Category: Aankopen

RIP: My Precious

De bruiloft van gisteren eindigde zoals gezegd in een domper: toen ik Google Maps wilde aanzwengelen om terug bij de parkeergarage te komen, bleek mijn mobieltje dood.

Hij wilde gewoon niet meer aan. Bij nadere inspectie zag ik een flinke barst aan de binnenkant van het glas. Nooeeeezzzz!! My Precioussssss…. :’-( :’-( :’-(

Ik had nog de hoop dat de batterij gewoon leeg was, omdat iets in mijn tasje misschien steeds tegen de aan-knop had geleund. Maar ook na ‘m aan de sondevoeding te hebben gehangen, reageerde hij niet meer.

Alleen als ik de batterij eruit haal en op de aan-knop duw, trilt hij nog heel even, wat hij altijd doet bij het opstarten. Ik kan alleen niet beoordelen of hij inderdaad opstart maar ik dat gewoon niet zie omdat het scherm stuk is, of dat het hele apparaat niet meer werkt.

Ik vermoed dat er iemand op mijn tasje is gaan staan. Een groot deel van de dames had hun handtasjes tegen één van de muren van de dansvloer gedumpt, om wat meer bewegingsruimte te krijgen. Ik dacht dat hij daar wel veilig zou liggen, maar gezien het soort schade is er volgens mij een hak op beland. Ik heb namelijk wel zo’n siliconen beschermhoesje om het apparaat zitten, maar die beschermt vooral tegen stuiteren na een val. Het scherm ziet er nu uit alsof er iets op terecht is gekomen.

En nu? Mijn mobieltje is mijn levenslijn! Mijn connectie met de buitenwereld! Mijn mailbox, mijn adresboek, mijn agenda, mijn notitieblok, mijn mp3-speler, mijn navigatiesysteem, mijn fototoestel, mijn tijdverdrijf, mijn ALLES…

Niet dat ik veel data kwijt ben. Ik synchroniseer zowat alles met mijn Google account, dus ik heb alle mail en telefoonnummers enzo nog gewoon. Foto’s upload ik altijd gelijk en mijn muziek staat ook nog op mijn pc. Ik ben alleen mijn to-do lijstje kwijt en de voortgang van een spelletje (want mijn telefoon heeft geen uitneembare SD-card).

Maar toch. Ik voel me ontheemd. Onveilig. Geamputeerd.

Het enige geluk is, dat het nu vakantie is en ik niet dagelijks twee keer een uur in de trein hoef te zitten.

Ik ga maar eens op zoek naar een mobieltjesreparateur, al vermoed ik dat een nieuwe kopen goedkoper zal zijn. Van de andere kant; dit soort apparaten kost wel al gauw dik €500,- zonder abonnement. En ik kan ‘m niet opnieuw via mijn werkgever kopen.
Het zal ook vast niet onder mijn inboedelverzekering vallen. En een aansprakelijkheidsverzekering aanspreken heeft geen zin, want ik weet niet wie er op mijn tasje is gaan staan.

Oh ja, hoewel de belfunctie van mijn Precious eigenlijk de minst gebruikte functionaliteit is, ben ik op dit moment dus ook niet telefonisch bereikbaar.
Normaal gesproken bewaarde ik altijd mijn oude mobiel, zodat ik in situaties zoals deze een back-up zou hebben, maar na dik 10 jaar een stoffig, ongebruikt mobieltje in de kast te hebben liggen, besloot ik bij de aankoop van deze dat het ook eigenlijk onzin was en heb ik de oude ingeruild (toch nog  €65,- voor teruggekregen). Zul je net zien.

Wil je me bellen, bel dan even naar Mark. Of stuur me een mailtje (Behalve als het dringend is. Want ik kan niet meer onderweg mijn mail checken. Snik.).

De komende week ben ik in ieder geval in rouw. Rust zacht, lieve precious, ik zal je nooit vergeten… :’-(

rip

Spoils of work

Af en toe moet ik online dingen bestellen, om te beoordelen hoe gebruiks(on)vriendelijk een webshop is. Doorgaans doorloop ik dan het hele bestelproces, maar zonder op ‘bevestig bestelling’ te klikken, en vul ik dummy-gegevens in.

Dat gaat soms wel eens mis – zo zat ik al een keer bijna vast aan een nieuw energiecontract, omdat ze een bestaande postcode vereisten bij het aanmelden en het bestelproces zo onduidelijk was dat ik blijkbaar op ‘bevestig bestelling’ had geklikt terwijl ik dacht dat er nog een controlepagina na zou komen (needless to say: ze kregen een slechte beoordeling).

Van de andere kant heeft het ook voordelen. Mijn salescollega’s vragen me af en toe om een site af te kraken wat feedback op een site te geven, zodat zij de eigenaar als nieuwe klant kunnen binnenhalen. Zo ook een paar dagen geleden.
Het verzoek in mijn mailbox: “Hee Lenny, wil je ons wat input geven voor een pitch? Je mag op onze kosten voor ongeveer €30,- wat bestellen bij deze site. En dat mag je dan zelf houden.”
Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen ;-)

Het ging om een site die planten en andere tuinartikelen verkocht. Aldus werd dit pakketje bij mij thuis afgeleverd:

Een vlinderstruik (in wording) en een vogelvoederbakje. Plus een zak bloembollen als verrassing cadeau. Dubbel cadeau dus eigenlijk ;-)

Enige nadeel is dat ik nu van hun digitale nieuwsbrief af moet zien te komen, waar ze me blijkbaar ongevraagd voor hebben aangemeld (zware minpunten, jongens…).

En nu moeten die bollen en struik natuurlijk de grond in. Ik heb alleen geen idee wanneer. Het staat ook niet op de zakjes en de helft van de namen van die bollen zegt me bovendien helemaal niets. Ook op de vlinderstruik zit geen etiketje met instructies.

(klikbaar:)

Pappie…. help!?!

Buitenlandse buit

Jullie hadden nog een blogpost over mijn aankopen uit Milaan tegoed!

Ik zal maar gelijk bekennen: ik heb geen designerkleding gekocht. Die is ten eerste écht onbetaalbaar en ten tweede is het eigenlijk helemaal niet mijn stijl.
Gelukkig vond ik ook een hoop leuke niet-designer outfits, waaronder van een merk dat ik ook in Nederland graag koop. Nog steeds veel duurder dan ik er in ons landje voor betaald zou hebben, maar hee – te veel geld uitgeven hoort nu eenmaal bij de shopping experience van Milaan. Ik heb me slechts aangepast aan de lokale gebruiken, zoals een goede toerist betaamt… (en alles was in de uitverkoop).

Dit zijn ze dan: twee jassen, twee rokken, een vest en een sjaal (klikbaar):

Eenmaal thuisgekomen werd ik geconfronteerd met de harde werkelijkheid: met de nieuwe aanwinsten erbij, hing onze kapstok zo vol met onze eigen jassen, dat die van gasten er nauwelijk meer bij zouden kunnen…
Een snelle telling wees uit dat ik maar liefst 10 (!) jassen aan de haakjes had hangen. Die van Mark dus niet meegeteld. Ai… (het zijn zowel zomer- als winter- als herfst/lente-jassen, maar dan nog).

Met pijn in het hart heb ik er ook weer twee uitgekozen om weg te doen. Waarvan er al eentje daadwerkelijk in de prullenbak ligt. De andere… euh… komt binnenkort. Ik moet er nog even emotioneel afstand van doen (stel nou dat ik een keer een oude jas nodig heb die kapot / vies mag? Dan is het toch heel handig als ik deze bewaar…? Toch??).

Zucht. Een fashionista zal ik nooit worden – daarvoor zou ik alleen moeten dragen wat nieuw en hip is, en alles dat meer dan driekwart jaar geleden ‘in’ was, naar de derdewereldkledingbak moeten verwijzen. Maar ik houd het bij wat ik zelf leuk vind, hip of niet hip (wie heeft in godesnaam bedacht dat we skinnyjeans over onze kont moeten wrikken en dat Uggs, Crocs en Birkenstocks mooie schoenen zijn??) . En dat spul draag ik dan tot het écht niet meer kan.
Dus dan moet ik maar accepteren dat een uitpuilende kast en kapstok bij mijn leven horen, toch?

Spoils of Spiel

Weer terug van een dagje shoppen op Spiel; de grote jaarlijkse spellenbeurs in Essen .

De loot van dit jaar: schrijfspulletjes!
Ik heb even goed ingeslagen wat betreft zegelwas-met-een lontje, want die is zo handig en kom ik niet heel vaak tegen. En ik moet binnenkort wat adelbrieven stempelen!
En ik vond een heel mooie kroontjespen/schrijfveerhouder. Die had ik nog niet, en aangezien Aimée behoorlijk wat brieven schrijft, komt die goed van pas zodat ze niet de tafel onderlekt met inkt.

image

Ik verheug me elke keer weer op Spiel, maar eigenlijk wordt het ieder jaar minder. Wat LARP-spulletjes betreft dan.

Voorheen was één van de jaarbeursachtige zalen, compleet gevuld met LARP-gerelateerde kopedingetjes. Maar andere soorten spellen nemen de zaal nu steeds meer over.

Daarnaast ben ik inmiddels ook wel op een punt aangekomen dat ik al heel veel LARP-spullen héb. Ik vind nauwelijks nog leuke nieuwe items; momenteel zie ik vooral leukere versies van iets dat ik al heb liggen (operatieset, tasje, riem, etc.). Maar ja, je kunt wel geld blijven uitgeven…

En dan is het eigenlijk een beetje van de zotte dat je 2x 75 minuten aan benzine verrijdt, €11,50 aan entreegeld betaalt en een vergelijkbaar bedrag uitgeeft aan broodjes en sapjes als lunch, om maar met een kleine buit thuis te komen.

Maar weet je, toch is het gewoon leuk. Het is traditie en het heeft wel wat om met allemaal nerds in een gebouw rond te schuifelen en te kwijlen op moois :-)

Dus volgend jaar gaan we gewoon weer :-)

LARP-laarzen & more

Soms komen IC en OC verbazend goed samen. Net toen ik had geconstateerd dat de zool van mijn 9 jaar oude LARP-laarzen (larp ik al zo lang?) het eindelijk had begeven en ik water maakte, werd ik uitgenodigd voor een spontane jachtpartij. Om te kijken hoe ver ik wilde gaan voor de hertog Van Zwanenstein.

Nou, heel ver dus. De jacht bleek niet al paardrijdend gehouden te worden, zoals Aimée verwachtte, maar te voet door de blubber. Ergo: mijn prachtige schoenen, volledig geruïneerd! Kijk eens hertog, wat ik allemaal voor u over heb…

En toen had ik dus een IC én OC excuus om nieuwe schoenen te kopen!

Ik was al eens eerder voor LARP-laarzen gaan shoppen, omdat ik wel aan zag komen dat mijn oude paar niet lang meer zou leven. Maar ik had tot nu toe nog nooit iets geschikts gevonden. Ik had dan ook behoorlijk wat eisen:

– van suède of leer dat niet te glimmend/modern uitziet
– kleur bruin
– geen hakken
– geen rits, veters, of andere moderne sluitingen / versieringen
– goed om een weekend lang op te lopen. Oftewel: perfect sluitend om mijn voet, ook zonder die rits of veters
– geen lompe zool of neus, het moet er enigszins sierlijk uitzien

Wonder boven wonder vond ik ditmaal een paar dat overal aan voldeed – en dat in pas de 4e schoenenwinkel!

Tip: bij Invito hebben ze, naast deze laarzen, ook van die bontjes om om je laarzen te doen. Hoog of laag, in meerdere bontvarianten, voor slechts een paar euro. Sla je slag! (rechtsonder op de foto – deze kocht ik voor Charm)

image

Verder bleken ze bij de V&D een hoop schattige bonttasjes te hebben. Aimée heeft nu ook een schouderportemonneetje. Ideaal voor wanneer ze bij de hertog op bezoek mag, want dan gaat ze natuurlijk niet haar complete mandje met operatieset meesjouwen (wat zou er immers kunnen gebeuren…? :-X ).

En om in Aimée-stijl te blijven, vond ik ook nog een hoofddeksel voor op mijn OC-hoofd ;-)

Een paar keer inspuiten met vocht- en vuilwerende spray, en ik kan er weer tegenaan!

Mandjes!

Dankzij koopavond nog even snel op en neer kunnen sjezen naar de Kwantum, voor loodveter (ja, ik weet dat dat spul voor gordijnen is, maar er is geen wet die mij verbiedt om het in mijn jurk te verwerken).

En raad eens wat ik daar ook nog vond? Een nieuw mandje voor Aimée!

image

Mijn oude mandje is inmiddels namelijk behoorlijk stuk. Bovendien is de ruimte erin niet optimaal in te delen. Dit exemplaar is wat lomper, maar er kan veel meer in en ik kan het (hopelijk) beter terugvinden.

En ze hadden ook nog een hele hoge mand, die ik kan gebruiken om mijn doedelzak in te vervoeren! Ik hoef alleen de banden aan de zijkant te vervangen voor schouderbanden en er met leer ofzo een min of meer waterdichte zak in te naaien.

Maar dat komt na Omen.  Eerst die jurk af. (Het komt goed. Echt.)

Operatieset

Omen heeft een nieuwe regelset, met nog meer vaardigheden om gewonden te behandelen. Dat inspireerde mij tot het upgraden van mijn ‘gear’.

Ik had al zo’n middeleeuws schaartje, meerdere hechtnaalden, een zaag en een soort scheptang om pijlen mee uit wonden te halen. Nu heb ik ook nog eens dit erbij:

image

Het ziet er allemaal heel eng uit, maar de eerste vier items komen gewoon bij de drogist vandaan, uit het persoonlijke verzorgingsschap :-)  Stiekem zijn het een wimperkrultang, een ‘automatische pincet’ (?), een huidschaartje en een gewone pincet.
De grote pincet en de twee haakjes rechts kreeg ik van Mark; het zijn tandartsinstrumenten die hij kocht voor het schoonmaken van zijn Romeinse muntjes, maar niet gebruikt (wees gerust, ik heb exemplaren met een afgeronde punt uitgezocht om niemand per ongeluk daadwerkelijk te beschadigen ;-) )

Als ik tijd heb, maak ik ook nog zo’n operatiedoek en een schort erbij. Maar misschien moet ik dat voor de volgende keer bewaren.

Laat de gewonden maar komen. I can fix it!

Klompen & leerstempelen

Klompen leken me al een tijdje leuk om te hebben en bovendien erg praktisch. Als je weer eens op een compleet verregend Castlefest loopt, waar je mooie leren LARP-schoentjes volledig onderregenen en één grote modderklomp worden, dan ben je superblij met die houten dingen.

Maar ja, waar haal je ze vandaan? De meeste souvenirwinkels en de Boerenbont hebben ze, maar dat zijn dan van die toeristisch versierde, of knalgeel gelakte. Niet bepaald iets dat als Middeleeuws door kan gaan.

Via via kreeg ik de tip om het eens in St. Oedenrode te proberen. En jawel, daar hadden ze handgemaakte, ongelakte klompen… en niet te weinig ook!

Ik wilde graag tripklompen hebben. Die hebben een wat lager uitgesneden wreef en een leren bandje, om het ding toch goed om je voet te houden. Dat loopt veel fijner, omdat er geen stuk hout tegen de bovenkant van je voet schuurt. Bovendien werden die dingen in de Middeleeuwen door vrouwen gedragen, had ik gehoord.

De leertjes kreeg ik er los bij. Die kon ik dan zelf op de juiste lengte tegen de klomp aan spijkeren.

Helaas kon ik ze niet voor het Gebroeders van Limburg festival gebruiken. Want daar wordt de periode 1350-1450 uitgebeeld en klompen werden pas vanaf 1500 ofzo gedragen. Daarvoor droeg men zogenaamde trippen: een soort houten blokken, die met leertjes onder de schoenen werden bevestigd, zodat je een stukje hoger stond en je schoenen de modder op straat niet raakten.

Dacht ik.

Eenmaal op het festival aangekomen, zag ik kuddes mensen op klompen lopen. En ook mannen die op tripklompen liepen. Bij navraag vertelde iemand me, dat er 5 jaar geleden een opgraving was geweest en dat daaruit bleek dat men in de GvL-periode wél al klompen kende. Zucht, dat is het nadeel van historisch correct proberen te zijn: alle bronnen die je raadpleegt, spreken elkaar tegen :-S
Nou ja, dan bewaar ik ze wel voor volgend jaar.

Ik vond alleen dat standaardleertje errug saai. Opleuken met m’n leerbrander, dacht ik oorspronkelijk. Maar op het GvL-festival vernam ik dat ze in die tijd nog niet aan leerbranden deden. En als ik de klompen alsnog op het festival wil gaan gebruiken, moet ik dat dus niet toepassen.

Leerstempelen bleek men wel al te doen. Hee, da’s ook leuk… en het zag er helemaal niet zo moeilijk uit!
Ik sprak mezelf streng toe: vooruit, ik mocht mijn klompleertjes wel gaan versieren met stempelafdrukken, maar dit zou géén nieuwe hobby worden. Ik heb al genoeg hobbies.

Op internet zocht ik naar een leuke leerstempel. Ik kwam een webshop met mooi assortiment tegen, maar tijdens het bestellen kreeg ik de melding dat de minimale bestelwaarde €25,- was. Hè verdorie, ik wilde alleen maar één stempeltje van €8,50 kopen. Want het zou immers geen nieuwe hobby worden.
Weet je, dan maar niet stempelen, besloot ik. Het is ook onzin om alleen voor een eenmalig klusje een stempel te gaan kopen.

.

Twee dagen later bracht de postbode me de 4 bestelde leerstempels.

De instructies die ik op internet vond, meldden dat het een kwestie was van het leer natmaken met een spons, de stempel er op plaatsen en met een houten of ‘ruwhuiden’ hamer (wat dat ook mag zijn), op de achterkant van de stempel meppen. Ik heb alleen een rubberen en metalen hamer, maar daar ging het ook wel mee, leek me. Ik overwoog even om er een nieuwe hamer voor te gaan kopen, maar dat mocht niet, het is immers nog steeds écht geen nieuwe hobby.

Met wat oefenlapjes probeerde ik het eerst uit. Leerstempelen bleek inderdaad niet een heel ingewikkelde techniek. Zeker als je kant-en-klaar gevormde figuurstempels gebruikt (als je helemaal zelf patroontjes en figuren in het leer gaat stempelen door basisvormen te combineren, is dat natuurlijk een kunstvorm op zich).

Ik constateerde al snel dat je in ieder geval de volgende kneepjes onder de knie moet krijgen:

– Het  exact op elkaar aan laten sluiten van de stempels, als je een doorlopend patroontje maakt
– Precies recht op de stempel slaan, anders drukt de ene kant verder in het leer dan de andere kant
– Hard genoeg op de stempel slaan, anders wordt de indruk niet diep genoeg
– Iedere keer precies even hard slaan, anders is je ene figuurtje dieper dan de andere
– De stempel goed vast houden, want als hij verschuift tijdens het slaan, heb je een prutfiguur
– Nooit tweemaal op dezelfde plek stempelen omdat de eerste keer niet goed / diep genoeg was. Het wordt er alleen maar lelijker op.

Heel logisch, maar nog best lastig in praktijk. Toch vind ik het aardig gelukt voor een eerste keer:

Oh, en voor de laatste keer natuurlijk. Want nogmaals, die wordt géén nieuwe hobby. Echt niet.

(echt niet)

(of misschien later, als ik wat meer tijd heb)

 

Nu nog historisch correcte sokken vinden. Niet maken. Want ik had Annet al min of meer beloofd dat naaldbinden óók geen nieuwe hobby van me gaat worden en dat die exclusief voor haar blijft…

Nexus One > Galaxy Nexus

Deze blogpost maak ik vanaf mijn nieuwe smartphone!

Toen ik vrijdag op kantoor was, kreeg ik het apparaat overhandigd. Het leek wel een vervroegd verjaardagscadeautje!
Nou ja, wel eentje die ik deels zelf heb moeten betalen. Maar toch: de oorspronkelijke prijs was €550; dankzij een goedkope site was ‘ie maar €360; waar ik dankzij de winstdelingsregeling maar €240 van heb hoeven betalen; en nu kan ik via zo’n verkoop-je-telefoon-voor-recycling-website nog €65 terugkrijgen voor mijn oude mobiel!

Ik moet bekennen dat ik me niet heel erg had verdiept in de opties. Ik wilde gewoon weer een telefoon van Google: de Galaxy Nexus.
Hiervoor had ik de Nexus One.

De nieuwe versie blijkt een behoorlijke slag groter te zijn, maar meer schermruimte vind ik juist fijn:

Hoewel ik dus al bekend ben met Android en de Googletelefoon, zijn sommige dingen toch nog even wennen. Zoals het feit dat de aan-/uit knop aan de zijkant i.p.v. bovenop zit en bovendien bijna tegenover de volumeknop, waardoor ik bij het aan- en uitschakelen ook steeds het volume wijzig. Ook zit er geen trackball meer op en ontbreekt een slot voor een SD-kaart. Maar verder heb ik alleen nog maar verbeteringen geconstateerd. Zoals dus een lekker groot scherm en een touchscreen dat eindelijk fatsoenlijk reageert…

Er zitten ook dingen op die handig lijken. Zoals gezichtsherkenning om het apparaat te ontgrendelen. Maar na een paar keer was ik alweer klaar met het steeds zien van mijn eigen kop vanuit een onflatteuze hoek wanneer ik de telefoon wil gebruiken, dus dat heb ik alweer uitgezet.

Dat wordt vandaag dus even lekker spelen met alle opties en instellingen!
Eens kijken hoe lang de batterij mee gaat…

Mijn Cheshire Cat pyjama!

Okee, dit is weer zo’n post waarin jullie mij gratis en voor niks belachelijk mogen maken…

Ik heb een nieuwe pyjama!!

Heel af en toe als ik mijn affiliate webshop aan het updaten ben, dan kom ik iets tegen dat ik ook zelf héél graag zou willen hebben. Meestal kan dat niet, want die verkopers verzenden doorgaans niet naar Nederland, maar soms kan ik het product ook ergens anders vinden. Zo kocht ik al eens een Alice in Wonderland snowglobe, die nu op ons Alice toilet staat te pronken.

Enkele weken geleden kwam ik een supercoole Cheshire Cat pyjama tegen, die ook via eBay verkrijgbaar bleek. Yay, wat was die leuk! En ik had sowieso een warme fleece pyjama nodig voor koude LARP-nachten…

Na een korte opwinding volgde teleurstelling: volgens de omschrijving paste ik er niet in, ook niet als ik maat Large bestelde. Stomme Japanners en hun smalle tailles ook. Bovendien was hij redelijk aan de prijs voor een pyjama.

Maar toch. Ik bleef ‘m willen. En het was tenslotte fleece – dat geeft toch wel wat mee?
Dus mailde ik de verkoper met de vraag of ik er écht niet in zou passen? Die vertelde me dat het om ‘ongeveer’ maten ging en ik er bijna zeker wel in zou passen.

Na wat wikken en wegen dacht ik: “Ah, fuck it” en heb ik ‘m gewoon besteld. Ook al was ‘ie duur, ik werk ten slotte niet voor niks – ik mag mezelf best een beetje verwennen. En als ‘ie niet zou passen, dan had ik gewoon pech.

Zojuist arriveerde het pakketje al – terwijl het helemaal uit Japan moest komen en ik ‘m vanwege de gratis verzending (en dus de langzaamste optie) pas eind augustus verwachtte. Vol spanning maakte ik het open en trok ik ‘m, vingers gekruist, aan…

Hij past!! (en volgens mij had ik ook nog wel in maatje M gekund)

Jaja, lach me maar uit… maar ik vind ‘m cool :-D

Hij is inderdaad héél warm!
Hij lijkt me ook ideaal voor van die herfstdagen, dat ik natgeregend thuiskom en even lekker wil cocoonen op de bank. *prrr*

It’s so fluffy!!! \o/