Spontaan cadeautje van Suus gekregen!

Ik weet niet wat het is, maar dat Sultana-beest blijft onwijs schattig

Waarom is iedereen altijd zo lyrisch over die Japanse kersenbloesems? Mijn Nederlandse appelbomen kunnen er anders ook wat van, hoor!

(Ik moet toch eens leren om flora te fotograferen… in het echt is alles altijd mooier :-S )

Right. Soms dan zit je je een beetje te vervelen tijdens een congres. En ga je wat aan je laptop pielen. En dan schiet er ineens aan de zijkant een onderdeeltje uit!

Ik heb werkelijk geen idee waar het voor dient. Het is een soort heel plat laatje, dat je in en uit de laptop kunt klikken.

Iemand enig idee wat het doet? Krachtvoer ingang voor de processor? Opslagruimte voor je illegale bestanden? Asbak…?

Gelukkig zijn er nog maar weinig mensen die kettingmailtjes doorsturen over zielige zieke jongetjes die een operatie kunnen krijgen, of cadeaus die Bill Gates weg zou geven, mits het mailtje maar vaak genoeg wordt doorgestuurd. Maar blijkbaar wordt het ook hoog tijd voor een social media code.

Ik weet dat ik nogal een zeikerd ben, maar ik merk dat ook andere mensen zich er aan ergeren. Dus daarom hieronder, voor degenen die het nog niet doorhebben, een aantal richtlijnen om je sociaal te gedragen op je sociale netwerk:

• Doe niet mee aan acties als “like dit, deel het met al je vrienden, en maak kans om te winnen!”. Je vrienden zitten niet te wachten op het product dat jij wil hebben. Het is gewoon ordinaire spam. En je verspeidt het nog vrijwillig ook.

• Natuurlijk ben je laaiend enthousiast over de koter die je zojuist op de wereld hebt geworpen. Natuurlijk vind je alles wat hij of zij doet, waardig genoeg om wereldkundig te maken. Maar weet je – niet al je vrienden zitten te wachten op 5 (voor ons volledig identieke) babyfoto’s per dag. Dus wil je de wereld op de hoogte houden van de eerste scheet van je kleine, maak dan alsjeblieft een apart Facebook account aan voor je kind. Degenen die hem willen volgen, kunnen dat dan doen. En de rest wil alleen maar weten hoe het met jou gaat. (ook een optie: deel je babyberichten alleen met een bepaalde groep, die er actief om gevraagd heeft aan deze groep toegevoegd te worden)

• Heb je een eigen bedrijf? Natuurlijk wil je dat promoten. Maar wist je dat Facebook het niet toestaat om een persoonlijke profielpagina te gebruiken voor een bedrijf? Daar zijn bedrijfspagina’s voor bedoeld. Maak dus een apart account aan voor je bedrijf (of vereniging/stichting). En kopieer je bedrijfsberichten niet letterlijk naar je persoonlijke profiel. Want nogmaals, we willen jou volgen, niet je bedrijf. Als we je bedrijf willen volgen, volgen we dat account wel (en als niemand je bedrijfsprofiel volgt, dan moet je blijkbaar nog een keer nadenken over wat je daarop slingert en/of het bestaansrecht van het ding). Als je op je persoonlijke pagina iets meldt over je bedrijf, vertel het dan in de persoonlijke vorm en ga niet acties en dergelijke lopen spammen.

• Post niet iedere maandagochtend dat maandagochtenden kut zijn. Op een gegeven moment weten we het wel.

• Post geen cryptische statusupdates, zodat ik moeten vragen wat er aan de hand is. Dat doe ik niet. In plaats daarvan negeer ik je bericht.

Eigenlijk komt al het bovenstaande op het volgende neer: vraag je af wat je volgers willen lezen!!

Natuurlijk heeft niet iedereen dezelfde hobbies en interesses als jij en zullen jouw berichten nooit voor iedereen interessant zijn. En dat hoeft ook niet. Maar verplaats je alsjeblieft in de mensen die jouw berichten iedere keer in hun nieuwsoverzicht zien verschijnen en bedenk je of jouw updates in ieder geval een groot deel van je volgers aan zouden kunnen spreken zonder de rest gruwelijk te ergeren.

Als iedereen dat zou doen, zouden sociale netwerken een veel prettigere plek zijn. En hoef jij je niet rot te voelen omdat je ge-unfriend of geblokkeerd wordt.

Onze schoonmaakster heeft, na veel gedoe, eindelijk een limietloos internetabonnement kunnen aanvragen. Maar dat modem moest wel worden geïnstalleerd.

Toen ze vanochtend langs kwam om te poetsen, vertelde ze gefrustreerd dat ze gisteren de hele dag voor niets thuis op de monteur had zitten wachten. Want hij was niet komen opdagen.

We zochten voor haar het nummer van de internetprovider op, zodat ze kon bellen.
Dat lukte niet, want ze kreeg een keuzemenu dat ze niet snapte. Dus werkte ik me door het menu heen en gaf de telefoon aan haar zodra ze in de wachtstand terecht kwam.
De meneer die ze aan de lijn kreeg, begreep ze echter ook niet. Dus kreeg ik de telefoon overhandigd.

“Dag mevrouw, mevrouw <schoonmaakster> heeft als het goed is een pakketje toegestuurd gekregen met alles wat ze nodig heeft. Ze moet het zelf installeren.”
“Dat kan ze niet. Ze dacht dat er een monteur zou komen.”
“Nee, dat was niet afgesproken. We kunnen een monteur sturen, maar dat kost dan €90,-. Maar het is echt niet ingewikkeld om het te installeren hoor, zelfs mijn moeder had het zó voor elkaar!”
“Uw moeder sprak vast wél vloeiend Nederlands….”
“Euh, ja,…”

En toen was haar beltegoed op, dus mochten we het verder zelf uitzoeken.

Ik bekeek de papieren eens. Aha. De leverdatum was gisteren. Wat zij had geïnterpreteerd als: ‘ze komen dan langs’. Maar het betekende alleen maar dat vanaf die dag het contract in zou gaan.

Ik legde haar uit dat ze gewoon het toegezonden pakje open moest maken en de handleiding moest volgen. Uiteraard volgde er een zeer wanhopige blik. En uiteraard kon ik niets anders dan beloven dat ik vanmiddag wel langs zou komen om het ding voor haar te installeren.

Want hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn?

Nou…

Eenmaal ter plaatse pakte ik keurig de handleiding erbij en volgde ik het stroomschema.
“Heeft u in het verleden al een goed werkend DSL abonnement gehad?” –> Nee –> “Heeft u momenteel één, of meerdere telefoonaansluitingen in huis?” –> …en daar ging het al mis.

Ik keek rond.
“Waar zit bij jou de telefoonaansluiting?”
“Ik heb niet.”
“Oh…”

Gelukkig had de meneer van de provider tijdens het gesprek laten vallen, dat ze konden zien dat er in de kelder van het huis een KPN-aansluitpunt zou moeten zitten. Dus gingen we ondergronds.

En jawel… helemaal in de hoek van de vochtige kelder vonden we een dikke zwarte kabel die door de muur kwam, en uitliep in een KPN TNT PTT (jawel!) kastje. Uit dat kastje kwam een klein kabeltje, dat zich verderop een andere muur in boorde. Te weten een afgesloten ruimte in, zodat we niet wisten waar de kabel uitkwam.
“Naar je bovenbuurman, die de eerste verdieping en de zolder van dit huis bewoont?” opperde ik.
“Ik weet niet. Ik denk niet.”

Ik vervloekte de providermeneer. En zijn moeder.

Er zat niets anders op dan de hele handleiding door te bladeren, totdat ik ergens een plaatje tegenkwam van een kastje dat leek op het ding dat hier aan de muur hing. Het hoorde bij een heel andere situatie, maar ik volgde toch maar de instructies.

“Knip de kabel die uit het kastje komt door en monteer het aansluitkastje”

Vooruit dan maar, op hoop van zegen.
Heel fijn, als je enige gereedschap bestaat uit een botte schaar. Argh, mijn koninkrijk voor een kabelafstriptang!
Met als gevolg dat ik het koperen kabeltje ook steeds doorknipte in plaats van alleen het plastic omhulsel, waardoor de kabel steeds korter werd en de mogelijkheid tot aansluiten steeds onhandiger.

Uiteindelijk was ik dan zo ver en zat alles in elkaar geprutst.
Kabeltje in het nieuwe kastje: *klik*
Andere uiteinde van het kabeltje in het modem: *klik*
Kabeltje van de adapter in het modem: *klik*
Stekker van de adapter in het stopcontact: …ehhh…stopcontact? We zitten in de kelder :-X

Gelukkig stond haar wasmachine ook in de kelder, dus er was één contactdoos. Aan de andere kant van de kelder, om de hoek.
Na twee verlengsnoeren aan elkaar te hebben gekoppeld, bereikten we net de locatie van het modem.

Stekker van de adapter in het stopcontact en… niks.

Niks?

Niks.

Oh wacht, dit modem heeft, in tegenstelling tot die van ons, een aan/uit-knop :-X
*klik*

Ah! Het stroom-lampje brandt! Het wireless-lampje brandt! En het DSL-lampje… doet niks.

Niks?

Niks.

Zucht. Dus zette ik alles weer uit en schroefde ik het nieuwe telefoonkastje weer open, om de afgebroken kabel opnieuw te strippen en vast te zetten. Ditmaal tapete ik het telefoonkastje tegen het KPN TNT PTT kastje, zodat de kabel niet het gewicht van het kastje hoefde te dragen.

Stekker erin. Modem aan en…. we have DSL!!!!

Het draadloze netwerk configureren op de laptop was vervolgens een fluitje van een cent. Want met computers werken, dát doe ik dan wel vaker… (hoewel ik ook nog even de goden op mijn blote knietjes bedankte dat de kelder niet dermate was geïsoleerd dat het wifi-signaal te zwak was om in de woonkamer nog op te kunnen vangen).

Go me. Weer een goede daad gedaan. Nu alleen nog hopen dat de bovenbuurman inderdaad geen gebruik maakt van zijn vaste telefoonlijn…

Altijd leuk, de eerstelijns helpdesk…

“Dit is de KPN helpdesk. Toets 1 voor… <herhaal 3x zo’n menu voordat je bij de goede afdeling bent>”

“Toets uw postcode”

*toetst postcode*

“Toets uw telefoonnummer”

*toetst telefoonnummer*

“Goede avond, met <helpdeskmedewerker>”

“Goede avond, met Lenny. Ik heb een probleem met mijn VPN-verbinding. Ik kan geen contact maken met mijn werkgever.”

“Okee. Dan gaan we een paar testjes doen. U had problemen met de… eh… CPN verbinding zei u?”

“Nee, de VEE-pee-en verbinding” (ziet geest al kruipen)

“Oh. Mag ik uw postcode even?”

“Natuurlijk. Maar… had ik die niet net al ingevoerd?”

“Die krijgen wij helaas niet door, mevrouw”

*geeft postcode*

*enige tijd gerommel op de achtergrond*

“Euhm, bent u er nog…?”

“Ja hoor mevrouw, ik ben even wat testjes aan het doen.”

“Goed. Ik heb al met onze systeembeheerder overlegd en hij kan geen probleem vinden. We hebben alle stappen die op de KPN website staan al doorlopen. De juiste poorten staan open, de juiste IP-range wordt gebruikt, etc. Hij heeft vanochtend met jullie gebeld en er werd geadviseerd dat ik zelf even belde met dit nummer. Waarschijnlijk moet er een upgrade van de routersoftware komen en zal dat het probleem verhelpen.”

“Prima mevrouw. Mag ik uw mobiele nummer?”

(grom…) *geeft mobiele nummer*

“Eens even kijken. Uw poort moet open staan, kunt u kijken of…”

“Ehm, zoals ik al zei, staat alles goed ingesteld. Precies zoals op uw website staat.”

“Okee. Heeft u al met uw systeembeheerder over het probleem gesproken?”

(….must…not….kill….people….who…follow…scripts….)

Gelukkig ging hij uiteindelijk overleggen met een collega en wordt mijn probleem naar de tweede lijn doorgezet. Want, drie keer raden, volgens zijn collega helpt het waarschijnlijk om de routersoftware te updaten.

*zucht*

(Maar laten we het positief bekijken: hij was vriendelijk en mijn probleem wordt uiteindelijk opgelost.
Ik blijf alleen niet begrijpen waarom die telefoonmenu’s standaard om je gegevens vragen en er vervolgens niets mee gedaan wordt. Dat is me al regelmatig overkomen.)

 

[edit] Schrap bovenstaande positieve insteek. Had zojuist een boze Mark aan de lijn die meldde dat de firmware update was mislukt en we nu dus helemaal geen internet meer hebben :-S

Het is heerlijk om een fatsoenlijke koelkast en diepvries te hebben. Dat realiseer je je pas als je een tijdje een slechte hebt (gehad).

In mijn studententijd had ik zo’n oude bak met mini-vriesvakje. Om de twee maanden zat daar zo veel ijsvorming omheen, dat de deur niet meer goed dicht ging en ik de boel weer moest ontdooien.
In ons vorige huis sloot de deur van de vriezer uit zichzelf niet helemaal goed, waardoor hij af en toe per ongeluk op een kier bleef staan en we dan de volgende ochtend ontdekten dat alle inhoud ontdooid was…

Maar onze huidige koel-vriescombinatie hebben we van de vorige bewoners overgenomen. We wonen nu bijna 3 jaar in het huis en eergisteren heb ik pas voor het eerst de vriezer moeten ontdooien!

Anyway, ik zocht dus het knopje om de vriezer uit te zetten. Blijkbaar is daar geen apart knopje voor, maar moet je het hele apparaat uit zetten. Dus draaide ik de temperatuurknop in de koelkast op ‘stop’.

En toen ontdekte ik hem ineens…. het mysterieuze knopje!

Het ding was me nog nooit eerder opgevallen. Maar nu vraag ik me ineens af: wat doet het??

Nee, het is niet de knop voor het lampje. Dat blijft gewoon aan gaan als je de deur open doet.
Nee, het is ook niet de knop voor de vriezer.
Want let wel: het knopje stond op stand 0 – uit dus.
En er gebeurt niets als ik hem op 1 zet.

When all else fails…. RTFM.
(lang leve de keurige vorige eigenaren, die alle handleidingen van de apparatuur in huis netjes in een klappertje bewaarden en aan ons hebben overgedragen)

Wat blijkt? Het knopje staat niet in de handleiding! Het is absent op de tekening en er wordt ook geen tekst aan vuil gemaakt!

Dumdumdum….

Zou het de aan-knop van een portaal naar de vierde dimensie zijn? Een geheim FBI-waarschuwingssysteem voor als iemand je koelkast plundert? Een prototype van bestellen-via-internet-zodra-je-koelkast-leeg-raakt?

Wat denken jullie dat het doet?