Wat een goed feestje was dat gisteren! Jolanda en Tim zijn beiden deze maand jarig en ze zijn dit jaar ook nog eens 10 jaar bij elkaar, dus ze besloten uit te pakken met een feest in een fort in Utrecht.

De gasten kwamen uit verschillende vriendenkringetjes, maar aangezien ik zowel aan LARP als balfolk doe, kende ik zowat 90% van de aanwezigen.

Het was ook nog eens een ideale dag, want het was droog en lekker warm (hoewel ietwat klam), dus we konden lekker lang buiten blijven en in het fort was het ook goed vertoeven.

En er was voor allen wat! De avond begon met een picknick, met etenswaren die mensen zelf hadden meegenomen en die buiten op een tafel werden uitgestald. Daarna kon je lekker buiten of binnen in het fort hangen en kletsen, of gaan dansen.

Zowel Nubia als Wouter en de Draak speelden live balfolk muziek, en diverse LARPers hebben zich ook aan een dansje gewaagd! Yay, nieuw bloed!

Daarna was het tijd voor dansen op foute muziek vanaf een laptop. Het zou kunnen dat ik daaraan heb bijgedragen via een USB-stickje. Hee, iemand moet er toch voor zorgen dat ook de jaren 80 aan bod komen?

In de uitnodiging stond dat we ook onze instrumenten mee mochten nemen voor sessiespelen, maar eenmaal daar bleek dat er na 11 uur buiten geen lawaai meer gemaakt mocht worden. En ik vermoedde dat doedelzak helaas onder de noemer ‘lawaai’ geschaard zou worden… Ook mijn liederenbundels zijn in mijn tas gebleven, want hoewel ik graag had willen zingen rond het kampvuur, was het binnen op de dansvloer ook superleuk.

Eigenlijk was de avond dus gewoon veel te kort. Volgend jaar moeten ze er maar een festivalletje van maken, heb ik voorgesteld.

Om 1 uur was het feestje afgelopen en was het tijd om te helpen opruimen. Waardoor ik om kwart voor 2 pas wegreed uit Utrecht en iets voor 3 uur ‘s nachts in bedje belandde. *Geeuw* Maar dat had ik er graag voor over!

Sommige mensen kunnen heel spontaan barbecuen. Ze kijken naar buiten, bellen wat mensen, scoren vlees in de supermarkt en mikken de boel op het rooster. Hoppakee, we hebben een barbecue!

Ik kan dat niet.

Ten eerste ben ik bang dat er dan niemand komt opdagen. Want spontaan dingen doen is leuk, maar veel van mijn vrienden hebben net zo’n strakke weekendplanning als ik en zijn dus weken van tevoren volgeboekt. En weken van tevoren weet je nog niet in welk weekend het barbecueweer wordt.

Gelukkig was nu ruim op tijd bekend dat het gisteren ideaal bbq-weer zou worden én had ik nog niets in mijn agenda staan, dus kon ik woensdag ‘al’ mensen uitnodigen.

Een dag later had ik slechts 1 bevestiging en van ongeveer de helft van de genodigden een reactie in de trant van ‘Oh leuk!! Maar ik heb helaas al <andere bezigheid>’. Ai…

Maar als je rekent op de spontaniteit van je vrienden, moet je zelf ook spontaan doen. Dus dwong ik mezelf om te wachten tot zaterdagochtend om inkopen te gaan doen. Want ik ken dat inmiddels: dan heb ik op vrijdag alles ingeslagen en daarna laten 3 mensen alsnog weten dat ze ook komen. En raak ik in paniek omdat ik mogelijk te weinig eten heb (wat nooit zo is, maar van dat idee kom ik ook nooit af).

Anyway, het kwam helemaal goed, want uiteindelijk zaten we met 9 volwassenen en 3 kinderen in de achtertuin!

Dan is er ten tweede nog het issue van de voorbereidingen. Als ik denk aan ‘barbecue met gasten’, dan kan ik niet gewoon vlees inkopen en voor de rest wel zien. Het moet er ook wel een beetje leuk uitzien en er moeten genoeg groenten komen en mensen moeten comfortabel kunnen zitten en…

Dat werd dus in de hitte gras maaien en uitgewaaierde planten snoeien.

Het was ook de vuurdoop voor mijn overgebleven keukenspullen. Want na de inboedelverdeling had ik de helft minder servies. Zou dat goed komen? Maar gelukkig kon ik net genoeg schaaltjes bij elkaar schrapen en vulde ik de rest aan met plastic bordjes en bestek.

Oh jee, de stoelen! Waar moest iedereen zitten? Ook daar had ik er nu minder van, maar ook daar kwam ik nét mee uit. Maar ja, mijn bistro-tuinset ziet er vooral leuk uit, alleen zitten die metalen dingen voor geen meter. Dus zat ik ‘s middags toch nog ‘even’ kussentjes ervoor te naaien… *zucht*

Mijn overwinning: ze zijn met restgarens gemaakt, dus op de vastbindlindjes matcht de zichbare naad niet perfect met de stof, en ik heb ze met de locker in elkaar gezet in plaats van eerst netjes te stikken. En de vulopening met de machine dichtgestikt in plaats van met de hand, wat mooier zou zijn geweest. Goed van mij, toch?

De vulling is ook verschillend: ik had nog wat stukken schuim liggen die ik in vorm kon knippen, maar niet genoeg voor alle vier. De meest rechtse bevat twee dunne lagen schuim op elkaar, de middelste een dikke laag schuim, en de linkse (en degene die je nog net ziet) gewone kussenvulling. Het dunne schuim geeft duidelijk het mooiste effect, maar ik zou mijn gasten moeten vragen welke het meest comfortabel zat. (En even moeten kijken of die met kussenvulling nu netter plat zijn gaan liggen na ingezeten te zijn.)

Laten we zeggen dat het maar goed is dat ik geen keukenprinses ben en me ook nog verplicht voelde om allerlei fancy salades te gaan maken. Ik hield het bij groenten in stukjes snijden.

Oh ja, er zouden kinderen komen! Die moesten natuurlijk ook iets te doen hebben. Dus had ik een doosje met speelgoed (in de loop der tijd bij elkaar gesprokkeld) en een kleed voor ze klaargelegd. Rinske en Koen kwamen zelf met een zwembadje aanzetten om de kinderen bezig te houden. Hartstikke leuk, zet maar op.
Ik had alleen niet beseft dat dat uiteraard betekende dat AL het speelgoed IN het zwembad zou eindigen… Niet alleen de plastic eendjes, maar óók de knuffeltjes, de houten tol, de magische kubus en de Rubik’s kubus. Waarna er binnen een spoor van natte voeten met gras en aarde richting toilet zou ontstaan, plus een natte vieze vlek op handhoogte op de muur. Uiteindelijk allemaal geen probleem hoor, maar ik sta me daar dan echt te verbazen over hoe kinderen functioneren en waar je allemaal rekening mee moet houden!

De barbecue was hoe dan ook een succes. Er was genoeg eten en het was erg gezellig met zo’n grote club mensen.

De avond eindigde met een handjevol overgebleven gasten rondom een vuurschaal en iets te veel rosé. *hips*

Na een trailer gezien te hebben, kreeg ik zin om de film ‘King Arthur: legend of the sword’ in de bios te gaan kijken. Judith wilde wel mee, dus spraken we gisteravond in Arnhem af.

Ik had vooraf wisselende reacties gelezen van vrienden, dus ik had niet al te hoge verwachtingen. Maar als er mooie mannen in zouden zitten was het ook al goed, besloten Judith en ik.

Het bleek inderdaad geen briljante film, maar hij is ook zeker niet slecht. Hij is vooral heel episch van opzet. Met hele mooie scènes, visueel spektakel en interessante cameraposities. De mooie mannen waren niet helemaal mijn smaak helaas, maar ach.

Het draait om een jongetje (Arthur) die opgroeit zonder te weten dat hij de erfgenaam van de vorige koning is, en daar pas achter komt als hij er in slaagt een zwaard uit een steen te trekken. En dan moet hij de macht van zijn gemene oom zien over te nemen, die zich momenteel de troon heeft toegeëigend.

Dat verhaal is een beetje raar in beeld gebracht. Zoals de reis van Arthur naar een altaar waar hij zijn verworven zwaard op moet leggen (er wordt niet uitgelegd waarom dat moet), die door een heel gevaarlijk gebied met enge wezens leidt. Dat is een stuk waar je op zich al een complete film omheen zou kunnen maken, of wat een substantieel deel van deze film had kunnen zijn. Maar in plaats daarvan wordt het in heel korte fragmentjes over je heen gegooid, alsof we dat deel even fast-forwarden zodat we verder kunnen met de rest van het verhaal.

Ook wordt er regelmatig heen en weer gesprongen in de tijd, als er een plan wordt gemaakt. Je ziet dan de groep mensen overleggen over wat ze moeten doen, en tussen het overleg door wordt in beeld gebracht hoe de suggesties later daadwerkelijk in praktijk worden uitgevoerd. Het liet me erg denken aan bijvoorbeeld Ocean’s Eleven, of Lock, Stock & Two Smoking Barrels. (Die laatste film blijkt na opzoeken van dezelfde regisseur te zijn, dus dat verklaart een hoop.) In die films vond ik dat heel erg leuk, maar bij een semi-historisch heldenepos vond ik deze stijl niet passen.

En dan waren er nog de ‘hee, heb ik dat niet al eerder in een andere film gezien’-momenten.

Zoals de aanval van de magisch gecreëerde olifanten, die me deden denken aan de elephaunts uit Lord of the Rings.

De tovenares (die een ontzettend irritante manier van praten had, en de hele film door maar 1 toonhoogte heeft gebruikt) leek op een soort magere ‘Arwen gone weird’.

Dan hadden we nog de acteur die ‘Little fingers’ speelt in Game of Thrones. Die speelt ook in King Arthur, en ik had moeite om de twee los van elkaar te zien (al helemaal omdat een deel van de film zich in een hoerenhuis afspeelt).

Als kostuumfreak kan ik het natuurlijk niet laten om ook commentaar geven op de outfits. Over het algemeen zag het er goed uit. Er liepen enkele dames in prachtige jurken slechts een paar seconden in een hoekje door het beeld, zodat ik dacht: wat zonde dat die kleding niet meer screentime krijgt! De epische vuur & as-cape van de slechterik vond ik prachtig uitzien (okee, het was CGI en geen naaikunst, maar toch). Alleen af en toe zat er iets tussen dat voor mijn gevoel veel te modern aandeed. Zoals een gebreid groen kabelmutsje van een kind. Een van de outfits van de slechte koning die wel heel erg leek op een moderne witte blouse met zakelijk zwart jasje erover. Of de gevoerde leren jas van Arthur, die wat weg had van een lange pilotenjas.

In de film ‘A Knight’s Tale’ werden bewust anachronistische outfits opgenomen, en daar vond ik het niet erg. Maar ‘King Arthur’ neemt zichzelf gevoelsmatig wat serieuzer en daarom vond ik het niet passen. Net als de moderne uitdrukkingen die her en der in de scènes voorkwamen. Koning Arthur in een kasteel hoort gewoon niet “Do your fuckin’ job!” te roepen…

De muziek was ook redelijk modern, maar desondanks paste hij wel vond ik. Wellicht dat ik een van de nummers uit die soundtrack wel wil downloaden voor thuis!

En dan waren er nog hele mooie shots, zoals de Lady of the Lake die onder water het zwaard terug aan Arthur geeft.

Al met al een mooie en prima vermakelijke film, maar wel eentje die me met een lichte nasmaak van ‘te modern’ en een vleugje ‘deja vu’-gevoel achterliet.

Mei is altijd een drukke maand wat betreft familie-aangelegenheden. Mijn moeder en Zwusje zijn jarig en er is ook nog moederdag. Maar net als vorig jaar, kan ik dit jaar niet langskomen op moederdag. Vorig jaar organiseerden we daarom achteraf een inhaalmoederdag. Dit jaar werd het een pre-moederdag. Vrijdagavond naar de verjaardag van Zwusje, blijven slapen bij pa & ma en op zaterdagmiddag samen op stap!

Het werd een uitstapje naar kasteelpark Born. Wat hebben we een geluk gehad met het weer! Het was echt supermooi en ik had het zelfs in mijn t-shirt nog warm!

Ondanks de naam van het park is de kasteelruïne helaas niet toegankelijk:

Het kasteelpark is in praktijk dan ook een dierenpark. Lekker wandelen tussen de beestjes door. Er was ook een kinderboerderijtje waar je ze daadwerkelijk mocht aanraken.

Volgens mij ben ik de enige die ook nog foto’s van de dieren heeft genomen; de rest van de familie zette bijna enkel Josh op de kiek.

We sloten de dag af met tapas eten in een nabijgelegen restaurant. Wat was het weer een heerlijke familiedag!

Na vorig jaar schandalig te zijn ingemaakt door Zwusje bij het paaseieren zoeken, moest ik dit jaar wel revanche nemen. Op naar het zuiden des lands dus!

Mijn lieve ouders hebben zich er namelijk inmiddels bij neergelegd dat ze nog steeds paaseieren moeten verstoppen voor hun 34- en 37-jarige kinderen. Maar het wordt ieder jaar lastiger. Pa maakt een plattegrondje om te onthouden waar alles ligt, en ik moet toch echt mijn bril gaan opzetten. En dan nog hadden we moeite om alles terug te vinden. Een groen ei in een heg, een geel ei tussen de forsythia… Damn you, paaseieren met schutkleuren!

Na samen met pa en zijn plattegrond de tuin voor de 3e keer uit te hebben gekamd, hadden we dan toch alles weer teruggevonden. Zwusje en ik vonden even veel paaseieren, maar ik won omdat ik het ‘bonus-ei’ onder een struik had gevonden:

(Ja, met pan en al. Mijn ma heeft humor. XD )

De rest van de dag werd gevuld met eten, Josh knuffelen en stil krijgen (het arme meisje was een beetje ziek) en nog meer eten. Om daarna nog wat meer te eten.

En zoals goede ouders betaamt, laten ze je niet naar huis gaan zonder mondvoorraad, dus kregen we ook nog eens een hele tas met heerlijke chocolade-eieren, chocolade-haasjes en chocolade-schaapjes mee. Ik was twee kilo afgevallen, maar ik denk dat ik opnieuw kan beginnen. Maar dat geeft niet, want wat is nou fijner dan weer even bij je familie zijn?

Desondanks: na 3 dagen sociaal doen, ga ik mezelf vandaag eenzaam opsluiten in mijn hobbykamer en aan mijn naaiproject verder werken. In joggingbroek. Niet aanbellen alsjeblieft.

Anderhalf jaar geleden ging ik met Kees naar een optreden van K’s Choice. Dat was gaaf, maar wel iets te veel heftige gitaren voor mij. Ik houd namelijk ook heel erg van hun rustige nummers. Dus toen ik hoorde dat ze wéér naar Nijmegen kwamen, maar dan met een akoestische tour (‘The Backpack Sessions’), scoorde ik gelijk opnieuw kaartjes! En Kees wilde wederom mee, dus maakten we er gisteravond een gezellig uitje van, inclusief etentje.

Maar goed dat ik nog even in detail naar de kaartjes had gekeken, want hoewel ik ze weer via Doornroosje had gekocht en dat logo er groot op stond, bleek het optreden ditmaal in de Stadsschouwburg te zijn. Stonden we bijna bij het verkeerde gebouw. Maar het was dus een zitconcert. En voor deze muziek was dat helemaal niet erg. Vanaf de eerste rij op het balkon van de tweede verdieping hadden we een perfect uitzicht en het geluid was ook helemaal goed.

K’s Choice was slechts met drie personen aanwezig en er werd voornamelijk op akoestische in plaats van elektrische gitaren gespeeld. (Er stond ook een heuse piano op het podium, maar dat was volgens mij stiekem een vermomd keyboard. )

In tegenstelling tot de vorige keer speelden ze niet voornamelijk nummers van hun meest recente albums, maar juist van al hun albums wel iets. Fijn! Dat vulden ze aan met enkele nieuwe nummers en diverse covers.

En wat was het mooi!! Ik heb zó ontzettend zitten genieten die avond! <3  Sarah’s stem is dermate prachtig dat alleen haar zang met een gitaar wat mij betreft al voldoende is. Als ze dan driestemmig gaan zingen met een minimale hoeveelheid begeleiding, is dat helemaal schitterend. Er werd een superintieme sfeer gecreëerd.

De toegift was helemaal bijzonder. Na twee extra nummertjes te hebben gespeeld, stonden ze op, lieten ze hun instrumenten staan en liepen ze met z’n drieën naar de rand van het podium. Daar begonnen ze een nummer driestemmig a capella te zingen. Wauw!! Ik zat letterlijk op het puntje van mijn stoel te luisteren.

Het enige minpunt van het concert was dan ook dat het veel te snel voorbij was. Na twee uur was het afgelopen, en dat was inclusief pauze. Van mij hadden ze een complete avond mogen spelen.

Niet dat we gelijk weer buiten stonden. De bandleden zaten na afloop namelijk bij de merchandise-stand om te signeren. Ik wilde hun nieuwste cd (geen compleet nieuw album, maar eigenlijk wat ze deze avond speelden; dus meer een soort souvenir-cd) uiteraard wel hebben, dus die kon ik daar scoren en gelijk laten signeren!

Oh yeah! B-)

Eind dit jaar starten ze een nieuwe tour, maar dan met volledige bezetting. Zeker weten dat ik daar weer kaartjes voor ga aanschaffen!

Vorig jaar zomer was ik voor het laatst met oud-collega Joost gaan eten, maar het was al meer dan een jaar geleden dat ik René had gesproken. Die nodigden we dus ook weer uit voor ons reünie-dinertje. Dat vond gisteravond wederom in Utrecht plaats, want dat was tijdstechnisch nog steeds de gulden middenweg tussen Amsterdam, Arnhem en Nijmegen.

Aangezien geen van ons drieën nog bij de betreffende werkgever werkzaam is, was er niet zo veel stof meer tot roddelen. Onze conversaties waren daarentegen een opvallend heerlijke afwisseling tussen lolligheid en openhartige gesprekken. Echt heel fijn, heren! We zien elkaar zelden, maar ik vind het erg fijn om te horen wat jullie bezighoudt en wat jullie visie op het leven is.

De traditionele slechte selfie is uiteraard ook weer gemaakt. Vooral niet te goed mikken en veel blijven bewegen, want mijn huidige telefoon is een stuk beter dan de vorige in foto’s maken in het donker. Stel je voor dat het een daadwerkelijk goede selfie zou worden… dat zou de avond hebben verpest.

Soms word ik echt helemaal gek van mezelf!

Gisteren had ik keuze uit meerdere dingen om te gaan doen. In Utrecht was een folkbal en in Nijmegen zou Bard & Company optreden in een café.

Op zich had ik wel zin om te gaan dansen. Maar ja, daarvoor moest ik helemaal naar Utrecht rijden. Terwijl ik daar zaterdagochtend ook al heen was gereden om de lapjesmarkt leeg te kopen (het was namelijk makkelijk te combineren met de cursus Arrangeren & componeren, waarvoor ik zaterdagmiddag in Zeist moest zijn).
Naar het optreden dan maar? Maar niemand kon mee, dus dan zou ik daar in mijn eentje gaan zitten. Was dat wel gezellig, of zou ik dan na een uurtje alweer de neiging hebben om af te taaien?
En eigenlijk was thuis met een kat en een bord friet op de bank hangen ook wel lekker… komende week heb ik bijna iedere avond wel wat gepland namelijk.

Maar nee, dan maar niks doen vond ik suf. Ik kon best in mijn eentje naar een optreden, want ik ben een zelfstandige meid, ha!
Van de andere kant: ik wist zeker dat ik op het folkbal wél sociale contacten zou hebben. Dan toch maar naar Utrecht rijden? Maar er zouden weinig bekenden heen gaan. Bovendien: benzinekosten.
Café dan maar, daar kon ik op de fiets heen. Maar was er in de kroeg wel lekker eten te krijgen? Misschien moest ik voor de zekerheid maar eerst thuis gaan eten.
Maar ik ken mezelf: dan blijf ik daarna op de bank hangen. Dus werd het toch optie couch potato.

En zo bleef ik van zaterdagavond tot zondagmiddag heen en weer stuiteren tussen opties. Zodra ik had besloten het ene te gaan doen, ging ik toch weer twijfelen over het andere. Argh!!

Gillend gek geworden van mezelf pakte ik de telefoon en belde ik Marion, om samen een uurtje te gaan wandelen. Het was immers heerlijk weer. En zo forceerde ik mezelf vast in de uit-huis-stemming.

Dat hielp. Eenmaal uitgewandeld voelde ik inderdaad minder behoefte om thuis te blijven hangen én was het inmiddels te laat om nog naar Utrecht te rijden. Dus hop, naar het café!

Daar bleek gelukkig inderdaad eten te krijgen. Geheel in de Ierse pub-sfeer bestelde ik een portie Irish stew en een Kilkenny en claimde ik een tafeltje met uitzicht op de band. En werd het genieten van de muziek! Dan blijkt in je eentje daar zitten eigenlijk helemaal niet erg.

Niet dat ik lang alleen bleef. In de pauze kwamen de bandleden bij me zitten. Eentje kende ik namelijk via via en het was een ander bandlid opgevallen dat ik wel heel veel nummers mee kon zingen, dus die kwam even kennis maken.
Verder had Mike inmiddels mijn sms’je gelezen en die besloot last-minute ook nog langs te komen, dus vanaf kwart over acht had ik permanent gezelschap.

Tegen alle verwachtingen in verliet ik pas om half 11 de kroeg en is het toch nog een geslaagde dag geworden. Schop-onder-eigen-hol-interventie: succes!

Twee jaar geleden tijdens Cabarestafette zagen Mark en ik Patrick Laureij. We wilden daarna graag een complete cabaretvoorstelling van hem bezoeken, maar die had ‘ie nog niet. Inmiddels wel, en een flinke tijd geleden hadden we al kaartjes aangeschaft voor zijn optreden gisteravond in Nijmegen.

Tsja, ga je dan nog samen, of vraag je iemand anders mee? Mark en ik vonden dat we er prima nog samen heen konden en dat verliep gelukkig inderdaad goed. Konden we achteraf ook even bijpraten in het theatercafé.

Laureij is nog een beginnend cabaretier, maar er zit naar mijn idee echt heel veel potentie in! De manier waarop hij op het podium staat is onderhoudend en zijn typetje is interessant en geloofwaardig. Zijn grote mond en kleine hartje, de combinatie van stoere gast en stiekem onzeker zijn, geeft hem wat schattigs en dat maakt voor mij dat hij met veel platvoerse grappen wegkomt. Eigenlijk ben ik niet zo van dat soort humor – ik ga liever naar Herman Finkers dan Theo Maassen. Maar Laureij is gewoon leuk en we hebben flink gelachen!

Ik ben benieuwd naar zijn volgende show.

Zaterdag kwamen Judith en Suus langs voor een pyjamaparty bij mij thuis. Ik had de chocoladefondue, pyjama en films al klaar liggen, maar de dames bleken een iets andere definitie van ‘pyjamaparty’ te hebben dan ik: de stad in!! Het was immers mijn ‘vrijgezellenfeestje’, werd er gegrapt…

Na het maken en verorberen van een stapel pannenkoeken (met een sausje van Licor 43) werd er op de bank ingedronken en daarna in de badkamer opgetut. En vervolgens richting centrum!

Helaas bleek Nijmegen die zaterdagavond een beetje sip. Oh ja, het was carnaval! Die kroegen meden we dus. Maar de andere kroegen waren daardoor nogal uitgestorven. Of er werd entree geheven omdat er een discutabel bandje speelde. En café Dollars bleek zelfs geslóten vanwege carnaval! Die hadden er duidelijk ook geen zin in. Bleef over: de Ierse pub met enkele lamdronken kerels, waar we een cidertje dronken en een nieuw LARP-concept bedachten (met sterke vrouwen in de hoofdrol!), en daarna de Underground, waar we wilden gaan dansen.

De barman van de Underground keek ons meewarig aan toen we om mohito’s vroegen. Véél te hip, hadden ze niet. Oh. Dan maar drie tequilla.

Twee dronken kerels met een lullig carnavalshoedje op, spraken ons aan. Als wat waren wij verkleed? “Als sterke vrouwen”, flapte ik eruit. De kerels taaiden in no-time weer af. XD

Omdat het zo leeg was, was de DJ gelukkig bereid wat verzoeknummers te draaien. Eighties party!! Maar al snel werd het voller en veranderde de muziek naar… euh… iets dat we niet kenden. De jongeren die binnen waren gestroomd begonnen nu mee te blèren. Ai, generatiekloof…

De muziek werd steeds onherkenbaarder slechter en dus taaiden we uiteindelijk maar af en deden we nog een drankje in rockcafé Backstage, alwaar we een selfie namen met ons bier, cola en Spa Rood, met de intentie die om 3 uur ‘s nachts te posten op Facebook, om te laten zien dat we echt wel vet aan het stappen waren! Zo lang hielden we het helaas niet vol – om 3 uur lag ik net weer in mijn bedje en de foto is vergeten. Ach ja, hierbij alsnog!

De volgende ochtend brakten we uit met een lekker ontbijtje en de overgebleven pannenkoeken. Daarna ging ieder haar weg en reed ik naar Duitsland voor een ‘Breien & Beppen’-middagje bij Yvonne. Lekker met zes dames op de bank handwerken en keuvelen, onder het genot van al dan niet zelfgebakken snaai!

Het was erg gezellig en ik heb niet alleen een kraamcadeautje af kunnen maken, maar ook een proeflapje kunnen breien voor een muts die op de planning staat. En van de andere dames geleerd hoe ik al breiend steken op zet en hoe een kantsteek nou precies gaat.

Ook dit was dus weer een uitstekend weekend, waar er meer van mogen komen!