Afgelopen zaterdag was het vrijgezellenfeest van mijn zusje en haar aanstaande. Waardoor ik halverwege Omen (waarover later meer), in ongewassen en onuitgeslapen staat, naar Zuid-Limburg moest rijden. Maar dat had ik uiteraard graag voor mijn allerliefste Zwusje over!

We verzamelden met z’n allen bij FunValley, een soort paradijs voor allerlei actieve uitjes. Blijkbaar ook de ultieme plek voor vrijgezellenfeestjes, want tijdens ons welkomstdrankje werden we al geconfronteerd met een flink aantal groepen dronken kerels (“Hee, psssst, meisjes!”), al dan niet in belachelijke outfit.

De mannen hadden hun eigen dagprogramma. Wij gingen met de dames allereerst een escape room doen. Voor degenen die het concept niet kennen: je wordt opgesloten in een kamer en hebt een uur de tijd om met behulp van allerlei aanwijzingen en puzzels, de sleutel naar de uitgang te vinden.

We moesten wel zo’n drie kwartier wachten voordat we aan de escape room konden beginnen – de vorige groep zatlappen had blijkbaar zo’n puinzooi van de kamer gemaakt, dat de crew hem compleet moest herbouwen voordat wij er in konden…

Eenmaal binnen ging het allemaal niet zo van een leien dakje als de vorige keer dat ik zo’n escape room deed. Uiteraard was het gelijk een grote chaos, met al die giebelende meiden. Maar dat we niet binnen de maximumtijd buiten stonden, lag écht niet aan ons!! We hadden een code voor een cijferslot, maar het ding ging niet open, dus wij dachten dat de code ergens anders voor was. Toen we een hint vroegen om verder te komen, kregen we nogmaals die code. Ja zeg, hij werkte echt niet, ook niet na meermaals proberen!

Toen de tijd op was en de crew ons eruit kwam halen, kregen ook zij in eerste instantie het slot niet open en rees het vermoeden dat er per ongeluk een slot was omgewisseld. Maar uiteindelijk lukte het toch. Het was gewoon een lullig slot, dat nogal gevoelig was voor niet exact gelijk gedraaide cijfertjes. Pfff…
Wij hebben het gewoon goed gedaan hoor meiden! Als dat slot open was gegaan, hadden we echt wel binnen de deadline buiten gestaan! Puh!

Nou ja, op naar het boogschieten. Dat deden we uiteraard heeeeel erg goed. Zo goed dat onze instructeur ons maar hoofdschuddend een extra oefenronde aanbood, voordat we een wedstrijdje gingen doen.

De instructeur had de totaalscores van de heren genoteerd, zodat we het ook tegen hen konden opnemen. We bleken de helft van hun punten te hebben gehaald…

Het kruisboogschieten was een nog grotere faal. Omdat ik éénmaal in een buitenste ring van het doel wist te schieten, haalde ik 10 punten. Wat uiteindelijk ook de totaalscore van onze damesgroep bleek te zijn… :-X

De laatste activiteit was kanovaren. Enkele dames waren inmiddels afgehaakt, dus we waren nog met z’n vijven over. Zwusje, Nadine en ik claimden een van de twee kano’s. En waren al bijna bij het eilandje toen we achterom keken en de andere twee dames nog ergens halverwege zagen dobberen. Heh
Zij zijn op een gegeven moment maar omgekeerd en ook afgehaakt, dus het was aan ons drieën om de allerlaatste opdracht te voltooien.

Op het eilandje zouden we diverse medeklinkers moeten vinden, die we vervolgens na afloop van het kanotochtje, op het terras onder het genot van een (niet in de prijs inbegrepen) drankje, moesten gebruiken om een slagzin compleet te maken.

We weten zeker dat vandalen de bordjes hebben weggehaald of gesloopt. Slechts éénderde van de letters was op die eilanden te vinden. Echt. (Gelukkig was de slagzin zo makkelijk dat we hem ook zonder letter-hints en al in de kano, konden oplossen. )

Op het eiland was wel een andere bezoeker met hond te vinden. “WOEF! WOEF! WOEF!”, bulderde het, toen we proberen aan te meren.

Enigszins angstig zagen we vervolgens een enorm zwart beest op ons af denderen. Wat meer afstand tot de kant creëren redde ons niet – het monster plonsde gewoon het water in en kwam zonder vaart te minderen op ons af. Hij begon al spetterend rondjes te galopperen om onze kano, proberend om aan boord te springen. We zagen al helemaal voor ons hoe onze kano zou omslaan en wij in het water zouden belanden. Of hoe de hond zich vlak naast ons, enthousiast uit zou schudden en wij alsnog kletsnat zouden worden.

We maakten rechtsomkeert en kozen het ruime sop, nog steeds achtervolgd door het beest, dat pas een minuut of wat later opgaf en terugkeerde naar land. Pfoei…

Ook wij bereikten weer vaste grond onder onze voeten (dat navigeren op de terugweg een stuk lastiger ging, lag gewoon aan de wind en de stroming, uiteraard niet aan ons) en troffen de reeds wachtende mannengroep op het terras, alwaar we onze konten en voeten konden laten drogen en moesten proberen een enthousiast verhaal over onze prestaties op te hangen, zonder al te veel af te gaan.

Maar ach, de aanstaande bruidegom bleek met paintballen in een konijnenpak gehesen te zijn, dus die mocht niet al te veel opscheppen.

Toen was het tijd voor de barbecue bij een van de dames in de achtertuin. Eigenlijk zou ik daar niet meer bij aanwezig zijn, omdat ik anders te veel van Omen zou missen, maar ik wilde zo graag de dag met mijn lieve Zwusje doorbrengen dat ik toch nog aan ben geschoven. Wel moest ik om half 10 echt weer de auto in stappen, dus al het dronkemansgelal en uit de hand gelopen vuurkorven ben ik misgelopen.

Maar ik hoop dat mijn zus en haar aanstaande nog een hele fijne avond hebben gehad. Het was in ieder geval een dag die geheel passend was bij hen: chaotische activiteiten met vrienden, veel vlees, en veel drank.

Op één dag na precies drie jaar na het zien van deel 1, gingen we gisteravond samen met Bob en jarige Alice naar deel twee van Avengers: Age of Ultron.

Ik had er zin in, want: Thor!

Het was dan ook weer een heerlijk topspektakel. Ik heb de hele film geboeid op mijn stoel gezeten.

De visual effects waren heel sterk; zo voelde ik bijna de hitte van een ontploffende tankwagen. De ene actiescène volgde gelijk de andere op, met wat mij betreft als een van de hoogtepunten de Hulk en Iron Man die tijdens een persoonlijke vete diverse gebouwen in de stad tot puinpoeier stampen.

Er was weliswaar weer de verplichte ‘love affair’, maar die was minimaal aanwezig en makkelijk te negeren.

Ook de humor in de dialogen en scènes kan ik ontzettend waarderen.
Iron Man, die vanuit de lucht neerstortend inschat dat hij (alweer) een gebouw gaat verpulveren: “How fast can we buy this building?”

Slechts twee mindere punten aan de film:

1) Het verhaal. Zonder al te veel spoilers te willen weggeven, gaat het er min of meer om dat kunstmatig intelligente robots de mensheid proberen uit te roeien. Maar ze falen regelmatig behoorlijk; iets wat absoluut ongeloofwaardig is. Dit soort geavanceerde robots, met alles en elkaar verbonden via het internet, zouden een soort hive-mind moeten hebben en dus veel beter met elkaar moeten kunnen samenwerken in plaats van als domme Stormtroopers zich te laten molesteren door de helden.
Ook mis schieten is niet realistisch; zelfs een eenvoudige computer kan echt wel het ren-traject van een mens calculeren en daar op inspelen met mikken.
Maar goed. Bij zo’n soort film moet je ook niet voor het verhaal gaan natuurlijk.

2). Het gebrek aan goede Thor-scènes. Terwijl Iron Man en Captain America een complete shirtloze houthakkersscène kregen, moest ik moeten de Thor-fans het doen met een donkere scène waarin hij nota bene half onder water gedompeld is. Tsk.

Desondanks verheug ik me al op deel 3!

Gisteren was mijn mammie jarig, dus reisden we af naar Zuid-Limburg.

Pa had gevraagd of Mark zijn metaaldetector mee kon nemen. Want hij was voor de tweede keer een onderdeeltje van zijn trimmer in het gras verloren en vond het zonde om wéér online een nieuwe te moeten bestellen, voor veel te veel verzendkosten.

Aldus verzorgden de heren gratis entertainment voor mij, ma en de andere gasten op het terras, door – na tevergeefs naar het onderdeeltje te hebben gespeurd – het hele grasveld over te lopen met het ding en overal waar de meter uitsloeg, een flinke kuil te graven op zoek naar schatten…

Nou, in de tuin van mijn ouders kun je je zo de hele dag amuseren, want dat is een stortplek van bouwmateriaal. Plus, mijn oom schoot er vroeger met zijn luchtbuks soldaatjes aan gort, dus kogels zijn er ook voldoende te vinden… :-X

Na niet al te lange tijd bestond het arsenaal aan bodemvondsten dan ook uit:

(de bovenkant van een fietsbel, een stuk hek, een grote scharnier en een oude spijker.)

Het object dat je ze op de eerste foto ziet bestuderen, bleek echter dermate groot dat er een aanzienlijk oppervlak aan gras verwijderd had moeten worden om het uit te graven. En dat wilde pa zijn prachtige grasveld toch niet aandoen. Wellicht is het een pijp in een stuk beton, wellicht een andere schat die nooit het daglicht zal zien. Wie zal het zeggen…

En zo wordt een verjaardag toch nog spannend.

Mijn buit bestond overigens uit twee stukken kwarktaart en twee borden kouw sjotel. Ik was meer dan tevreden.

Gisteren was ik niet te vinden op een bevrijdingsfestival, maar in het zuiden des lands. Op 5 mei is namelijk mijn lieve Zwusje jarig en heb ik dus altijd wat anders te vieren.

Mijn zusje’s verjaardagen zijn enigszins bijzonder, omdat er veel Indonesische familieleden aanwezig zijn. In die cultuur is het blijkbaar gebruikelijk om te komen eten op verjaardagen, waarbij er Grootse Voederfestijnen verwacht worden. Met als gevolg dat gisteren zo’n 40 man zich in mijn zusje’s keukentje probeerden te proppen terwijl zij zwetend boven de pannen stond en het een kakefonie van gebabbel en krijsende kinderen was. (Want de keuken is dichter bij het eten dan de woonkamer, daar ga je dus uiteraard niet zitten…)

Zo’n opkomst vereist uiteraard enige aanwijzingen, want de gastvrouw en gastheer zijn zo druk dat ze niet iedereen full-time kunnen bedienen. En bovendien is het vechten om een plekje. Daarom werd iedereen direct bij binnenkomst geïnstrueerd via een voordeurposter:

Ja, ik heb een maffe familie.

Gisteren spraken we eindelijk weer eens af met Alice en Bob. We gingen uit eten in restaurant ‘Waud‘, vlak bij ons huis.

Ik was er nog nooit geweest, maar ik ga er ook niet meer naar terug…

Bij binnenkomst sloeg de bedompte geur al op onze neus. Een beetje alsof je het muffige huis van je grootouders binnentreedt.
De servetten waren vervangen door geruite theedoeken. Erg creatief bedoeld, wat ik op zich wel kan waarderen, maar ze zagen eruit alsof er die ochtend daadwerkelijk de vaat mee was gedaan, dus dan veeg je er toch niet zo prettig je mond mee af.

Het hoofdgerecht heb ik na 5 happen daadwerkelijk laten staan, terwijl ik toch echt geen moeilijke eter ben. Ik had een ‘groententaco’ besteld. Wat ik kreeg, was een met rucola-sla volgestouwde, veel te dikke korst, die qua hardheid en structuur meer weghad van een gelukskoekje. Er overheen lagen koude snijbonen en gigantische rotsblokken fetakaas. Totaal niet in balans en het smaakte helemaal nergens naar. Jammer.

Gelukkig kon het toetje (pure chocoladetaart met ijs) de boel wat compenseren en ging ik niet met met honger naar huis.

De serveerster was ook een beetje clueless. Afgezien van het feit dat ze pas bij het afruimen constateerde dat ik niet had gegeten, kwam ze pas nadat ze ons had gevraagd of we na ons toetje nog koffie/thee wilden, en die bestelling had gebracht, terug om te vragen of we klaar waren met het toetje en het toetjesservies af te ruimen…

Maar goed, ook dat werd gecompenseerd door het goede gezelschap. Want wat was het fijn weer even bij te kunnen kletsen met Bob en Alice! Eigenlijk was de avond te kort. Gauw weer doen dus! (Maar dan wel in een ander restaurant).

Wat een fijn, sociaal weekend! En nog met lekker eten ook… :-9

Zaterdag vierde Mark zijn verjaardag, dus kwamen er diverse vriendjes over de vloer. Rond etenstijd waren alleen mijn zusje en haar aanhang nog aanwezig, dus zijn we heerlijk gaan uit eten bij restaurant Tante Koosje. Lekker eten in mijn buik, wijntje erbij en bijkletsen met mijn liefste Zwusje… ik was helemaal blij!

‘s Avonds zette het feestje zich voort in de kroeg. Dat was ook gezellig, maar het volume van de live muziek trok ik helaas écht niet. Ik voelde me een enorm suffe ouwe zeur, maar op een gegeven moment deden mijn oren niet alleen pijn, maar raakte ik zelfs lichtelijk in paniek door al het geluid dat zo enorm ongefilterd mijn gehoorgangen in werd gedrongen. Heel vreemd…

Toch werd het nog best laat en rolden we om half 4 ons bedje in. Met de overgang naar zomertijd dus een behoorlijk korte nacht.

Judith was blijven slapen, dus na een relaxed ontbijtje konden we samen naar Leiderdorp rijden voor weer een date met ons Heksengodinnen-clubje (a.k.a. de Unity Weduwen, maar die term is inmiddels een beetje uitgefaseerd).

We hadden Suus’ nieuwe huis nog niet gezien, dus kregen we eerst een rondleiding. Daarna trotseerden we weer & wind om te voet het tentje te bereiken waar voor ons een high tea klaarstond (slechts anderhalve paraplu is onderweg gesneuveld).

Scones, sandwiches en andere snackjes – omnomnom!

Met volle magen en een doggybag in de tas wierpen we nog even een blik op de pasgeboren geitjes in de kinderboerderij achter de eetgelegenheid. <3

Eenmaal weer thuis in Nijmegen, trof ik Mark nog midden in zijn spelletjesdag met vrienden aan, dus koken ging het wederom niet worden. En dus zit ik nu op de bank uit te buiken van de thuisbezorgde sushi.

*burp*

Dat wordt weer een balansweekje vrees ik.

De musical draait al jaren, en we hadden al veel enthousiaste verhalen erover gehoord, maar het kwam er nooit van om daadwerkelijk naar Soldaat van Oranje te gaan. Dus toen we een familie-uitje wilden plannen en een bezoek aan deze musical werd voorgesteld, was dit gelijk akkoord!

Voor ons was vliegveld Valkenburg al ver rijden, maar mijn arme ouders, zusje en schoonbroer deden er maar liefst 2,5 uur over vanuit Limburg… Maar goed dat we vooraf ook samen zouden eten in de vliegtuighangar, waar de musical plaats zou vinden.

Als rechtgeaarde Limburgers klaagden we over de hoeveelheid eten. Gekke Randstedelingen, dit is toch geen hoofdgerecht?? Dit is hoogstens een voorgerecht! En die biefstuk moet niet medium, maar large zijn.

Gelukkig hadden we ook een pauze-arrangement, zodat de drankjes en snackjes al voor ons klaarstonden, want vanwege de gigantische menigte en het behoorlijke stuk lopen tussen tribune en bar, had je aan een half uur pauze niet genoeg om drinken te bestellen en te plassen. Wij kregen ons gereedstaande drankje en snacks al amper op in de beschikbare tijd – toen we net zaten, ging de bel alweer! Dus nam ik de schaal nootjes gewoon mee de zaal in. Hee, we hebben er immers voor betaald… daar ben ik dan wel weer genoeg Hollènder voor hoor.

De voorstelling zelf was een behoorlijk spektakel. Wat een ultiem decor!
Voor degenen die het niet weten: je zit in een vliegtuighangar, waarbij de tribune om zijn as kan draaien. De bühne is een cirkel om je heen, met verschuifbare achterwanden. Je draait steeds naar links en naar rechts, en verschillende wanden schuiven weg, waardoor je steeds een ander stuk decor ziet. De ene keer bevind je je in een studentensociëteit, de andere keer tussen (echt brandende!) brokstukken op straat, weer een andere keer in een paleis, en af en toe zelfs op zee!

Vooral die zee was prachtig gedaan. Het was echt water, met golven en al, waar de acteurs daadwerkelijk in zwommen. Inclusief een zeer geloofwaardige horizon.

En dan heb je natuurlijk de inmiddels welbekende scène (dus ik hoop geen spoiler) waarin er een échte Dakota komt aangerold waar acteurs uit stappen! Je zit tenslotte op een vliegveld…

De voorstelling is niet aan te raden voor mensen met een gevoelige maag, want je raakt af en toe wel je oriëntatie kwijt, zeker als zowel de tribune als het podium los van elkaar draaien, waarbij de projecties ook nog eens iets anders doen. En de projecties lopen in je hele blikveld door, dus geen randen, net zoals in het Omniversum, waardoor je eigenlijk niet weet wat er nu draait en wat er stil staat. In de scène waarin je je op een dobberende boot bevindt, dacht ik dan ook echt even dat ook de tribune op en neer golfde… een bijzondere gewaarwording!

Helaas niet alleen maar positieve feedback voor Soldaat van Oranje: de zang stelde weinig voor. Aangezien de musical al even draait, is de oorspronkelijke cast natuurlijk al diverse malen vervangen. Je merkt dat je niet meer de eerstekeus-zangers voor je hebt. Volgens mijn ouders, die er al eens eerder heen geweest waren, was de zang de vorige keer echt slecht, dus eigenlijk hadden we nog geluk.

De Nederlandse songteksten waren niet altijd top. De humor was heel wisselend: meerdere malen heb ik hardop gelachen, andere keren vond ik het nogal overdreven en een beetje jammer.

Het verhaal kon me helaas niet echt pakken. Hoewel de oorlog op deze manier wel weer even dichtbij komt (wat hebben wij het toch goed), ervoer ik geen ‘brok-in-mijn-keel’-momenten tijdens de emotionele scènes. Misschien ook omdat ik moeite had om alle personages uit elkaar te houden (en ik had nog wel mijn bril op).

Wel leuk om de kleding uit die periode te zien. Ineens realiseer je je: hee, maar dat droegen mijn opa en oma ook altijd! Op een gegeven moment stop je dus blijkbaar met de nieuwe mode volgen en houd je vast aan wat je kent. Ben benieuwd in welke stijl ik blijf ooit zal blijven hangen.

Al met al heb ik een superleuke avond gehad. Het prachtige decor maakte eigenlijk alle mindere punten van de musical goed. En met zo’n fijne familie is het sowieso gezellig, waar we ook heen gaan. <3.

Na wat goede verhalen van anderen, vroeg ik Mark of hij met me mee wilde naar de Nederlandse film Michiel de Ruyter. Het bleek een goede keuze!

Met een budget van 8 miljoen is het een behoorlijk mooie film geworden. Mooie kostuums, prachtige schepen en meer details om je lippen bij af te likken.

Het is erg bijzonder om Nederlandse opnamelocaties te hebben. Uiteraard krijg je diverse bekende gebouwen te zien (en er komen terloops een hoop schilderijen van de oude meesters langs – spot ze allemaal!), maar nog leuker is om gewoon eens de binnenkant van een Nederlands huis als decor te zien. Ik ben zo gewend aan de Amerikaanse interieuren, dat het echt opvalt als er eens Nederlanse deuren te zien zijn. En de manier waarop een woning is ingedeeld, is toch ook wel echt verschillend per land. Normaal gesproken valt je dat niet op, maar als je het in een film terugziet denk je gelijk: ja, dat is een Nederlands huis!

Omdat het aanbod aan Nederlandse acteurs natuurlijk enigszins beperkt is, komen er ook een hoop bekende gezichten langs. De keuze van de hoofdrolspeler, Frank Lammers als Michiel de Ruyter, werkte voor mij helaas niet. Ik ken hem vooral als ‘die man van de Jumbo-reclame’ en zo zag ik hem de hele film door. Bovendien vind ik zijn uitstraling irritant. Zo’n zuchtende lamme tak waar je niets aan hebt. Maar dat is persoonlijk.

Wat ik ook jammer vond, is dat alle zeeslagen eigenlijk op elkaar leken. Hop, de zee op. Hop, kanonnen laden. Hee, schiet es op! Boem boem boem, in het rond vliegende houtsplinters. Yes, gewonnen of shit, verloren. Daar had wat mij betreft wel wat meer opbouw, onderscheid en spanningsboog in mogen zitten. De film draaide net zo veel om hoe de politiek en het familieleven invloed had op De Ruyter, als hoe hij zijn zeeslagen uitvoerde. Maar goed, het was dan ook behoorlijk veel verhaal om in de film gepropt te krijgen, ook al hebben ze daar bijna 3 uur voor uitgetrokken.

Mijn geschiedeniskennis is niet zo goed, maar volgens Mark was de film behoorlijk historisch accuraat, op enkele romantiserende vrijheden na natuurlijk. Maar daar blijft het een film voor.

Zo’n kijkje in de geschiedenis doet mij ook weer beseffen hoeveel de mensheid toch maar voor elkaar heeft gekregen door de handen uit de mouwen te steken. Niks machines en fabrieken zoals wij nu kennen: al die schepen moesten volledig met de hand worden gebouwd! Wat een werk.
En dan die prachtige interieurs. In ieder meubelstuk werd moeite gestopt, want het ging immers je hele leven mee. Al die gedetailleerde houten versieringen, die kennen we niet meer dankzij onze IKEA-cultuur

Conclusie: het is geen spannende film waarbij je op het puntje van je stoel zit, maar het is een mooi en boeiend kijkje in de Nederlandse geschiedenis.

Zoals tegenwoordig ieder jaar in januari, gingen we naar Cabarestafette in de Stadsschouwburg. Voor wie het concept nog steeds niet kent: het is een soort proeverij van fragmenten uit drie verschillende avondvullende cabaretshows van aanstormende cabarettalenten.

De afgelopen jaren vond ik het niveau wat tegenvallen, maar vanavond heb ik me erg goed vermaakt!

De eerste show was van Kim van Zeben. Die was naar mijn mening niet zo heel grappig, maar ik had wel veel respect voor het enorme arsenaal aan stemmetjes en geluidjes dat deze vrouw-zonder-schaamte wist te produceren! Van trompetgeschal tot buikspreken.

Tim Fransen was op een poging-tot-intellectueel niveau grappig. Op sommige momenten was hij heel sterk, andere delen van zijn show vond ik iets zwakker. Ik denk dat hij zich zeker nog verder kan ontwikkelen en dat intellectuele niveau verder kan uitwerken.

De topper van de avond was wat mij betreft Patrick Laureij. Wat een heerlijk typje en wat een hilarische grappen! Hij zette zichzelf neer als iemand van wat lager allooi en zijn grappen gingen dan ook regelmatig over nogal platte onderwerpen, maar zónder die ook tot platte poep- en seksgrappen te laten verworden.

Patrick Laureij is het eerste ‘aanstormend talent’ dat ik de afgelopen jaren tijdens Cabarestafette heb gezien waarvan ik graag zijn complete show zou willen zien.

Helaas blijkt hij die nog niet te hebben volgens zijn flyer.