Hmm… wat zou ik tijdens mijn vakantie eens kunnen doen aan ontspannende activiteit….?

SHOPPEN!!! \o/

Helaas bleek het de verkeerde tijd van het jaar om kleren te kopen. Er waren alleen nog wat opruimingsrestanten en de nieuwe collectie was nog niet binnen. Aangezien mijn shopping sensoren die dag ook niet op schoenen kopen stonden ingesteld, dacht ik al snel teleurgesteld dat ik wellicht maar beter naar huis kon gaan.

Maar toen vond ik ineens allemaal leuke accessoires!

Ik heb eens flink ingeslagen op de haaraccessoiresafdeling. Er moet toch íéts zijn dat werkt met mijn haar? Dat wordt binnenkort uitproberen.

Ook nieuwe sieraden gescoord, waaronder een vervanger voor de leuke oorbelletjes die ik al heb, maar waar ik uitslag van krijg en die ik dus eigenlijk niet in kan.

De tas heb ik eigenlijk niet nodig. Maar hij was te leuk om te laten liggen

En ik liep ineens tegen een hoedje aan! Ik hou van hoedjes, maar ik heb er niet zo veel en ik vergeet ze te dragen, of heb niets waar het bij staat. Wat ik tot nu toe had waren ook alleen rieten zomerhoedjes, maar deze is van wol en kan dus ook op minder zonnige dagen gedragen worden.
Ik voel me er nog niet 100% zelfverzekerd in, want het is een apart model. Maar hij staat me wel! En Mark wilde gelukkig ook nog naast me lopen toen ik ‘m op had, dus da’s vast een goed teken. Ik ga de ijzertjes aan de zijkant er wel afslopen denk ik, want die vind ik wat minder.

Gelukkig hoefde ik niet naar huis zonder een enkel kledingstuk. Ik kwam nog dit schattige jurkje tegen en dit bruine jasje:

Vooral met het jurkje ben ik superblij! En van €50,- voor slechts €20,- maakt ‘m natuurlijk extra leuk

Oh, mag ik van de gelegenheid gebruik maken om nog even te klagen over de niet-uniformiteit van maten in confectiekleding? Het jurkje was maat XS en het jasje maat 42… Nou weet ik dat ik breedgeschouderd ben, maar desondanks slaat dat toch nergens op?
Gelukkig ben ik inmiddels getraind in kleding op het oog uit het rek halen. Binnen een paar seconden heb ik wel een globaal idee of ik er in zou kunnen komen of niet. Maar dan nog, wat een onzin. Fabrikanten: houd toch gewoon eens een standaard maatgeving aan!

 

Jawel, het is eindelijk gelukt: ik heb een servies gevonden dat ik meer dan ‘wel aardig’ vind! En het bestaat ook nog eens alleen maar uit nuttige onderdelen. Plus: de prijs was veel lager dan waar ik op had gerekend. Yay, we hebben weer borden zonder krakende scheuren!

(klikbaar:)

Eigenlijk vond ik dit servies mooier, wat betreft vorm van het motiefje en ook omdat die niet zilverkleurig is, wat ik bij deze borden eigenlijk net iets te fancy vind. Maar ja, dat bleek een 143(!)-delige serviesset. En ik heb waarlijk geen idee wat ik moet met een soepterrine, servetringen of 4-delige kruidenset… dat staat alleen maar plek in de kast in te nemen.

Bij dit servies was ik niet helemaal fan van de wokkelvormige randjes, want het lijkt me enigszins onpraktisch. Maar Mark vond dat nou juist weer helemaal geweldig, dus dan moet het spul zich maar in praktijk bewijzen.

Wel echt jammer is, dat de ontbijtbordjes zo klein zijn. Bij heel veel serviezen waar ik naar gekeken had zaten veel te kleine ontbijtbordjes. Van deze was de afmeting volgens de site echter nagenoeg gelijk aan die van onze huidige borden. Maar: vanwege de brede rand blijkt het effectief bruikbare deel nog steeds te klein.

Ik was me hardop aan het afvragen waarom ze die dingen allemaal zo maken dat er maar één boterham tegelijk op past. Mark kwam daarop met een ontnuchterende redenatie: de meeste (nette) mensen eten keurig aan een gedekte ontbijttafel. Die hoeven ook maar één broodje tegelijk op hun bord te kunnen plaatsen. Wij daarentegen smeren alles tegelijk aan het aanrecht en gaan het vervolgens op de bank of achter de pc opeten.
Hm, ja, daar zeg je zowat…

Blijkbaar past ons nieuwe servies dus niet geheel bij onze levensstijl, maar we gaan het er maar mee proberen. Het oude spul moest hoe dan ook dringend vervangen worden.
(En als het écht niet handig blijkt… dan kunnen we altijd nog geheel per ongeluk wat laten vallen )

Ik had een nieuwe zomerjas nodig. Echt, ik ging alleen voor een nieuwe zomerjas. Kan ik het helpen dat er nog zoveel andere leuke dingen hingen?

Mooi hè, die dubbele kraag van het jasje?
De jurkjes waren echt té leuk om niet mee te nemen. Het vestje is altijd handig als het net iets te fris is om een mouwloos jurkje te dragen. En dat gehaakte hoe-noem-je-dat-ook-alweer… ach, ik weet dat ik zoiets eigenlijk niet moet kopen, want het is niet erg flatterend, maar ik heb er gewoon een zwak voor. En hij was flink afgeprijsd.

Alles op het eerste jasje na, komt van de V&D. Een tijdje geleden hebben ze de Nijmeegse V&D compleet opnieuw ingericht en nu hebben ze, naar Amerikaans model, een soort ‘winkeltjes in een winkel’. De kassadame legde me uit dat iedere kassadame min of meer haar eigen vloeroppervlak huurt. Wel hebben ze een centraal kassasysteem, zodat je kleding in principe overal kunt afrekenen, ongeacht het merk.

In theorie dan. In praktijk werkte dat nog niet zo lekker.

Het vestje werd niet door de kassa herkend. Dus moest ze me tot haar grote spijt vertellen dat ik daarmee toch echt naar de kassa op de lagere verdieping moest gaan.

Een van de jurkjes scande voor € 79,- in plaats van de € 62,- die op het prijskaartje stond. En aangezien dat jurkje ook niet uit haar winkel kwam, moest ze de betreffende dame bellen om het teveel van de kassa af te kunnen halen. Want dat kon zij niet zomaar doen – als ze korting gaf op andermans kleding, kreeg ze ruzie met de baas.

De andere kassadame had overduidelijk niet zo veel zin om langs te komen, maar mijn kassadame gaf haar in niet mis te verstane bewoordingen te kennen dat ze maar beter haar poezelig kontje richting haar kassa kon begeven, want hier stond een klant te wachten.

Het duurde en duurde maar voordat ander-merk-dame kwam opdagen, en in de tussentijd greep mijn kassadame de gelegenheid aan om uitgebreid te klagen over de luiheid van sommige collega’s en dat zij bij hun kassa in ieder geval altijd klantvriendelijk probeerden te zijn.
Waarbij ze mij een bon voor een gratis kopje thee bij LaPlace overhandigde, ter compensatie voor het wachten.

Uiteindelijk arriveerde ander-merk-dame. Die keek naar het kaartje aan het jurkje, en constateerde dat iemand vergeten was het Spaanse kaartje eraf te scheuren. Na een geïrriteerde ruk liet het kaartje los en verscheen er onder het Spaanse prijskaartje, het prijskaartje voor Nederland. Met, jawel, de hogere prijs van € 79,-.

Prompt ontstond er een fikse discussie tussen de kassadames. Mijn kassadame vond dat ze ‘de klant’ de jurk voor de oorspronkelijke prijs moest aanbieden, want ‘de klant’ kon dit toch niet weten en zij hadden zelf de fout gemaakt!
Ander-merk-dame was echter absoluut niet van plan om ook maar iets van de prijs af te doen, want blijkbaar was dit de enige jurk waar het kaartje niet goed van was en alle andere jurkjes in het rek hadden wel het juiste kaartje.
Ja, maar, brieste mijn kassadame, dat kan ‘de klant’ ook niet weten!
Ander-merk-dame hield voet bij stuk. Ze kon er volgens haar niet eens iets aan doen. Bij kapotte kleding kon ze nog wel 10% korting geven, maar 20% korting was gewoon niet mogelijk om in te voeren.
Mijn kassadame wierp tegen dat ze nu mazzel had dat zij haar had gebeld over de prijs, want ‘alle andere collega’s’ zouden gewoon zelf handmatig korting hebben toegevoegd en dan zou ze gewoon pech hebben gehad! Zij was de enige die altijd netjes belde!
Maar nee, ander-merk-dame boog niet en barstte ook niet.

Ik stond, op slechts 30 centimer afstand, de discussie geamuseerd te bekijken en hield wijselijk mijn mond, totdat beide dames stopten met kibbelen en elkaar slechts woedend aanstaarden.

“Wat kun je dan wél voor me doen?”, vroeg ik ander-merk-dame.
“Nou…”, aarzelde ze, waarbij ze zich waarschijnlijk  afvroeg hoe ze enigszins tactisch kon zeggen dat ik in de stront kon zakken.
“Je zei net dat je wel 10% korting kon geven. Kun je die dan hier op toepassen?”, opperde ik.

Mijn kassadame keek triomfantelijk. Ander-merk-dame gaf knarsetandend toe.

Heh, dat scheelde toch weer 8 euro!

Ander-merk-dame vertrok en ik rekende af bij mijn kassadame, die nog wat na-mopperde over de slechte klantvriendelijkheid van haar collega’s.

Wel moest ik dus nog even naar de kassa beneden, om mijn niet-scannende vestje af te rekenen. Waar mijn kassadame zich meermaals voor verontschuldigde.

Eenmaal beneden, sprak ik weer-een-ander-merk-dame aan, met het verzoek voor mij haar kassa te openen. De weer-een-ander-merk-dame rolde met haar ogen.
Zuchtend zei ze: “Daar had je helemaal niet voor naar beneden hoeven te komen. Bij die andere kassa hadden ze de code ook gewoon handmatig in kunnen voeren. Blijkbaar zijn ze daar weer eens lui geweest.”

 

Volgens mij is de bedrijfscultuur er bij de V&D niet bepaald op vooruit gegaan na de Amerikaanse overname…

Enkele schoenenwinkels hebben deze maand een actie: lever je oude schoenenen in en ze schenken voor ieder paar een bedrag aan het goede doel (Kika). Oh ja, en jij krijgt per ingeleverd paar een kortingsbon van €10,-.
Voor iedere €40,- die je in één van de schoenenzaken besteedt, mag je zo’n bon inleveren. Dus als je schoenen van €80,- koopt, mag je ze voor €60,- meenemen.

Laat ik nou graag wat over hebben voor het goede doel… >:-)

Dus selecteerde ik met pijn in mijn hart drie paar schoenen uit mijn rekje (dag lieverds…) en dwong vroeg ik Mark vriendelijk om al zijn oude exemplaren aan mij te overhandigen (“Nee, schat, ook die kunnen écht niet meer hoor…”).

Met twee fietstassen vol toog ik naar de stad en doneerde ik onze afdankertjes aan de arme, zielige kindertjes. Zo, dat voelde fijn. Weer een goede daad gedaan vandaag. Ik ben ook zó gek op kinderen….

SHOPPING SPREE!!!!!

Ahum. Ik bedoel… ik had nu toch die kortingsbonnen en aangezien ze maar beperkt geldig zijn, zou het zonde zijn als ik er niets mee zou doen, toch? O:-)
Bovendien had ik gemerkt dat ik nauwelijks sandalen met lage hakken heb. Aangezien de zomer eraan komt, moet die voorraad tijdig aangevuld worden.

Helaas werd wederom mijn leefregel bevestigd waarom je leuke schoenen en kleding altijd gewoon moet meenemen als je er tegenaan loopt, want als je specifiek ergens naar op zoek gaat, dan vind je niks

Nou ja, niks… uiteindelijk had de Scapino twee ‘wel aardige’ paren sandalen waar ik (hopelijk) goed op kan lopen, zonder dat er allerlei dunne bandjes in m’n voeten snijden. Maar bij de andere zaken die meededen aan de actie, kon ik helaas niets leuks / niets passends vinden.

Wel scoorde ik een lief hoedje – ik ben van plan vaker hoedjes te gaan dragen, want ik houd van hoedjes, maar heb er nauwelijks en weet ook niet zo goed wanneer ik ze kan dragen.
(Eens even kijken waar ik dat exemplaar dat ik in Tenerife kocht, heb gelaten… die moet ook nog ergens rondslingeren. Misschien kan ik wel een hoedenrekje beginnen?)

Oh, en ik vond eindelijk een jasje dat me past! Hoezee, geen afgeknelde oksels, een taille die daadwerkelijk in mijn taille zit en stretchstof zodat ik mijn armen naar voren kan doen zonder uit de rugnaad te scheuren! (Serieus, ik voel me af en toe net een hulk in die dingen…)

En vier vrolijk gekleurde bakjes. Handig, want zo kan ik eindelijk mijn assortiment aan panty’s, leggings en maillots sorteren (ja, daar heb ik er ook behoorlijk wat van :-X )

Van links naar rechts: maillots, dikke panty’s met motiefje, dikke effen panty’s, dunne panty’s & leggings.

Ik ben weer georganiseerd

(Zouden ze over een week al een nieuwe collectie schoenen binnen hebben? Ik heb nog wat kortingsbonnen over…)

Stom stom stom; waarschijnlijk onderweg naar huis of werk, zonder het te merken het hoofdtelefoontje van mijn mobiel uit m’n tas laten vallen. Dat werd dus een nieuwe bestellen.

Ik had haast en ging ditmaal voor de competitive aanpak in plaats van de methodical. Na kort gegoogled te hebben koos ik de eerste de beste webshop die een originele  Nexus One hoofdtelefoon aanbood waarop ik er in slaagde een originele  Nexus One hoofdtelefoon in het assortiment te vinden, en bestelde ik hem. Geheel toevallig was het een webshop waarvan het kantoor in Nijmegen was gevestigd.

Helaas, bij ontvangst van de hoofdtelefoon bleek hij defect te zijn. Als in: het luidsprekertje hing aan de kabeltjes uit de omhuizing. Grrr….

Dus vulde ik het retourformulier op de website in en wachtte ik af totdat ik per mail instructies en een retourcode zou ontvangen, die ik moest vermelden als ik het item terugzond. Volgens de site zou dat maximaal drie dagen duren.

Een dag of twee later constateerde ik dat er op onze keukentafel een plastic hoesje met een hoofdtelefoontje lag. Ik vroeg Mark waar dat vandaan kwam en of het van hem was.

“Nee”, antwoordde hij: “Dat lag zo in de brievenbus.”

Dus… mag ik daaruit concluderen dat het bedrijf even is langsgereden en het vervangende product bij ons door de bus heeft gegooid? Zonder envelop er omheen, zonder berichtje erbij, zonder een mailtje te sturen over de afhandeling en dat ik niets hoef terug te sturen?

Yay, ik heb in no-time een vervangend product in huis, zonder gedoe! Maar of ik dit nou goede service kan noemen, daar ben ik nog niet helemaal over uit…

Ja ja, jullie zaten vast al met smart te wachten op de definitieve ‘ik heb een bril gekocht’-post, aangezien ik had gezegd dat ik er nu écht eentje uit ging kiezen.
Afgelopen donderdag heb ik hem ook daadwerkelijk besteld. Maar ik was te druk met andere dingen om erover te posten.

Het is uiteindelijk nummer 7 van de tweede ronde geworden. De duurste dus. En ik dacht met mijn naïeve instelling dat alleen het montuur duurder zou zijn, maar dat glazen wel overal ongeveer hetzelfde zouden kosten. Meerdere andere optieken vertelden me namelijk dat ik op prijzen van rond de €80-90,- voor glazen moest rekenen. Dus ging ik er vanuit dat ik met dat montuur van 300 euro uiteindelijk op een kleine €400,- uit zou komen.

Nou, niet dus.

“Dat wordt €138”, meldde de brillenmeneer, na mijn ogen opgemeten te hebben.
“Hm”, dacht ik.
“Per glas”, voegde hij er aan toe.
*Schrik!* deed ik.

In totaal werd mijn bril dus maar liefst een whopping €576,-.

*Schrik!* deed ik nogmaals.

Ja, maar dat was dan wel voor geharde én ontspiegelde glazen, vertelde hij. Right; volgens mij waren die prijzen van de andere winkels ook inclusief die behandelingen… en dat vertelde ik hem. Dat waren zeker prijzen van ketens, vroeg hij schamperend? En dat kon écht niet inclusief die behandelingen zijn.

Nou, mooi wel. Maar ja, wat doe je als je na twee weken drama eindelijk een montuur hebt gekozen? Dan zeg je niet alsnog “Nou, dan ga ik wel naar een andere zaak, hoor!”.

Dus zuchtte ik, zei ik “Oei” en keek ik moeilijk.

Met als resultaat dat hij bereid was wat van de prijs af te halen en ik ‘maar’ €500,- hoefde te betalen.

Vooruit dan maar. Je moet er wat voor over hebben om er niet als een randdebiel uit te zien. Maar een tweede montuur voor bij andere outfits zit er dus niet meer in.

 

Zaterdagmiddag was het dan zo ver: ik kon de bril komen ophalen.

Dit is hoe ik er nu uitzie (ter illustratie met twee verschillende outfits en kapsels):

 

Iemand had me wel vooraf mogen vertellen dat je kotsmisselijk wordt als je voor het eerst zo’n ding draagt… :-S  De hele wereld golft als ik ‘m op m’n hoofd zet, en daarna steeds opnieuw zodra ik ‘m aanraak! *breuh*

Het is echt even wennen. De wereld is ineens een stuk scherper. Maar ik moet er nog achter komen of ik bij het eten het beste onder de bril door kan kijken, of dat ik mijn kop meer naar beneden moet buigen om er doorheen te kunnen kijken in plaats van tegen de rand aan. Of hoe ik voorkom dat het ding beslaat als ik thee drink of door de kou naar huis fiets en wolkjes uitadem. Iemand die ook een bril draagt, begroeten met 3 zoenen, blijkt ook een uitdaging. En meer van dat soort daar-heb-ik-werkelijk-nog-nooit-bij-stilgestaan-situaties.

Vooralsnog heeft niemand op straat me uitgelachen of vreemd nagestaard. Van de andere kant heb ik ook nog geen sjans gehad. Nog even een paar dagen uitproberen dus.
Waarschijnlijk moet ik volgende week sowieso even terug naar de optiek, om het montuur bij te laten stellen. Want mijn wimpers komen soms nog steeds tegen het glas aan en volgens mij mag hij een paar milimeter hoger op mijn neus komen te staan.

Misschien moet ik dan ook gelijk naar de kapper. Want mijn haar steekt nu wel erg flets af bij het donkere montuur. Wat dachten jullie van een kekke roodtint…?