Deze week was het dan eindelijk zo ver: onze vakantie naar Lapland!

Waarom Lapland? Nou, het is weer eens wat anders
Ik ga eigenlijk nooit op vakantie voor de ontspanning. Ik heb m’n hobbies, zoals LARP-weekends, om mijn hoofd leeg te maken. Dat geldt voor Mark ook. Dus op vakantie gaan doe ik om nieuwe dingen te beleven. Sneeuwscooteren, husky-tochten en noorderlicht bewonderen, dát had ik nog nooit gedaan, maar wilde ik heel graag eens ervaren. Bijkomend voordeel: Mark heeft het nogal snel warm op onze vakantiebestemmingen. Dus tegen dit plan kon hij moeilijk bezwaar maken

We wisten vooraf niet zo goed wat we moesten verwachten. Kou, uiteraard. En sneeuw. En harde winden, waardoor je van die witte vorstklontertjes op je wimpers krijgt. Want februari is daar doorgaans de koudste maand. Maar wel de beste maand om te gaan wat betreft kans op noorderlicht. En bovendien is de periode van continu donker dan voorbij, zodat je ook voldoende daglicht hebt. Dus leenden we warme kleding en ski-accessoires en kochten / breiden we zelf ook nog diverse benodigdheden. Wij waren klaar voor de kou!

Helaas… wat dat betreft hebben we geen 100% Lapland-ervaring gehad. Er waren ons temperaturen van -15 tot -20 voorgespiegeld. Maar toen we uit het vliegtuig stapten was het… +3 graden. Wut??

De lokale bewoners waren zelf ook van slag: blijkbaar was het de warmste februarimaand in 100 jaar! Hebben wij weer…

De laagste temperatuur die we deze week gehad hebben was -3 graden. Wat dat betreft niet anders dan een Nederlandse winter. De locals gaven overigens wel aan dat veel lagere temperaturen, niet noodzakelijk kouder aanvoelen. Want dan is het doorgaans veel droger dan het nu was. En droge kou is blijkbaar veel minder erg dan natte kou.

En om heel eerlijk te zijn: niet bevriezen tijdens je excursies heeft ook wel wat. Want rond het vriespunt of niet: als je uren stilzit op een sneeuwscooter, krijg je het toch wel koud. Dus hebben we nu waarschijnlijk beter kunnen genieten van onze uitstapjes.

Maandag 24 februari: aankomst in Rovaniemi

Via Helsinki vlogen we naar de hoofdstad van Lapland: Rovaniemi. Op dit kleine vliegveldje pakten we onze koffers van de band en liepen na twee stappen al tegen de reisbegeleiders aan, die ons kwamen ophalen. Vijf stappen verder stonden we buiten bij de minibus, die direct voor de deur was geparkeerd, om amper 4 minuten later aan te komen bij hun kantoortje, waar we speciale thermopakken, dikke wanten en helmen aangemeten kregen.

Amper bijgekomen van de vlucht werden we op een sneeuwscooter geplempt en hobbelden we in een uurtje tijd in het donker door de besneeuwde bossen en raceten we met 100 kilometer per uur over een bevroren meer naar ons huisje!

Mark en ik mochten om beurt een stukje rijden. Dat was best wennen: dat stuur schudt namelijk alle kanten op! Na vijf minuten was ik al bek-af, en het duurde even voordat ik doorhad dat ik er niet tegen moest vechten, maar gewoon moest accepteren dat ik automatisch de sporen van onze voorgangers volgde en dat sturen op een sneeuwscooter een kwestie is van ‘ongeveer de goede richting op mikken’. Da’s best even slikken, aangezien je toch zo’n 250 kg machine onder je bips hebt…

Met al die bijzondere vervoersmiddelen houden ze er in Lapland dan ook bijzondere verkeersborden op na:

Dinsdag 25 februari: Huskytocht en doorreis naar Luosto

Deze dag stond er een 6 uur durende huskytocht op het programma, wat neerkwam op 45 kilometer lang op een sleetje door de sneeuw gesleurd worden door zéér enthousiaste, onvermoeibare honden.

We hadden geluk, want we waren met een heel klein groepje, waardoor iedereen zijn eigen hondenslee kreeg (normaal gesproken zit één persoon in de slee en staat de ander achterop om te sturen). Daarom werden er ‘maar’ 5 honden per slee aangespannen.
Wij denken bij ‘huskies’ gelijk aan die pluizige zwart-witte beesten. Maar blijkbaar heeft tv ons beeld weer eens vertekend, want huskies komen in verschillende soorten en maten. Wij kregen Siberische huskies; beestjes die zelfs bij temperaturen van -40 graden nog prima gedijen!

De arme hondjes hadden het nu dus zwaar. Niet alleen hadden ze het warm, ook konden ze niet op topsnelheid rennen vanwege de zachte sneeuw. Ze zakten regelmatig met hun pootjes in de sneeuw weg en op het meer lag inmiddels een flinke laag water, waar ze doorheen moesten plenzen.

Volgens de locals was dit dan ook ‘bad weather’: “Minus 15 is good for animals ánd good for people!”, riepen ze. Tsja, in Lapland geldt de regel: er is niet zoiets als te koud weer, alleen te slecht gekleed zijn op het weer…

Desondanks deden de huskies ontzettend hun best. Ongelooflijk, hoe enthousiast die beesten zijn! Ook al zijn ze moe, ze blijven gewoon doorrennen, alleen dan een stukje langzamer. Zodra ze het idee krijgen dat ze een slee mogen trekken, gaan ze al uit hun plaat, spingen ze alle kanten op en dan is de huskyboerderij één oorverdovend geblaf:

Huskysleeën komt dan ook vooral neer op remmen. Iets anders dan een rem (een metalen klem met spikes die je in de grond duwt door er op te gaan staan) en een balk om je aan vast te houden, zit er ook niet op de slee. Zodra je de rem loslaat (of slechts aanstalten daartoe begint te maken), gaan de honden er al vandoor. Ik kon zelfs met mijn volle gewicht op de rem gaan staan, maar als de huskies zagen dat de slee voor me vertrok, was er geen houden aan en ging ik ook!
Wilden we naar links of rechts, dan moest het juiste Finse woord worden geroepen. En vervolgens worden geremd om de honden handmatig de juiste kant op te duwen, aangezien ze toch niet luisterden

Mijn honden waren zelfs nog net iets enthousiaster dan die van de anderen. Aangezien we elkaar niet in mochten halen en we voldoende afstand moesten houden, moest ik ze dus continu afremmen, zelfs bergop. Dan voel je je best wel lullig, als je op een steile helling op de rem gaat hangen…
Onderweg probeerde de begeleidster regelmatig de hondenteams opnieuw samen te stellen, zodat alle sleeën ongeveer even snel gingen. Dat is een wetenschap op zich, want niet iedere hond kan op iedere plek voor de slee worden ingespannen (de slimste gaan voorop om de weg te bepalen, de sterkste trekkers achteraan) en bovendien kunnen niet alle honden met elkaar overweg, dus kun je ze niet altijd in dezelfde slee spannen.
Op een gegeven moment waren 4 van mijn 5 huskies vervangen, maar uiteindelijk ging mijn slee nog steeds veel sneller dan de rest. Pas aan het eind van de tocht merkten we dat alle honden moe aan het worden waren en ging het veel langzamer.

Wat je je overigens niet realiseert, want dat zie je niet in de film: tijdens een huskytocht meurt het continu naar natte hond…

Aan het eind van de dag sprongen we in de bus naar Luosto, een mini-dorpje een stukje noordelijker dan Rovaniemi. Rovaniemi ligt precies op de poolcirkel, maar als je noorderlicht wil zien, kun je het beter nog een stukje hogerop zoeken namelijk.
Daar hadden we helemaal een schattige cottage; met open haard, ingebouwde stapelbedden en, uiteraard, een sauna.

Woensdag 26 februari: bezoek aan de Kopara Reindeer Farm en sneeuwschoenwandeling

Natuurlijk wilden we ook rendieren zien en een stukje in een arrenslee rijden! Dus togen we naar een nabijgelegen rendierfarm. We hadden niet tijdig een ritje kunnen reserveren, dus zorgden we ervoor dat we klokslag openingstijd (10 uur) voor de deur stonden, in de hoop toch nog ergens tussengepropt te kunnen worden.
Gelukkig kon dat, maar wel pas om 12 uur. In de tussentijd moesten we maar wat rondwandelen op het terrein, waar een aantal rendieren achter hekken werd gehouden.

De instructies op een bordje: “At the fences you will find boxes with food. Hold it out in your hand and a friendly reindeer will come to you.”

Yay, een rendier-kinderboerderij!! Dus ik stoof enthousiast naar het hek en deed wat voer in mijn uitgestoken hand.

“Reindeer! Oh, friendly reindeer!!”

….

“Friendly reindeer…?”

…

Vergeet het maar. Geen vriendelijk rendier te bekennen. De verveeld herkauwende beesten namen nog niet eens de moeite om mijn richting op te kijken! :-S

Een stukje verderop waren de viervoeters gelukkig wel te interesseren voor een hapje en werd er driftig uit mijn hand geslobberd (sorry Bob en Alice, het kan zijn dat er wat rendierkwijl op jullie handschoenen zit…).

Hoe dan ook, de term ‘and a friendly reindeer will come to you’ was vanaf dat moment dé uitdrukking van de vakantie

Het was verder niet bepaald een grote boerderij. Na 100 meter hek had je het wel gehad. De eigenaar had volgens mij dan ook medelijden met ons, dat we er 2 uur lang tijd moesten doden voordat we een ritje konden maken. Dus gaf hij ons een heuse VIP-tour, met een extra kijkje achter de schermen (nog voordat hij en de rest van de medewerkers zich hadden omgekleed in hun ‘authentieke Saami-outfit’ om de sleetocht wat toeristische schwung te geven ).

Zo mochten we de wei in om een rendier te knuffelen en kregen we wat extra uitleg over de beestjes. Ook mochten we kijken hoe hij de rendieren ging voeren door gedroogd gras uit te strooien. (Ook buiten de hekken, in het bos. Waardoor later tijdens de sleetocht, diverse wilde rendieren ‘geheel toevallig’ langs het pad stonden te grazen voor de ultieme fotomomentjes ).

Ook mochten we van hem, terwijl de rest van de groep zich verzamelde, als eerste een slee uitkiezen. De voorste, uiteraard!

Vanzelfsprekend ging dit ritje een stuk relaxter dan dat met de huskies. Wat dat betreft zijn de dieren behoorlijke tegenpolen.

Omdat de mensen op de rendierfarm zo lief voor ons waren, besloten we er wat extra geld uit te geven aan lunch en ook een souvenirtje mee te nemen:

We doopten hem, uiteraard, ‘Friendly Reindeer’.

Hij staat inmiddels gezellig thuis op de bank tussen onze andere reisknuffels!

 

 

 

 

 

‘s Middags besloten we eventjes rustig aan te doen. Mark ging een schoonheidsslaapje houden (voldoende slaap krijgen in een bloedheet gestookt hutje valt namelijk tegen), maar geïnspireerd door al die rendieren greep ik die middag aan om voor ons hutje een sneeuwsculptuur te maken. Initieel begon ik aan een staand rendier:

Maar later zakte hij loodrecht door zijn poten omdat ik ze te smal had gemaakt besloot ik dat een zittend rendier esthetisch gezien toch beter was, met het volgende resultaat:

Met een beetje geluk blijft hij minstens een week staan en kan hij een glimlach op het gezicht van andere toeristen toveren. De buren vroegen in ieder geval of ik er ook eentje voor hun huisje wilde maken

Na het avondeten trokken we er weer op uit. Onder begeleiding van een gids gingen we in het donker één van de besneeuwde bergen in de omgeving beklimmen, in de hoop het noorderlicht te kunnen spotten. In de bebouwde kom is er namelijk te veel omgevingslicht.

Om de besneeuwde berg uberhaupt op te kunnen komen, kregen we allemaal sneeuwschoenen. Dat zijn dus niet van die tennisrackets, zoals ik dacht, maar ze lijken meer op mini-kajaks:

Als je ze voor het eerst ziet dan zakt de moed je in je schoenen, maar eigenlijk lopen ze heel prima. De kunst is dan ook om vooral niet na te denken over het lopen, maar gewoon te lopen zoals je altijd doet. En dan grijpen ze genoeg in de sneeuw of het ijs om niet onderuit te gaan.

Okee, ik ben wel één keer onderuit gegaan. Maar dat kwam omdat de gids op de terugweg grijnzend vroeg: “Wie wil er deze steile helling af lopen?” en ik direct “ja!” riep. Waarop de gids zei: “Okee, ga maar, we zien je beneden wel!” en vervolgens met de minder avontuurlijk ingestelde groepsleden de makkelijke, kronkelende route naar beneden nam.
Ik en mijn grote mond…
Gelukkig waren Mark en twee andere mensen (die eerst toekeken of we de voet van de berg wel levend bereikten) bereid me te volgen en rolde ik niet in mijn eentje als een lawine van de helling.

Een Engelse dame uit de groep had het overigens niet helemaal begrepen. In haar grote naïviteit had ze blijkbaar niet beseft dat we niet over platte bodem gingen wandelen, maar moesten gaan klimmen. En haar conditie was niet bepaald om over naar huis te schrijven, laten we maar zeggen. Ongeveer op een derde van de berg begon ze al te kermen over hartaanvallen en moest de gids haar rugzak voor haar dragen en haar met smoesjes naar boven lokken (“Echt, we zijn er bíjna…”), anders had ze het niet gered. Tsk

Eenmaal de top van de berg bereikt, hadden we een prachtig uitzicht op de omgeving, met in de verte de lichten van het dorpje en de ski-piste.
Helaas, geen noorderlicht te zien. Maar daar hadden we eigenlijk al niet meer op gerekend. Je kunt sowieso nooit garanties krijgen dat je iets ziet, ook al ga je in het optimale seizoen. Als het bewolkt is heb je gewoon pech, want dit natuurverschijnsel speelt zich af boven het wolkendek. En jammer voor ons was het de hele week onwijs bewolkt.

Desondanks was het een heerlijke nachtelijke wandeling, die ik zeker niet had willen missen!

Donderdag 27 februari: terugreis naar Rovaniemi, bezoek Arktik museum

Donderdagochtend namen we weer de bus terug naar Rovaniemi. Die middag bezochten we het Arktik museum, waar ik meer te weten kwam over o.a. de Saami (de oorspronkelijke Lapse bewoners) en hoe het noorderlicht precies ontstaat.

Ik ben niet bepaald fan van musea; meestal ben ik er al snel klaar mee. Maar hier hadden ze een interactieve afdeling voor kinderen, waar je plaatjes van dieren op de juiste plek op de muur kon plakken!

Op de afdeling met de noorderlicht-tentoonstelling werd een filmpje afgespeeld van de lichtverschijnselen. Horden toeristen stonden er filmopnames te maken van de film; waarschijnlijk zodat ze thuis konden doen alsof ze wél noorderlicht hadden gezien XD
(Als jullie het willen zien, ga je maar gewoon naar Youtube)

‘Helaas’ was de dag daarna alweer voorbij en hadden we geen tijd meer om naar Santa Claus Village te gaan. Je weet wel, die tourist trap dat dorpje buiten het centrum met neon-knipperende lampjes en souvenirwinkeltjes, waar je voor veel te veel geld met de kerstman op de foto kunt. (Mijn naailesgenootjes, toen ze hoorden dat ik naar Lapland ging: “Ooohhh je gaat toch wel met de kerstman op de foto, hè??” Euh… alleen als er echt niks anders meer te doen is)

Die avond deden we net alsof we vakantie hadden en maakten we gebruik van de sauna in ons huisje. Nope, ik vind er nog steeds geen hol aan. Maar als je naar Lapland gaat, moet je toch minstens 1x in de sauna gaan vind ik

Vrijdag 28 februari: Sneeuwscootertocht en bezoek aan ijshotel

Op maandag hadden we weliswaar beiden al een half uurtje op de sneeuwscooter mogen rijden, maar we wilden toch nog wel iets langer zo’n ding besturen. Dus deden we een 4 uur durende sneeuwscootertocht naar het nabijgelegen ijshotel, waar we ook zouden lunchen.

Wederom kregen we veiligheidsinstructies (‘Hij is verzekerd, maar als je ‘m crasht betaal je een eigen risico van €800,-‘) en uitleg over de werking. Waar de husky-slee alleen een rem heeft, gebruik je op een sneeuwscooter feitelijk alleen de gashendel – als je die loslaat, rem je ook gelijk af. De enige knoppen op je dashboard zijn voor het verwarmen van je stuur en gashendel(!), dus da’s lekker makkelijk.

Ditmaal ging het een stuk beter dan maandag, hoewel het nogal een bumpy ride was, aangezien de sneeuw nog wat verder was gesmolten. Op het meer konden we een stukje harder dan in het bos, maar de snelheden van maandag haalden we helaas niet meer wat maar goed ook was, want we hoorden nu pas dat 80 km/u de maximumsnelheid op een meer is.

Op Discovery Channel zag ik al eens eerder een documentaire over een ijshotel. Die dingen worden dus enkele maanden van tevoren uit de grond gestampt, ieder jaar opnieuw en ieder jaar anders.

Het hotel waar wij een rondleiding kregen (nee, we zijn niet zelf blijven slapen) had een aantal standaardkamers, maar ook een aantal suites. Die hadden ieder hun eigen thema, en waren behoorlijk mooi gedecoreerd en verlicht.

Na een heerlijke lunch met zalm, scooterden we weer terug naar huis. En was het vroeg naar bed, want ‘s nachts moesten we er al weer uit om het vliegtuig te halen.

Zaterdag 1 maart: terugvlucht naar Nederland

Omdat we ‘s nachts moesten vliegen, had ik nog een laatste sprankje hoop om het noorderlicht te zien. Dat kun je namelijk vanuit het vliegtuig spotten, en bewolkt weer maakt niet uit aangezien je boven de wolken vliegt! Maar het mocht niet zo zijn; pas om 6 uur ‘s ochtends vlogen we door het wolkendek heen en bleek het daar inmiddels al te licht te zijn.
Dagdag, Lapland!

Ondanks dat het niet zo heel koud was en we het noorderlicht dus niet hebben gezien, hebben we wel een fantatische, actieve reis gehad!
Wat ik erg fijn vond, was dat de reis heel persoonlijk aandeed. We hadden hem zelf samengesteld uit een soort ‘bouwstenen’ van excursies, dus we deden alleen wat wij wilden en zaten niet vast aan een gigantische groep toeristen, die met touringcar van de ene plek naar de andere werd geleurd. Al onze excursies vonden plaats in kleine groepjes of alleen met ons tweetjes, zodat het niet massaal toeristisch aanvoelde. We hadden fijne ‘log cabins’ in plaats van hotelkamers en bovendien waren alle mensen supervriendelijk; zowel de medewerkers van de reisorganisatie als de lokale mensen.

Dus nu moe, maar zeer voldaan!
(En het is best wel even wennen dat hier nergens sneeuw ligt…)

Deze vakantie werd mede mogelijk gemaakt dankzij de skipakken van Ted en Amy en de accessoires van Bob en Alice. Dankjulliewel voor het lenen!

Het was alweer best lang geleden dat ik met oud-collega Joost had afgesproken, dus was het tijd voor een nieuwe bijpraat-date.

Wat gebeurt er toch een hoop in een paar maanden tijd bij onze werkgevers, want wederom raakten we niet uitgepraat!

Stiekem is het best fijn om af en toe even je hart te kunnen luchten bij elkaar. Zeker als het iemand is die precies weet waar je het over hebt en in hetzelfde schuitje zit.

Ooit komt er een tijd dat iedereen, zowel klant als collega, het belang van doelgroeponderzoek en scenario’s inziet. Ooit zal er een dag zijn dat men inziet hoe een websitestructuur moet worden bepaald. Ooit zullen collega’s, bazen en directie perfecte beslissingen maken en zich daar aan houden.
…of niet. Maar we kunnen er altijd over dromen natuurlijk

Op mijn initiatief vond de date plaats in restaurant De Spil. Tijden lang mijn favoriete eetcafé, tot ze op een gegeven moment van eigenaar cq. kok wisselden en het enigszins bij mij uit de gratie raakte. Maar inmiddels is er weer vanalles veranderd (het is nu meer een restaurant dan een eetcafé) en kom ik er weer heel graag. Heerlijk eten voor niet te duur, en een prettig, rustig sfeertje.

Al sinds den beginne krijg je er zogenaamde ‘obligaties’ voor ieder hoofdgerecht dat je er nuttigt. En bij inlevering van 10 obligaties krijg je een fles wijn mee naar huis.
Tsja, dan moet je er dus wel aan denken om die dingen een keer mee te nemen. En zo vaak kwam ik er nou ook weer niet.

Aldus kwam ik vanavond aanzetten met 3 verschillende generaties obligaties, verzameld in de loop der jaren:

De serveerster herkende de twee oudere exemplaren niet eens en moest even aan de baas vragen of ze nog geldig waren
Maar yay, met een goed gevulde buik én een fles wijn ging ik na een zeer gezellige avond tevreden naar huis.

Over een paar maanden weer!

Zoals ieder jaar in januari, gingen Mark en ik gisteren naar Cabarestafette: een cabaretprogramma van drie verschillende aankomend talenten in de cabaretwereld, die een stukje uit hun volledige programma opvoeren.

We startten met de groep Poolvogel. Ze begonnen erg leuk, met een terugpesterij richting telemarketeers, inclusief geheel eigen versie van het telefoonspelalfabet. Maar om de rest van hun programma kon ik niet echt lachen. Ik vond de accordeonmuziek van één van de groepsleden door de scetches heen bovendien storend, omdat het te veel afleidde.

Vervolgens traden De Partizanen op. Ook zij openden best aardig, met het op de hak nemen van zogenaamde kunstenaars die voor de grootste flauwekul subsidie aanvragen, en eindigden lollig met een wethouder die alle pornosites van binnen en van buiten kende. Maar alles wat er tussen zat, kon me niet boeien, waardoor ik me op een gegeven moment zelfs een beetje zat te vervelen.

In de pauze keken Mark en ik elkaar dan ook aan: zijn we nu zo elitair verwend dat we niks meer leuk genoeg vinden? Van de andere kant: de reactie van de zaal was ook niet overtuigend te noemen geweest, dus het lag niet alleen aan ons.

Eigenlijk had ik nog het hardst gelachen om de slungelige puber, die door de publiek-opwarm-presentator tussen de voorstellingen door op het podium werd geroepen en naar zijn mening (‘huh?’) en zijn activiteiten (‘nou, een beetje feesten…’) werd gevraagd. Heerlijk, zo’n typische 16-jarige die zich nog geen houding weet te geven en waar de cluelessness vanaf straalt. (Slecht hè, leedvermaak… )

Gelukkig werd het na de pauze helemaal goed gemaakt door Martijn Koning, die wél echt een leuke show had en de ene na de andere goed gevonden grap op ons af slingerde.
Leuk figuur, leuke podium presence, alleen af en toe een beetje lastig te verstaan.

Wat me ieder jaar weer opvalt, is de kledingstijl van de cabaretiers. De standaard lijkt te zijn: zo slonzig cq. saai mogelijk. Als in: verschoten spijkerbroek met gaten of zo’n broek met strakke pijpen in een donkere tint, met een standaard t-shirt of donker getinte longsleeve zonder print.
Waarom? Leidt dat af van je verhaal ofzo? Wij als publiek willen toch ook iets leuks hebben om naar te kijken? Veel bands dossen zich juist extra speciaal uit wanneer ze het podium op moeten. Het is toch een show?
Maar goed, blijkbaar hoort dat niet in het cabaretwereldje.

Ach ja, al met al toch een leuke avond gehad. En kijk, hier zitten wij ergens:

Het is traditie om op pappie’s verjaardag met de familie naar de film te gaan. Dus reisden we gisteren af naar het zuiden des lands om zijn verjaardag samen te vieren.

Het blijft een beetje dubbel, om je pa te feliciteren met zijn verjaardag en je zusje met haar verloving (yay! * ), terwijl je net je kat hebt moeten laten inslapen. Maar het was ook wel goed om even van huis te zijn en niet met de lege mandjes geconfronteerd te worden.

Dit jaar bleek het een uitdaging om een voor iedereen leuke film te vinden. Wij vonden het niet erg om De Hobbit nogmaals te zien, maar helaas had nog niet iedereen deel 1 gekeken. Uiteindelijk had pappie voor de nieuwe Disneyfilm ‘Frozen’ gekozen. We waren vooraf niet geheel zeker of dat een goede keuze was; de trailer had me niet echt overtuigd, maar op Facebook zagen Mark en ik een hoop positieve verhalen over de film langskomen. Dus we waren erg benieuwd.

‘s Middags naar een Disneyfilm = hordes kinderen. Dat was ik niet meer gewend. En het begon me ineens ook te dagen waarom… “Pa, heb je kaartjes voor de Nederlandse versie gereserveerd…?”
Ja dus. Argh!

Maar ik moet zeggen: het viel alleszins mee! In tegenstelling tot de tenenkrommende stemmetjes in de voorfilmpjes waar we ons doorheen moesten worstelen, bleek deze film echt goede Nederlandse stemmen te hebben. En respect voor hoe ze alle liedjes en woordgrapjes hadden vertaald, zodat je lopende zinnen en een verhaal erin bleef houden!

Het verhaal gaat over een prinses met een gave om alles om haar heen in ijs te laten veranderen. Probleem: ze kan die gave niet beheersen en trekt zich terug van de wereld. Op een gegeven moment komt het natuurlijk uit en dan breekt er per ongeluk een wintertijd aan voor haar land. Haar zusje probeert het op te lossen, met hulp van enkele anderen. Met alle gevolgen van dien.

Het plot van de film was niet spectaculair en het einde wel erg zoetsappig, maar hij was echt grappig, met meerdere schaterlachmomenten. De rendier- en sneeuwpop-sidekicks zijn niet zo episch als bijvoorbeeld een Scrat uit Ice Age, maar zeker hilarisch genoeg om de film op te leuken. Ik heb vooral hard gelachen om *mini-spoilers*  het liedje van Olaf de sneeuwpop over zijn verlangen naar zomer (“Ik zit elke dag op’n zonnig terrasje, en oh, in de zomer dan word ik een… blije sneeuwpop!” XD) en het subtiele shot waarin je Sven het rendier met zijn tong aan een paal gevroren ziet staan. *einde mini-spoilers*
Okee, da’s niet grappig als je het zo leest, dus gewoon gaan kijken

De gebruikte 3D-effecten waren erg mooi en hadden zeker meerwaarde, vooral met alle ijskristallen en dergelijke. En de liedjes waren musicalwaardig, zeker het nummer ‘Laat het gaan‘. Ik kreeg spontaan weer zin in een volgende editie van ‘LARP – de musical‘!

Conclusie: een goede keuze!

 

* Jawel, na 11 jaar zeuren heeft ze eindelijk haar felbegeerde ring binnen! En volgens mijn zusje had ik de doorslag gegeven. Want ze had haar aanstaande verteld dat, hoe langer hij wachtte, hoe meer tijd ik had om liedjes op mijn doedelzak in te studeren om op De Grote Dag ten gehore te brengen. En korte tijd daarna volgde het aanzoek.
Een twijfelachtige eer….

Dit jaar vierden Mark en ik tweede kerstdag voor het eerst met z’n tweetjes. Best wel vreemd, omdat ik gewend ben beide kerstdagen bij familie door te brengen. Maar dit jaar aten we op kerstavond al bij m’n schoonouders.

Dat betekende dat we zelf een kerstdiner moesten bedenken en bereiden. In het kader van ‘quality time’ stelde ik voor om samen te gaan koken. Een riskante onderneming, maar we zijn er in geslaagd om heel vreedzaam met elkaar samen te werken!

En aangezien het blijkbaar van je verwacht wordt dat je je eten deelt via social media, hierbij het resultaat.

Uiteraard een mooi gedekte tafel (ja mam; mét tingel-tangel!) en als voorgerecht bruschetta en gevulde kastanjechampignons:

Note to self: niet meer zo veel bruschetta maken voor twee personen. Het vult zo veel dat je daarna al bijna geen plek meer hebt voor de volgende gang.

Het hoofdgerecht bestond uit zalm met gestoofde prei (want we hadden al genoeg vlees naar binnen gewerkt de afgelopen dagen), courgette uit de oven, salade en (uiteraard mam, het hoort er gewoon bij) gefrituurde aardappelkroketjes.

Het toetje hielden we lekker makkelijk: ijstaart!

Het duurde even voordat we die er nog bij gepropt kregen, dus we zijn eerst maar gaan afruimen en hebben het toetje verorberd tijdens een potje Scrabble.

*Burp*
Modus ‘beached whale’ geactiveerd.
De komende week wordt een balansweek denk ik…

Maar hee, de keuken is niet ontploft, we hebben elkaar niet de hersenen ingeslagen en het was nog goed te eten ook. Conclusie: geslaagd!

Gisteren lekker een dubbel date gedaan.

Eerst ben ik sushi gaan eten met Mike. Er zitten inmiddels flink wat sushi-tentjes in Nijmegen-centrum en deze hadden we beiden nog niet geprobeerd. Conclusie: goedgekeurd!

Misschien dat we wat te lang zijn blijven hangen… we waren de laatste gasten in de zaal en de helft van het personeel had de jas al aan. Maar ze bleven gelukkig erg vriendelijk

Ik wilde dan ook zeker niet te vroeg naar huis gaan, want ik moest voldoende wakker blijven voor de première van De Hobbit 2: The desolation of Smaug!

Hoewel ik deel 1 niet heel sterk vond, wilde ik toch graag naar de nachtelijke première gaan. Het is een beetje traditie geworden sinds Lord of the Rings, en het hoort toch bij elkaar. Bovendien moet ik vrijdag werken en kon ik mijn vrije dag ruilen, zodat ik vandaag kon uitslapen. Perfect toch?

Dus zat ik om 5 over 12 ‘s nachts met mijn tweede date van de dag, Marion en Mark, in de Beuningse bios. Waarom Beuningen? Omdat je in Nijmegen en Arnhem niet alleen voor de Hobbit 2 kaartjes kon kopen, maar je gelijk een ‘marathon’ moest doen met deel 1 ervoor. Nou ben ik zeker in voor een marathon, maar een marathon betekent voor mij minimaal 3 films en ik vind het al helemaal suf om er eentje te doen als het laatste deel nog niet uit is. Dat doen we volgend jaar dus wel bij de première van de Hobbit 3.

Ik vond deel 2 duidelijk beter dan deel 1, wat me verraste. Want deel 2 in een reeks van 3 is toch altijd het lastigste: het heeft geen duidelijk begin én geen duidelijk eind. Maar toch hebben ze er iets heel moois van weten te maken.

Zowel Lord of the Rings als de Hobbit 1 stonden al bekend om de prachtige plaatjes: de schitterende Nieuw-Zeelandse landschappen en de sfeervolle, supergedetailleerde steden, ruimtes, bossen en meer. In deze film krijgen we daar weer een flinke dosis van en het verveelt nooit.

Het beeld in de bios was gelukkig ook superscherp. Ze hadden ditmaal iets beter gebruik gemaakt van de mogelijkheden van 3D en ik had een stuk minder het gevoel dat ik naar computergeanimeerde wezens zat te kijken dan de vorige keer. Toen zag je echt te veel goblins zowat balletdansend op spitzen over bruggetjes rennen; ditmaal hadden de meeste wezens duidelijk massa. En dat gold ook zeker voor de draak Smaug! Heel erg mooi gemaakt.

Ik kon bovendien erg genieten van de gevechten tussen de elven en de orks. Net niet té overdreven en heel erg elfs.

—*heel klein beetje spoilers*—

Het plot volgde uiteraard niet geheel het boek. Ik ga proberen niet te veel weg te geven voor degenen die de film nog niet hebben gezien / het boek niet hebben gelezen, maar de tocht door Demsterwold was wel heel snel voorbij met maar één kort avontuur. Terwijl ze in het boek van het ene in het andere gevaar tuimelen en het er meerdere malen op lijkt dat ze echt in een hopeloze situatie zitten. En het verblijf bij de wood elves lijkt maar een paar uurtjes te duren, in plaats van de weken(?) die ze er eigenlijk zitten.

Maar het is allemaal heel begrijpelijk, want de film zou er niet beter op geworden zijn als ze te veel het boek hadden aangehouden. De verhaallijn die ze nu hebben gekozen werkt goed voor de film. Bard heeft bijvoorbeeld een grotere rol gekregen, zodat hij niet opeens uit het niets moet komen als held van de dag.

Net als in de vorige film wordt er wel een aanvullende verhaallijn uit andere boeken van Tolkien doorheen geweven om de film wat meer body te geven, en worden personages uit LotR gerecycled. Ditmaal mag Legolas weer zijn opwachting maken. Gelukkig hebben ze dat mijns inziens niet op een storende manier gedaan. Ik dacht van tevoren dat het een ‘hee kijk mij weer een sexy elf spelen’ zou zijn, maar het komt niet over alsof hij enkel is toegevoegd voor de mooi. Legolas wordt in deze film ook duidelijk anders neergezet dan in LotR, dat zich tijden later afspeelt.

Wel jammer was de verplichte love interest; net als in LotR konden ze het helaas niet laten om die er bij te verzinnen.

Ik was ook even bang dat ze weer aan stemrecycling hadden gedaan. Toen Treebeard in LotR begon te praten, hoorde ik er gelijk Gimli in. En in deel 1 van de Hobbit, klonken de Trollen als enkele van de dwergen. Nu leek de stem van Smaug heel bekend, maar aangezien ze daar toch echt een andere acteur voor hebben ingehuurd, vermoed ik dat ze gewoon net iets te veel van dezelfde geluidseffecten gebruik hebben gemaakt als voor Treebeard.

Al met al vond ik het een supermooie film en kan ik hem aanraden!