Of we zaterdag kwamen barbecuen, vroegen mijn schoonouders? Nou, leuk! Alleen stond de verjaardag van Mike ook al in de agenda. Ach, met een beetje proppen valt dat best te combineren. Want we waren alweer veel te lang niet langs geweest.

Bijna de hele familie was compleet, dus dat was erg gezellig (en lekker)!

Na de barbecue gingen we even wandelen door het dorp. Nou ja, nichtje Iris fietste en ik wandelde, en de anderen keken naar hun telefoon om Pokémon te vangen…

Toevallig was er kermis op het plein. En wat doe je dan als tante, om de kids (en je echtgenoot) even los te rukken van hun mobieltje? Precies: ze trakteren op een rondje in een attractie!

Eigenlijk wilde ik for old times sake in ‘de rups’. Wellicht kennen jullie het nog: karretjes die allemaal achter elkaar hangen en over een hobbelige rails een rondje rijden. Op een gegeven moment gaat de sirene en dan gaat een kap over je hoofd dicht en rijd je in het donker.

De aanvullende uitdaging was om ‘de kwast’ te pakken. Die liet het personeel aan een touwtje van het plafond bungelen en als je er in slaagde om de kwast er vanaf te trekken tijdens het rijden, mocht je een gratis rondje. Dat leverde me nog een jeugdtrauma op, want uiteraard trokken alle grote jongens die kwast altijd net voor m’n neus weg, of kwam ik er met mijn korte armpjes domweg niet bij…

Maar hoe cool zou het zijn als tante Lenny voor haar nichtjes die kwaste effe pakte??

Mjah, dat was leuk bedacht, maar blijkbaar zijn rupsen hopeloos ouderwets en helemaal niet cool meer. En het gratis extra rondje kreeg ik al bij de kassa cadeau (5 ritten voor de prijs van 4). Het gevaarte waar we in belandden bleek dan ook een rups on steroids. De karretjes hingen los en konden bungelen. En bij hoge snelheid hingen we volledig op onze kant! Oei… dat vond zelfs tante Lenny wel een beetje eng! Maar Iris bleek een zeer stoere meid. Toen de omroeper door de microfoon loeide of we nóg een rrrrondje en nóg harderrrr wilden, glunderden de oogjes en gingen de armpjes omhoog! Okee dan…

Enigszins shaky van deze belevenis strompelde ik weer uit de attractie en wankdelde ik met de rest weer verder.

We kwamen bij een veldje met speeltoestellen. Hee… een schommel!! Kijk, dat ken ik nog en daar kan ik nog steeds wat mee! Dus deed ik met nichtje Elise wedstrijdje wie het hoogste durfde (zij won).

Om de wandeling compleet te maken, beklommen we ook nog de lokale molen, die open bleek. (Op het bordje bij de ingang: “Openingstijden: wanneer het bordje ‘open’ op de deur hangt”  ) Wederom probeerde ik goede tante te zijn en direct achter Iris de supersteile en smalle houten trappetjes naar de top te beklimmen, een hand klaar voor het geval ze zou vallen.

Ze was sneller boven dan ik.

Toen was het weer tijd om naar huis te gaan. Ik had graag nog even een kopje thee bij schoonma en schoonpa gedaan, maar ik moest nog helemaal naar Duitsland rijden voor de verjaardag van Mike. Daar arriveerde ik om iets voor tien. Het was uiteraard al stikdonker, maar de vuurkorf was aangestoken en met een vestje en legging, was het nog behaaglijk warm in de tuin.

En zo sloot ik een gezellige, sociale dag af.

Het zijn nogal multitask-dagen op het moment.

Gisteren was ik jarig. Maar deze maand had ik zo goed als geen mogelijkheid om mijn verjaardag te vieren. Alleen vanmiddag en vanavond kon ik wat tijd vrij maken.

Eigenlijk moest ik opbouwen voor het Gebroeders van Limburgfestival, maar ik kon regelen dat ik dat vanochtend vroeg kon doen (heel fijn, omdat het toen ook nog niet zo warm was!). Zometeen kan er dan bezoek komen, en dan ga ik morgenochtend alsnog terug naar ons kampement. Niet heel gezellig voor de groep, maar ik ben er dan toch nog één avond en nacht. Wat dat betreft heel fijn dat het evenement in Nijmegen is, 10 minuten fietsen vanaf mijn huis. Volgend weekend staan we in Ter Apel (Groningen), dus dan reis je niet ‘even’ op en neer om vast op te bouwen…

Naast re-enacten met ‘t Vaerdich Volk, heb ik zowel zaterdag als zondag ook een optreden met Tweedledum & Tweedledee op het festival. Dat wordt dus tussentijds even het kamp uit en muziek maken in de kapel, en meelopen met de optocht. Enigszins een gedoe met eetmomenten en corveetaken er op afstemmen, maar het komt vast goed.

En vanavond wordt ook nog eens mijn zusje ingeleid. De inschatting is dat mijn petekindje zondag of maandag wordt geboren. Het is nog even afwachten of het inleiden uberhaupt lukt, en dan natuurlijk ook hoe snel ze puf hebben om bezoek te ontvangen, maar ik houd er rekening mee dat ik zondag na het afbreken, mogelijk gelijk de auto in kan stappen om naar Zuid-Limburg te rijden…

Pfff. Maar nu ga ik proberen even te ontspannen. Bijna alles staat al klaar voor het bezoek en de barbecue (misschien een beetje warm om ook nog eens vuur te gaan maken, maar hee, het is in ieder geval droog!). Ik hoop dat ik genoeg eten heb. Van ongeveer een derde van de mensen heb ik namelijk niet gehoord of ze komen. Dus hoewel ik al inkopen had gedaan, heb ik vanochtend toch weer de traditionele paniek-want-ik-heb-veel-te-weinig-in-huis-boodschappentocht gemaakt. (Waarschijnlijk heb ik aan het eind van de dag veel over… ook traditioneel).

Druk gaat het helaas niet worden. Dat is het nadeel van op vrijdag je verjaardag vieren. Veel mensen moeten gewoon werken en hebben dan geen zin om nog van ver te moeten komen rijden. En in augustus zijn ook altijd veel mensen op vakantie. Maar ja, ik had weinig keuze.

Ach ja, zo blijft de barbecue ook wat beter behapbaar (pun intended).

Ik denk dat het volgend jaar overigens net zo zal gaan. Ik heb al drie evenementen gepland voor augustus 2017. Argh.

Ik ben niet zo’n heel spontaan persoon. Ten minste, niet naar de buitenwereld toe. Van binnen wel. Een beetje zoals een Vulcan – zelfbeheersing uit zelfbescherming.

Gisteren besloot ik wel even spontaan te doen. Ik stelde Mark voor om niet zelf te koken, maar om naar festival De Kaaij te gaan. Dat was nog maar twee weken en het was nu lekker weer en vanavond hadden we toch geen afspraken.

Aldus geschiedde.

Bij een foodtruck scoorden we lekkere hapjes. En daarna bij een andere foodtruck nóg meer lekkere hapjes. En een paar rosétjes, die we in de zon op het terrasje opdronken.

Met mijn al licht aangeschoten hoofd, spotte ik daarna een wagentje met het bord ‘karaoke’. En toen ging het mis.

Ze schonken binnen alleen maar bier en wijn, maar ja, als je daar staat mee te blèren op alles wat langs komt, is het wel zo netjes om een drankje te kopen, toch? Zeker als de eerste gratis werd gegeven vanwege het enthousiaste meezingen. En toen werd er ook nog eens een rondje gegeven. Want combineer een krappe wagen met alcohol en een microfoon en je maakt in no-time vrienden. Wiehiee, wat was het gezellig!

Op een gegeven moment viel de muziek uit (blijkbaar mochten ze maar tot een bepaalde tijd doorgaan, wellicht vanwege andere muziek op het festival) en wankelde ik blootvoets (waar waren mijn schoenen eigenlijk?) de wagen weer uit. Het bleek pas kwart over 9 te zijn. Argh.

Eigenlijk moest ik nog doedelzak oefenen voor de optredens komend weekend, maar daar is logischerwijs niet veel meer van gekomen.

Als ik nog een keer spontaan probeer te doen, hou me dan tegen, okee?

Afgelopen vrijdag waren Mark en ik precies 5 jaar getrouwd. Kenmerkend aan onze relatie is, dat we allebei niet thuis waren – Mark was naar een ski-hal en ik zat op Castlefest.

Uiteraard wilden we wel even aandacht aan elkaar besteden, maar van ons hoeft dat niet op exact de juiste datum. Daarom planden we voor afgelopen woensdag en donderdag een uitje naar Brugge, om gezellig even samen er op uit te gaan.

Brugge is echt een supermooie stad! Er staan nog heel veel oude gebouwen, uit de middeleeuwen en Renaissance. In de oorlog is maar weinig platgebombardeerd, dus het hele centrum is erg sfeervol.

Ik had bewust een hotelletje gekozen dat er niet alleen van de buitenkant, maar ook van de binnenkant nog redelijk authentiek uitzag. Zo’n moderne kamer vind ik afbreuk doen aan de ervaring!

We hoopten stiekem nog dat het er zou spoken, maar het klapperende geluid dat we ‘s nachts af en toe hoorden, bleek helaas van een niet goed gesloten raam te zijn.

Het weer zat niet heel erg mee, maar de eerste dag hebben we gelukkig grotendeels droog kunnen doorbrengen. We bekeken onder andere het Belfort en beklommen uiteraard alle trappen naar boven voor een mooi uitzicht.

We waren ook erg blij dat we de boottocht over de grachtjes de eerste dag hebben gedaan, want de tweede dag hebben we bijna alleen maar onder de paraplu gelopen.

De dag werd uiteraard afgesloten met een lekker Vlaams stoofpotje en Belgisch biertje.

De regen op de tweede dag was niet zo erg, want we hebben twee musea bezocht: het chocolademuseum (waar weinig aan was) en familiebrouwerij de Halve Maan, waar nog steeds de Brugse Zot en Straffe Hendrik wordt gebrouwen.

Na de rondleiding moest er uiteraard weer bier geproefd worden.

Ik ben niet zo van de souvenirtjes, maar de winkeltjes daar zaten niet alleen tjokvol met bier en chocolade, maar ook met kant. Waaronder kanten waaiers. Ideaal voor Orenda, dat komend weekend is! Dus toch nog even snel een accessoire voor bij m’n kostuum gescoord.

Toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. Het was fijne quality time! <3

Een tijdje geleden zag ik op Facebook wat enthousiaste verhalen en bijbehorende foto’s langskomen: Zwusjes vriendinnetjes hadden voor haar een babyshower georganiseerd! Superleuk natuurlijk. Maar oh… ik was dus niet uitgenodigd…? *stiekeme snik*

Gelukkig is Zwusjes schoonfamilie niet het type dat zich zomaar een gelegenheid om te eten voor een feestje door de neus laat boren! Dus een paar dagen later was ik al toegevoegd aan een groepsapp, zodat we gewoon lekker een twééde babyshower konden organiseren!

Enthousiast werd er nagedacht over high teas en hapjes. Totdat Zwusje zwangerschapssuiker bleek te hebben en bijna niks meer mocht eten. Dus konden wij het natuurlijk niet maken om allemaal lekkers op tafel te zetten dat zij niet mocht eten…
Toen werd het een beetje stil op de app.

Ik stelde voor dat we natuurlijk ook leuke activiteiten konden doen in plaats van alleen eten?

Het bleef stil.

Ach ja. Dus bedachten ma en ik enkele bezigheden, zoals naam/geboortedatum/gewicht van de kleine voorspellen en kwartetten.

Enkele dagen voor de babyshower leefde de app weer op. “Maar wat moet ik nou voor éten meenemen??” XD
Met als resultaat dat er lekker toch gewoon pastasalades en worstenbroodjes werden geregeld. Want kom nou, straks krijgen we nog honger!

Gelukkig mag Zwusje inmiddels wat meer eten dan in het begin, zodat ze niet lijdzaam heeft moeten toezien hoe wij alles naar binnen stouwden. En bovendien heeft iedereen zijn best gedaan om er toch zo min mogelijk suiker en koolhydraten in te verwerken. Met als resultaat een vrolijk gekleurde tafel vol vitamientjes!

De babyshower was voor Zwusje gelukkig een complete verrassing gebleven. Ik had haar naar mijn ouders gelokt, door te zeggen dat ik er die dag zou zijn en het leuk zou vinden als ze ook kon komen. Omdat het ongebruikelijk snel na ons vorige uitje was, had ik er bij gezegd dat ik gauw weer wat wilde inplannen, omdat ik in augustus al zó vol zat dat ik niet eens meer wist of ik nog wel een dag kon vinden om mijn verjaardag te vieren!
Ik bedoelde dat een familieafspraak er in die maand sowieso niet meer in zou zitten. Zwusje bleek het echter geïnterpreteerd te hebben als: Lenny viert die dag haar verjaardag in plaats van in augustus. Met als gevolg dat zij die dag ook met cadeautjes voor míj aan kwam zetten! Oeps…

Hoe dan ook was het een grote schok verrassing toen ze niet alleen mijn ouders en mij in de ouderlijke achtertuin aantrof, maar de complete (schoon)familie en aanverwanten. Surprise!!

Uiteraard is ze flink verwend met allerlei cadeautjes. Die ze in fases mocht uitpakken, na het spelen van de spelletjes en tussen de maaltijden door.

Ma had zelf slofjes en een babydekentje gemaakt met Omnom erop, leuk hè?

Naast kwartetten met mijn gepersonaliseerde kwartetspel (waarover later meer) had ma ook wat luiers voorzien van geurende goedjes, voor het ‘luiersnuiven’. Oftewel aan de hand van de geur, raden wat er in de luiers was gedaan. Hilarisch, om iedereen één voor één zijn neus in die Pampers te zien steken!

Pas echt fanatiek werd iedereen toen het Pim Pam Pet-spel erbij werd gehaald en we met twee teams tegen elkaar, zo snel mogelijk woorden in een babythema moesten bedenken. Arme ma neemt volgens mij nooit meer de scheidsrechterrol op zich… “Wij waren eerst!” “Nee, wij!!” “Dat woord is Engels en telt niet!” “‘Keesoom’ is echt wel een bestaand woord!” “Nietes, kijk maar op Google!!”
We hebben een tweede ronde maar laten zitten, om een permanente familievete te voorkomen en de buren wat rust te gunnen… 

Al met al was het dus een supergeslaagde middag! En Zwusjes babyuitzet is nu zo goed als compleet, dus laat dat kindje maar komen.

Wat een heerlijk relaxed dagje was dit! Het was alweer tijden geleden dat ik met Kitty had afgesproken en vandaag was een ideaal moment om bij te kletsen, omdat in Nijmegen net de zomerfeesten zijn begonnen.

Ik ben niet van de mensenmassa’s en al helemaal niet als je klem staat tussen de bierzuipende brallers, terwijl de muziek zo hard uit de boxen schalt dat je geen fatsoenlijk gesprek meer met elkaar kunt voeren. Maar gelukkig zijn er ook een hoop relaxte plekjes. Zoals de Kaaij en dit jaar ook ‘het eiland’. Oftewel het stukje land dat recentelijk is gecreëerd in de Waal door de boel erachter weg te graven, zodat de rivier meer ruimte heeft.

Ik was er nog niet eerder gaan kijken, dus ik greep nu mijn kans. En voor het pittoreske gevoel namen we het pontje in plaats van de brug!

Het eilandje bleek inderdaad een superrelaxed festivalterreintje te zijn. Met een grote berg zand voor kinderen om in te ravotten en terrasjes, podia en een zweefmolen voor de volwassenen (oh nee, die laatste bleek toch ook voor de kinderen bedoeld te zijn. ). Mét mooi uitzicht op Nijmegen als extra bonus!

Na lekker op blote voeten rondgestruind te hebben en van kopjes groene thee te hebben genoten, waaiden we weer lekker uit op het pontje terug naar de Waalkade, waar we Mark ontmoetten en ons op het terras van een restaurantje neerplantten om wat te eten. Lekkere Vlaamse frietjes, rosétje erbij… het lijkt wel vakantie! En dat gewoon op een kwartiertje fietsen van huis. Ik hou van Nijmegen!

Quality time met mijn liefste!

Gisteravond eerst gaan uit eten bij Don Pablo. Lang leve de restaurantactie van de Albert Heijn, en lang leve de maaltijdbox en de rest van je boodschappen online bestellen – zo krijg je drie keer zo veel zegeltjes, waardoor ik in één klap een spaarkaart vol had. Waarschijnlijk kunnen we dus de komende weken iedere week een keer voor de helft van de prijs gaan uit eten.

Met een maximum van 3x dan, want er zijn in Nijmegen helaas maar 4 restaurants die meedoen aan de actie. Waaronder Waud, waarvan ik besloten heb er niet meer terug te komen.

Het eten in Don Pablo was aardig, maar vooral veel. Voornamelijk vlees, tortilla, kaas en aardappels. Ondanks dat ik mijn bord niet helemaal had leeggegeten, bleef ik met een behoorlijk opgeblazen gevoel zitten zonder het idee te hebben dat ik nou écht iets lekkers had gehad.

Het restaurant ligt overigens in de straat waar we vroeger gewoond hebben, maar we waren er nog nooit geweest. Dat klinkt misschien gek, maar in je eigen straat naar een restaurant gaan geeft toch niet helemaal het ‘uit’-gevoel waar je naar op zoek bent.

Daarna door naar ‘Finding Dory’. Ik had al gehoord dat ik niet op een tweede Finding Nemo moest rekenen, dus ik ging er met niet al te veel verwachtingen heen.

Het verhaal draait ditmaal niet om Nemo, maar om Dory, die zich realiseert dat ze haar familie kwijt is en naar ze op zoek gaat. Wat dat betreft is de titel dus enigszins misleidend, want Dory zelf is niet kwijt. Tijdens de zoektocht krijgt ze steeds meer herinneringen terug, maar omdat ze toch last blijft hebben van haar gebrek aan korte-termijngeheugen, heeft ze natuurlijk een hoop hulp nodig van anderen om haar doel te bereiken.

Hoewel het zeker geen slechte film was, ging ik inderdaad niet met een ‘yay, die was leuk!’-gevoel de bios uit. Meer met een ‘jammer, daar miste net iets aan’-gevoel. Ik vind het lastig om mijn vinger er op te leggen, maar ik denk dat het komt doordat de personages te weinig ziel hebben.

Alleen Dory is echt een uitgewerkt personage, maar die is niet sterk genoeg om de hele film te dragen. Ik denk ook dat ze beter tot haar recht komt als subpersonage, aangezien ze op een gegeven moment zelfs een beetje irritant wordt (ja, we weten nu wel dat je korte-termijngeheugen niet goed werkt!). De subpersonages sluiten allemaal aan op de zoete thematiek in het verhaal (ook al heb je fysieke beperkingen, je kunt toch wat in het leven bereiken als je je er maar overheen zet), want er is met ze allemaal wel iets mis, maar ik voelde me totaal niet bij hen en hun problemen betrokken. En het kwam ook niet over alsof Dory echt een band met ze kreeg.

Misschien komt het ook doordat er ‘onderweg’ niet zo uitgebreid stil wordt gestaan bij de verschillende personages. Dory is al snel weer afgeleid en zwemt verder, voordat er daadwerkelijk een op zich staande scène is ontstaan.

De humor is ook net wat minder. Het meest grappige vond ik nog de vervangers van de “Mine!”-roepende meeuwen: de “Off!”-roepende zeeleeuwen.

Mooi aan de film is, dat de animators duidelijk moeite hebben gedaan om de zeebewoners natuurlijk te laten uitzien. Ze hebben merkbaar goed gekeken naar hoe de beesten zich in het echt gedragen en bewegen, en zijn er in geslaagd dat te vertalen naar de animatie.

Het 3D-effect voegt ook wat toe. Verwacht geen ‘ik zwem uit de film naar jou in de zaal toe’-effecten, maar wel een zee met realistisch aanvoelende diepte.

Een aantal personages en scènes uit Finding Nemo komen een paar keer terug, maar ze hebben weinig meerwaarde en daardoor komt het vooral over als een poging van de makers om je de film leuk te laten vinden door het oproepen van nostalgie. Aan het eind van de aftiteling krijgen wat personages uit Finding Nemo nog een korte scène, wat wel leuk is, dus blijf vooral zitten als je ook gaat kijken.

Al met al: geen memorabele film. Finding Nemo heb ik thuis op DVD, maar bij deze vind ik 1x kijken genoeg.

Ik had zin om weer eens te gaan kajakken. En aangezien we op vaderdag wat gezelligs met de familie wilden gaan doen, stelde ik dit voor als activiteit. Ma was enthousiast en haalde pa over om ook enthousiast te zijn, dus de plannen werden gesmeed! En aangezien de Belgische Ardennen bij pa & ma in de buurt liggen en je daar veel mooier kunt kajakken dan op de Maas of elders in Nederland, reden we gisteren 2 uur en een kwartier zuidwaards.

Helaas bleek dat door de enorme regenval van de afgelopen weken, het water veel te hoog stond om te mogen kajakken. Ik wist uit ervaring wel dat water te láág kon staan om er overheen te kunnen peddelen, maar waarom zou het te hoog staan?

Maar goed, raften bleek wel te kunnen, dus propten we ons met z’n allen in zo’n mega rubberen boot. Manlief en schoonbroer werden gebombardeerd tot stuurlui, omdat zij de langste armen hadden (keuze van het verhuurbedrijf, niet de onze) en mochten achterop. Het verhuurbedrijf plantte ook nog twee nietsvermoedende andere toeristen bij ons erbij, die later wensten dat ze toch maar voor het sight seeing-treintje hadden gekozen.

De tocht begon en we dobberden kalm en ontspannen langs idyllische landschapjes:

Maar het schoot totaal niet op! Ondanks mijn verwoede instructies om naar links of rechts bij te sturen, bleven we maar rondjes draaien op het water. Dus ik wierp maar eens een blik achterom naar onze stuurlui en zag….

Ah.

De godganse route (9 kilometer) hebben de heren ons rondjes laten draaien, onder laaghangende takken laten doorvaren en bijna tegen de kanten laten botsen. ‘Slechts’ tweemaal liepen we muurvast op grote stenen in het water. En een lol dat ze hadden!

Mijn enige troost was, dat het meeste water dat we maakten, direct naar achterin de boot liep. Waardoor de heren tot boven hun enkels in het water stonden.

Niet dat we zelf helemaal droog zijn gebleven hoor – ook mijn schoenen en sokken kon ik achteraf uitwringen.

Eerst zijn we dus maar even gaan opdrogen op een terrasje, onder het genot van een welverdiend kopje thee en gebak, kaasplankje, ijs, of andere snaai. Ter compensatie van het feit dat we niet onderweg ergens hadden mogen aanmeren om onze geplande picknick te verorberen. *burp*

De middag was nog lang niet voorbij, dus werd de volgende activiteit gekozen. Zwus en schoonbroer hadden lucht gekregen van een cowboyfestival in de buurt, en hadden ons de week van tevoren al gespamd met de poster (hint hint!). Dus wij waren goed voorbereid en hadden preventief onze cowboyhoeden meegenomen. Die kwamen dus inderdaad goed van pas!

Nou was cowboyfestival een groot woord – het was een soort dorpsfeest in cowboythema, waarbij op de drankstandjes het bordje ‘Saloon’ was geplakt. Maar ze hadden dan wel weer veel leuke kinderactiviteiten, zoals koemelken, hoefijzer werpen en: rodeostier rijden! En hee: dat er alleen maar kinderen in de rij stonden, betekende toch niet dat je als volwassene niet mee zou mogen doen??

Uiteraard hield ik het niet lang vol, maar puh, ik deed het wel maar mooi met één hand!

Nadat zowel Mark, Jeroen als ik genadeloos tegen de opblaasmat waren geslingerd, togen we naar het terras van een Italiaans restaurant, waar we genietend van een pizza of pasta, goed zicht hadden op het hoofdpodium met, jawel, The Cockroach Killers! Want ik kan het niet ontkennen: ma heeft een voorliefde voor country & westernmuziek met de paplepel bij mij ingegoten. Dat was dus lekker meeblèren met nummers zoals ‘Ring of fire’, ‘Jolene’ en ‘Applejack’.

En zo eindigde weer een fantastische familiedag. Wel nog even dik 2 uur naar huis rijden. De volgende keer kiezen we een activiteit die iets dichter bij huis ligt.