een behoorlijke stapel, die ik eigenlijk in de kerstvakantie weg had willen werken. Maar ja, life happened…

Een tijdje geleden naaide ik een beschermhoes voor de doedelzak van mijn docent. Voor een van zijn andere doedelzakken had hij zelf een hoes gekocht, maar hij was niet blij met de franjes eraan. Of ik die wellicht voor hem eraf kon halen?

Natuurlijk, geen probleem. Tornmesje pakken, rats rats rats en even het lelijke randje omnaaien.

Hoewel het weinig werk was, kreeg ik toch een bedankje van hem. Een boekje genaamd “Van vedelaars, trommers en pijpers”, geschreven door J.E. Spruit en uitgegeven in 1969.

Echt supergaaf! Het biedt informatie over speellieden in de dertiende tot de zestiende eeuw – de late middeleeuwen dus. De teksten zijn aangevuld met heel veel beeldmateriaal uit die tijd. Vergelijkbaar met mijn boek over de middeleeuwse mode dus eigenlijk – alleen dan een wat handzamer formaat.

Laat het weer nou ideaal zijn om me terug te trekken op de bank met een boek

Super fijn, als je meerdere dingen die je al een tijdje op je shopping list had staan, ineens in één koopronde tegenkomt!

Zo vond ik eindelijk een chique zwarte winterjas:

Van Mart Visser, dus eigenlijk te duur, maar met mijn VIP-kaart scoorde ik 20% korting. (Nog steeds te duur, maar nu kan ik het beter aan mezelf verantwoorden. )

En eindelijk zwarte laarzen met een hoge hak!

Zowel de jas als de laarzen zijn op zich natuurlijk geen heel unieke dingen – de meeste winkels hebben wel iets in die richting – maar voor mij is het altijd de uitdaging om een exemplaar te vinden dat mij past. Jassen zijn meestal te krap bij de schouders en oksels, laarzen te hoog bij de knie. Maar dit paste dus lekker wel. De laarzen waren nota bene het allereerste paar dat ik in de allereerste schoenenzaak aantrok! Score!

Plus ik vond nog een leuke hoed en een mooi horloge.

Verder liet ik me eens lekker pamperen bij Douglas. Ik heb niet zo veel verstand van make-up en heb al meerdere malen spul gekocht dat dan nét niet de goede kleur voor mij is. Dus heb ik me laten opmaken door zo’n daarin gespecialiseerde dame en nu heb ik eindelijk een goede foundation, concealer, lipstick, lippotlood en meer first world necessities. Okee, van het prijskaartje viel ik stijl achterover, maar als dit op is kan ik waarschijnlijk bij de Hema een goedkoper alternatief vinden

Dus nu loop ik de rest van de dag rond met een compleet opgemaakt snoetje. Vanavond heb ik een dansfeestje, dus ik laat het er maar gewoon op zitten. Hopelijk  is het niet too much…

Mark’s baan als manager brengt wat voordelen met zich mee. Zoals, sinds kort, de mogelijkheid tot het rijden in een lease-auto.

We rekenden wat en besloten dat het inderdaad voordeliger was om onze huidige auto de deur uit te doen. De baas betaalt nu de benzine, belasting en verzekering, en de bijtelling is te overzien omdat we bewust gekozen hebben voor een zuinige auto.
Nou ja, zuinig gezien het formaat dan. Want daar over was niet te onderhandelen: Mark wilde een stationwagen.
Van mij had dat niet per se gehoeven – parkeren is al lastig genoeg – maar ik wilde wel minimaal net zo veel laadruimte als in de huidige auto (de regelmatige lezertjes snappen waarom), dus okee dan maar.

Het werd een Skoda Octavia. Een grijze
En hij arriveerde vandaag; precies op tijd voor Charm. Oftewel: twéé auto’s voor de deur om meuk in mee te nemen! Wat een luxe. (En uiteraard zitten nu beide auto’s mudvol. Kreun.)

Onze oude auto kun je er nog net achter zien staan:

Man o man, wat een opties heeft dat ding… Dat gaat me een dag studeren kosten! Enkele pré’s:
– De auto gaat vanzelf op/van het slot als je aan de deurgrip komt, zolang je sleutel maar ‘in de buurt’ is. Hetzelfde geldt voor starten.
– Ruitenwissers die zich automatisch aanpassen aan de hoeveelheid regen
– Parkeerhulp
– Geïntegreerd navigatiesysteem
– Radiozenders die automatisch overspringen naar de juiste frequentie als je een andere zone binnenrijdt
– Motor die tijdelijk uitschakelt als je even stil staat.
– Botsingvermijdsysteem: hij remt automatisch als je hard op een object af rijdt en hij doet bij een naderende botsing uit zichzelf je raampjes dicht.
– en niet te vergeten: stoelen, stuur en spiegels die zich automatisch op jouw lichaamslengte instellen! Dat is voor een stel als Mark en ik natuurlijk ideaal.

Na Charm gaan we maar eens bedenken wat we met ons huidige oude trouwe autootje moeten doen. Geen idee hoe je een auto verkoopt, en geen idee wat we er voor moeten vragen.

Het is een oerdegelijke Toyota met gigantisch veel laadruimte, maar hij heeft nog wel eens last van een klemmende remklauw en maakt steeds meer rare rammelende geluiden. De garagemeneer heeft ons verteld dat het rammelen vooral naar klinkt, maar dat er eigenlijk weinig aan de hand is. Fijn, maar dat maakt het verkopen aan een particulier er niet heel makkelijk op. Waarschijnlijk dan maar proberen te slijten aan een garage. Krijgen we er waarschijnlijk minder geld voor, maar ik heb niet zo’n zin in veel gedoe om er vanaf te komen.

Oh ja, wel even goed schoonmaken van tevoren. En ik ben ook heel benieuwd hoe lang de nieuwe bak schoon blijft. Dit weekend krijgt ‘ie gelijk een vuurdoop, met bos, modder en meer buitenmeuk… arm ding. Welkom in onze familie.