Een beetje aan de late kant, maar beter laat dan nooit, vierde ik mijn verjaardag. In het festivalseizoen is het nu eenmaal lastig om een vrij weekend te vinden.

Het liefst had ik in de tuin een soort Mad Tea Party gecreëerd, maar helaas werkte het weer niet mee. Dus zette ik in de huiskamer maar een vrolijke tafel klaar:

‘s Ochtends en de dag ervoor was ik hard aan de slag geweest met het zelf bakken van cupcakes, appeltaart (met appels uit eigen tuin) en kwarktaart, het maken van fruitsalade (uiteraard ook met appels uit eigen tuin), chocolade-aardbeien, gevulde eieren, tonijnsalade, en meer. Pfff… misschien volgend jaar toch maar iets meer kant-en-klaar kopen. Wat een werk!

Uiteraard kon ik ook mijn zelfgemaakte bramensaus hier prima voor inzetten. Die was gelukkig al klaar.

En eindelijk had ik een gelegenheid om al mijn leuke theepotjes en butt-ugly thermoskan uit te stallen!

Maar bij nader inzien werkt het volgens mij toch beter om snackjes op een tafeltje voor de gasten neer te zetten, zodat het op graai-afstand staat. De fruitsalade was goed opgegaan, maar van de rest had ik nog redelijk wat over.

Ook bijzonder dat er een duidelijke verschuiving aan de gang is wat betreft het tijdstip van komst. Kwam vroeger slechts een handjevol familieleden overdag en verder bijna iedereen ‘s avonds, nu komt het overgrote deel overdag langs. Want tjsa, kinderen hè?

Wel erg jammer dat ik al een paar dagen ziek ben en me ook gisteren niet bepaald lekker voelde. ‘s Ochtends uitte het zich voornamelijk in keelpijn, maar aan het eind van de dag verslond ik het ene pakje zakdoeken na het andere. Meh, dat is voor mezelf niet prettig en ik kan dan ook geen optimale gastvrouw zijn

Maar volgens mij vonden de meeste mensen het toch wel gezellig. En ik vond het heel lief dat zoveel mensen de moeite hebben genomen om langs te komen! Uiteraard ook dank voor alle leuke, lieve, lekkere en grappige cadeautjes. Waarvan ik die van Zwusje toch even moet showen. Wie herkent ‘m…?

 

I has a birthday… ^_^

Vanochtend vroeg door Mark getracteerd op gezang en een mooi lantaarntje voor reënactment (nadat hij wakker genoeg was om te beseffen wat voor dag het was ) en op mijn werk hadden ze vrolijk gekleurde ballonnen op mijn bureau gelegd. Wat goed van ze!

Ik had namelijk van tevoren geïnformeerd wat hier op kantoor de gebruiken waren omtrent verjaardagen en het kwam eigenlijk neer op: ‘we doen er niets meer aan’. Tsk. Dus ik heb gelijk kenbaar gemaakt dat dat niet de bedoeling is. En ze hebben geluisterd!

Inmiddels heb ik ook zelf slingers aangeschaft zodat we alle jarigen hier op de afdeling in ieder geval op een versierde werkplek kunnen trakteren. Een beetje vrouwelijke touch mag wel, toch?

Bijzonder genoeg ben ik de afgelopen week al door 3 mensen te vroeg gefeliciteerd. Misschien moet ik toch maar eens mijn verjaardag op/rond de dag zelf gaan vieren, in plaats van het meer dan een week uit te stellen… Maar hee, druk druk druk… ik heb helemaal geen tijd voor mijn eigen verjaardagsfeest! Laat die geraniums dus nog maar even wachten.

Mark’s tabletop roleplayavondje ging gisteren niet door omdat de DM op Lowlands zit. Alternatief: met z’n allen, plus aanhang, naar de bios! De film was al gekozen, dus ik liet me verrassen.

We bleken naar “Lucy” van Luc Besson (regisseur van o.a. Léon, The Fifth Element, Transporter en Nikita) te gaan. De film gaat over de (al dan niet correcte) theorie dat wij slechts 10% van onze hersencapaciteit gebruiken en de vraag wat er zou gebeuren als we tot de 100% zouden komen.

Dit overkomt Lucy, een vrouw die gedwongen wordt om een experimentele drugs over de grens te smokkelen. Tijdens dat transport gaat het zakje per ongeluk open in haar buik en krijgt ze een gigantische dosis binnen, waardoor haar hersenen zich in hoog tempo ontwikkelen.

We volgen die ontwikkeling, waarin ze steeds meer controle krijgt over haar emoties, pijn, lichaamsvorm, en uiteindelijk zelfs andermans lichamen en materie. In eerste instantie draait het nog om wraak nemen op degenen die haar dit hebben aangedaan (lees: actie en snelle achtervolgingen in nauwe Parijse straatjes), maar later vooral om de vraag: wat doe je met al die kennis?

Het klinkt als een mooi onderwerp om over te filosoferen. Want tsja, we weten niet wat er allemaal mogelijk is met zoveel hersencapactiteit. En hoewel we over het nut van de eerste tientallen procenten wel kunnen speculeren, is er van de rest nauwelijks een inschatting te maken.

Desondanks voelde ik na afloop van de film niet de ultieme behoefte om hier de hele avond lang in het café waar we nog wat gingen drinken, over door te zagen. Uiteraard hebben we het wel even besproken, en ons onder andere afgevraagd op welke vraag we het eerst het antwoord zouden willen opzoeken als we de beschikking hadden tot alle kennis (Mark: “Who shot first?” – want het blijft toch een clubje geeks bij elkaar). Maar de film had me op de een of andere manier onvoldoende geprikkeld.

Het voelde ook een beetje als een déjà vu. Alweer zo’n lelijke oude Franse politieagent met een vage love affair, alweer autoritjes op hoge snelheid door Parijs, alweer wraak nemen à la ‘Kill Bill’, alweer kritiek op de manier waarop mensen zich hebben ontplooid à la ‘Planet of the Apes’… Al met al voelde het niet origineel genoeg. Ook niet wat betreft ideeën over wat er allemaal mogelijk zou zijn met je brein. Ik had gehoopt dat ik overweldigd met gedachten de bios zou verlaten, maar hun theorie bleef erg basic. Jammer.

Desondanks was het een leuk avondje, met een gezellige afsluiting in de kroeg.

Vanwege het 20-jarig bestaan van het Archeon, was door medewerkers van het Archeon en een Romeinse reënactmentgroep de voorstelling ‘Spartacus’ opgezet. Destijds kwam het niet goed uit en had ik geen kaartjes gekocht, maar toen ik achteraf de foto’s zag had ik wel spijt. Gelukkig was besloten de voorstelling nog een keer te herhalen, dus kon ik hem, samen met Mark, alsnog gaan bekijken.

De voorstelling vond plaats in de arena, net na zonsondergang. Daardoor werd het heel sfeervol, met alle vuurschalen en fakkels. (Helaas is het de kwaliteit van de foto’s niet zo ten goede gekomen.)

Het verhaal was dus dat van Spartacus: een Romeinse soldaat die gedwongen gladiator wordt, en vervolgens met bevrijde slaven tegen de Romeinen in opstand komt.

 

Het schouwspel was op z’n Romeins uitgevoerd: drie goden vertelden het verhaal, als toeschouwer zijnde. Ze deden de stemmen van enkele hoofdrolspelers, maar leverden daarnaast ook vooral vanuit zichzelf commentaar op het gebeuren – op zeer hilarische (en niet altijd historisch correcte) wijze.

Ik had vooraf niet verwacht dat er zo veel humor in het verhaal zou zitten. Ik heb regelmatig hardop gelachen om het verveelde, sarcastische commentaar!

Uiteraard was het ook geen straf om naar al die half ontklede gladiatoren te mogen kijken – inclusief erop geschilderde six-packs. Hawroo!

Het spel werd ondersteund door live muziek vanuit de ‘orkestbak’.

Na afloop van de voorstelling was er nog een verrassing. Bij het applaus misten we al een deel van de cast, en toen we naar buiten liepen bleken deze langs het pad te zijn opgesteld – gekruisigd.

Heel indrukwekkend om daar tussendoor te moeten lopen. En mooi gedaan, met straaltjes nepbloed en zelfs duidelijk zichtbare uitstekende spijkerkoppen op voeten en handen.

Omdat het nog een flinke rit naar huis was, zijn we daarna gelijk gegaan. Maar het was het ritje zeker waard!

Drie jaar geleden is het alweer dat we trouwden. Time flies.

Omdat Mark net terug is van een week Drachenfest en ik van 4 dagen Castlefest, hadden we niet de puf noch de tijd om er samen op uit te gaan en iets actiefs te doen. Dus zijn we gewoon lekker gaan uit eten bij een Spaans restaurant. Paëlla op het terras! En naderhand een ijsje bij de ijssalon. Quality time is ten slotte quality time

Ook afgelopen keer had Mark weer meegedaan met de Serious Request-actie, en geld geboden op een leuke workshop. Het duurde even voordat de organisatie rond was, maar na een reanimatiecursus en een workshop ballonnen vouwen, reden* Mark, Petra, Roland, Judith, Kees, Olga, Arnout, Camilla en ik ditmaal naar Breda voor een cocktailworkshop.

* met het OV uiteraard…

Beetje jammer dat Mark niet voor de andere optie was gegaan, vonden we. Maar wellicht kan hij volgend jaar alsnog bieden op de workshop dildo’s versieren.

Vooraf dacht ik dat we twee uur bezig zouden zijn met het zelf mengen van allerlei drankjes. Maar de opzet bleek iets anders – en veel leuker bovendien. We werden ingedeeld in twee groepen en moesten het tegen elkaar gaan opnemen!

Allereerst kregen we een cocktail en moesten we raden uit welke 7(!) ingrediënten deze bestond. Euh… in ieder geval alcohol… ijsblokjes… en een rietje??

Toen kregen we uitleg over de basiselementen waar een cocktail uit bestaat (enigszins neutraal smakende alcohol, smaakmaker en aanlengvloeistof) en de verhoudingen.

(Nee ik weet ook niet waarom er een fiets in de boom hangt. Maar het feit dat hij ook op deze foto staat, bewijst dat ik het me niet tijdens een delirium heb ingebeeld.)

Daarna was het wederom tijd voor een competitie. We kregen vier genummerde flesjes met basisalcohol en vier genummerde flesjes met smaakmaker. Aan ons om te raden welke het waren, door er aan te ruiken en te proeven. En dat is moeilijker dan je denkt…

Volgende ‘proeve’ van bekwaamheid: na uitleg over de samenstelling van een bepaalde cocktail en de manier waarop je een shaker gebruikt (ik werd wel nog eerst door mijn ‘vrienden’ als vrijwilliger aangewezen om ter demonstratie van de handbewegingen een twist te dansen…) mochten we achter het barretje zelf deze cocktail in 5 varianten maken. Het team met de hoogste gemiddelde snelheid per persoon, won de opdracht. Go!

Uiteraard was de coördinatie op dat moment al lang niet meer optimaal, dus het werd een lekkere kliederboel en hilariteit alom.

Ter afsluiting maakten we nog individueel een Baby Cosmopolitan en showde de workshopgever een trucje: 4 ingredienten in één fles flikkeren, deze achtereenvolgens snel uitschenken over 6 shotglaasjes, en zo een regenboog creëren. Vet!!

Deze dag dikke pret sloten we af met een wandkelgang naar het sushirestaurant, dat gelukkig slechts één deur verder was. (Nogmaals sorry voor de fouten in de bestelling, jongens… :-S)

Ondanks de hitte en de alcohol zijn we geloof ik allemaal heelhuids thuisgekomen. Laten we zeggen dat het maar goed is dat de man ons achteraf de instructies nog even toemailt…

Uiteraard wilden we graag Karijn’s babietje komen bewonderen. Maar ja, ze wonen in Amsterdam. En da’s toch best een end rijden voor een kraamvisite. Zeker aangezien ik heb geleerd dat dat soort bezoekjes nooit al te lang mogen duren – want vermoeide mamma’s enzo. (Hoewel we ons daar bij nader inzien bij Karijn geen zorgen over hadden hoeven maken. Nuchtere mamma vond wat afleiding van 24/7 baby prima )

We besloten dan ook het nuttige met het aangename te combineren en er een quality time-dagje samen in Amsterdam van te maken.

Mark overtuigde me ervan om mee te gaan naar het Rijksmuseum. Een topattractie voor toeristen, maar we waren er beiden schandalig genoeg nog nooit geweest.

Nou houd ik eigenlijk niet zo van musea. Maar ik hoopte me te kunnen vermaken met het bestuderen van de dagelijkse details en kleding close-ups op de middeleeuwse schilderijen.

Dat viel helaas een beetje tegen. Er was een afdeling getiteld ‘1100-1600’, maar in praktijk lagen er enkele objecten van rond 1200 en verder waren bijna alle schilderijen van 1460 of later – precies ná de periode die wij met de reënactmentgroep aanhouden (1350-1450). Meh.

Wel spotte ik nog een viertal doedelzakken en één draailier op de afbeeldingen.

Verder hebben we onze kans gegrepen om ‘de grote meesters’ eens te bekijken. We hadden ervoor gezorgd dat we nog voor lunchtijd aanwezig waren en dus nog niet zo’n last hadden van busladingen Japanners.

Met al die toeristen en tropische temperaturen waanden we ons wel een beetje in het buitenland…
Wat dat betreft was een museum een uitstekende plek om deze bloedhete dag door te komen. De klimaatbeheersing is er immers optimaal en stabiel!

Maar wát een doolhof is dat gebouw zeg… Ik weet niet of dat voor de verbouwing ook al zo was, maar we hadden zelfs mét plattegrond moeite om alle zalen te vinden! Terwijl het feitelijk 4 verdiepingen zouden moeten zijn met een rondgang. Maar nee, in plaats van rond te lopen, liepen wij steeds tegen een muur aan waar wij een doorgang hadden verwacht.

Ik heb uiteindelijk aan een suppoost moeten vragen hoe we de zalen aan de overzijde van de huidige verdieping konden bereiken. Wat bleek: we moesten de inham nemen waar heel groot ‘TOILETTEN >’ bij stond, want daar was ook een smal gangetje richting de speciale collecties. Zucht.

Verder liepen we continu in en uit de ‘betaalde zone’ om bij andere delen van de collectie, het restaurant of de toiletten te kunnen komen, waardoor we steeds opnieuw ons kaartje moesten laten scannen.
Ja, qua gebruiksvriendelijkheid van route-indicaties en logistiek, kan er nog een hoop beter.

Maar het was interessant genoeg om er meerdere uren door te brengen. Het Rijksmuseum heeft een behoorlijke hoeveelheid mooie objecten (bling en shinies!) en we hadden twee keer zo veel tijd nodig gehad om de hele collectie te kunnen bekijken.

Het was een geslaagde dag toerist-in-eigen-land, en een geslaagd dagje samen.

Wat een spontaan gezellig dagje gisteren! Jaco was in de buurt van Nijmegen omdat hij bij de Vierdaagseroute doedelzak wilde gaan spelen. Of hij dan ‘s middags gelijk even bij mij kon langswippen?

Dat bezoekje werd wat langer dan vooraf gedacht. Allereerst hebben we onze buren een hartverzakking bezorgd door in de tuin te gaan doedelen. Misschien juist wel goed, want mochten ze ooit nog eens klagen over lawaai als ik oefen, kan ik ze herinneren aan het volume van Jaco’s highland pipes – die mijn lage landenzakje moeiteloos omverblaast

Na nog wat keuvelen kon hij ook wel blijven eten. Gelukkig konden we ondanks de Vierdaagsefeesten toch nog een plekje krijgen bij het eetcafé in de buurt, met uiteindelijk nog een terrasplekje ook!

De avond vulden we met spelletjes, want Mark had goed getimed en was overdag niet thuis om van het doedelzakgeweld te kunnen genieten, maar wel op tijd aanwezig om twee potjes Smallworld mee te kunnen doen. En yay, ik won het laatste potje ook nog!

Blijkbaar moet er nu revanche genomen worden, dus dit was vast niet het laatste bezoekje Was gezellig!

In mijn studententijd (en een poosje erna) deed ik aan jiu-jitsu. Mark was destijds zelfs initiatiefnemer om jiu-jitsuvereniging Zanshin op te richten, zodat hij ook na zijn afstuderen mee kon blijven trainen.

Inmiddels blijkt dat al 10 jaar geleden te zijn (wat kan kloppen, want Mark en ik hebben elkaar via jiu-jitsu ontmoet en wij zijn inmiddels ook al zo lang bij elkaar). Tijd voor een jubileumfeestje! De huidige leden gingen vooraf nog lasergamen en dineren. Als oud-lid zijnde mocht ik ‘s avonds mee komen borrelen.

Aangezien gisteren net de Vierdaagsefeesten waren begonnen én ook nog eens de wedstrijd Nederland-Brazilië werd gespeeld, was het loeidruk, maar ook erg gezellig in de stad. Toen het muziekpodium buiten sloot, gingen we gewoon binnen in café Daen verder.

Uiteraard was het superleuk om allerlei mensen van het eerste uur weer eens te zien, al kon helaas lang niet iedereen erbij zijn. En eigenlijk is niemand echt veranderd…

Feesten kunnen we in ieder geval nog steeds! Vroegah bleven wij structureel met ons groepje over als we met de Zanshin-leden gingen stappen. Dus eigenlijk kon dat nu niet anders zijn.

Wel werd op een gegeven moment de generatiekloof iets te duidelijk, toen enkel ons deel van de groep enthousiast meebrulde op DJ Paul Elstak…

Ik heb inmiddels ook een trend ontdekt: iedere keer wanneer ik met Marion ga stappen, loopt het uit de hand. Want tja, hoewel ik me ook ditmaal had voorgenomen het niet al te laat te maken, strompelden we pas rond kwart voor 4 het café uit.

Op dat moment was er al veel jong grut naar huis en dachten we dat we inderdaad de laatst overgebleven personen waren. Maar toen verschenen weer wat mensen die buiten een luchtje waren gaan scheppen. Die hebben we dus officieel tot Nieuwe Bikkels benoemd. Yup, de huidige garde bestaat uit uitstekende opvolgers; de vereniging is in goede handen.

En over 5 jaar verwachten we uiteraard weer een uitnodiging!