Hoewel we nog niet zo lang geleden met de Heksengodinnen een blotevoetenpad hadden gelopen, was het alweer een tijdje geleden dat we een volledig weekend samen hadden doorgebracht. Daar kwam afgelopen weekend verandering in!
Het oorspronkelijke plan was om naar een 80’s & 90’s party te gaan. De keuze viel op een feest in Weert. Dus boekte ik een huisje in nabijgelegen vakantiepark Weerterbergen (je kent het wel, zo’n Roompot terrein met losstaande huisjes en een centrumpje met allerlei eetgelegenheden en vermaak), zodat we de rest van het weekend ook leuke dingen konden gaan doen en op ons gemak bij konden kletsen.
Het is een heel bijzonder weekend geworden, met veel (zeer) goede gesprekken. Wat is het fijn om zulke goede vriendinnen te mogen hebben, bij wie je alles kwijt kunt en waar je volledig op kunt rekenen! <3
Op zaterdag zijn we nog even het centrum van Weert in gegaan, om accessoires te shoppen in 80’s en 90’s stijl. Maar uiteindelijk besloten we om toch niet naar het feest te gaan, maar heerlijk knus gewikkeld in dekentjes en met ondersteuning van een haardvuurtje, tafel vol snacks en (Disney)films, de avond in het huisje door te brengen.
De accessoires waren desondanks niet voor niets gekocht: voordat we gingen uit eten, hebben we ons namelijk compleet opgedirkt! Met dikke lagen make-up, getoupeerd haar en behangen met rinkelende armbanden en neonkleurige accessoires, arriveerden we in het restaurant. Heel raar aangekeken werden we niet eens – blijkbaar zijn ze er wel wat gewend.
(Zo jammer dat je op de foto niet ook onze ubercoole beenwarmers kunt zien! )
Dankjulliewel, meiden. Het is een eer om bij de Heksengodinnenclub te mogen horen! :-*
Gisteren was het alweer tijd voor ons jaarlijkse clusteruitje. Ik had er best zin in.
Je kent niet veel aanwezigen, want zo’n clusteruitje is behoorlijk massaal. Onze organisatiehiërarchie is namelijk als volgt opgebouwd:
Universiteitsbreed > Cluster > Dienst > Afdeling > Team
Overigens komt uiteraard lang niet iedereen opdagen bij zo’n uitje.
De insteek was dan ook niet teambuilding, maar gewoon gezelligheid. Gelukkig maar, want ik ben niet zo’n teamplayer (joh). En als je de mensen in je team niet kent en dus niet weet wat hun sterktes en zwaktes zijn, is het al helemaal lastig om samen iets goeds neer te zetten.
Desondanks kan ik het niet laten om enigszins fanatiek te worden bij competitieve activiteiten. Want dat was wel wat we gingen doen. We werden ingedeeld in groepen en moesten allerlei opdrachten voltooien. De groep met de hoogste score won.
We begonnen met Jamaicaans trommelen. Het was de bedoeling dat we met alle 18 groepsgenoten hetzelfde ritme zouden trommelen / rijstkokeren / rinkelbellen.
Je voelt de bui al hangen natuurlijk. Laten we zeggen dat er weinig muzikaal talent in onze groep was te bespeuren.
Dat is al gelijk zo’n symbolisch dilemma voor mij: zet ik als enige correct in en blijf ik vast in de maat trommelen, of pas ik me aan de rest van de groep aan en zet ik ook te laat in en mik ik op het meetrommelen met de grootste gemene deler?
Uiteindelijk kies ik dan toch voor het eerste, omdat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen om dingen bewust fout te doen (wat in dit geval overigens ook best moeilijk is, als je wél ritmegevoel hebt). In praktijk krijg ik dan altijd op mijn kop, omdat ik lief met de anderen had moeten meespelen. Mjah.
De volgende activiteit was kruisboogschieten. Ha, dat had ik recentelijk nog geoefend! Dus droeg ik 8 puntjes bij aan de groepsscore, omdat ik de buitenste ring wist te raken. (Vanwege de grote groep en beperkte tijd kon iedereen maar 1x schieten, dus je kon niet eens leren van je fouten en steeds beter worden. Frustrerend.)
Activiteit drie: opdelen in een ‘creatieve’ en een ‘slimme’ groep en respectievelijk een thema-tekening maken of een aantal moeilijke vragen oplossen.
Ik koos uiteraard voor de vragen, maar het bedrijfsuitjesbedrijf had blijkbaar niet geheel rekening gehouden met de doelgroep ‘universitaire medewerkers’.
“Drie personen zitten in een kring en krijgen op hun voorhoofd een gele of een blauwe stip. Als een persoon bij beide andere personen een gele stip ziet, moet hij zijn hand opsteken.
Alle personen krijgen een gele stip op hun voorhoofd gezet. Ze doen hun ogen open en iedereen steekt zijn hand op.
Na enige tijd zegt een van de personen: “Ik weet welke kleur ik op mijn voorhoofd heb”.
Vraag: hoe kan hij dit weten?”
Ehm… Like… Duh?
We hebben serieus hard zitten twijfelen over het antwoord, want er moést toch wel ergens een addertje onder het gras zitten??
Maar nee. Het was inderdaad zo dat het antwoord domweg al in de vraag stond. Zucht.
Activiteit vier hadden we inmiddels al mogen aanschouwen bij andere groepen: het bouwen van een pyramide met behulp van bamboestokken en elastiekjes.
Onze theorie was dat hij zo hoog mogelijk moest worden. Dus bespraken wij onze strategie voor en kwamen we goed voorbereid aan bij de opdrachtleider.
Die legde vervolgens uit dat het om samenwerking en snelheid ging en dat we 25 pyramides moesten bouwen. En er dan een grote pyramide van 4 lagen mee vormen. Nee, niet hoger. En waarom 25 kleine pyramides? Omdat je 4 reserve moest maken, voor het geval er in de grote eentje stuk ging.
Uiteraard stelde ik voor om, heel tijdsefficiënt, die extra pyramides pas te maken als we ze daadwerkelijk nodig bleken te hebben. Maar nee. Er moesten per se 25 gemaakt worden. En je mocht ook niet variëren met de volgorde van lagen bouwen.
So far for strategy and tactics. Vooral niet buiten het hokje willen werken, Lenny. Netjes doen zoals iedereen het doet.
Als laatste moesten we katapulten bouwen en ballen het veld in lanceren. Andere teamleden moesten die vangen en als dat lukte, kreeg je punten.
Dus deed ik mijn best de mensen gelijkmatig over het veld te verdelen – je weet immers nooit waar die bal heen wordt gekatapulteerd.
Ik had net zo goed koeien kunnen proberen te verplaatsen. Na uit elkaar gezet te zijn, wandelden enkelen toch steeds weer naar elkaar toe om samen te herkauwen (of wat ze dan ook deden – in ieder geval niet de bal vangen). Een ander besloot juist dat de aangewezen positie veel te dicht bij anderen was, en ging zo ver naar links dat ze op het veld van de tegenstander belandde en er een gapend gat (en bal) viel op haar voormalige plek.
Must… not… kill…
Oh oh, wat heb ik mijn best gedaan om een goeie, gezellige teamplayer te zijn. Oh, wat voelde ik me achteraf toch weer enorm gefaald.
Ik kan het gewoon niet laten om me te ergeren aan inefficiënt of dom handelen, of creatief denken beperkende regeltjes, wanneer er als uitdaging is gesteld om de beste te zijn. Terwijl het anderen werkelijk niets lijkt te interesseren op welke plaats ze eindigen, of dat ze niet tot hun volle kunnen worden uitgedaagd.
Mijn sociale energie was dermate op, dat ik tijdens het gezamenlijke eten (standjes met barbecue, groenteschalen en een mobiel frietkot voor een puntzak patat) het echt niet meer kon opbrengen om een gesprek aan te knopen. Ik heb me met mijn bord in een hoekje van een picknicktafel teruggetrokken en ben, toen het op was, snel naar huis gefietst. De rest van de avond ‘gezellig’ kletsen met de groep, zonder vorm van concrete activiteit om op te focussen, trok ik niet. Ook daardoor voel ik me dan weer gefaald.
Ik was dermate moe, dat ik al om half 10 naar bed ben gegaan. Maar geslapen heb ik nauwelijks. Het bleef maar door mijn hoofd malen. Vooral de hele kleine momentjes. Die collega, die tot tweemaal toe iets waar ik mee bezig was (een opdrachtkaart of stuk touw) letterlijk uit mijn handen trok om er zelf mee verder te gaan. Mijn directe collega, die opmerkte dat hij me op kantoor wel heel vaak met privé-dingen bezig zag zijn en zich afvroeg hoe dat zat. En een andere collega, die vertelde dat ze mijn LinkedIn-profiel had bekeken, had gezien hoe lang ik bij mijn vorige werkgevers was gebleven, en grapte dat ze blijkbaar snel haar vragen aan mij moest stellen voordat ik hier ook weer weg was. Auw.
Maar misschien kwam het woelen ook gewoon door het stukje vleesspies dat niet helemaal gaar bleek, en verkeerd was gevallen. En maak ik me weer druk om niks. En moet ik het gewoon als een leuk uitje zien en niet zo moeilijk denken.
Wat een gezellig verjaardagfeestje was het gisteren! Ik ben dinsdag pas echt jarig, maar doordeweeks komt het natuurlijk minder goed uit voor mensen om langs te komen. Dus vierde ik het afgelopen zondag.
Het was zelfs zo gezellig dat ik ben vergeten om foto’s te maken voor dit blog.
Al een paar jaar had ik graag willen barbecuen met mijn gasten, maar het weer was steeds te slecht. Aangezien het gisteren behoorlijk warm was, kon het eindelijk! Lekker met z’n allen in de tuin zitten geeft sowieso wat meer rust en mogelijkheden tot mingelen. De voorspelde regen bleef gelukkig netjes uit tot later op de avond.
Wat ben ik verwend met lieve en leuke cadeautjes. En wat heb ik veel hulp gehad! Want al bereid ik nog zo veel voor wat betreft koken en snijden, stiekem is er op het moment zelf toch nog behoorlijk wat te doen. Gelukkig ontfermde schoonbroer zich gelijk over het vleesch en de barbecue en wilden Zwusje en ma geen ‘nee’ horen op hun hulpaanbod.
Het is schandalig, maar ze hebben de keuken daadwerkelijk schoner achtergelaten dan hij was… (het fornuis had ik al een paar dagen niet afgenomen, nu blinkt hij ineens…). En Zwusje toonde aan dat die aanslag in mijn theemokken er écht wel af ging. *schaam* :-X
Ik ben gezegend met zo veel lieve vrienden en familieleden. Dankjulliewel allemaal voor de komst en de gezelligheid!
Afgelopen woensdag waren Mark en ik 4 jaar getrouwd. Tijd voor quality time met elkaar om het te vieren!
Voor zijn verjaardag had hij van mij een bon gekregen voor een diner in een sterrenrestaurant en het leek ons een goed idee om daar voor deze gelegenheid gebruik van te gaan maken. Wel in combinatie met een overnachting, want na zo’n bijbehorend wijnarrangement zijn we echt niet meer in staat om naar huis te rijden…
Gelukkig vonden we een twee-sterrenrestaurant in Giethoorn, waar ook een hotel aan was gekoppeld. Lekker fancy-schmancy hoor! Grote kamers, van alle gemakken voorzien, en een prachtige tuin waar we in mochten dineren.
Volgens de dinerbon was deze goed voor een 4-gangendiner, maar in praktijk kregen we er 5. Plus een uitgebreid aperitief. Omnomnom, smullen!
Maar in het vervolg ga ik wel om slechts een half glas bijpassende wijn per gang vragen hoor, want mijn hemel, wat werd ik daar teut van…
Aangezien we toch luxe aan het doen waren, ontbeten we ook in het restaurant (vraag maar niet naar de prijs…). Uiteraard kregen we daar geen brood, maar ook een selectie van diverse heerlijke liflafjes!
Met een goed gevulde maag konden we vandaag dus verder Giethoorn gaan verkennen. Nou is daar niet heel erg veel te doen, behalve varen. Ze noemen het dorp niet voor niets het ‘Nederlandse Venetië’, want overal zijn slootjes en kanaaltjes waar je doorheen kunt met een boot.
We huurden een authentieke eikenhouten punter (veel sfeervoller dan die lelijke dingen waar de andere toeristen in langskwamen, en bovendien zeer rustgevend stil dankzij de elektrische motor!) en hebben heerlijk twee uur lang op het water gedobberd.
Niet alleen superrustgevend om door de natuur te varen, maar ook om door Giethoorn zelf te varen. Want dat prachtige hotel met rieten dak waar we in sliepen, bleek alleen qua afmeting af te wijken van de andere gebouwen in het dorp. Zowat alle huizen zagen er superschattig uit, allemaal met zwarte rieten daken en wit met groen geschilderde vensters (we vermoeden dat de welstandscommissie daar zelfs de tint van de verf voor je huis voorschrijft…). En werkelijk álle (gigantische) gazonnen en bloemperken waren keurig gekortwiekt en verzorgd.
Giethoorn is dus zeker een aanrader als je bij wil komen in een mooie, rustige omgeving! We voelden ons al direct ontspannen toen we de auto uitstapten.
Aangezien het botenverhuurbedrijfje ook een koffie- en theehuis was, eindigden we de rondvaart met een heerlijk kopje thee en een stuk quiche. Wederom genieten! Want daar mocht je zelf je thee laten trekken, waarbij je zelfs een zandlopertje kreeg zodat je zeker wist dat de thee precies lang genoeg had getrokken.
Een grote tegenstelling met het sterrenrestaurant, waar ik mijn groene thee zelfs moest terugsturen… blijkbaar zijn ze heel goed in koken, maar heeft ook die bediening geen idee dat je groene thee niet direct in kokend water mag mikken omdat het dan bitter wordt.
Het waren twee superfijne dagen met mijn allerliefste man. <3 Wellicht een goede traditie om er jaarlijks in te houden (hoewel het niet altijd een sterrenrestaurant en -hotel hoeft te zijn, want dan moeten we misschien iets harder sparen ).
Pa wilde op vaderdag iets leuks met de familie gaan doen, maar schandalig genoeg konden zowel Zwusje als ik die zondag niet. Gelukkig geloven onze ouders in flexibiliteit wat betreft de datum van het betuigen van dank en liefde aan je opvoeders, dus haalden we gisteren min of meer de gemiste dag in, door met zijn allen te gaan boerengolfen.
Voor wie het concept niet kent: het is net gewoon golfen, maar dan op een compleet niet onderhouden terrein en met een houten klomp aan een bezemsteel, in plaats van een fancy lichtgewicht metalen golfclub.
Aangezien we in Vijlen waren, oftewel uiterst Zuid-Limburg, kwam er naast het hoge gras en de onverwachte hobbels/kuilen nog een extra uitdaging bij: hoogteverschillen!! En dan heb ik het niet over een lullig heuveltje…
Best frusterend, als je de bal enkele meters vooruit slaat en hij vervolgens zo hard terug komt rollen dat hij verder weg eindigt dan waar je begon. :-S
Zwus, ma en ik vormden een team en namen het op tegen de heren. Bring it on!! Oftewel, als je onze familie een beetje kent: de start van veel luidruchtige hilariteit, getreiter en het uit de concentratie brengen van de tegenpartij, en stiekem valsspelen zodra de anderen even niet kijken.
Wiggle that butt, Zwus! Laat die mannen maar zogenaamd intimiderend kijken…Hulp nodig, ma?
Uiteraard kreeg schoonbroer Jurgen het voor elkaar om al na een paar rondes zijn klomp stuk te slaan (de klomp landde na de slag verder weg dan de bal :-P). Maar dat gaf niet, want de eigenaresse had bij de uitleg gezegd dat je met alle kanten van de klomp mocht slaan. En niet dat hij daarbij per se aan een stok moest vastzitten. Dus de klomp aantrekken en er vervolgens mee voetballen, was niet reglementair verboden…
Pa brak dan wel weer de regels, door de bezemsteel te gebruiken als biljartkeu. Busted, mister!!
Dus hee, toen de heren zo veel meters op ons voor lagen dat ze bijna uit het zicht de bal aan het spelen waren, omdat ik onze bal in het weiland van de buren had weten te slingeren en Zwusje door het prikkeldraad moest kruipen om ‘m terug te krijgen, mochten wij best de bal wat tactisch verplaatsen, toch?
En toen ma de bal precies tussen een opening in het gaas om een boom had gemikt, mochten we best de pollen er onder uitgraven zodat hij vanzelf weer verder rolde. We hadden de bal immers niet aangeraakt? O:-)
Na een uitputtende strijd, niet geheel gespaard gebleven van regenbuien, moesten we uiteindelijk accepteren dat de heren hadden gewonnen. Tsss… kijk ze eens trots zijn op hun ‘gouden klomp’… het scheelde echt maar 11 puntjes hoor!
De dag werd afgesloten met een barbecue. Vleesch!! Dat hadden we wel verdiend, na al dat meppen en bergen beklimmen!
En zo eindigde wederom een geslaagde familiedag. Doen we gauw nog eens!!
Wat is het toch altijd leuk en fijn om met de Heksengodinnen af te spreken!
We zijn dan ook een apart stelletje meiden bijeen, wat we gelijk bij aankomst bewezen toen we onze kledingstijlen vergeleken. Maar hee, in een groepje moet voor iedereen wat wils zitten, toch?
Dus zijn we nu hard aan het nadenken over passende bijnamen. We hebben al ‘biker spice’ (Judith) en ‘eco spice’ (Suus). De namen voor Petra en mij (‘hat spice’?) moeten nog nader uitgedacht worden.
Hoe dan ook, vandaag kwamen we met z’n viertjes bijeen in Twello, waar we het ‘Blotevoetenpad’ gingen lopen.
Dat wandelpad was aangelegd door een mooi landelijk gebied, waar de beheerders vanalles hadden aangeplant: van moestuinen tot wilde bloementuinen, van bamboebosjes tot savannes. En het was dus specifiek de bedoeling dat je je schoenen achterliet en alles op blote voeten aflegde.
Geen probleem! Zeker met het fantastische weer van vandaag was het absoluut geen straf om blootvoets door het gras en over de aarde te struinen.
(Nou ja, die kiezelpaadjes waren iets minder prettig…)
Wel weer heerlijk waren de verschillende modderige poelen water, en bijna opgedroogde waterplaatsen, waardoor je heerlijke modderbaden kon nemen. Wat is het gevoel van glibberige blubber tussen je tenen toch fantastisch!
Na uitgebreid bodemomderzoek konden we wetenschappelijk constateren: dikke modder is beter dan dunne modder.
Nog meer leuks op de route was onder andere de glijbaan, die in een plas water eindigde. Woehoe, aan de kant met die kinderen, wij moeten erbij!! *PLONS*
En die stenen olifant beklommen we uiteraard ook wel even.
Gelukkig waren er ook rustmomentjes ingebouwd en konden we halverwege het pad even onze modderige voetjes omhoog doen in de hangmatten.
Dan hadden we ook nog ons zelf ingebouwde rustmoment: de picknick! Ik had voor thee en fruitsapjes gezorgd, de andere meiden voor iets te snaaien. Omnomnom: verse broodjes met salade, vers fruit, taartbodempjes met room, wraps… Wat is het leven toch heerlijk – letterlijk en figuurlijk.
Alsof we onze buikjes nog niet genoeg hadden gevuld, kwamen we tijdens het wandelen ook nog eens heel veel eetbare planten zoals aardbeien, kersen en frambozen tegen, die je zo van de struik kon eten.
(Wisten jullie dat er ook gele frambozen bestaan? Ik nu wel. En ze smaken net zo lekker!)
Zo’n drie uur later hadden we het eind van de route bereikt en hadden we nog een groot deel van de middag over. Aangezien Twello op een steenworp afstand van Deventer ligt, besloten we daar lekker op een terrasje te gaan zitten en daarna nog wat te windowshoppen. Want wat een leuke winkeltjes heeft Deventer! De overtocht met het pontje maakte het vakantiegevoel helemaal af.
De dag sloten we af op een ander terras, waar we ons avondeten bestelden. (Frietjes!! Burgers!! Spareribs!! Hee, het mocht, want we hadden natuurlijk al heel veel calorieën weggewandeld. )
Het was weer enorm gezellig, meiden! Ik ben blij dat we alweer een datum hebben voor onze volgende date!
Na Despicable Me en Despicable Me 2 gezien te hebben, moesten we uiteraard ook naar de spin-off, waarin de sidekicks volledig centraal staan: Minions.
Het plot in het kort: de Minions proberen al gedurende vele eeuwen om een evil mastermind als baas te vinden. Maar door hun onhandigheid overleven hun bazen helaas niet lang. De film speelt zich af in de jaren ’60, oftewel ‘pre Gru’, waarin je ziet dat ze nog steeds hard op zoek zijn naar iemand die ze kunnen dienen. En dat gaat helaas niet van een leien dakje.
De eerste Despicable Me-film vond ik destijds niet super geweldig. Het waren vooral de Minions die hem leuk maakten. Dus ik had wel redelijke verwachtingen van hun eigen film.
Maar het viel me een klein beetje tegen. Zeker wel zat er de gebruikelijke humor in en raakten de Minions in hilarische situaties terecht. Maar niet meer dan in de Despicable Me-films. De Minions waren vaker in beeld en speelden de hoofdrol in het verhaal, maar daardoor zaten er niet meer leuke momenten in.
Het tegenvallende gevoel kwam misschien nog vooral doordat ik niet veel aan vond aan de andere personages in de film. De evil mastermind waar ze zich bij probeerden aan te sluiten, haar echtgenoot, de familie waar ze mee liftten… ze hadden het allemaal niet. En dat was jammer.
Ook het plot was wel heel erg basic. Je kon merken dat er weinig zorg in de verhaallijn is gestoken en dat de gebeurtenissen vooral in dienst stonden van een podium geven aan de Minions. Het begon goed uitgedacht, maar hoe het verhaal verder verliep en ten einde werd gebracht was duidelijk minder relevant dan wie de personages waren. De makers van de film hebben wel geprobeerd er diverse grappige referenties naar Engeland (waar de film zich afspeelt) in te gooien, die redelijk geslaagd waren.
Dus uiteindelijk heb ik wel gelachen (voor degenen die ‘m al gezien hebben: met als favoriete scène wanneer Stuart op het eind zijn cadeau krijgt), maar niet zo vaak en hard als ik had gehoopt.
Conclusie: geen must-see, maar wel amusant als je gewoon een avondje naar de bios wil.
Een tijdje geleden was ik erin geslaagd om het bij ons gedumpte mystery-beeld te verkopen voor €100,-. Met dat bedrag wilden we iets leuks gaan doen. Maar ja, met een 12 personen tellend team kom je niet ver met zo’n bedrag.
Na wat zeuren bij de baas van onze baas, kregen we het voor elkaar om budget los te peuteren voor een afdelingsuitje. Sterker nog, dankzij ons initiatief is dit budget nu jaarlijks voor iedere afdeling binnen onze dienst beschikbaar!
Mijn collega opperde om met z’n allen te gaan golfen, met aansluitend een barbecue. Prima idee!
Dat het vandaag 35 graden zou worden, was uiteraard niet helemaal gepland. Maar wij laten ons niet snel uit het veld slaan (pun intended), dus vertrokken we gewapend met hoofddeksels, zonnebrillen en zonnebrandcrème naar de golfbaan.
(En als al je collega’s de auto nemen, op de twee sportiefste na, die een half uur in de hitte erheen gaan fietsen, dan sluit je je uiteraard bij die laatsten aan, toch?)
Eenmaal aangekomen deden we uiteraard eerst een drankje, waarna we de baan op mochten om te gaan oefenen met de afslag. Ik had één keer eerder een golfclinic gevolgd, maar dat was nog in mijn studententijd en het enige dat ik me kon herinneren was dat je je in een heel onnatuurlijke houding moet draaien en dat ik er extreem slecht in was geweest.
Maar nu viel het best mee! Ik maakte maar enkele faal-slagen en heb niet één keer keihard mijn club de grond in getimmerd in plaats van de bal op de tee te raken! En diverse ballen kwamen nog best ver rollend over de grond in plaats van in een hoge boog door de lucht.
Onderdeel twee van de middag was het putten, oftewel de bal daadwerkelijk in het gaatje krijgen. Dat leek op minigolfen op een stuk kort gras en ik was er dan ook beduidend beter in dan in het afslaan.
Ten opzichte van mijn collega’s bleek ik na een wedstrijdje in de achterhoede te eindigen, maar ach, mijn baas had gewonnen dus die was in een zeer goede bui (en we zullen zijn verhalen over z’n overwinning en hole-in-one waarschijnlijk de komende drie weken lang gaan aanhoren ).
Na enthousiast golfen moet er uiteraard goed gegeten worden, dus schoven we aan tafel voor een barbecue. Geheel verzorgd, dus we hoefden niet zelf achter het rooster te staan. Dat levert uiteraard veel lekkerder (en minder riskant) vlees op, maar toch doet het altijd wat af aan de barbecue-experience vind ik.
Midden in het eetfestijn begon het te onweren en konden we met bord en al naar binnen vluchten…
Maar door de bui was het wel wat afgekoeld, waardoor de 40 minuten bergop terugfietsen naar huis, een stuk beter te doen was dan de heenweg.
Overigens bleken we niet genoeg gedronken te hebben, want de rekening was uiteindelijk precies het budget dat we hadden gekregen van de uni. Hebben we nog steeds die honderd euro extra over. Moeten we nogmaals iets gaan verzinnen om daarmee te doen…
Zo hee, wat een weekend… Ik ben zo druk geweest dat ik amper achter een pc heb gezeten, laat staan dat ik tijd heb gehad om te bloggen! Dus de komende dagen volgen enkele ‘alsnog over het weekend’-posts. Te beginnen bij het trouwfeest van mijn allerliefste Zwusje van afgelopen vrijdag!!
Want hoewel ze maandag al voor de wet waren getrouwd, vond vrijdag het grote feest plaats, waar maanden en maanden aan voorbereidingen in zaten. Ik grapte dan ook al dat ze geen bruiloft organiseerden, maar een compleet festival…
Mijn familie is namelijk niet helemaal normaal. Of standaard. Schijt aan ‘hoe ‘t heurt’, we doen gewoon wat wij leuk vinden! Niks witte jurk, niks koets met paarden, niks foxtrotje als openingsdans… Zwusje organiseerde een heuse cowboybruiloft! Met een fantastische jurk, geheel op maat en naar eigen ontwerp gemaakt door een coupeuse! En alle gasten werd verzocht om in themakleding te komen.
De sfeer werd ‘s ochtends al gelijk gezet met het vervoersmiddel waarmee mijn zusje door haar aanstaande werd opgehaald bij het ouderlijk huis. Het getoeter van dit monster hoorden we al enige tijd voordat hij voor de deur arriveerde en ik vermoed dan ook dat heel het dorp mee heeft gekregen dat er iemand ging trouwen.
De locatie waar het feest gehouden ging worden, was van een schietclub. Op dat terrein hadden enkele enthousiastelingen (die zich de ‘Ghost Riders’ noemen) een heus Wild West-dorp doen verrijzen! Het zag er prachtig uit, met die houten gebouwtjes met hoge gevels en alle requisieten die her en der verspreid stonden (foto is klikbaar):
De Ghost Riders vonden het zo leuk dat iemand op hun terrein wilde trouwen, dat ze hadden gevraagd of ze er als ‘decoratie’ bij mochten zijn. En zo was de saloon bij aankomst al sfeervol gevuld met heuse figuranten, die relaxed op het terras van een drankje aan het genieten waren. En ze vonden het ook helemaal leuk om bij te dragen aan de fotoshoot!
Zwusje en haar man hadden ook zelf voor heel veel decoratie gezorgd. Er waren houten stokpaardjes, metalen badkuipen vol flessen Desperado’s, een cactus volgeprikt met stokjes marshmellows voor in het kampvuur, en meer.
Ook het programma zat stampvol met activiteiten. Er was onder andere een schiettent en een linedance-workshop, die verrassend druk bezocht was!
En uiteraard kon ik het niet laten om samen met Mark een stukje te doen en het bruidspaar even lekker in de zeik te zetten. Daar ben je uiteraard ‘de zus van’ voor. We hadden zelf een tekst bedacht op de melodie van “Oh Susanna” en met mijn viool speelde ik een intro/uittro en wat intermezzotjes ertussen. Want de bruidegom had al ver van tevoren aangegeven dat er een veto was op het gebruik van doedelzakken. Tsk.
Je zou bijna vergeten dat er ook nog een huwelijksceremonie was. Omdat Zwusje en haar man niet kerkelijk zijn, maar er wel een heel schattig Old West-stijl kerkje op het terrein stond, hielden ze daar een ‘dienst’ met een knipoog: de pastoor was namelijk een komiek. Laten we zeggen dat zijn ‘zegeningen’ met een pleeborstel vol water erg gewaardeerd werden, gezien de hitte.
Maar er was ook een serieuze ceremonie daarna. Ze deden een indiaans vuurritueel, waarbij twee kleine vuurtjes (die stonden voor degenenen die gingen trouwen) in elkaar werden geschoven tot een groot vuur. Op dat vuur legden ze verschillende soorten hout, die allemaal hun eigen betekenis hadden en stonden voor de geloften die zij aan elkaar uitspraken. Dat was echt supermooi en heel persoonlijk. Ik voel me ontzettend vereerd dat ik, samen met hun andere getuige, deze ceremonie mocht presenteren en de geloften namens hen mocht uitspreken!
Ik weet dat de familie van mijn vader’s kant het fantastisch vindt als ze niet in pak naar een trouwerij hoeven, dus ik had van hen niets anders dan enthousiasme over dit thema verwacht. Maar er zijn uiteraard ook veel mensen die het maar niks vinden om verkleed te moeten. Het motto van de bruiloft was ‘niets moet, alles mag’, dus er waren geen verplichtingen. Desondanks had ongeveer 95% van de gasten wel iets gedaan om enigszins cowboy-achtig uit te zien! Dat gaf echt een geweldig plaatje.
Bonuspunten voor mijn oom, die van broekklemmen voor op de fiets en bierflesdopjes (uiteraard van Brand – we zijn tenslotte Limburgers) een setje sporen had geknutseld.
Het toppunt van de kostuums was uiteraard de fantastische jurk van Zwusje. Die heeft bloed, zweet en tranen gekost en was pas 1 dag voor de bruiloft af, maar het resultaat mocht er zijn!
foto door Hans Lammeriks
(Kijk nou hoe ze stralen!! Dat is toch fantastisch om te zien?! <3 )
Mark en ik waren zowat de enigen die niet in standaard cowboystijl waren (spijkerbroek, giletje en/of geruite blouse, leren laarzen – je kent het wel). We vielen dan ook onwijs op. Ik heb superveel complimentjes gehad over mijn outfit en heel veel mensen wilden even aan mijn ‘kontje’ voelen… We zijn zelfs goedgekeurd door de Ghost Riders, die ons enthousiast uitnodigden voor hun cowboyevenement in september. Daar moesten we absoluut in deze kleding komen opdagen! En of we wellicht ook 8x per jaar daar wilden komen schieten? Euh…
Aan het eind van de avond toen de meeste gasten naar huis waren, zijn we met een select gezelschap om het kampvuur gaan zitten. De marsmellows waren helaas al lang op, maar er was een gitaar en ik had mijn liederenboeken meegenomen, dus we hebben tot diep in de nacht om dat vuurtje zitten drinken en lallen. Er schijnt nog een compromitterende video-opname te zijn gemaakt van de bruidegom, Mark en ik, die onwijs vals Bohemian Rhapsody aan het ‘zingen’ zijn. Ben benieuwd wanneer die ergens online opduikt… :-X
Rond kwart over 4 doken we eindelijk ons tentje in. Om de volgende ochtend om half 10 alweer de handen uit de mouwen te steken om alle meuk op te ruimen en de locatie weer aan kant te krijgen.
Uiteraard was er veel eten over. Geen probleem, want die avond moesten we nog naar de verjaardagsbbq van Jolanda en Tim in Wageningen, dus offerden we ons op om het overgebleven vlees van de barbecue mee te nemen. Win-win-situatie voor iedereen! (Hoewel ik moet bekennen dat ik niet op mijn wakkerst was tijdens die barbecue en we al snel weer huiswaarts zijn gereden om in bed te crashen. Kreun… wij zijn ook niet meer de jongste. )
Het was in ieder geval een fantastisch feest. Ik heb echt onwijs genoten van de relaxte sfeer en alle leuke bezigheden, maar ook van de liefde tussen het stralende kersverse echtpaar. Wat mij betreft mogen alle bruiloften zo zijn! En het was een enorme eer om er bij te mogen zijn.
Vandaag is mijn allerliefste Zwusje officieel getrouwd!!
Het grote feest is a.s. vrijdag pas, en oorspronkelijk was het de bedoeling dat ze op die locatie gingen trouwen, maar dat bleek achteraf helaas toch niet te mogen (stomme bureaucratie… wat een onzin). Dus dan maar op maandagochtend lekker graties naar het gemeentehuis om de formaliteiten vast geregeld te hebben.
En als getuige (okee, en ook omdat ik haar zus ben vermoed ik ) mocht ik daar ook bij zijn!
(Hmm, sorry Zwusje, bij nader inzien leidt mijn hippiejurk op de foto’s wel erg de aandacht af van het stralende bruidspaar :-S )
Wat was ik trots op mijn lieve zwusje <3
En wat had mijn pappie een mooie speech voorgedragen (ja, ik zag zelfs wat traantjes bij de bruidegom in zijn ogen ).
Na afloop zijn we met het besloten kringetje nog lekker gaan high-tea’en. Omnomnom wat een hoop lekkers! Sandwiches, scones, brownies, cupcakejes, soesjes, en dan nog een stuk Limburgse vla toe… *burp*
Dat het in de schaduw toch wel wat frisjes was geworden, was een goed excuus om even naar de naastgelegen speeltuin (waar wel zon was) te gaan en lekker te gaan schommelen. Heel toepasselijk, zoals mijn zusje opmerkte: ze had me tijdens het schommelen gevraagd als getuige, dus moest er op haar trouwdag uiteraard ook samen geschommeld worden.
)
Na 
