In het blad Intermediair staat altijd een vertaling van een Dilbert stripje. Nou hoeft dat vertalen van mij niet zo, maar het is nu eenmaal een Nederlands blad, dus op zich wel logisch dat ze het doen.

Maar van een blad gericht op hoger opgeleiden, zou je toch wel wat kwaliteit mogen verwachten. Ik kan me echter niet voorstellen dat de vertaler in kwestie een beëdigd vertaler is. Sterker nog, ook zijn Nederlands is niet om over naar huis te schrijven…

“Je kunt je niet door het leven rommelen”
“Heeft hij de boodschap gekregen?”

Seriously???
En dat plaatsen ze in een blad dat door heel Nederland wordt verspreid? Blijkbaar hebben ze wel heel heftig moeten bezuinigen – niet alleen op vertalers, maar ook op eindredacteuren…

Die tweede hoort natuurlijk vertaald te worden als “Heeft hij de boodschap begrepen?”. De eerste is zo krom vertaald dat ik niet eens meer kan raden wat de oorspronkelijke tekst was.

Kunnen jullie ‘m terugvertalen?

Op vaderdag moest er natuurlijk een tochtje richting Limburg ondernomen worden. Maar bij het wegrijden deed de auto raar. Hij maakte een ongewoon geluid (nog vreemder dan anders ja…) en hij trok heel erg naar rechts. Na enkele meters zette ik de auto aan de kant om te kijken. Jawel: een lekke band…

Mark wilde gelijk de ANWB bellen, maar ik stond erop om het eerst zelf te proberen. Dit was immers de ideale situatie om te oefenen met het vervangen van een band: geen grote haast, voor de deur en Mark’s hulp binnen handbereik. Een volgende keer sta ik wellicht in m’n eentje in de zeikende regen langs de snelweg…

Dus localiseerden we het gereedschap en reservewiel in de kofferbak en gingen we aan de slag.

Nou, dat bleek dus een fluitje van een cent! En veel sneller dan wachten op de ANWB.

Het enige lastige is dat je flink kracht moet zetten om de moeren los (en weer goed vast) te krijgen. En dat werkt niet als het wiel meedraait…
Mark kreeg de briljante ingeving om mij op de rem te laten trappen terwijl hij met de moersleutel aan de slag ging. Dat werkte, aangezien het een voorwiel was. Les voor de volgende keer: eerst de moeren losdraaien, dan pas de auto omhoog krikken, zodat het gewicht van de auto het wiel tegenhoudt.

Vervolgens kon ik weer op weg naar mijn pappie.

Mammie belde onderweg nog omdat ze zich zorgen maakte: ze wist te vertellen dat een reservewiel vaak slechts een ‘thuiskomertje’ is en dat je daar niet hard of lang mee mag rijden (als in: niet anderhalf uur heen en terug over de snelweg). Hm. Toch maar even checken.

Auto langs de kant en googlen via mijn telefoon (oh, wat hou ik van dat ding). Maar op geen enkele site stond hoe ik een thuiskomband kon herkennen.
Toch maar even de ANWB gebeld. De eerstelijnsmeneer vond het ‘een goede vraag’. De tweedelijnsmeneer wist me te vertellen dat die dingen duidelijk kleiner zijn dan een normale band en me dat dus op had moeten vallen. Nou had ik mijn bril niet bij me (echt, ik rijd prima zonder dat ding), maar het enige verschil dat ik kon zien, was dat er meer profiel op de reserveband zat dan op de anderen.

Mooi; ik kon mijn reis dus veilig vervolgen.
(De meest onveilige situatie van die dag was dat ik tijdens het rijden met mijn moeder had gebeld omdat ze ongerust was… go figure.)

En ik heb weer wat geleerd! Het geeft toch altijd een fijn gevoel als je weet hoe te handelen in moeilijke situaties. Girlpowerrrr!

Afgelopen week hield de middelbare school die achter ons ligt, een presentatie over hun nieuwbouwplannen.

We hadden er al iets over opgevangen, want we kregen een briefje in de bus van een buurtbewoner die opriep om gezamenlijk te onderzoeken of we wellicht een vergoeding wegens ‘planschade’ konden indienen. Euh… wie wat waar?

Blijkbaar was er in december al een bijeenkomst georganiseerd waarin de eerste versie van de plannen was gepresenteerd, maar wij en onze buren hebben daar nooit een uitnodiging voor ontvangen. Geen goed begin natuurlijk; dat creëert onrust.
Vandaar de oproep van de bezorgde buurtbewoner, die veel te vroeg een schadeclaim wegens vermindering van de waarde van zijn woning wilde indienen. Want dat kan pas naderhand, terwijl de school blijkbaar nog niet eens een vergunningaanvraag heeft ingediend… Tijd genoeg dus om eventueel bezwaar in te dienen.

Maar ik vond dat ik eerst maar eens moest gaan luisteren naar wat die plannen nou precies behelzen.

Tijdens de voorlichtingsavond werden de plannen toegelicht, blijkbaar in een iets concretere vorm dan tijdens de eerste bijeenkomst in december.
De presentatie van de schooldirectie was behoorlijk duidelijk, voor zover ze nu al concreet konden zijn (mental note: in mijn systeem krijgen dat ik structureel mijn bril in mijn tas stop, of niet meer achteraan ga zitten bij presentaties).
Maar de korte presentatie van ingenieursbureau DHV, veroorzaakte plaatsvervangende schaamte. Blijkbaar had de man niet helemaal door tegen wie hij het had: de omwonenden. Hij begon namelijk met de verplichte ‘over ons bedrijf’-sheet. Dude; wat interesseert het ons hoeveel medewerkers DHV heeft? En de manier waarop jullie een projectorganisatie vormen, is voor ons ook niet relevant! Met als dieptepunt, tijdens het toelichten van hun werkwijze, de uitspraak: “…en zo’n bijeenkomst als deze, zetten wij in om onrust bij omwonenden weg te halen”. Hallo, we zitten hier??

Maar goed. Het kwam er op neer dat ze blijkbaar een deel van het pand gaan afbreken en er vervolgens een groter (en vooral hoger) deel voor in de plaats gaan zetten.

Inderdaad, ons uitzicht gaat er straks op achteruit. Zien we nu nog vooral lucht en de kerk, straks zien we vooral een muur. Maar gelukkig staat die nog best een eindje weg, zodat ik niet verwacht dat we veel minder licht binnen zullen hebben of dat er leerlingen bij ons naar binnen gaan kijken.
Ze hadden voor ons berekend hoe veel meer / eerder schaduw de tuinen van onze huizen zouden krijgen en dat bleek inderdaad mee te vallen. En sowieso is dat niet zo erg voor ons, we zitten toch niet zo vaak in de tuin…

Waar ik wél tegenop zie, is de verbouwing zelf. Die gaat namelijk twee (!) jaar duren. Waarvan minstens 6 a 7 maanden ‘zware werkzaamheden’, dus met graafmachines enzo. “Maar,” zei de DHV-meneer: “die bouwlui houden al heel vroeg op met werken hoor, al rond een uur of vier.” Ja, dank je de koekoek – al gaan ze tot 7 uur ‘s avonds door, dat maakt me niet uit… het probleem is dat ze ook vroeg beginnen! En ik heb niet zo’n zin om maandenlang op mijn vrije dagen uit bed gedrild te worden.

Maar ja, wat doe je eraan? Werkzaamheden zijn nu eenmaal noodzakelijk als je wil verbouwen. Ik snap dat ze graag willen uitbreiden en ik wil niet zo’n buurtbewoner zijn die de plannen dwarsboomt, alleen uit principe.
Maar toch hè… hoewel ze pas over anderhalf jaar daadwerkelijk gaan slopen, zie ik er nu al tegenop.

Bestaat er zoiets als bezwaar indienen of schadevergoeding vragen vanwege tijdelijke verstoring van rust? Of kun je alleen optreden tegen het uiteindelijke resultaat van zo’n plan?

Mijn arme vouwfietsje is afgeschreven :’-(

Vrijdag bracht ik ‘m naar de fietsenmaker met het verzoek om het ding wat op te lappen – nieuwe buitenbanden, nieuwe handvaten, nieuw zadel en het vastzetten of vervangen van de rammelende spatborden. Maar toen ik hem ‘s middags weer kwam ophalen, hing er tot mijn grote frustratie een briefje aan:

“Niet gerepareerd. Overleg nodig met klant”

Maar het was inmiddels na vijven en de fietsenmakers waren al naar huis (ik werd geholpen door iemand van de bijbehorende fietsenstalling). En die wisten natuurlijk van toeten nog blazen. Of ik maandag kon bellen, zodat ze uitleg konden geven?
Grommerdegrom… voor niets het ding gebracht en gehaald.

Vandaag belde ik dus. Wat blijkt: ze vinden mijn fietsje zo versleten, dat ze adviseren om er niet meer in te investeren en een nieuwe te kopen. De velgen zijn blijkbaar dusdanig ‘doorgeremd’ (hun terminologie) dat ze kunnen knappen als ik er nieuwe buitenbanden op zet en die flink oppomp… plus er moet een nieuw tandwiel op, en nog veel meer.

*Snik*
Na 6 jaar trouwe dienst moet ik accepteren dat we binnenkort afscheid van elkaar moeten gaan nemen.

Maar hij heeft het goed gedaan, mijn fietsje. Want die 6 jaar lang betekenden wel 4 à 5 dagen per week gebruikt worden. En ik had ‘m destijds al tweedehands gekocht (weliswaar van iemand die ‘m alleen op vakanties gebruikte).

Stiekem hoop ik dat hij het toch nog een tijdje volhoudt, voordat hij definitief de geest geeft. Want (goede) vouwfietsen zijn niet bepaald goedkoop…

Felicitaties van Vodafone in mijn brievenbus! Omdat ik al meer dan 7 jaar klant bij hen ben, bieden ze mij, als ‘speciale en trouwe klant’, een extra persoonlijke korting!

Na al die jaren verdien ik maar liefst…. *tromgeroffel*….
Tien euro korting.
Als ik een nieuw toestel bij ze aanschaf.*

* Alleen geldig bij verlenging in een Vodafone winkel en in combinatie met een 2-jarig Bel+Sms+Web abonnement

Goh, wat een fijn cadeau voor mij als trouwe klant. Natuurlijk ga ik daar van profiteren!
Want nu krijg ik bijvoorbeeld die HTC One X voor maar €109,99 in plaats van €119,99!
Mits ik een 2-jarig abbo afsluit van €42,50 per maand natuurlijk. Da’s slechts… €15,- per maand duurder dan mijn huidige abbo. En bovendien zit er dan een limiet op mijn maandelijkse internetbundel in plaats van de fair use policy die ik momenteel heb.

Hoezee hoezee, wat is Vodafone toch blij met trouwe klanten! Wat krijgen die trouwe klanten toch fan-tas-tische aanbiedingen!

(Ik ga me bijna afvragen of ik de ‘aanbieding’ wellicht gewoon verkeerd begrijp. Dit is toch debiel?)

Vandaag Jaap en Marjolein geholpen met klussen in hun soon-to-be home.

Wat we mochten doen? Een gat graven in de achtertuin. Daar ligt namelijk kleigrond en aangezien die voor geen meter vocht doorlaat, moest er een regenafvoersysteem worden aangelegd dat voorkomt dat hun tuin bij iedere regenbui in een zwembad transformeert.

Het plan was om vier plastic buizen met gaten in te graven en die vol te storten met kiezel, zodat het water straks makkelijker weg kan lopen. Buizen van dik een meter hoog. Plus 30 cm ruimte erboven laten waarop een zandgrondlaag moest komen.

Slik.

Maar ja, je komt om te helpen, dus namen we de spade ter hand.

Het was niet echt een makkelijk karweitje. Het begin lukte wel, en was ook motiverend omdat ik al direct enkele authentiek Romeinse potscherven en dakpannen opgroef (okee, okee; de herkomst kan enigszins dubieus genoemd worden, aangezien ik in dezelfde laag ook een energy drink blikje en een glasscherf opgroef, maar hee, het houdt je op de been). Maar halverwege stuitten we op een soort steenkolenlaag waar nauwelijks doorheen te komen was.

Marjolein bood nog aan om af te wisselen, maar ja, weet je… na zo’n tijdje graven voelt het toch als JOUW kuil. En zowel Mark als ik zijn dan te trots om het op te geven.

Mark’s tactiek was, om een zeer brede kuil te graven met een soort trapjes erin, zodat hij steeds dieper de kuil in kon lopen en voldoende bewegingsruimte overhield om te scheppen.
Mijn tactiek was, om een soort trechtervormige kuil te graven, die onderin nog net breed genoeg was voor wiggling room voor je schep.
Remco, die zich later bij ons voegde, probeerde het met een grondboor: zo min mogelijk de breedte in, zo veel mogelijk direct de diepte. Aldus ontpopte zich enige mate van concurrentie.

Mark was als eerste klaar. Remco als tweede. Waardoor we hem helaas als winnaar moesten uitroepen, want hij had een uur achterstand. (Damn you, Remco!)

Na drie en een half uur graven was ik er behoorlijk klaar mee. Alles deed pijn en ik voelde me een echte fail whale. Want ook al ben ik dan een meisje van 58 kilo, ik moet bést net zo’n kuil kunnen graven als de mannen. Gelukkig was Mark zo lief om het allerlaatste loodje voor zijn rekening te nemen. En samen schepten we de kuil weer dicht. Toch nog succesvol onze taak afgerond.

Vanavond heb ik nog een folkbal… ben benieuwd of mijn arme spiertjes dat gaan trekken. Pijn!!