Na wat geruzie met de Albert Heijn was het dan eindelijk zo ver: ons Heksengodinnenuitje! We verzamelden met z’n viertjes bij een banketbakkerij in Den Bosch, voor een workshop Bossche Bollen maken.

Alleen al de voorpret was erg leuk, want we verheugden ons uiteraard enorm op het tussendoor snoepen van de chocolade en slagroom. En naderhand zouden we ook nog een high-tea hebben. Omnomnom!! De dag kon hoe dan ook niet meer stuk. Vandaar het motto van vandaag: slagroom & samen. Meer heb je niet nodig voor een fantastische dag.

De workshop bleek wel enigszins voorgeprogrammeerd: de soesjes waren uit tijdsoogpunt al voor ons gebakken. En de benodigde hoeveelheden suikerwater en room stonden precies afgemeten voor ons klaar. We hoefden alleen nog de boel door elkaar te gooien en te roeren.

Pfff, wij vinden lekker toch wel wat ruimte voor creativiteit! Met de resterende chocolade decoreerden wij de topjes van onze chocobolletjes. En al doende bedachten we spontaan een logo voor ons Heksengodinnenclubje! Het seksesymbool voor een vrouw (zo’n rondje met een kruis eronder) en in dat rondje een pentagram. Oh ja, duh, die heeft vijf punten; als je ‘m met 6 tekent is het een Davidster, Lenny…

Nadat de soesjes een chocoladejasje hadden gekregen, moesten ze natuurlijk ook gevuld worden met de slagroom. Met een vetpercentage van maar liefst 40%… Maar we lieten ons ook vertellen dat de Bossche Bol een van de gebakjes met de minste calorieën is: bijna de helft van een appelgebakje. In dat geval… lusten wij er wel twee!

Kijk hoe trots we zijn op het resultaat!

(Jawel, de Fluffehs waren er uiteraard ook weer bij. Tot grote hilariteit van de dame van de Railcatering op de terugweg in de trein. )

In al onze wijsheid besloten we om beide gebakjes in te laten pakken voor thuis, want zoals gezegd hadden we hierna nog een high-tea. En na enkel het tussendoor snoepen van de ingrediënten tijdens de workshop, hadden we zelfs al moeite om de schalen met hartige en zoete hapjes op te krijgen…

Maar uiteraard hebben we doorgezet en is bijna alles op gegaan. Victorie! *burp*

De high-tea was ook een prima gelegenheid om weer even bij te kletsen. Wat is het toch heerlijk om een groepje vriendinnen te hebben met wie je over alles kunt praten. Even lekker je hart luchten en gelijk een hart onder de riem gestoken krijgen. Jullie zijn geweldig, meiden! En ik kijk alweer uit naar die pyjamaparty! <3

Mike en Yvonne vroegen of ik zin had om gisteravond met hen mee naar Assassins Creed te gaan. Gezellig! Met de film had ik niet echt iets, maar ik vermoedde dat het gewoon standaard entertainment zou zijn. Ik heb het spel waar de film op is gebaseerd, namelijk nooit gespeeld. Ik ken het alleen van de cosplay-kostuums die ik op festivals zie langskomen, want met zijn kijk-mij-duister-zijn-capuchoncape is de hoofdpersoon blijkbaar een populair personage om na te doen.

De man die voorafgaand aan de film een praatje kwam houden in de bioscoopzaal was erg verrast dat de zaal bijna vol zat – dat hadden ze bij de cinema niet verwacht. Toen hij vroeg hoeveel aanwezigen het spel daadwerkelijk hadden gespeeld, stak maar een handjevol hun hand op. Dat had ik weer niet verwacht.

Gelukkig was de film ook zonder voorkennis prima te volgen. Hij beeldt het achtergrondverhaal van de eerste spelreeks uit: De Assassins Creed strijdt tegen de Tempeliers om de verboden appel van Adam en Eva, die niet alleen een mythisch item is, maar ook de sleutel is tot het vernietigen van de vrije wil van de mensheid. De Tempeliers willen hem inzetten, de Assassins Creed wil dit voorkomen. Maar de appel is verloren gegaan en nu pluggen de Tempeliers mensen die afstammelingen zijn van leden van de Assassins Creed, in een speciale machine in, die hen toegang geeft tot het geheugen van hun voorvaders, om er achter te komen waar die appel gebleven is. (Dit klinkt misschien als een gigantische spoiler, maar blijkbaar wordt dit als algemeen bekend verondersteld.)

Er waren een paar dingen die ik niet helemaal kon plaatsen, zoals een ‘leap of faith’ en het continu rondcirkelen van adelaars, maar Mike en Yvonne konden me achteraf uitleggen wat die voor functie hadden in het spel. En deze dingen waren ook niet nodig om de film te volgen.

Ik vond de film niet echt bijzonder. Er gebeurde niet zo heel veel, behalve een hoop heen en weer gespring tussen heden en verleden, en veel achtervolgingen en vechtscènes. Er zat een klein stukje liefdesrelatie in, maar verder erg weinig interpersoonlijk drama, en logischerwijs waren het een hoop ‘flat characters’. Dus het pakte me niet zo.

Wel erg mooi waren de scènes waarin je over de oude Spaanse steden vloog. Een groot voordeel van een film die over een Europese i.p.v. een Amerikaanse plaats gaat: daar heb je ten minste écht oude gebouwen.

Het einde was een beetje vaag en onbevredigend. Duidelijk een ‘to be continued’, maar goed, dat krijg je met een spel waar daarna nog meerdere series van zijn uitgebracht.

Conclusie: redelijk vermakelijk, maar ga vooral als je een fan bent van het spel.

Vorig jaar organiseerden we met oud & nieuw een moorddiner. Dit jaar raakten we geïnspireerd door de momenteel populaire escape rooms en besloten we om een ‘escape diner’ te houden!

Uiteraard was het niet de bedoeling dat onze gasten ons huis overhoop gingen halen of verborgen openingen in muren gingen zoeken. Maar we konden natuurlijk wel de tafel voorzien van diverse hints en clous. Zoals onder de tafel en het tafellaken verstopte papieren, en kaarsjes met cijfers.

Mark en ik brainstormden over een concept. We bedachten dat het leuk zou zijn om iets te doen met de overgang naar 2017. En een tijdmachine! Niet al te veel later was het duidelijk dat we onze gasten uit verschillende perioden uit de geschiedenis wilden laten komen: de Romeinse tijd, late middeleeuwen, Victoriaanse tijd en het heden (niet geheel toevallig de periode waarvan we wisten dat mensen er al kostuums/kostuumonderdelen voor in huis zouden hebben ). Die moesten samenwerken om de tijdmachine in te schakelen. Er moest ook iets komen met onderling conflict. En puzzels natuurlijk.

We spraken af dat ik de puzzels zou ontwerpen en Mark zich zou gaan buigen over het achtergrondverhaal. Dus toen kon ik onze kasten en zolder gaan doorzoeken op items die we zouden kunnen gebruiken voor het spel. Gelukkig hebben we nogal wat liggen.

Ook handig: html skills hebben. Ik draaide een eenvoudige website in elkaar, die ik op Mark’s tablet kon laden, zodat we een interactieve tijdmachine hadden. Alleen bij het invoeren van de juiste code, zou de volgende pagina verschijnen. De tablet verwerkte ik in een toren, gemaakt van ons handdoekenrek uit de badkamer.

Een paar dagen lang waren we bezig met het uitwerken van het spel. We testten zelfs de boel vooraf. En op oudjaarsdag zelf stond ik vanaf ‘s ochtends al in de keuken – want ja, de gasten moesten tussen het puzzelen door natuurlijk ook nog te eten krijgen.

Rond zes uur arriveerden onze vriendjes, die zich daadwerkelijk in stijl hadden opgedoft!

Uiteraard liep het niet geheel zoals gepland. Vooraf testen met één persoon haalt al een aantal foutjes eruit, maar het is toch niet gelijk aan de daadwerkelijke situatie. Zo had ik tijdens de test de tafel niet hetzelfde gedekt. Nu lag er een Alice in Wonderland-tafellaken op. Met klokjes. Die misschien ook een hint konden zijn, want een van de aanwezigen had een zakhorloge waarop de tijd ook stil stond!

Meer mensen hebben bovendien meer alternatieve hersenkronkels. Zo zag men het klosje garen niet als symbool dat ze moesten matchen met een ander symbool op een papiertje, maar bedachten ze dat ze het klosje ook geheel konden afwikkelen! En misschien betekende de lengte van de draad ook nog iets?

Er waren dus heel veel head-desk-momenten. Niet omdat men dom bezig was hoor, het is juist superleuk om te zien hoe mensen denken! Maar het was niet helemaal de bedoeling om na middernacht nog bezig te zijn.

Toen ronde 1 te lang begon te duren, heb ik dus maar gewoon het voorgerecht geserveerd en mochten ze daarna verder met zowel ronde 1 en ronde 2. Dat was een goede beslissing, want de latere rondes deden ze juist iets sneller dan verwacht, zodat we niet eens echt uitgelopen zijn met het totale escape-diner.

Uiteraard moest iedereen nog even met de tijdmachine op de foto, na het succesvol voltooien van de missie:

(We bedachten ons dit helaas pas toen iedereen alweer was omgekleed.)

Wel jammer dat ik niet alles heb kunnen meekrijgen van het gepuzzel, omdat ik ook moest koken. Mark kon gelukkig de rol van spelleider op zich nemen, want we hebben regelmatig hints moeten laten vallen. In mijn eentje alles begeleiden zou echt niet zijn gelukt, want het is al genoeg uitdaging om al je gerechten allemaal tegelijkertijd af te hebben, in 3 gangen, terwijl je niet precies weet hoe lang iedereen bezig is!

Na het eten hebben we gezellig zitten kletsen. Vuurwerk kijken was niet zo’n succes, want het was zo rokerig en mistig dat er op een gegeven moment nauwelijks meer iets te zien was.

Rond een uur of half 3 vonden we het wel welletjes, gingen de laatste gasten naar huis en zijn we gaan pitten. Roland en Petra bleven slapen, dus vandaag hebben we nog verder gekletst en samen spelletjes gedaan. Wederom een goede invulling van oud & nieuw!

Vandaag is mijn pappie jarig, maar omdat Zwusje en schoonbroer vandaag moeten werken, vierden we gisteren pappa’s verjaardag.

Normaal gesproken gaan we dan naar de bioscoop, maar met kleine Josh erbij was dat niet zo’n goed idee. Dus bedacht mammie dat we ook naar kasteel Hoensbroek konden voor een bezichtiging. Uiteraard vooraf gegaan door thuis vla eten.

Ik kan me niet herinneren dat ik er ooit eerder in geweest was, maar het was een erg mooi kasteel. En sfeervol ingericht!

Er was ook aan de kleine kinderen gedacht. Je kon vragen beantwoorden voor een verrassing aan het einde van de tocht, en her en der lagen verkleedkleren.

Aan het eind van de dag dronken we nog een kopje chocomel in de sfeervolle kelder, en daarna gingen we ‘gewoon thuis’ eten. Waar mammie uitgebreide tapashapjes voor ons neerzette. Auw, mijn arme buikje! Maar wat was het weer gezellig. <3

Mark en ik maakten er gisteravond een leuk uitje van: eerst lekker uit eten (met de Albert Heijn-actie, tweede diner gratis), daarna een uurtje poolen (want het eten werd sneller opgediend dan we hadden verwacht) en toen naar de bios (met bioscoopbon). Want uiteraard wilden we de nieuwe Star Wars-film zien!

Ik was namelijk erg onder de indruk geweest van de eerste film uit de nieuwe reeks en hoopte ook ditmaal op zo veel amusement.

Gelukkig had ik me vooraf nog eventjes ingelezen. Want wat bleek: deze nieuwe film volgt helemaal niet chronologisch op de vorige! In plaats van deel 8 in de reeks te zijn, speelt dit verhaal zich af tussen film 3 en 4 in.

De nieuwste film gaat in op een vaak door fans gestelde vraag, namelijk hoe het mogelijk is dat de rebellen de blauwdrukken van de Death Star, een episch planeetvernietigend moordwapen van vijand het Keizerrijk, in handen hebben kunnen krijgen. Rogue One vertelt het verhaal erachter.

En dat verhaal is okee. Niets heel bijzonders. Maar dat was het verhaal van de vorige film ook niet. Wel zit er her en der weer wat vernieuwends in, zoals hoe het afloopt, maar dat kan ik niet zeggen zonder te spoileren. Er is in ieder geval weer genoeg girl power aanwezig.

Ik was helaas niet zo wowed als toen ik de vorige film zag. Misschien juist omdat ik die al had gezien en dus al weer een beetje was gewend. Ook het ‘old school’ gevoel had ik wat minder, aangezien er minder herkenning van de films van vroegah in zat. Maar misschien ben ik daar ook gewoon niet genoeg een Star Wars-fanatiekeling voor; het kan goed zijn dat de die-hard fans heel veel subtiele verwijzingen zien die ik domweg mis.

Waar ik heel erg van genoten heb, is wat ik ook zo waardeerde in de vorige film: het realistische gevoel. Geen overduidelijke CGI of special effects; die apparaten voelen echt! Ze hebben massa, kraken en zijn vuil. Prachtig! Van de week zag ik nogmaals de laatste Hobbit-film en toen zat ik me actief te ergeren aan de over bergen stuiterballende computergeiten. Nou, de makers van Rogue One hebben duidelijk beter hun best gedaan! (Of er flink meer geld tegenaan gegooid.)

Droid K-2SO is daarnaast een heerlijk irritante smart ass en zorgt regelmatig voor de comic relief.

Wederom een aanrader om te gaan kijken dus!

Zoals inmiddels gebruikelijk vierden we gisteravond Sinterklaas met Bob, Alice, Suus en Gijs. Maar dit jaar waren ook Sascha en Ronald erbij. En alle kinderen. Het plan was om ‘s middags leuke kidsdingen te gaan doen, zoals pepernoten bakken. En ‘s avonds surprises met de volwassenen.

Als enige kinderlozen opteerden we ervoor om pas rond etenstijd te arriveren. Gelukkig nam niemand ons dat kwalijk.

Ik kreeg nog even een hartverzakking toen ik bij aankomst een blik door het raam naar binnen wierp en 5 koters door een speelgoed-ontplofte woonkamer zag draven, maar gelukkig viel het allemaal erg mee. De kinderen waren erg lief. Met wat passen en meten werd uiteindelijk iedereen aan de keukentafel gepositioneerd, met wat overredingskracht en ondersteuning ging er bij iedereen eten in, en het was gezellig.

Na het eten namen we afscheid van Ronald en Sascha en hun twee kinderen en werden de overige drie kinderen in bed gelegd. En was het tijd voor cadeautjes!

Andere jaren dobbelden we om kleine onzincadeautjes. Dit jaar zouden we lootjes trekken en ‘surprises’ doen. Bob had aan mij mondeling toegelicht dat er gewoon een cadeautje met een grappig gedichtje werd bedoeld. Maar toen ik via Mark hoorde dat Suus het had gehad over het maken van een echte knutselsurprise, gooide ik maar even de vraag in de groep wat er nu precies de bedoeling was, voordat de ene helft met een cadeautje en de andere helft met een surprise aan kwam zetten. Nee, een cadeautje was prima. Scheelde een hoop tijd ook. Okee dan.

Ik kwam er al snel achter dat Suus mij had getrokken. En bij het oplezen van het gedichtje bleek… dat ze al zowat halverwege een Alice in Wonderland-surprise was geweest, doen ze hoorde dat het toch een cadeautje werd. Ai… Gelukkig was ze zo creatief om wat materialen te hergebruiken en er een heus cadeau mee te knutselen.

Kijk wat ik kreeg:

Wat supergaaf gemaakt!! Ik vind ‘m helemaal leuk! <3 <3

Het was even een afweging waar ik ‘m ging laten. Ik zou hem echt als lamp kunnen gebruiken, maar met Sammy in huis, die continu op tafels springt en dingen omflikkert (zowel uit lompheid als uit baldadigheid), ben ik bang dat hij het niet lang gaat overleven. Dus heeft hij nu een mooi plekje gekregen op mijn Alice in Wonderland-toilet:

Een mooie herinnering aan weer een supergezellig avond, waarop we na het uitpakken van de cadeautjes, nog het hilarische spel Cards against Humanity hebben gespeeld. En veel te veel hebben gevreten, uiteraard. Maar dat hoort erbij. Volgend jaar weer!!

Gisteren hebben we weer een escape room gedaan! Mark, Judith en Kees spelen tegenwoordig in een bandje (al mag ik dat niet zeggen want ze vinden zichzelf niet goed genoeg ) en huren daarvoor af en toe een oefenruimte op het Honigterrein in Nijmegen. Daar zit ook een escape room, dus dat was makkelijk te combineren. En ik kon van de gelegenheid gebruik maken om iets eerder te arriveren en nog even naar hen te luisteren (want dat mocht ik eigenlijk ook niet )!

De escape room was helaas niet van hetzelfde niveau als de twee escape rooms die ik eerder deed. Het was onderdeel van een lasergamecentrum, waar we doorheen liepen op weg naar de kamer. De lasergameruimte was niet meer dan een donkere hal met metalen hekken waar zwart plastic overheen was gehangen, dus dat voorspelde al niet heel veel goeds. De escape room was inderdaad ook karig ingericht. Maar goed, dat is eigenlijk ook wel te verwachten, aangezien de oude fabrieksruimte alleen tijdelijk verhuurd wordt en over enige tijd gesloopt wordt, dus daar wordt niet al te veel in geïnvesteerd.

Gelukkig waren de puzzels wel uitdagend om te doen. Té uitdagend misschien, want ik vraag me af of we dit allemaal wel in 3 kwartier hadden kunnen redden (zelfs al waren we met 6 ipv. 4 personen geweest, want de meeste puzzels waren sequentieel). Desondanks vond ik het jammer dat we ongevraagd hints kregen. Terwijl we druk aan het puzzelen en zoeken waren, kwam er regelmatig ineens vanuit een luidspreker een hint. Euh… we waren nog bezig hoor! We maken zelf wel uit of we geholpen willen worden!

De puzzels hingen ook niet allemaal met elkaar samen. Op een gegeven moment moesten we heel intensief samenwerken om een balletje uit een puzzel te krijgen. Dat was de perfecte teambuildingsoefening en vond ik erg leuk om te doen! (Normaal gesproken heb ik een schurfthekel aan teambuildingsdagen, maar het scheelt een hoop als je leuke en capabele mensen in je team hebt. ) Maar toen we, na ongeveer een kwartier bezig te zijn geweest, eindelijk met dat balletje in onze handen stonden, vroegen we ons af: “Hm, wat moeten we hier eigenlijk mee?” Even vreesde ik dat het een valstrik was geweest en die puzzel alleen bedoeld was om ons tijd te laten verspillen. Maar toen zette men van buitenaf ineens de volgende fase in. Net als dat ze af en toe van buitenaf het licht uit of aan deden, of de muziek harder zetten om de onderlinge communicatie moeilijker te maken. Het is veel leuker als die effecten samenhangen met iets dat je op dat moment doet?

Maar goed. Desondanks heb ik veel lol gehad die middag! Zelfs al konden we de allerlaatste code om de puzzel op te lossen, niet op tijd vinden en hebben we gefaald.

We sloten de dag alsnog goed af, want op het Honigterrein zit ook een lekkere, hippe eettent: Stoom. Daar verorberden we heerlijke burgers, kippetjes en kalkoenen onder het genot van een speciaalbiertje (of colaatje, in mijn geval). Omnom!

Het is eind oktober, dus dat betekent: tijd voor onze jaarlijkse filmdag! Gisteren hielden we die voor maar liefst de 12e keer en dit keer had hij als thema ‘sprookjes’.

Het was weer lekker vol, want we propten ons met 9 man en vrouw op onze hoekbank en de kussens ervoor. Sammy begeleidde het film kijken met zijn gesnurk vanaf de vensterbank of een van de schapenvachtjes.

Als eerste keken we Mark’s favoriete film: Aladdin. Daarna was het tijd voor Alice in Wonderland. (Heus, ik heb helemaal niemand geïntimideerd of omgekocht! Het was hun eigen keuze! Het enige dat ik heb gedaan, was de film tactisch in de stapel leggen. Wil je geloven dat zeker de helft van de aanwezigen ‘m nog nooit had gezien? Ik ben blij dat ik heb kunnen bijdragen aan hun algemene ontwikkeling. ) Als derde keken we het immer hilarische  ‘Tangled’ (Rapunzel). Om af te sluiten met een nogal vage Japanse anime genaamd ‘Howl’s moving castle’.

Uiteraard is een filmdag niet compleet zonder snaai, dus iedereen had iets lekkers meegenomen.

Zoals gebruikelijk hadden we daardoor rond etenstijd geen honger meer. Zelfs niet terwijl het vanwege de overgang naar wintertijd gevoelsmatig al een uur later was dan normaal. Wat dat betreft is een filmdag ideaal om te wennen aan de wintertijd, want je hele biologische klok voor etenstijd wordt die dag toch volledig verstoord.  We bestelden dus maar gewoon 5 pizza’s voor 9 man en die gingen precies op! (Alleen Sammy zat uiteraard al om 16.00 uur naast zijn voerbakje te wachten, ons met Puss-in-boots-achtige ogen aankijkend. Awww… arm beessie. Ter compensatie heeft hij in een onbewaakt moment een stuk muffin van de tafel gesnaaid.)

Hoewel maar liefst 3 personen Pan’s Labyrinth bij zich hadden, heeft die het helaas niet gehaald. Eigenlijk hadden we die nog best als vijfde kunnen kijken, maar tegenwoordig halen we de 5 films blijkbaar niet meer. Vroeger keken we makkelijk door tot een uur of 1 ‘s nachts, maar nu wordt er om een uur of 9 afgezwaaid omdat iedereen weer vroeg op moet voor werk. We worden oud… :-S