We hadden afgesproken dit weekend vrij te houden om een high tea met de Unity Weduwen te doen. Maar Suus zag haar kans schoon om het wat uit te breiden en er een ‘Suus +1’-welkomstfeestje voor haar aankomende baby van te maken. Let wel, we mochten het géén babyshower noemen; het was gewoon even lekker met meerdere meiden bij haar in de tuin genieten van zelf meegenomen high tea snacks

Uiteraard was er véél te veel voedsel. Met véél suiker en véél vet. Omnomnom… en *burp*

Buiten zitten ging helaas niet door de regen, maar in het tuinhuisje was het ook heel knus en gezellig!

Marieke had bovendien henna meegenomen om Suus’ babybuik te beschilderen. En wij mochten los op elkaar!

Aangezien hennatatoeages een behoorlijk tijdje zichtbaar blijven op je huid, durfde niet iedereen het aan om een ander te bekladden. Maar na twee keer slikken pakte ik het spuitzakje en beschilderde ik een schouder en een rug. Weliswaar met voorbeelden van Google Images, maar al met al vind ik het resultaat toch niet verkeerd.

Dat wil zeggen, voor zover dat nu te beoordelen is. Want het spul moet nou een tijdje intrekken en daarna krab je de brokjes van je huid en blijft als het goed is de echte tattoo over. Ik ben erg benieuwd hoe het uitpakt!

Ik ga het zelf in ieder geval ook ervaren, want mijn hand is kunstig gedecoreerd door Marieke, die ook creatief verantwoordelijke is voor Pim en Pom en dus voor haar werk tekent. De anderen waagden zich liever niet aan mijn hand, aangezien het daar toch wat meer zichtbaar is dan op een schouder, rug of buik. Maar hee – ik verwacht echt geen gezeur op mijn werk erover

Ingetaped met servetjes ter bescherming van de kunstwerkjes en met een overvolle buik togen we weer huiswaarts. Wat een geslaagde dag!

Ik had Bob mijn oude pc beloofd en vroeg wanneer ik ‘m langs kon brengen. Nou, wellicht konden hij en Alice wel bij ons langskomen, want ze hadden Sammy nog niet gezien. Goed idee! Blijven jullie gelijk eten. Hee, goed weer, barbecuen?

Zo gaan die dingen.

Maar ja, dan sta je ‘s middags de boel klaar te zetten en kijk je eens rond in je tuin. Oh nee… overal onkruid, te hoog gras en woekerende struiken. This Just Won’t Do.

Wij zijn niet zo’n tuinzitmensen. Onze tuin wordt vooral gebruikt om in te klussen enzo. En om een beetje leuk uitzicht vanuit het raam te hebben. Maar op een stoel in de zon zitten? Zonde van onze tijd. Maar die enkele keren per jaar dat we gasten in de tuin ontvangen, vind ik wel dat het er goed uit moet zien.

Zucht, steun… Vooruit dan maar, die braamtakken die inmiddels de tuin zijn overgestoken en het pad dreigen te bereiken, kan ik wel even wegknippen. Maar het gras ga ik niet maaien hoor.
Hmm, dat hoge onkruid kan ik zo uit de borders rukken. Is ook zo gedaan.
Ai, die woekerende bodembedekker blijkt de hele borderrand te hebben overrompeld en is zich nu verder door het gras (dat ik niet ga maaien) een weg aan het banen! *trek trek trek*
Oh ja, we hebben een fonteintje! Bijna vergeten, aangezien hij zo overwoekerd was. *ruk ruk ruk* Kijk, nu is hij weer zichtbaar, net als de stenen die over de waterbak liggen. Zou hij het nog doen…? *plugt stekker in*

Yes!

Mjah, nu ik toch die snoeischaar in m’n hand heb, kan ik gelijk die irritante lange uitlopers van de blauwe regen, die steeds tussen de schuurdeur klem komen te zitten, snoeien. *knip knip knip*

Maar… nu dit allemaal gedaan is ziet de rest van de tuin er eigenlijk wel een beetje jammer uit… RAAAHHH!!! MUST CLEAN IT ALL!! *SNOEI KNIP RAG VEEG EN MAAI ALSNOG DAT @#%!$ GRAS!!!*

Zo.

Zucht.

Maar we hebben wel lekker gegeten

We spreken graag af met Roland en Petra, maar onze agenda’s zijn dermate druk dat het zelden tot nooit lukt om een weekenddag te vinden waarop we alle vier kunnen. Dus spreken we meestal vier of vijf maanden van tevoren al af…

Maar als we dan bij elkaar over de vloer komen is het altijd gezellig. Zo ook gisteren.

Eerst uitgebreid bijpraten (=klagen over werk en vervelende managers), dan een potje Smallworld (leuk spel, gelukkig kan ik tegen mijn verlies)…

…en daarna de stad in voor tapas. Omnom!

Zullen we nu maar vast een nieuwe datum prikken? Dan zien we elkaar over een half jaar weer.

Vandaag trouwden Mike en Yvonne en wij hadden de eer er bij aanwezig te mogen zijn!

Ik wist dat Yvonne haar trouwjurk en het trouwpak van Mike zelf had gemaakt. En respect hoor – beiden zagen er schitterend uit! Dat doe ik haar nog lang niet na. (Nog even geen foto’s daarvan, ik weet niet of ze dat waarderen.)

De high tea na afloop vond gezellig en comfortabel bij hen thuis plaats (*burp*). Maar voor de ceremonie gingen we naar klooster Graefenthal, dat zowat bij hen om de hoek ligt.

Het is een gebouw dat al vanaf de 13e eeuw tot ergens in de 19e eeuw als klooster werd gebruikt en is gesticht door Otto II van Gelre en Margaretha van Kleef. Alleen dames met een adelijke stamboom van minimaal 8 generaties mochten zich er vestigen. Helaas lang niet meer op alle gedeelten authentiek, maar desondanks heel sfeervol. Onder andere doordat de oude kloostermuur er nog helemaal omheen loopt, waardoor je echt een afgebakend terrein hebt.

Ik herinnerde me dat ik er ooit al eens eerder geweest was, voor een middeleeuwse kerstmarkt. En ze blijken 2x per jaar zo’n middeleeuws evenement te organiseren. Hmmm… toch maar even aan de gids, die onze rondleiding verzorgde, gevraagd wie de contactpersoon voor dat soort zaken is. Die gaan we maar eens even mailen om ze op The Basic Elements en Tweedledum & Tweedledee te attenderen! Want hoewel het in Duitsland ligt, is het slechts een half uurtje rijden vanaf Nijmegen…

Gisteravond zagen we ‘Maleficent’ in de bios. De trailer zag er namelijk veelbelovend uit.

De film gaat over de boze fee uit het sprookje van Doornroosje – je weet wel, die in een diepe slaap valt nadat ze zich heeft geprikt aan een spinnewiel en alleen door een kus van haar ware liefde kan worden gewekt. Maar dan, net als Wicked, gezien vanuit het perspectief van de ‘boze’ fee, die eigenlijk helemaal niet alleen maar slecht is, want ‘de goeden’ uit het sprookje blijken namelijk ook geen lieverdjes geweest te zijn.

Het concept achter het plot is dus niet heel uniek. En eerlijk gezegd moet je de film ook niet gaan kijken vanwege het verhaal. Dat vond ik namelijk wat tegenvallen.

In het begin komt de boel wat traag op gang en het einde vond ik zelfs enigszins teleurstellend. Het verhaal achter de ‘true love’s kiss’ is mooi gevonden, maar hoe het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ was vormgegeven, deed het voor mij niet.

Angelina Jolie speelt de rol van Maleficent schitterend. En de kleine feetjes zijn grappig en mooi (en net als vele andere personages kostuum-inspirerend).
De koning is daarentegen enigszins irritant. Te veel een flat character en mijn hemel, wat een rot-accent heeft die man. Erg frappant bovendien dat hij dat accent nog niet had in de scènes van hem als kleine jongen…
Het meisje dat Doornroosje speelt, vond ik eigenlijk helemaal niet zo mooi en ook lichtelijk irritant met haar eeuwige naïeve glimlachje. Maar da’s wellicht een kwestie van persoonlijke smaak.

Desondanks is het genieten van de film, voornamelijk vanwege het visuele spektakel. Wat een prachtig sprookjesland hebben ze daar weten neer te zetten, wat een mooie sprookjeswezens! Van feeën tot goblins, van dwaallichtjes tot wandelende bomen en zelfs een draak. Schitterend!

Dus ga hem zien! Niet te veel verwachtingen hebben van het verhaal, maar lekker plaatjes gaan kijken.

Op Marks verjaardag gaf ik hem concertkaartjes voor Within Temptation. En hun nieuwe cd, ‘Hydra’, om alvast in te luisteren. Met mijn vooruitziende blik gaf ik twee kaartjes, en dus mocht ik zelf gelukkig ook mee

Voor het concert moesten we gisteravond wel helemaal naar de Heineken Music Hall in Amsterdam. Maar ach, we hadden die middag eerst Charm-evaluatie in Leiden, dus we waren toch al in het westen.

Na de vergadering zijn we eerst eens lekker sushi gaan eten.

We hadden mazzel dat we zonder reservering nog een plekje konden bemachtigen, want we hadden er geen rekening mee gehouden dat tegelijkertijd met het concert, ook de voetbalwedstrijd Ajax-NEC plaatsvond – in de ArenA naast de HMH dus.

Het hele plein stond vol met luidruchtige mensen toen we aankwamen. Toen we het sushirestaurant verlieten, resteerde enkel nog een gigántische teringzooi, bestaande uit lege bierflesjes en -blikjes, patatzakjes, en meer. Mijn hemel… en mijn geloof in de medemens was al tot onder het nulpunt gedaald vanwege alle ranzigheid in de treinen de afgelopen dagen. Is er dan helemaal niemand meer die prullenbakken gebruikt??

Anyway, we wisten zonder struikelpartijen de HMH te bereiken. Waar we diverse medewerkers voor paal zagen staan met bordjes.

Euh… ik mag aannemen dat er wel vaker grote groepen mensen naar de HMH komen. Dan investeer je toch in duidelijk zichtbare bewegwijzering? Je hoeft toch geen usability specialist te zijn om het probleem hier te signaleren en er een praktische oplossing voor te kunnen bedenken? Of is dit een werkverschaffingstraject? :-X

Maar goed, we bereikten ook de zaal en na het voorprogramma (de band “Delain” – nooit van gehoord maar ze hadden heftig headbangende langharige gitaristen) kwam eindelijk Within Temptation!

Ik moet bekennen dat ik hun twee meest recente cd’s niet heel erg super vond. Op Hydra miste ik een of twee liedjes die echt bijzonder waren en eruit sprongen. Maar de nummers van deze cd bleken live véél beter uit de verf te komen!

Naast liedjes van de nieuwe cd speelden ze ook behoorlijk veel oudere nummers. Gelukkig maar, want die kan ik lekker meeblèren, en wat mij betreft blijven ‘Mother Earth’ en ‘The heart of everything’ toch hun beste cd’s.

Alleen jammer dat de spelfout in hun achtergrondvideo, die we tijdens een eerder concert al signaleerden, er nog steeds niet uit was gehaald. Mensen, ‘to pray’ is bidden; als je ‘prooi’ bedoelt dan spel je het als ‘prey’ :-X

Van eerdere concerten had ik geleerd en ik had nu wel oordopjes bij me. Hoewel deze van de muziekzaak komen en niet de drogist, vond ik ze toch niet voldoen. Voor het dempen van mijn doedelzak tijdens het oefenen zijn ze prima, maar het doet flink af aan de muziekbeleving tijdens een concert. Misschien toch maar eens investeren in écht goede oordopjes, aangezien ik ook merk dat het tijdens workshopweekends lastig is om 11 mede-doedelzakkers te blokkeren, maar wel de docent te kunnen blijven verstaan tijdens de uitlegmomenten.

Het concert duurde lekker lang – toen we na 1,5 uur brulden om een toegift, verscheen Sharon opnieuw omgekleed en gingen ze nog lekker een half uur door! Inclusief twee prachtige akoestische versies van nummers.

Top-avond!

We vermoedden al dat er bij dit concert enkele bekenden moesten rondlopen, en bij het verlaten van het pand en in de parkeergarage kwamen we inderdaad Inge, Arno, Linda en Jeroen tegen
Nog meer mensen die er waren, maar die we gemist hebben…?

Vandaag zijn Mark en ik 10 jaar samen. Dat klinkt best lang…

Omdat we bijna de hele dag weg zijn en de exacte datum mij niet zo veel doet, gingen we gisteren lekker uit eten om het te vieren en een avondje quality time met elkaar te hebben.

Veel mensen kijken naar de trouwdatum en vieren de lengte van het huwelijk. Maar eigenlijk is dat heel ouderwets. Vroegah trouwde je heel snel nadat je elkaar leuk vond, want tsja, zonde enzo. Maar wij waren al 7,5 jaar samen voordat we besloten het officieel te maken. Nu kunnen we zeggen dat we al 2,5 jaar getrouwd zijn, maar dat doet toch niet echt recht aan onze relatie.

Zo’n avondje quality time plannen is wel nodig af en toe. Want het sterke punt in onze relatie is gelijk het zwakke: we laten elkaar heel vrij en blijven twee zelfstandige individuen. Voor ons werkt dat heel goed. Er zijn stellen die alles samen doen en alleen maar dezelfde hobbies hebben. Prima voor hen, maar wij zouden gillend gek worden  Maar we moeten er dan wel op letten dat we soms dingen samen blijven doen en niet langs elkaar heen gaan leven.

Wat ik vooral waardeer aan Mark, is dat hij in de basis zo hetzelfde is als ik. Niet eens qua karakter, maar de manier waarop we in het leven staan. Soms is de wereld en zijn de mensen erin gewoon stom. En hij begrijpt dat, want hij kijkt er op dezelfde manier naar. Geen drama-lama’s, geen hoge pieken en dalen in emoties, en genuanceerd denken over dingen. En daarom voelt het bij hem altijd als thuiskomen. Een veilig plekje waar ik mag zijn wie ik ben en bij iemand die mij begrijpt.

Dankjewel, lieve echtgenoot, voor 10 fijne jaren samen. Op deze manier lukt het makkelijk om de rest van ons leven samen te blijven <3