Afgelopen jaren was het steeds een gedoe om te bepalen wat we zouden gaan doen met oud & nieuw. In een kringetje thuis zitten, daar hadden we geen zin meer in. Een groots feest was geen succes. Knalbal vond ik vorig jaar super leuk, maar aangezien Mark niet balfolkt, zou het niet aardig zijn om hem daar ieder jaar mee naartoe te slepen.
Ineens had ik een ingeving: laten we naar Disneyland Parijs gaan! Lekker er tussenuit, quality time met z’n tweeën, en ook nog eens iets actiefs doen! Gelukkig was Mark ook gelijk enthousiast, dus boekten we een hotelletje en kochten we entreekaartjes.
Nou, ze weten wel wat ze daar moeten vragen… Een Disneyhotel was al geen optie, want die verplichten je om zowel de dag voor je overnachting als de dag erna een entreeticket te kopen. Terwijl wij relaxed vakantie wilden vieren. Dus na 5 uur rijden eerst eten en overnachten in het hotel in plaats van gelijk een park doorploegen. En na twee dagen park te hebben gedaan, eerst eens lekker slapen alvorens we de wederom 5 uur durende rit naar huis gingen ondernemen. Dat werd dus een hotel net buiten het park.
Toen wilde ik een restaurantje reserveren (want als je dat niet doet, heb je op oudjaarsdag echt nergens plek). “Dat is dan €568 euro, mevrouw.” Wait, wut?? Blijken ze op oudjaarsdag alleen speciale arrangementen te hebben, met optredens van Disneyfiguren…
Het alternatief? “Nee mevrouw, dat is er niet. Nou ja, u kunt ergens fast-food gaan eten.” Grom. Dus toen maar het allergoedkoopste restaurant gekozen, waar we ‘slechts’ €258,- kwijt waren voor 2 personen…
Maar goed, het was zeker wel de moeite waard!
Bij aankomst flonkerde het knalroze sprookjeskasteel ons al tegemoet. En ‘s avonds werd het prachtig verlicht!
De ultieme happy-happy-Disneysfeer die ik door het hele park had verwacht, miste ik een beetje. Die was eigenlijk vooral in Disney Village, het open deel voor het park zelf, en Main Street (de ingang van het park) te bekennen: daar schalde muziek, was alles overdadig verlicht en werd je doodgegooid met meuk in winkels. De rest van het park was relatief rustig.
Het über-Disneygevoel was wel periodiek aanwezig, als bijvoorbeeld de weg werd afgezet en een parade met dansende mensen en Disneyfiguren langs trok.
De attracties voor de allerkleinsten hebben we links laten liggen, maar we zijn zeker niet alleen in de achtbanen geweest. Zo schoten we onder andere nare buitenaardse wezens af in de Buzz Lightyear ride, renden we virtueel onder tafels door in de Ratatouille en hadden we een Fata-Morgana-achtige ervaring in de Pirates of the Carribean ride.
En okee, misschien hebben we toch één ‘voor de allerkleinsten’-ding gedaan… Want uiteraard kon ik “Alice’s Enchanted Labyrinth” en de draaiende theekopjes niet links laten liggen! 
Wat een lol had ik daar, rennend tussen alle hekjes en haagjes, kleine kinderen wegduwend, al mijn favoriete personages ontmoetend terwijl ik hard meezong met alle liedjes! I has a happy!! \o/
(En omdat het kan en omdat het míjn blog is, hierbij lekker veel foto’s ervan 
)
Kijk nou, ze hebben er zelfs een compleet terras met Mad Tea Party-meubilair!!
I NEEDS IT!! BECAUSE OF REASONS!
Als klap op de vuurpijl scoorde ik een mega-grote pluche Cheshire Cat. IT’S SO FLUFFY!!!!!
Uiteraard ging die niet in de meegeleverde plastic zak, maar heb ik er de hele dag mee op de arm rondgesjouwd. En de tweede dag mocht hij ook weer gewoon mee het park in.
Zelfs Mark was er blij mee, want het beest bleek een heuse chick magnet. Was ik even naar het toilet en hield hij ondertussen Cheshire Cat vast, kwamen er gelijk twee meisjes naar hem toe om te vragen waar je zo’n knuffel kon kopen! 
Toen we de Tower of Terror in gingen, kwam het personeel ‘m even aaien en nam een van de medewerkers hem zelfs af toen ik in de lift werd vastgesnoerd en moest ik naderhand smeken om ‘m terug te mogen krijgen!
De Tower of Terror was dan ook mijn favoriete attractie. Niet alleen vanwege de écht enorm enge vrije val die die lift meerdere keren maakt (*Gil!* *Krijs!*), maar ook omdat het personeel erg leuk meespeelde en ons bijvoorbeeld heel sinister uitzwaaide en bij terugkomst even een headcount deed of we de rit wel allemaal overleefd hadden. 
Ook de Rock ‘n Rollercoaster is een aanrader: dat is eigenlijk Space Mountain, maar dan nog langer en nog harder, en ietsje minder donker.
Na een dag hard door een park ploegen, waren we wel dankbaar dat we dat veel te dure restaurant hadden gereserveerd. Even lekker op een kussentje zitten en opwarmen! Want hoewel we enorm mazzel hadden met het weer (uiteraard wel frisjes met slechts een paar graden boven nul, maar beide dagen geen druppel regen en zelfs regelmatig een stralend zonnetje!) ben je op een gegeven moment blij als je even ergens naar binnen kunt.
Een show met Disneyfiguren kregen we er niet, wél een prachtig gedekte tafel en mensen die voor de kinderen rondliepen om je gezicht te schilderen of ballonnen te vouwen (uiteráárd wil ik dat!).
Maar oeps… hadden we ons moeten omkleden? Alle andere gasten waren namelijk in fancy bling-outfits en hoge hakken. Wij stommelden gewoon rechtstreeks vanuit het park in onze outdoor-broek en -jas, wandelschoenen en verwaaid haar (en met Cheshire Cat) het restaurant binnen. Ach ja… whatever.
Na het eten nog even gauw een attractie in, maar daarna moesten we al snel richting het grote plein, om nog een plekje te kunnen bemachtigen voor het vuurwerk. Een uur en een kwartier staan wachten is best vermoeiend, zeker als je al de hele dag het park door hebt gesjouwd, maar dan heb je ook wat. Dat sprookjeskasteel werd niet alleen mooi verlicht, maar om middernacht barstte er een complete show omheen los! Met vuurwerk, waterfonteinen, lasers en projecties op het gebouw. Happy New Year!!
Van mij had er wel een opbouw naar middernacht in mogen zitten, had er na twaalven even een moment mogen zijn om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen en had er een stuk meer vuurwerk in mogen zitten, want nu was het meer een show die om 12 uur begon, in plaats van aftellen naar 2015 en dat uitbundig vieren. Desondanks was het een mooie manier om het nieuwe jaar in te gaan.
Op aanraden van Zwusje dromden we na afloop niet met z’n allen als vee richting de uitgang (Teh horror! We waren overdag al een keer per ongeluk volledig klem komen te zitten in een menigte die een show had gezien en wensten dat niet nogmaals mee te maken!), maar raceten we naar de naastgelegen Space Mountain, waar uiteraard geen kip in de rij stond en je gelijk door kon rennen om nog even voor sluitingstijd met hoge snelheid afgevuurd te worden. Wat een ultieme eerste activiteit voor 2015!
Na twee dagen park hadden we het meeste wel gezien en waren we klaar met het in de rij staan. Ondanks de beschikbaarheid van zogenaamde fast passes, waarmee je niet in de rij hoeft als je op een bepaald tijdstip bij de attractie bent, bestaat je dag toch voornamelijk uit wachten, langer wachten, en nog meer wachten.
Want zo’n fast pass klinkt leuk, maar je kunt er echt niet meteen mee doorlopen. Je staat namelijk nog steeds even in de rij, samen met alle andere mensen die voor dat tijdslot een kaartje hebben. En dacht je soms dat er voor die kaartautomaten géén rij stond…?
Op een gegeven moment hadden we in de rij moeten staan voor de kaartautomaat en kwamen we op een later moment terug, om te constateren dat we eerst in de rij moesten voor de ingang van de fast-pass-rij, om daar in de rij voor de attractie te mogen gaan staan. Argh!!
We hadden ook wel een beetje een fast pass fail wat dat betreft… De eerste attractie die we met zo’n kaartje wilden bezoeken, bleek precies op dat moment stuk. Een ander kaartje viel qua tijdslot precies samen met ons duurbetaalde diner. Later op de dag bleken we al nergens meer een fast pass voor te kunnen krijgen, omdat alles tijdslots al vergeven waren. En toen we het de tweede dag efficiënter wilden aanpakken, bleek dat je pas een kwartier voor de start van je eerste toegangskaartje, een tweede kunt trekken. Wat je niet redt, want er staat een rij voor de automaat. Zucht.
Maar we hebben ook wel een paar keer mazzel gehad, waardoor we supersnel binnen waren, zoals na een herstart van een (andere) kapotte attractie. Of doordat we tactisch gebruik hebben gemaakt van de veel kortere rij ‘voor singles’. Nee hoor, wij horen helemaal niet bij elkaar. Dat we niet naast elkaar in het karretje komen te zitten is echt geen ramp hoor.
Dus begonnen we moe maar voldaan aan een voorspoedige terugreis. Waarna we lekker thuis bij konden komen van de rit en onze vermoeide kuitjes, en onze lieve Sammy weer konden knuffelen! (Die zowel door de schoonmaakster als door de buurvrouw gevoerd blijkt te zijn. “Volgens mij had hij niet genoeg te eten, want hij leek zo hongerig!” Jaja, onze dikbuikige acteur… )
Mike had ‘
