Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van musea of schilderijen. Maar het is wat anders als het een thema heeft waar ik iets mee heb. Dus sleepte ik Mark mee naar Rotterdam, voor de expositie “Van Bosch tot Bruegel”. Voorafgegaan aan een lekkere lunch, in een eettentje waar toevallig een aankondiging van de tentoonstelling hing.

Het was een behoorlijke collectie werken van schilders die het dagelijks leven rond de periode 1450 – 1550 uitbeeldden. Nou ligt de focus van mijn re-enactmentgroep op de periode 1350 – 1450, dus eigenlijk kan ik wat ik op die schilderijen zie, niet direct gebruiken als research. Desondanks zit er natuurlijk wel wat overlap in zaken, dus krijg je toch een beetje meer gevoel voor hoe het er dan een eeuw eerder uitgezien zal hebben.

Wat dat betreft moeten we het toch vooral van deze schilderijen hebben, want in de eeuwen ervoor werden er bijna alleen kerkelijke en adellijke taferelen afgebeeld. Wat het gewone volk deed en hoe zij leefden, zag je nauwelijks.

Het was in ieder geval doedelzakken galore! Op een groot deel van de schilderijen zijn feestende boeren uitgebeeld en in 90% van de gevallen is er dan minstens één ‘pijper’ te spotten. Opvallend genoeg zag ik op maar twee schilderijen een draailier. Die is blijkbaar toch wat eerder uit de gratie geraakt dan de doedelzak (of wat minder lang geassocieerd met braspartijen en zonden )

De tentoonstelling was goed opgezet. Helaas waren er maar twee schilderijen van Jeroen Bosch bij, en was foto’s maken van de werken verboden, maar de toelichtingen op de kaartjes waren lekker uitgebreid zodat je de belangrijke details niet over het hoofd zag.

Nog een nadeeltje was dat het behoorlijk druk was, dus zeker bij de kleinere prentjes was het af en toe in een schuifelend rijtje er langs gaan. Desondanks was het een leuk en interessant quality time uitje!

 

Het is altijd zoeken naar iets leuks om te doen tijdens oud & nieuw. In een kringetje op de bank zitten vind ik een beetje suf. Een groot, anoniem feest was geen succes. Het Knalbal zeker wel, maar aangezien Mark geen balfolker is, wil ik hem dat niet ieder jaar aandoen. Oud en nieuw vieren in Disneyland Parijs was ook gaaf, maar dat doe je maar één keer.

Dit jaar wilden we wel weer eens thuis zijn. Lekker knus, en bij de kat. Maar wel met vrienden over de vloer. En iets om te doen, in plaats van alleen maar hangen. In 2006 hadden we al eens een moorddiner georganiseerd. Dat was best al een tijdje geleden, dus waarom niet nogmaals? Met daarna lekker spelletjes spelen? En zo geschiedde het.

Initieel vreesden we dat we de boel moesten gaan afblazen, want veel mensen hebben natuurlijk een vaste stek waar ze oud & nieuw vieren. Bovendien hebben inmiddels veel van onze vrienden kinderen – en inderdaad, er kwamen om die reden behoorlijk wat afmeldingen. Maar op het laatste moment meldden zich ineens toch nog een hoop vrienden aan, waardoor we ineens op 11 deelnemers zaten. Fantastisch gezellig! Maarre… oei, hoe ging ik dat eigenlijk met de diner-logistiek doen…? In 2006 hadden we namelijk maar 6 of 7 eters…

Ach, zo’n planning kan ik dan wel als een uitdaging zien. Dus bedacht ik een haalbaar menu en stond ik de hele dag in de keuken om zo veel mogelijk voor te bereiden. We schoven wat creatief met meubilair en tuintafels en vroegen vrienden om wat extra serviesgoed mee te nemen. Want nee, we hebben geen 11 voorgerechtsets, 11 hoofdgerechtsets en 11 toetjessets. (We blijken dan wel weer 16 wijnglazen in de kast te hebben staan. Niemand weet waarom.)

En Mark mocht stressen om zelf een moordspel uit te schrijven. Dat uiteraard pas 5 minuten voor aanvang klaar was, maar hee, hij had dan wel weer geregeld dat Suus live via Skype een figurantenrolletje als notaris zou vervullen, die het testament voorlas.

Waarempel: het was een succes! Iedereen vond het spel leuk en het eten lekker. De beenham was precies goed mals geworden en er is nauwelijks wat over gebleven, terwijl het ook niet te weinig was.

We zijn in totaal maar 10 minuten uitgelopen op mijn uiteindelijke planning, en alleen omdat ik iets te positief was geweest over de kooktijd van een mega-pan aardappels voor de puree. Maar doordat Bram zich over die puree wilde bekommeren, kon die zo tijdsefficiënt mogelijk worden gekookt, terwijl ik me met de rest er omheen kon bezighouden.

Overigens heeft uiteindelijk niemand geraden wie de moordenaar was, maar dat was niet erg.

Na afloop van het eten zijn sommigen een spelletje gaan spelen en anderen op de bank gaan kletsen. Na om 12 uur buiten vuurwerk te hebben gekeken, zijn we met zijn allen het spel ‘Cards against humanity‘ gaan spelen. Dat spel is hilarisch! En zelfs leuk voor mensen die niet zo van spelletjes houden. We hebben dan ook doorgespeeld tot half 5 ‘s nachts!

Het was echt een superleuke avond! En ik voel me enorm vereerd dat zo veel vrienden ervoor hebben gekozen om oud en nieuw bij ons thuis door te brengen. Dankjulliewel voor alle gezelligheid!

Op mijn vaders verjaardag gaan we traditiegetrouw met het gezin uit eten en naar de film. Dit jaar twee dagen eerder dan zijn eigenlijke verjaardag, aangezien Zwusje druk was met werk op de 30e.

Pappie mocht de film uitkiezen en aangezien hij van filmhuisfilms houdt, gingen we naar Carol.

Het begin was helaas niet zo’n succes. De film zou om 14.10 uur beginnen. We hadden bedacht dat we voldoende speling zouden hebben als we om 13.45 uur arriveerden bij de bios. Maar we hadden buiten Maastricht gerekend.

Het hele stuk vanuit Nijmegen naar Maastricht ging namelijk zeer voorspoedig, tot we van de A2 af wilden om Maastricht in te rijden. Daar liepen we hartstikke vast. Erger nog: toen we eenmaal van de snelweg af waren, bleven we de rest van de route ook stapvoets rijden. Om er vervolgens achter te komen dat alle parkeergarages in de buurt mudvol waren. Argh!

Echt heel raar; alsof heel Nederland ineens besloten had om op een maandagmiddag naar Maastricht te gaan?!?

Pa, ma en Zwusje met haar aanhang waren op tijd aanwezig, maar alleen omdat ze toevallig om andere redenen veel vroeger hadden afgesproken. Maar wij redden het begin van de film bij lange na niet meer en schoven pas een half uur na aanvang aan in de zaal.

Achteraf gezien bleek dat niet zo’n heel grote ramp. De film was namelijk… enigszins traag. (Aldus Mark: “Het was een aardige film; hij miste alleen wat explosies.”)

Ik was compleet vergeten waar hij over zou gaan, dus na de haast vielen we die zaal binnen en liet ik het maar over me heen komen. Al snel begreep ik dat het ging over een vrouw die een ongelukkig huwelijk achter de rug had en eigenlijk lesbisch is. Ze ontmoet een veel jongere vrouw met wie ze stiekem een relatie begint, maar dat levert in het ouderwetse Amerika van begin jaren ’50 veel problemen op en ze dreigt er de voogdij over haar kind door te verliezen.

Zoals gezegd vond ik de film erg traag en niet heel erg boeiend, maar ik heb wel genoten van de manier waarop de jaren ’50 in beeld werden gebracht. Er was veel aandacht besteed aan de details, zoals oud meubilair, kleding, en uiteraard oude auto’s (ik waande me weer even in Cuba). Af en toe was het ook een feest der herkenning: “Hee, dat is precies hoe het er bij opa en oma uitzag!”

De hoofdrolspeelster deed me in haar manier van doen ontzettend aan Meryl Streep denken. Zo erg, dat ik, toen ik op een gegeven moment alleen haar stem hoorde, pas doorhad dat het Galadriel was.
In The Lord of the Rings vond ik haar eerlijk gezegd een beetje irritant en overdreven. Ik kende haar niet van andere films, maar nu ik Carol heb gezien, weet ik dat ze in LotR helemaal niet overdreven doet en praat, maar dat ze nu eenmaal zo is van zichzelf…

Na afloop van de film zijn we lekker gaan uit eten in het centrum van Maastricht. En daarna zochten we onze ergens willekeurig in woonwijken gestalde auto’s op, om op een centraal punt in een donker hoekje van een industrieterrein, vanuit de kofferbakken de cadeaus aan pa te overhandigen. Nee hoor, wij zijn écht geen drugsdealers, we vieren gewoon een verjaardag…

Dankjewel pappie voor de fijne, gezellige dag!

Wat hebben we gisteravond genoten van de 7e Star Wars film!!

In een redelijk spontane actie besloten we (Mark, Judith en ik) om naar de film te gaan. Uiteraard waren alle voorstellingen in de vet coole nieuwe bios in Arnhem al uitverkocht. Mjah, dat krijg je met een lang verwachte blockbuster op een zaterdag. Maar wonder boven wonder konden we wel nog kaartjes krijgen bij de nieuwe Cinemec, tussen Nijmegen en Arnhem in. Die is blijkbaar zo nieuw dat mensen er nog niet aan denken dat ze ook daarheen kunnen gaan.

Wel zaten we op de 6e rij en dat bleek toch iets te ver naar voren om alles optimaal in 3D te kunnen zien. De ondertiteling was regelmatig blurry en ook aan de zijkanten zagen we soms dubbel. En dat ondanks onze uberhippe 3D-brillen.

En ze hadden geen popcorn… welke bioscoop heeft er nou geen popcorn??

Maar ondanks de lichte ongemakken in de bios was de film 100% fantastisch! Ik heb regelmatig bij scènes zitten glimlachen van blijdschap over wat ik zag.

Ik moet erbij zeggen dat ik geen die-hard Star Wars fan ben. Judith en Mark moesten mij er zelfs nog even aan herinneren hoe al die familieverhoudingen ook alweer lagen. Maar het was juist fijn om zonder verwachtingen aan de film te beginnen. Ik kon me zo heerlijk laten overdonderen door de prachtige beelden en alle subtiele en minder subtiele verwijzingen naar de eerdere films. Want gelukkig herinnerde ik me daar wel genoeg van om een feest der herkenning te ervaren.

De film voelde dan ook heerlijk ‘old school’. De makers zijn erin geslaagd om een high-tech samenleving (want: allerlei apparaten die wij (nog) niet hebben) heel realistisch over te laten komen, met regelmatig een gevoel van gammelheid. De ruimteschepen waren niet overgecomputeriseerd, ze voelden daadwerkelijk als grote brikken staal die de lucht in moesten! Metaal klonk echt als metaal en niets was blinkend schoon.

Ook de personages voelden heel echt. Niks CGI-stormtroopers; het waren gewoon weer echte mensen. En ook de meeste buitenaardse wezens, ook al waren ze bijgewerkt met digitale technieken, kwamen heel realistisch over.

Heel typisch: op een gegevens moment kwam de buitenaardse bad guy in beeld. Volledig met de computer geanimeerd. In een opwelling fluisterde ik: “Gollum, Gollum“. Pas toen de aftiteling langskwam zag ik ineens de naam Andy Serkis voorbij komen. En wat bleek hij te hebben gespeeld…? Precies. Wow. Bijzonder hoe je onderbewustzijn dat toch oppikt. Zo zie je maar: al worden wezens met computers geanimeerd, de onderliggende acteur blijft toch herkenbaar! En dat draagt dus ook bij aan het gevoel van realisme.

Je zou kunnen zeggen dat de bad guys niet heel erg overtuigend eng of overheersend waren. Maar dat vond ik juist wel verfrissend. Net als een moeilijke situatie die opgelost moest worden: in plaats van via een ongeloofwaardig complex plan dat alleen dankzij toevalstreffers kan slagen, ging het gewoon op een platvloers eenvoudige methode. Zo kan het ook!

De film bevatte regelmatig een fijne portie humor, maar dan niet à la Jar Jar Binks. Oh, en échte girl power!! Verder vond ik het 3D-effect ook zeker wat toevoegen aan de ervaring.

Al met al kwam de film over alsof hij met liefde was gemaakt. Een medewerker van de bios vertelde tijdens het introductieverhaaltje onder andere dat de droid eruit zag zoals r2d2 eigenlijk uit had moeten zien. Destijds hadden ze alleen nog niet de middelen om hem zo te maken. Maar nu zit er dan alsnog eentje in de film zoals hij oorspronkelijk was bedacht.

De nieuwe Star Wars is dus zeker een aanrader, ook al ben je geen hardcore fan. Het plot is niet bijzonder, maar daardoor ook prima te volgen voor nieuwelingen. Desondanks is het wel aan te raden om ooit de vorige films te hebben gezien, omdat die herkenning toch héél veel toevoegt.

Het was al meer dan een half jaar geleden dat ik de kaartjes had gekocht, maar gisteravond was het dan eindelijk zo ver: een concert van K’s Choice in Nijmegen!

Die had ik al lang niet gezien… Ik heb zowat al hun cd’s, maar voor zover ik me kan herinneren heb ik ze maar 1x live gezien, in mijn studententijd ergens rond het jaar 2000. Toen ben ik er voor naar België gereisd.

Omdat Mark niet zo veel geeft om K’s Choice vroeg ik Kees mee. We maakten er een gezellig uitje van, door vooraf te gaan uit eten in het centrum.

Ook al hadden we geen toetje genomen, we waren toch wat aan de late kant waardoor we het grootste deel van het voorprogramma (Helsinki) hadden gemist. Mjah, op mijn tickets stond half 9 als aanvangstijd, maar dat bleken ze vervroegd te hebben naar kwart over acht. Het nadeel van ver van tevoren je kaartjes kopen…?

Ik was nog niet in het nieuwe pand van Doornroosje geweest, dat sinds dik een jaar naast het station zit. In mijn studententijd kwam ik regelmatig in het oude pand, maar ik kende het voornamelijk van ‘het Beestfeest’, waar het altijd zo druk en warm was dat het zweet langs de muren naar beneden liep en van het plafond af drupte… Yuk. De meeste concerten waar ik heen ben gegaan waren in de Vereeniging.

Uiteraard was ik weer mijn oordopjes vergeten, maar gelukkig stond de muziek nét niet hard genoeg om die nodig te hebben. Desondanks werd er behoorlijk wat volume geproduceerd met de drie of zelfs vier gitaren. Af en toe was er wat mij betreft iets te veel gitaargeweld – het overstemde zelfs de zang van Gert in zijn solonummer.

K’s Choice heeft echt niet alleen maar stevige gitaarnummers, maar die kwamen helaas zo goed als niet aan bod. Uiteraard speelden ze voornamelijk nummers van hun nieuwere cd’s, Echo Mountain en The Phantom Cowboy. Plus enkele nummers die ik in het geheel niet kende (volgens mij heb ik wat cd’s gemist). Gelukkig zaten er nog een paar ‘gouwe ouwe’ tussen, zoals Cocoon Crash, Everything for free en – uiteraard – Not an addict. Maar ook dat zijn allemaal nummers met veul gitaren.

Ik heb toch liever de zachtere nummers van cd’s zoals Almost Happy, mijn favoriet. Een concert hoeft echt niet de hele tijd volume & energie op 100% te zijn. Zo begon Within Temptation destijds voor de pauze met hun rustigere nummers en na de pauze gingen ze los. K’s Choice had van mij ook wat meer mogen afwisselen. Vooral omdat de nummers op hun laatste album voor mijn gevoel erg hetzelfde klinken en wat minder de authentieke K’s Choice sound hebben.

Desondanks was het heel leuk om ze weer een keer live te horen en te zien. (Jawel, we hadden een plekje op het balkon geclaimd, dus ik had daadwerkelijk zicht op het podium! ).

Erg grappig: na al die jaren blijkt Gert toch duidelijk grijzer en gezetter te zijn geworden. En Sarah juist gespierder…

Gisteravond was het weer tijd voor onze traditionele Sinterklaasavond. Helaas konden Suus en Gijs dit jaar niet, maar ook met alleen Bob en Alice werd het heel gezellig.

Omdat we met minder mensen waren, trokken we weer het dobbelspel uit de kast. Iedereen had voor €15,- zo veel mogelijk (gekke) cadeautjes gekocht en daar werd wederom had om gestreden.

Dit jaar hadden we een bordspel. De vakjes waar je met je pion op landde, gaven aan wat voor soort kaartje je moest trekken. Rode kaartjes draaiden om het al dan niet uit de pot pakken van een cadeautje, blauwe kaartjes gaven je (na het correct uitvoeren van een opdracht) de mogelijkheid een pakje te openen, en met de gele kaartjes kon je andere deelnemers pesten, bijvoorbeeld door hun pakjes af te nemen.

Die opdrachten waren een leuke toevoeging! Zo bouwden we onder andere zo hoog mogelijke torens van Mattias’ blokken, speelden we memory op de iPad en deden we Hints.

Arme hoogzwangere Alice… aangezien het alom bekend is dat het geheugen van zwangere vrouwen niet optimaal is, was zij natuurlijk de uitgelezen tegenstander om memory tegen te spelen, en lachten we haar vierkant uit toen ze tijdens Hints aangaf dat de filmtitel ‘Ironman’ in uit twee lettergrepen bestond.

Van de andere kant pakte ze ons mooi terug, toen we zo veel mogelijk automerken moesten opnoemen en Bob haar de hint “Wat staat er momenteel voor onze deur geparkeerd?” gaf, en zij antwoordde: “Oh ja, dat B-merk van Volkswagen… hoe heet het ook alweer.”. En bedankt hè.

Als geintje had ik twee van mijn cadeautjes dubbel ingepakt, zodat je, als je dan eindelijk een van je cadeautjes mocht open maken, je nog steeds met een ingepakt pakketje zat. Helaas faalde die grap, want iemand in de groep is blijkbaar een dermate enthousiaste uitpakker dat het niet eens was opgemerkt dat er twee lagen omheen zaten en Mark boog de regels zodat hij het toch in 1x kon uitpakken. Tss… stelletje valsspelers!

Uiteindelijk ben ik met erg leuke dingetjes naar huis gegaan! Ik wist tijdig af te komen van het Kamasutra-kaartspel en Kamasutra-toiletpapier, en hield over:

Een puntenslijper in de vorm van een vis, een Minion-sleutelhanger, een doosje in de vorm van een oud boekje, een zakje kattensnoepjes, een metalen blikje en… 3 meter bubblewrap!

Uiteraard heb ik ook weer veel te veel gesnoept, maar dat hoort er een beetje bij zullen we maar zeggen. Dank aan Alice en Bob voor de gastvrijheid – volgend jaar weer bij ons!

De stilte op mijn blogje had een reden: wij waren namelijk 10 dagen op vakantie naar Cuba!

Waarom Cuba? Nou, omdat ik nog nooit in Midden-Amerika was geweest. En omdat de Amerikaanse handelsembargo’s sinds kort zijn versoepeld en waarschijnlijk in de toekomst verder versoepeld gaan worden, waardoor het dus niet lang meer zal duren voordat ook dat land zijn authenticiteit zal verliezen. Dus wij zijn gegaan nu je nog een hoop van het socialisme en communisme kunt zien.

Auto’s & wegen

Dat betekent onder andere: veel oude auto’s! Pas vanaf vorig jaar mogen Cubanen auto’s importeren. Tot dan toe waren ze dus teruggeworpen op het repareren van de al in het land aanwezige pareltjes. Dat kunnen ze blijkbaar bijzonder goed, want al lijken enkele gammele Lada’s uit elkaar te vallen als je er alleen al naar kijkt, en veroorzaken andere brikken enorme rookontwikkeling – de meeste auto’s zien er juist spik en span uit! Alles staat strak in de lak en wordt volgens mij dagelijks gepoetst. Ik vermoed dat de grootste talenten in de automonteur-business in Cuba wonen.

Waarom hebben wij tegenwoordig niet meer van die prachtige en kleurige modellen? Dat maakt het straatbeeld toch veel mooier?

Read more

Mark is niet zo van de enge films. Dus vroeg ik Judith om gisteravond mee te gaan naar Crimson Peak.

Het plot van de film is heel simpel: vrouw belandt in huis waar het spookt en probeert er weer levend uit te komen. Voor dat plot hoef je dus niet te gaan. En het draait ook niet om schrikeffecten. Maar het is een film van Guillermo del Toro, dus dan weet je het wel: prachtige plaatjes!! (en diverse expliciete, maar ook weer niet horror-achtige geweldscènes)

En prachtige plaatjes waren het. Dat huis!! Die inrichting!! Die Victoriaanse kostuums!! Binnen 1 minuut na aanvang lag er al een plasje kwijl onder mijn stoel.

We hadden ook nog eens de mazzel dat we in de grote Imax-zaal met gi-gan-tisch scherm van de gloedjenieuwe cinema in Arnhem zaten. Alle details waren dus perfect te zien! En met zo’n scherm heb je een 3D-effect niet eens nodig om je midden in de film te wanen. Omdat het scherm iets hol is, krijg je dat soms al vanzelf.

De bioscoop is net geopend en het rook overal nog naar nieuw. Het was wel even wennen, want voor de snacks hoef je niet naar een balie te gaan: het is opgezet als een soort supermarkt waar je zelf je noms bijelkaar kunt graaien en dan aan het eind van het pleintje afrekent bij een kassa. Je hebt er zelfs grote buizen met op kleur gesorteerde M&M’s, zodat je zelf je kleurenpallet samen kunt stellen! Onzinnig en veel te duur uiteraard, maar het geeft wel een gevoel van luxe om er alleen al langs te lopen.

De film komt overigens niet in mijn lijstje van topfilms. Daarvoor waren de acties van het hoofdpersonage echt te ongeloofwaardig (ik weet niet hoe ik zou reageren op het tegenkomen van geesten en andere enge dingen, maar in ieder geval niet zoals zij). Bovendien is de combinatie Alice en Loki toch een beetje vreemd.

Aan iedereen die altijd verzucht dat ik te veel doe: dit weekend heb ik zowat full-time op mijn reet doorgebracht! Ha! Dat kan ik dus ook!

Het is namelijk oktober, dus weer tijd voor onze traditionele filmdag. Alleen was het ditmaal geen filmdag, maar een compleet filmweekend!

De DVD-box van de Hobbit is namelijk uit (de extended edition helaas nog niet ) en wat is nou gaver dan alle Tolkien-films van Peter Jackson op volgorde kijken (en zien hoe Legolas er in de loop van tijd toch wel wat pondjes bij heeft gekregen)? Aangezien je alleen Lord of the Rings al amper in 1 dag gekeken krijgt, moesten dat dus wel twee dagen worden. Oftewel: op zaterdag mocht iedereen aanschuiven voor de Hobbit-trilogie, op zondag voor de LotR-trilogie.

Uiteindelijk zijn Mark en ik de enigen die echt alle films volledig hebben gekeken. Blijkbaar was het toch te heftig, of was het weekend ongelukkig gekozen en konden te weinig mensen beide dagen. Op zaterdag zaten er 9 mensen in onze huiskamer, op zondag keken we met z’n vijven. Ook heel gezellig, en het gaf Sammy de mogelijkheid om het kussenfort voor de bank te claimen.

Het weer werkte ook prima mee: kou en regen maken het immers extra knus als je je op de bank verschanst met dekentjes, thee en snaai!

Veel snaai. Heul. Veul. Snaai. *burp*

Da’s wel het nadeel van een filmweekend: je leeft alléén maar op zoete en vette hap. Want iedereen had op verzoek (al dan niet zelfgemaakte) hapjes meegebracht en de pizzakoerier was ‘s avonds ook erg blij met ons.

Volgend jaar wordt het weer gewoon één dagje film kijken. Maar hopelijk wel weer net zo gezellig!