Dat was een relaxed dagje! Om 1 uur vanmiddag hadden we een teammiddag om over het jaarplan van onze afdeling te praten. De baas had broodjes kroket geregeld als lunch, een collega had een stapel stroopwafels meegebracht.
Om vier uur waren we klaar met overleggen. Precies op tijd voor de afscheidsborrel van een vertrekkende collega. Dus het laatste uur van de dag lekker een drankje gedaan in het Cultuurcafé op de campus, met bitterballen erbij.
En daarna door naar het centrum voor een bijbabbeldate met oud-collega Joost. Lekker gegeten op een terrasje aan de Waalkade met uiteraard ijs toe.
Het enige minpunt was dat de traditionele slechte selfie niet voldoende mislukt is. Volgende keer minder goed mikken.
Poeh poeh, ik ben wel weer toe aan weekend na zo’n zware dag.
Jolanda en Tim vierden vandaag hun verjaardag. En zoals iedere eerste zondag van de maand was er een folksessie in café de Zaaier. Beide zijn in Wageningen. Hmmm…
Dus ging ik ‘s middags lekker doedelen, viool spelen en zingen bij de sessie en ging ik (helaas, want het was weer gezellig) wat eerder weg om precies op tijd voor de barbecue bij Jolanda en Tim te arriveren.
Gelukkig had mijn koeltas goed werk geleverd en het meegebrachte vlees de hele middag koud gehouden. Het was dan ook ideaal barbecueweer!
Daadwerkelijk alle stukjes vlees en overige bbq-etenswaren zijn op gegaan, dus we hebben goed ons best gedaan… *Burp*
Nu lekker thuis op de bank uitbuiken en nagenieten van een relaxte en gezellige zondag!
Als die-hard Alice in Wonderland-fan, moest ik natuurlijk wel bij de première van Disney’s nieuwe film “Alice through the Looking Glass” zijn! Ik had vernomen dat hij op 27 mei uit zou komen, maar hij bleek al op 26 mei in de bios te draaien. Waarschijnlijk heeft het iets te maken met verschil in tijdzones. Maar prima, want zo kon ik lekker op tijd zijn met het schrijven van een review voor op mijn website, in plaats van achter te lopen ten opzichte van de US!
Ik ging samen met Judith en een vriendin van haar, naar de nieuwe bios in Arnhem waar ze IMAX hebben. Bloedirritant trouwens, dat je tegenwoordig er aan moet denken je eigen 3D-bril mee te nemen omdat je er anders €1,- voor betaalt. En dat er maar liefst 4 verschillende typen brillen zijn, zodat je waarschijnlijk nog steeds de verkeerde hebt meegenomen…
Nou moet ik zeggen dat ik de eerste film, “Alice in Wonderland” die geregisseerd werd door Tim Burton, niks vond. Ik had dus geen al te hoge verwachtingen van dit vervolg. Maar om niet met een negatieve insteek de bios in te gaan, besloot ik er gewoon op te rekenen dat dit precies hetzelfde soort film ging zijn als de vorige.
Desondanks was ik achteraf behoorlijk teleurgesteld. En nee, het komt echt niet doordat ik alles heb zitten vergelijken met het originele verhaal: ook Judith en Frauke waren teleurgesteld. Het verhaal slaat namelijk nergens op.
Het draait erom dat Alice door een spiegel loopt en weer in Underland terecht komt. Daar hoort ze dat de Hatter zwaar depressief is, omdat hij een item uit zijn jeugd heeft teruggevonden en nu denkt dat zijn overleden familie nog leeft. Dus heeft hij zich opgesloten in zijn eigen huis om daar weg te kwijnen (nee, ik snap die logica ook niet).
Alice gelooft er niks van, maar ze wil ook niet dat hij dood gaat van verdriet, en besluit terug te reizen in de tijd om te voorkomen dat zijn familie overlijdt tijdens die dramatische gebeurtenis.
Tijd blijkt echter niet alleen een concept, maar ook een persoon te zijn en die is het er uiteraard niet mee eens dat Alice door de tijd gaat reizen, en probeert het te voorkomen. En dan hebben we nog de Red Queen, die haar eigen persoonlijke agenda erop nahoudt en probeert Alice en de Hatter te dwarsbomen.
De plaatjes zijn wederom erg mooi, maar jeetje mina, wat gebeurt er ont-zet-tend veel in korte tijd! Je hebt nauwelijks tijd om adem te halen, want dan wordt alweer de volgende scène over je uitgestort. Niks spanningsboog, we racen gewoon door, want oh wee als een kijker zich misschien dreigt te gaan vervelen! Is dat de tendens in films tegenwoordig…?
Op het vernaggelen van één gedichtje na, hebben ze gelukkig niks dramatisch verdraaid uit de Alice in Wonderland-boeken. Sterker nog: ik kon zien dat iemand moeite had gedaan om de spiegel waar Alice door loopt, te laten lijken op die uit de oorspronkelijke illustratie! Maar daar hield het dan ook wel een beetje bij op.
Er zitten wat leuke tijd-grapjes in de film en de gebruikelijke comic relief side-kick (een Second die de hele tijd ‘Tick! Tick!’ roept) vond ik stiekem erg schattig, maar de superzoete moraal (‘familie is het allerbelangrijkste’) die in het verhaal zit – het blijft natuurlijk een Disney-film – had van mij niet gehoeven.
Oh, en het blijft toch grappig hoe slecht ik ben in gezichten herkennen, maar hoe goed ik juist wel stemmen herken. Toen de koning namelijk sprak, klikte er gelijk iets. Hee, waar ken ik die stem van…? Na thuis opzoeken bleek: verrek, dat is Thorin van The Hobbit!
Dus hoewel ik niet enthoudiast ben over de film, hoop ik uiteraard wel dat (net als bij het uitkomen van de vorige film) een hoop mensen er naar gaan kijken en daardoor (weer) geïnteresseerd raken in het oorspronkelijke boek. (En naar mijn website surfen en daar spulletjes kopen natuurlijk. )
Omdat ik afgelopen zondag te druk was met optreden, spraken we met de familie af om vandaag samen iets gezelligs te gaan doen voor moederdag.
Het werd een blotevoetenpad lopen, net over de grens in het Belgische Zutendaal.
Een blotevoetenpad lopen had ik vorig jaar ook al eens met de Heksengodinnen gedaan, dus ik wist wat ik kon verwachten. Helaas was het weer vandaag lang niet zo goed als toen – het was behoorlijk frisjes, maar het bleef gelukkig wel droog. Het was daardoor ook niet zo druk, wat wel weer fijn was.
En het pad bleek een stukje uitdagender te zijn! We klauterden over diverse rotsformaties waar je bij uitglijden best je nek kon breken, en in bepaalde poelen zakte je echt wel kniediep in het water of in de modder!
Tot grote hilariteit uiteraard, want denk maar niet dat onze familie op een normale manier zo’n parcours uitloopt… Quote van de dag: “Zwusje, je tong zit in mijn oog!” XD
Aan het eind van de dag hadden we gloeiende voetjes en gingen we lekker eten in een restaurantje in het dorp. Dat overduidelijk niet was gericht op grote hoeveelheden toeristen, getuige het verzoek om met onze groep van 7 man, niet meer dan 4 verschillende gerechten te bestellen. De bereiding van de salade was volgens de menukaart ‘afhankelijk van het humeur van de kok’. En het toetje was nogal euh… bijzonder vormgegeven…
Toch hebben we goed gegeten, en blij en gelukkig reden we daarna weer naar huis. Dankjulliewel voor weer zo’n superfijne familiedag!! <3
Het was hoog tijd voor wat quality time met Mark. Dus boekten we een paar dagen Porto. Waarom Porto? Omdat daar vanuit vliegveld Weeze (bij ons in de buurt) een goedkope rechtstreekse vlucht heen ging en we nog nooit in Portugal waren geweest.
Zaterdagmiddag vlogen we er heen en gisteravond laat kwamen we weer thuis. We hadden dus bijna drie volledige dagen om de stad te verkennen.
De conclusie: Porto is een aanrader! Het is een hele prettige en schone stad. Er is genoeg moois om te zien zodat je je niet hoeft te vervelen. De mensen spreken er behoorlijk goed Engels en er zijn geen opdringerige verkopers. Alleen als je niet goed ter been bent heb je een probleem, want de stad ligt op een berg en je bent dus continu supersteil aan het klimmen of afdalen. Deze stedenstrip was dan ook erg goed voor onze kuit- en kontspieren…
Het stadscentrum is erg oud en dat zie je aan de gebouwen. Het dateert van de middeleeuwen tot ergens 18e eeuw, met hier en daar een moderner gebouw ertussen. Dat zorgt voor heel sfeervolle, smalle straatjes. Niet alle huizen zijn meer bewoonbaar en ze zijn regelmatig niet meer dan een vervallen gevel. Maar je ziet dat er hard wordt gewerkt om de binnenkant weer op orde te krijgen.
Alles in het centrum is lopend te bereiken (met wat klimmen dus). En aangezien ons appartementje mídden in het centrum lag, was het helemaal ideaal. Dit was ons uitzicht; ik bedoel maar:
Palácio da Bolsa & Sao Francisco kerk. Foto genomen vanuit ons raam.
En wat hadden we een ontzettend geluk met het weer! Alleen bij aankomst en vertrek hadden we wat regen, maar daar tussenin was het dermate zonnig dat we regelmatig zonder jas konden lopen. (Mede doordat je het van traplopen best warm krijgt.)
Kenmerkend aan de Portugese huizen zijn de tegeltjes aan de buitenkant, vaak met mooie motieven en/of rijkelijk beschilderd.
Maar je ziet ook huisjes met alleen een paar tegeltjes met een religieuze schildering, bijvoorbeeld van een heilige, in het midden van de gevel.
Porto ligt aan de rivier de Douro, met een gezellige kade. Die is heel makkelijk te vinden, want je hoeft alleen maar bergaf te lopen. Via een brug kun je aan de overkant komen, waar ook nog een stadje ligt.
In dat stadje aan de overkant staan veel porthuizen. Uiteraard brachten we daar een bezoekje aan. We kregen een rondleiding door het museumpje, de wijnkelders en, waar het ons uiteraard om ging: we mochten van diverse soorten port proeven!
Wist je dat port wel zo’n 20% alcohol bevat? *hips*
Aangezien het een katholiek land is, zijn er veel kerken. Heel. veel. kerken. We hebben een selectie gemaakt en alleen de grootste/bijzonderste bezocht.
Kathedraal van Porto
Zoals de Clerigos toren, heeft waar je op kon klimmen en een mooi uitzicht had over de stad:
In het verleden werden de Portugezen niet op een kerkhof, maar in de kerk zelf begraven. De catacomben van de Sao Francisco kerk waren te bezoeken, maar het was toch wel een beetje luguber om daar over de houten planken te lopen waarvan je wist dat er allemaal menselijke resten onder lagen…
Een aanrader zijn de tuinen bij het Palácio de Cristal. Het gebouw (een Victoriaanse koepel met een soort theater erin) is vervallen en stelt niks meer voor, maar de romantische tuinen er omheen zijn echt prachtig! Wil ik ook in mijn achtertuin…
Het was dan ook een uitstekende plek om even te picknicken en bij te komen van al het geklim.
Een heel ander type klimmen bood de prachtige trap van een oude boekhandel. Die is zo populair om te bezichtigen dat je er zelfs entree voor moet betalen! (Maar je krijgt die terug als je er daadwerkelijk een boek koopt). Ik denk dat al mijn literatuurlievende vriendjes spontaan gaan kwijlen als ze deze boekhandel binnenlopen…
Alleen de trap kreeg ik goed op de foto, maar ook de muren zijn prachtig om te zien: helemaal betimmerd met mooie kasten en bovenin achter raampjes staan de écht oude boeken. Over de grond liepen rails, zodat het personeel vroeger het (momenteel met Harry Potter-boeken gevulde) houten karretje makkelijk heen en weer kon rijden om de rekken met boeken te vullen.
Mocht je uitgebreid willen shoppen: daar vond ik Porto minder voor geschikt. We hebben wel door de grote winkelstraten geslenterd, maar eigenlijk was er geen winkel met kleding of schoenen die ik interessant genoeg vond om binnen te lopen. Misschien moet je daarvoor toch in een ander deel van Porto zijn in plaats van in het oude centrum.
Meeting local wildlife
Het eten was wisselend. De eigenaren van ons appartementje hadden wat plekjes aangeraden, maar de ene was niet op zondag open en de andere was volgeboekt (dus gelijk maar een reservering voor de volgende dag gemaakt). We belanden daardoor bij een toeristische schuur waar het eten echt niet te vreten was. Het smaakte dermate nergens naar dat ik mijn bord niet eens leeg heb gegeten en we, zonder toetje, zo snel mogelijk weer naar buiten zijn gegaan.
De tweede avond konden we alsnog terecht bij het restaurant van onze keuze, waar Fado muziek te beluisteren was. En inderdaad, we kregen een sfeervol live concert!
Het eten was er ook goed. We kozen voor een diner waarbij bij ieder gerecht een passende wijn werd geserveerd. En als aperitief werd er ook een wijntje aangeboden. Arme ikke… het is een wonder dat ik de berg weer op ben gekomen naar ons appartement. :-X
En toen zat de stedentrip er al weer op. Hm, waar zullen we de volgende keer eens heen gaan…
Op tweede paasdag gingen we weer eens ouderwetsch gezellig naar mijn ouders toe. De kinderen van Zwusje waren er dit jaar niet bij. Oftewel: kans voor ons om zelf eieren te gaan zoeken!! \o/
Gelukkig is onze lieve pappa zo gek om dan inderdaad eieren voor ons te gaan verstoppen. (Wel met een kaartje, om te noteren waar ze ook alweer lagen, mochten we ze niet allemaal terugvinden…)
Na een kop thee en een stuk vla naar binnen te hebben gewerkt, stoven we met z’n allen naar buiten. Maar… in plaats van de tuin eens lekker leeg te roven, bleken Zwusje en Mark veel betere zoekers! Van de 13 eieren die er verstopt waren, vond ik er welgeteld… eentje. Volgens Zwusje was dat wraak omdat ik er vroeger altijd veel meer vond dan zij. Maar hee, da’s het privilege van oudere zus zijn toch?
De buit!
Na al dat harde zoeken waren we natuurlijk hongerig geworden. Ook ma was lief voor ons geweest en had kouw sjotel gemaakt! Nou ja, niet alleen kouw sjotel, maar een compleet gevulde tafel met allerlei lekkers en ook nog eens soep vooraf. Omnomnomnom!!
Oh, wilde iemand anders ook nog…?
Tonnetje rond gevreten rolden we weer van tafel. Het eten was nog lang niet op, dus dat stopten we in bakjes om mee naar huis te nemen, waardoor pa en ma niks meer over hadden want pa en ma mogen natuurlijk niet denken dat we het niet waarderen! En toen kregen we ook nog eens allerlei overheerlijke paaschocolaatjes mee. Wat zijn wij verwend!!
Maar het mooiste van de dag was natuurlijk om weer even met de familie samen te zijn. Hou van jullie!! <3
Schoonpappie en -mammie vierden gisteren hun huwelijksjubileum. En daarom hadden ze ons uitgenodigd om ongelimiteerd te komen schranzen voor een etentje bij restaurant Darthuizen. Wat een aanrader zeg!!
Inmiddels heeft het restaurant Aziatische eigenaren, dus je kunt er een soort Chinese versie van all-you-can-eat-sushi krijgen. We werden dan ook met z’n allen om een ronde tafel met grote draaischijf in het midden geplaatst. Zo’n tafel is typisch Chinees – ik kende het nog van mijn studiereis naar Beijing. Super handig ook, want alle hapjes (die je met zo’n briefje bestelt in rondes van maximaal 3 hapjes per persoon per keer) worden in het midden van de tafel gedeponeerd en je draait gewoon aan de schijf totdat jouw hapje voor je neus staat. (Even uitkijken met de soep.)
En lekker!! Er waren heel veel gevarieerde dingen te krijgen en er stonden meer lekkere hapjes op de kaart dan ik op kon krijgen. Ik heb dan ook echt veel te veel gegeten. *burp*
Zelfs mijn kleine nichtje zat te bunkeren alsof ze een volwassen kerel was. XD
Zo’n samenkomst van mijn schoonfamilie ontaardt structureel in een vrolijke chaos. Mijn familie zou waarschijnlijk eerst een Centraal Overleg hebben gehouden om te besluiten over de notatiewijze van de gewenste hapjes. Maar hier werden er meerdere suggesties door elkaar geroepen, die allemaal genegeerd werden, waarna iedereen maar gewoon meerdere bestelbriefjes tegelijk gebruikte, die willekeurig langs iedereen rouleerden. De prioriteit was: zo snel mogelijk bestellen om maar niet zonder eten te komen zitten. Oftewel: begin vooral al met bestellen van de nieuwe ronde, voordat je de hapjes van de huidige ronde op hebt.
Omdat ik toch echt eerst alles wilde oppeuzelen voordat ik wilde beslissen wat ik nog meer op kon, bleek de bestelling voor ronde 3 zelfs al ingeleverd te zijn voordat ik mijn hapjes erop had kunnen noteren… Ach ja, ik zat zo vol dat een ronde overslaan eigenlijk niet eens zo erg was.
Tonnetje rond verlieten we 2,5 uur later weer het restaurant. Dankjewel schoonpappie en schoonmammie; het was weer gezellig!
Gisteren had ik afgesproken om bij Zwusje langs te gaan en te blijven eten. De vorige keer was immers al weer veel te lang geleden. Het kwam sowieso goed uit, want ons huis zou die dag vol zitten met mensen van Mark’s LARP-groepje, dus me uit de voeten maken was geen gek idee.
En ja, als ik dan toch in Zuid-Limburg was, kon ik net zo goed vooraf ook even bij mijn ouders binnen wippen. Daar kreeg ik lekkere zelfgebakken appeltaart, nog warm uit de oven. Omnom!
Toen bleek dat mijn Zwusje voor veel te veel mensen had gekookt, aangezien haar beide kids onverwachts niet thuis waren. Daar was een eenvoudige oplossing voor: pa en ma uitnodigen om mee te eten!
En zo kwam het dat we gisteren een spontane familie-reünie hadden en met z’n allen bij Zwusje aan tafel haar heerlijke gado-gado zaten te verorberen. Omnomnom, twee borden vol! En maar liefst een kwart van de bak 3-soorten-chocolade-ijs naar binnen gewerkt. *burp*
Uiteraard kwamen alle familietradities weer naar boven, zoals ruzie maken om de afwas, door met veel kabaal zwangere zwus te verslepen om bij het afwasmiddel te kunnen komen (wat direct werd opgenomen door schoonbroer, en naar zijn familie werd geappt onder het motto ‘en ik dacht dat júllie luidruchtig waren’…).
Hopen mensen in mijn vriendenkring zijn helemaal lyrisch over de nieuwe film ‘Deadpool’. Ik had er zelf mijn twijfels over. Op zich niks mis met een domme actiefilm met veel explosies, maar ik betwijfelde of het wel mijn type humor was.
Maar ik wilde graag weer eens wat leuks met Mark gaan doen en hij was wel enthousiast over de film, dus gingen we er gisteravond samen heen.
Conclusie: ik had het goed ingeschat.
Het is niet dat ik de film niet te pruimen vond hoor. En ik snap ook wel wat andere mensen er leuk aan vinden. Op zich heeft het potentieel, een film waarin de hoofdpersoon cynische opmerkingen direct richting de kijker achter de cameralens maakt. Maar ik vind dit soort humor gewoon té flauw.
Er waren een paar momentjes dat ik hardop moest lachen (voor degenen die ‘m al gezien hebben: wieldop-frisbee, Hello Kitty-rugzak, en Wham!). Maar verder heb ik hem gewoon mildly entertained aangezien.
Het was weer eens tijd voor een etentje met oud-collega’s. Een tijdje terug had René zich al bij Joost en mij gevoegd en ditmaal besloten we om ook Dirk uit te nodigen. Die was namelijk net gewisseld van baan. (En werkt nu bij Tribal, een van mijn andere oud-werkgevers! Kon ik ook nog eens horen hoe het daar nu gaat. (Nee, niet veel veranderd…))
Met Joost was ik al eerder sushi gaan eten en René had voor gisteravond toevallig ook bij een sushi-tent gereserveerd. Nou prima, dan zijn we ditmaal de sushiclub.
Het geklaag over het werk viel alleszins mee. Uiteraard is er wel wat gal gespuid, maar het bleef beschaafd, zullen we maar zeggen. Heel verfrissend werd er ook een boekje open gedaan door de twee kersverse pappa’s, over het vaderschap van baby’s die enkel poepen, plassen en (niet) slapen. Ja, ik blijf bij mijn keuze voor kinderloosheid…
De sushi smaakte goed, maar ik merk een structureel probleem bij sushi-tenten, namelijk dat aan het eind van de avond de zorgvuldigheid wat achteruit gaat en je niet meer alles krijgt wat je bestelt. Na enig aandringen werd eindelijk mijn Californiarol geleverd, maar de champignon had ik na twee rondes wachten maar afgeschreven. Lo and behold – op het moment dat we de rekening wilden vragen…:
Jawel, de verloren gewaande champignon!
Volgens het bevestigingsmailtje na de reservering zouden we 10% korting op de rekening krijgen als we daadwerkelijk kwamen opdagen. Die regeling had de serveerster blijkbaar niet duidelijk in haar hoofd zitten, want toen we de rekening kregen en vroegen waarom de korting niet was toegepast, kwam er een duidelijk verontwaardigde “Kolting…? Geen kolting!”. Gelukkig wisten we snel duidelijk te maken dat we niet zaten af te dingen, maar dat we écht een korting waren beloofd, en kwam ze met een vervangende rekening.
Buiten maakten we uiteraard nog even de inmiddels traditionele slechte selfie. Dirk was van tevoren gewaarschuwd, maar weigerde desondanks ongecensureerd met zijn foto op Facebook te verschijnen…tsk.
Aangezien Joost ook in Nijmegen woont, zouden we samen terugtreinen vanuit Utrecht. Hij moest zijn fiets nog stallen en ik nog even een samenreiskorting op mijn OV-chipkaart zetten, dus we spraken af om elkaar in de stationshal weer te ontmoeten. Dat ging niet helemaal goed, maar gelukkig besloten we beiden maar vast in de trein te springen en daar verder te zien.
Dus ik plof hijgend neer op de eerste vrije stoel die ik zie en bel Joost. Naast me stijgt een enorm gegrinnik op. En vervolgens komt Joost de coupé binnengelopen. Wat blijkt: hij zat in het stoelengroepje rechts van me, wat ik volledig had gemist. Hij was zodra zijn telefoon ging, opgestaan en de coupé uitgelopen, omdat het een stiltecoupé was (oeps). Zonder mij te zien zitten. De mensen die om ons heen zaten hadden wel door dat onze telefoonoproepen en gesprekken wel heel synchroon verliepen en zaten zich een breuk te lachen… Dat wordt vast weer een nieuwe strip.
Nou ja, eind goed, al goed. Het was weer gezellig!
Nou moet ik zeggen dat ik 
Volgens Zwusje was dat wraak omdat ik er vroeger altijd veel meer vond dan zij. Maar hee, da’s het privilege van oudere zus zijn toch? 
Hopen mensen in mijn vriendenkring zijn helemaal lyrisch over de nieuwe film ‘Deadpool’. Ik had er zelf mijn twijfels over. Op zich niks mis met een domme actiefilm met veel explosies, maar ik betwijfelde of het wel mijn type humor was.
