Ik had een heel weekend niks. Serieus, een compleet blanco agenda! Vrijdag tot en met zondag!

Met de nadruk op ‘had’.

Mark betrekt half mei zijn nieuwe huis, dus dat betekent dat er dan een aantal essentiële objecten uit mijn huis verwijderd worden, zoals een bank. En aangezien zo’n ding nogal wat levertijd heeft, kan ik die maar beter zo snel mogelijk bestellen, wil ik niet al te lang op de vloer moeten zitten. Dus dat werd bankenjacht, afgelopen vrijdag.

Banken kopen is overigens helemáál niet leuk, want het is onmogelijk voor te stellen hoe zo’n ding precies gaat staan als je ten eerste de bank niet in zijn uiteindelijke vorm kunt zien (want het showmodel is slechts een voorbeeld, en volledig aanpasbaar qua formaat, vorm, accessoires, stoftype en kleur – waarbij je laatstgenoemde moet inschatten op basis van een staaltje van 40 x 50 centimeter) en je ten tweede nog niet eens woont in het huis waar ‘ie straks moet passen en dus ook nog geen gevoel hebt voor de ruimte. Ik heb vanuit de winkel nog de huidige bewoners staan bellen of de doorgegeven muurbreedte ex- of inclusief speelruimte voor de verwarming en vensterbank is, want een bank van 2,54 m. breed kan theoretisch nét tegen die 2,55 m. muur passen, maar in praktijk net niet….

Anyway, na twéé gigantische woonboulevards te hebben doorkruist (auw, mijn arme voeten), constateerde ik dat de allereerste bank die ik testte in de allereerste winkel de beste was. :-S
En na een nachtje erover te hebben geslapen, reed ik vanochtend opnieuw naar de winkel om hem definitief te bestellen. Eng!

Mark had de dag ervoor gemeld dat hij vandaag graag langs wilde komen om de laatste losse spullen in dozen te stoppen en vast mee te nemen. En dat zijn ouders even naar het nieuwe huis kwamen kijken. Aangezien er nog geen moment was geweest om netjes afscheid van mijn ex-schoonouders te nemen, nodigde ik hen uit om ook even bij mij langs te komen voor een kop koffie en lunch. Dus toen ik terugkwam van de bank kopen, trof ik een vol huis aan.

Toch wel fijn, om ze even netjes te kunnen bedanken voor de afgelopen jaren. En ook heel raar.

Omdat we net lekker bezig waren, hebben we ook gelijk alle keukenspullen uitgezocht en verdeeld – het enige dat nog moest. Mijn hemel, wat hebben wij veel meuk… Wat dat betreft zou iedereen eens in de zoveel tijd zijn boedel moeten halveren. Echt, er blijft genoeg over…

Toen Mark eenmaal klaar was, was het huis flink leger, dus kon ik vervolgens aan de slag met het herinrichten van de boekenkasten en keuken, zodat eventuele kopers niet een geplunderd huis aan zullen treffen tijdens een bezichtiging.

Want aanstaande maandag hebben we weer kijkers! Hoezee! Dat hoorde ik gisteren ineens van de makelaar. Dus moest het gras ook nog snel worden gemaaid. En kan ik morgen aan de slag met schoonmaken en persoonlijke spullen wegstoppen.

Zucht. Zou ik nog gaan toekomen aan naaien aan mijn kostuum, wat ik eigenlijk had gepland voor dit weekend? Vanavond in ieder geval niet. Ik moet hard studeren op de nieuwe middeleeuwse nummers in ons repertoire, want volgend weekend hebben we weer een evenement.

Hoe doen andere mensen dat nou eigenlijk? Een weekend helemaal niks moeten? Ik krijg het niet voor elkaar… (En dan moet ik er nog bij vermelden dat ik eigenlijk dit weekend naar een LARP zou gaan, maar ik had al een paar maanden geleden besloten die af te zeggen.)

Inmiddels zijn er weer wat dingen van het lijstje afgetikt.

Afgelopen maandag zijn Mark en ik officieel gescheiden. We kregen een bevestiging van de scheidingsadvocaat dat de gemeente het vonnis van de rechtbank had ingeschreven, dus daarmee is het proces voltooid.

Stom om dat per e-mail op je werk te moeten lezen. ‘In de bijlage het bewijs dat u gisteren gescheiden bent. Het bemiddelingsproces is hiermee afgerond. Bedankt voor uw opdracht.’ En daar mag je het mee doen. Maandenlang georganiseerd aan je bruiloft, wat een groot feest was, en dan zo’n kort en krachtig zakelijk einde. Toch stiekem een traantje weggepinkt op de gang.

Maar daardoor kon ik wel eindelijk het koopcontract gaan tekenen, wat ik vanmiddag heb gedaan.

De bouwkundige keuring is ook achter de rug en de taxatie is uitgevoerd. Ik wacht alleen nog op een rapport van dat laatste. En daarna heb ik alle papieren compleet om de hypotheek aan te kunnen vragen.

Aangezien afgelopen woensdag eindelijk ons huis te koop is gezet, komen er hopelijk snel bezichtigingen en kopers. Want pas als we een koper hebben, kunnen we een overdrachtsdatum prikken en kan ik aan de verkopers van mijn nieuwe huis laten weten per wanneer ik daar in wil trekken. Daar zijn ze gelukkig flexibel in, zodat ik niet te lang met dubbele lasten zit. Maar wat mij betreft gebeurt het zo snel mogelijk!

Dusse… huisje kopen?

Een hoop dingen rondom de scheiding zijn inmiddels geregeld de afgelopen weken. Een hoop helaas ook nog niet.

Zo goed als alle spullen hebben we inmiddels in goed overleg verdeeld. Bijzonder genoeg hebben we daar amper discussie over gehad. We blijken namelijk best wel veel ‘eigen’ spullen te hebben, afgezien van meubilair enzo. En we zijn er ook amper emotioneel over geworden. Het moeilijkste was nog de vraag wat we met zaken als de trouwquilt en het handfastkoord gingen doen. Zo’n quilt doe je niet weg: er zit niet alleen veel werk in, maar ook veel persoonlijke input van vrienden en familie, en herinneringen. Maar je gaat ‘m ook niet meer ophangen. :-S

Ook heel moeilijk vind ik het timen van zaken. Nog niet zo lang geleden werd je op het hart gedrukt om vooral eerst je huis te verkopen, voordat je iets nieuws kocht, want anders liep je het risico heel lang met dubbele lasten in je maag te zitten. Nu is het precies andersom: de makelaar raadde ons aan om éérst een nieuw huis te vinden en daarna ons huidige huis pas te koop te zetten, omdat hij denkt dat het erg snel (en tegen een prima prijs!) verkocht kan worden. Tenzij we het niet erg vinden een tijdje een tijdelijke woning te huren. Maar twee keer in korte tijd al mijn spullen verhuizen zie ik niet zitten, en al helemaal niet het 2x verhuizen van een kat.

Okee, eerst kopen dan. Maar wat? De huizenmarkt is zo overspannen dat veel huizen die op Funda staan, al verkocht blijken op het moment dat ik voor een bezichtiging bel!
Afgelopen vrijdag had ik voor de vierde keer ergens een bezichtiging weten in te plannen, maar ter plekke hoorde ik dat er al een bod was uitgebracht en dat ze maandag gingen beslissen of ze daar op in gingen. Ik en de 5 (!) andere kijkers die na mij zouden komen, zouden dus dat weekend gelijk moeten beslissen of we wilden bieden. Niks geen tijd voor een tweede bezichtiging, taxatie of bouwkundig onderzoek dus. Als je er niet snel bij bent, dan is het huis al weg.

En dan is er nog de kwestie van een nieuwe hypotheek. Want je blijkt dus geen nieuwe hypotheek te kunnen krijgen als je nog getrouwd bent.

Afgelopen maandag hebben we een gesprek gehad met de scheidingsconsulent, die voor ons een scheidingsconvenant gaat opstellen (daar staat in hoe je je vermogen verdeelt, zodat je daar later geen ruzie meer over kunt maken). Maar het kan best nog 6 weken duren voordat alles officieel rond is, want het moet langs de rechtbank en verwerkt worden door de gemeente. Tot die tijd kun je dus geen koopcontract tekenen.

En dus ook niet ons huidige huis te koop zetten.

Maar wat nou als de nieuwe koper van ons huis, zelf ook nog eerst zijn huis moet verkopen, of om andere redenen er pas later in wil? Dan zitten wij toch nog mogelijk een flinke tijd met dubbele lasten. En wat als de verkoper van mijn nieuwe woning zelf eerst ook nog wat anders moet zoeken? Dan is er toch nog kans dat we eerder ons huis verkopen dan dat ik het nieuwe kan betrekken. Dit is echt onplanbaar!

Huren is al helemaal een onmogelijk iets. Hier in Nijmegen is zo goed als niks fatsoenlijks te vinden, tenzij je graag een studentenkamer of gedeeld appartement wil hebben. En als je al iets vindt, zit je zo op de €800 tot €1.100,- per maand aan huur! Kopen is echt veel goedkoper op het moment. Dus dan toch maar dat doen, en de kosten koper op de koop toe nemen.

Gelukkig kunnen Mark en ik nog steeds goed met elkaar door een deur. Vandaag gaat hij daadwerkelijk uit huis. Hij heeft tijdelijk een soort van mobiele vakantiewoning gehuurd. Het grootste deel van zijn spullen zal nog bij mij blijven staan, totdat hij iets permanents heeft gevonden. Maar omdat de dubbele lasten niet te hoog moeten worden, moet hij idealiter ook wachten totdat het huis is verkocht.

Ik ben benieuwd hoe het gaat voelen als ik in mijn eentje thuis zit. Ik ben wel gewend dat Mark vaak weg was, ook bijvoorbeeld een hele week naar Drachenfest. Maar het is lang geleden dat ik voor een lange tijd alleen heb gewoond.

Gelukkig heb ik een hoop hobbies om me af te leiden. Lieve familie die voor me klaarstaat. En vriendinnen, waar ik inmiddels al pyjamaparties mee aan het plannen ben.

Als Alice in Wonderland-fan ben ik al jaren lid van de Engelse en Amerikaanse Lewis Carroll Societies. In Nederland was er ooit ook een Lewis Carroll Genootschap, maar die heeft amper 10 jaar bestaan na de oprichting in 1976.

Hij is echter nooit officieel opgeheven en recentelijk heeft iemand (de oud-directeur van de Koninklijke Bibliotheek) besloten om, samen met de oorspronkelijke oprichter, de stichting uit zijn slaap te halen. Hij stuurde mij een mailtje met de vraag of ik interesse had om naar de oprichtingsbijeenkomst te komen. Uiteraard!

De afgelopen maanden zijn ze druk bezig geweest met het peilen van animo, en uiteraard heb ik ook diverse mensen naar hun kersverse website gestuurd om zich aan te melden.

Gelukkig was er voldoende interesse, dus vanmiddag vond de oprichtingsbijeenkomst plaats in het Literatuurhuis in Utrecht. Ongeveer 30 mensen waren komen opdraven. Eerst was er een drietal lezingen en daarna werd er gesproken over de vorm waarin de organisatie moest worden gegoten, zoals de hoogte van de bijdrage en het communicatieplan.

Zonder respectloos te willen zijn: het bleek wel een ontzettend ouwelullenclubje! XD Er waren een hoop mensen op leeftijd en er waren maar twee mensen aanwezig die jonger leken dan ik, waarvan eentje een gastspreker was… Maar dat was wel te verwachten natuurlijk.

Toen er gesproken werd over het versturen van een halfjaarlijkse nieuwsbrief, werd benadrukt dat deze ook op papier moest worden verspreid, omdat veel mensen dat wel waarderen. Toen we tijdens het bespreken van de communicatie-opties het over een Facebookpagina hadden, haakten diverse personen af. En toen we het hadden over de datum van de bijeenkomst en ik opmerkte dat full-time werkende mensen het wellicht moeilijk zullen vinden om op een vrijdagmiddag te verzamelen, draaide een gepensioneerde dame zich om en zei: “Oh ja, die mensen heb je natuurlijk ook!”

Ach ja, op doedelzak- en middeleeuwse muziekworkshops ben ik ook vaak een van de jongere, dus ik ben het inmiddels wel gewend.

Het was in ieder geval erg leuk om Henri, degene met wie ik samen aan het Alice in a World of Wonderlands-project heb gewerkt, eindelijk eens face-to-face te ontmoeten.

Uiteraard kon ik het tijdens het bespreken van de organisatievorm niet laten om mijn mond open te trekken voor wat adviezen. En toen er werd verteld dat ze een bedrijfje betalen om de website voor hen bij te houden, heb ik aangeboden het technische beheer van de website op me te nemen om kosten te besparen. Maar hee, ik heb me in ieder geval nog niet aangemeld als secretaris, die ze ook nog zoeken…

(Blijkbaar heb ik me genoeg geprofileerd, want bij vertrek sprak een beeldend kunstenaar mij aan, die me zijn catalogus met Alice-geïnspireerde kunst en visitekaartje in de hand drukte. Waarschijnlijk hoopt hij dat ik er aandacht aan besteed op mijn website. )

Ik hoop dat het Genootschap een succes wordt en dat ik nu ook in Nederland makkelijk in contact kan komen met mede-Alicefans!

Vandaag een post met vervelend nieuws. Mark en ik gaan scheiden. :’-(

We hebben de afgelopen week al diverse familieleden en vrienden ingelicht, maar voor een hoop mensen zal het wellicht als een verrassing komen. Een blog is misschien niet de prettigste manier om het te communiceren, maar wel de meest efficiënte manier om zo veel mogelijk mensen te bereiken.

Over het precieze hoe en waarom wil ik geen gesprek aan gaan via de comments op deze post of op Facebook (vraag het me persoonlijk), maar ik snap dat veel mensen nieuwsgierig zijn en met vragen zitten. In het kort komt het er op neer dat Mark het gevoel heeft dat hij zichzelf de afgelopen jaren te veel heeft aangepast aan mij en dat hij eigenlijk behoefte heeft aan meer stuiteren. Hij heeft niet voldoende aan een partner die hem alleen de vrijheid geeft om te stuiteren; hij wil iemand met wie hij sámen allerlei energieke dingen kan doen. We missen gezamenlijke hobbies en interesses, en uiteraard kan ik af en toe met hem mee gaan om hem een plezier te doen, maar hij wil een partner met wie hij echt helemaal in iets op kan gaan. En ik kan mijn voorkeuren nu eenmaal niet veranderen.

Gelukkig hebben we geen ruzie en gaan we als vrienden uit elkaar. We wonen voorlopig dan ook nog samen in huis, totdat Mark iets tijdelijks heeft gevonden ter overbrugging. Want we kunnen geen van beiden het huis in ons eentje betalen, dus dat moet eerst verkocht worden voordat we allebei naar nieuwe permanente (dure) woonruimte kunnen gaan zoeken.

Dus voor iedereen die nu denkt: “Ach gut, kan ik iets voor jullie doen?”: ja, je kunt ons helpen zoeken naar woonruimte. Of een koper voor ons huis (details volgen; de makelaar moet nog worden ingeschakeld).
Mark zoekt iets goedkoops voor tijdelijk in Nijmegen, bijvoorbeeld onderhuur van een appartement. Met eigen voorzieningen zoals douche, dus geen studentenkamer. Eventueel al gestoffeerd/gemeubileerd.
Zodra het huis verkocht is, zoeken we permanente woonruimte in regio Nijmegen. Ik zoek waarschijnlijk huur, geen koop (tenzij de hypotheekadviseur morgen iets anders aanraadt). Liefst een huis, maar een appartement waarbij de kat naar buiten kan (dus begane grond) is ook een optie. Veel makkelijk bereikbare bergruimte (geen vlizotrappen of kostuumvretende vochtige externe berghokken) is nodig. En van een deprimerende betonnen flat in een achterstandswijk word ik erg ongelukkig. Ik kan zo’n €750 tot €850 per maand (exclusief) aan huur betalen.

Alvast heel erg bedankt voor jullie steun. Het wordt de komende tijd veel regelen en ik verwacht een hoop ups en downs qua emoties. Ik heb besloten het gewoon per dag te gaan bekijken.

Wat een heerlijke kerstdagen hebben we weer gehad. Superfijn, om tijd met familie door te brengen!

Ik moet zeggen dat er de laatste jaren wel enige druk op begint te liggen. Want dagen van tevoren beginnen vrienden al te vragen naar onze ‘sheep wars’-strategie, omdat ze erg benieuwd zijn wat we dit jaar weer gaan flikken met ma’s kerststalschapen. Ook ma krijgt vooraf al vragen van familieleden, in hoeverre de kerststal al tegen vandalisme is beveiligd. The pressure! Weten jullie wel hoe moeilijk het is om ieder jaar weer met een nieuw idee te komen??

Maar het blijft leuk. En dus had moeder ook dit jaar weer een protest neergezet tegen het door ons in schunnige posities achterlaten van de schaapjes:

Tsja. Natuurlijk hebben schapen rechten en moet je hun keuze respecteren. Maar zoals we recentelijk gezien hebben, zijn de keuzes van het gewone volk niet altijd optimaal voor de maatschappij. Dus zetten wij de actualiteit in als tegenaanval! Ha!

Tot volgend jaar, kerststalletje… >:-)

Op kerstavond is Judith gezellig bij ons komen eten. Gelukkig vond ze het niet erg om proefkonijn te zijn voor de soep die ik met oud & nieuw wil serveren. (Minder mosterd – check! )

Ik vind het erg jammer dat zij er met oud & nieuw niet bij kan zijn, want dan organiseren we namelijk een ‘escape diner’. Vorig jaar was het een moorddiner en dit jaar wordt het een diner geïnspireerd op de momenteel populaire escape rooms!

Als user experience specialist weet ik uiteraard dat je nooit van jezelf uit moet gaan bij dit soort dingen – mensen vatten wat jij in elkaar gooit altijd anders op en hebben hun eigen gedachtenkronkels. Dus moet je testen.

Het testen van onze puzzels was bovendien een manier om Judith ook nog wat te laten meekrijgen van de lol, dus hoopte ik dat ze ook hier proefkonijn voor wilde zijn. En dat wilde ze gelukkig inderdaad.

The pressure! Want nu moest ze natuurlijk in haar eentje alle puzzels oplossen, terwijl er straks 8 mensen tegelijk aan gaan werken, wat het natuurlijk veel gemakkelijker maakt. Een realistische timing kon ik er dus niet uit halen, maar ik ontdekte wel een paar ‘oepsjes’ in de puzzels, en zag dat je mijn maaksels ook op heel andere manieren kon interpreteren dan bedoeld. Zeker de eerste ronde moet flink versimpeld worden, anders zie je door alle clous het bos niet meer.

Het was dus supernuttig én supergezellig gisteravond! En nu weer aan de slag om de verbeteringen door te voeren.

Zo, hij staat weer: de kerstboom.

Ieder jaar vind ik het weer lastig om een leuk kerststalletje te bedenken voor eronder. Mijn agnostische echtgenoot vetoot een Christelijke stal, maar de Warhammer kerststal vond ik uiteindelijk toch ook geen succes. En niks onder de boom is ook weer zo kaal, aangezien ik de boom bewust op een flinke verhoging zet om Sammy te ontmoedigen. (Oh ja, als troost voor iedereen die ook dit jaar weer worstelt met het uit de knoop halen van de kerstverlichting: wees blij dat je niet ook nog een jagende kat er naast hebt. :-S)

De tomte die ik vorig jaar maakte, leukt de boel gelukkig al een eind op. Maar nog niet genoeg.

Ineens bedacht ik dat ik eigenlijk al een soort stalletje in huis had: het verlichte elfenhuisje dat ik van mijn schoonbroer had gekregen. En ja hoor, het werkt best goed zo!