Wij vieren Sinterklaas niet, maar we hebben wel ons inmiddels traditionele cadeautjesdobbelspel, dat we tussen Sinterklaas en kerst houden. Omdat 6 december dit jaar het beste uitkwam, hadden we toch nog een soort van pakjesavond.

De start van de avond begon goed. Véél noms, en hemeltje wat kun je met 6 mensen maal tien euro, een hoop cadeautjes scoren…

De uitdaging is dan ook ieder jaar om zo veel mogelijk items voor het gestelde bedrag in te slaan. En daarnaast om de items, zolang nog ingepakt, zo aantrekkelijk mogelijk te laten lijken.
Met als resultaat pakjes die rammelden, rinkelden, klotsten of licht gaven

Mijn klotsende pakje werd helaas al snel ontmaskerd als de fles wc-reiniger die hij was (waarop iedereen niet wist hoe snel hij er weer vanaf moest komen als het per ongeluk in zijn bezit raakte). Fel werd gestreden om de stressballrups-met-licht, die ik, hoezee, uiteindelijk aan het eind van de avond definitief wist te bemachtigen. Leuk toch voor op het werk, aangezien ik ze daar met de bosjes verslijt. En dat licht is een extraatje voor mijn collega’s

Bob toont hier hoe blij hij was met het pakje pluggen – een van de zeer weinige mannelijke cadeaus tussen alle glitters en poeze-washandjes:

Na een hevige strijd waren dan toch alle cadeautjes uitgepakt en begroeven we de strijdbijl. Mijn uiteindelijke buit bedroeg niet alleen Squishy de rups, maar ook een superlief boterhamtrommeltje en, toch wel, de wc-reiniger…

Volgend jaar nieuwe ronde nieuwe kansen!

Afgelopen weekend was het weer tijd voor ons halfjaarlijkse Unity Weduwen-uitje. Omdat niet alle dames even fit waren, besloten we er een relaxweekend van te maken.

Aldus werden alle Fluffies ingepakt en togen we naar Petra’s huis, wiens echtgenoot de deur uit was geschopt richting de mijne (vort, gaan jullie mannen het zelf maar gezellig maken ).

Schoenen uit, sloffen en huispak aan, en dan met z’n allen op de bank onder het superzachte dekentje van Judith (prrrr).

En zo volgde een heerlijk ontspannen weekend met veel goede (meiden)gesprekken, spelletjes, veel te veel snoep (chocoladetruffels, chocoladepepernoten, chocoladerepen, chocoladenootjes…), en films. Veel films. We hebben er maar liefst 5 doorheen gejaagd:

De Koning van Katoren
Brother Bear
Labyrinth
Stardust
en, om het vrouwenweekend in stijl af te sluiten, The Expendables 2

Niks mis met lekker thuisblijven

Via Facebook hoorde ik over Xitroom: een spel waarbij je met een groep van enkele personen wordt opgesloten in een kamer. De kamer is ingericht als een soort werkkamer van een professor en overal liggen afgesloten kistjes, hints en puzzels. De klok gaat lopen en je hebt 60 minuten om er uit te komen. Succes.

Dat klonk gelijk onnoemelijk gaaf. En de mensen die ik vroeg om mee te gaan, waren er ook allen voor te porren. Dus spraken Suus, Gijs, Judith, Mark en ik gisteravond af in Eindhoven, waar we eerst in een restaurantje zouden gaan eten om daarna de uitdaging aan te gaan. Onderweg werden uiteraard al allerlei strategieën, tactische manoeuvres en optimale rolverdelingen doorgesproken. Natuurlijk zouden wij als ervaren LARP-dungeoncrawlers dat varkentje wel eens even gaan wassen! Pas op, Xitroom, hier komt een topteam aan!

We werden echter gelijk geconfronteerd met onze faalbaarheid, toen we moeite hadden om de deur van het restaurant open te krijgen…
En toen we, na een heerlijke maaltijd in het knusse, met haardvuur verwarmde restaurantje, bij Xitroom arriveerden, stonden we bijna 10 minuten buiten omdat we eerst de verkeerde deur probeerden, daarna de correcte deur ook gesloten bleek, we pas even later een bel ontdekten, en we er pas na 3x bellen in slaagden om het ding daadwerkelijk te laten rinkelen. Naar binnen komen was blijkbaar net zo’n grote uitdaging als er weer uit komen

Eenmaal binnen kregen we een korte uitleg. Het bleek mogelijk om op een belletje te drukken om zo hints te krijgen. En er werd ons aangeraden om dat wel te doen als we ergens te lang op bleven hangen, want de tijd liep door. En na een uur was het echt voorbij.
We besloten gelijk en unaniem dat wij ervoor gingen om dit zónder hints te doen. Bring it on!

Nadat de deur achter ons in het slot viel, gingen we als een speer aan de slag. Iedereen greep de eerste puzzel die hij of zij tegen kwam, en in no-time ging er vanalles open en verzamelden we clous. We vulden elkaar naadloos aan, zonder elkaar in de weg te zitten. Wat een dream team!

Helaas kan ik er nauwelijks iets inhoudelijks over vertellen, om het niet voor anderen te verpesten. En een verhaal als: “Het was net als in de film! Toen we aan de […] […] ging ineens de […] […]!” is ook niet bijster interessant om te lezen vrees ik

Dus houd ik het bij de conclusie. Zonder ook maar één hint te hoeven vragen, stonden we 35 minuten later alweer buiten!

Het is dat we op een gegeven moment één cruciaal element misten en alleen daar zo’n 10 minuten op zijn blijven hangen, maar anders waren we er nog veel sneller uit geweest.

De organisator was ook behoorlijk verrast. “Heb ik de klok wel op tijd stopgezet? Ik zag jullie bezig, lette even niet op, en toen ineens zag ik jullie al high-fiven!”

Blijkbaar zijn er inmiddels zo’n 30 groepen geweest en wij waren waarschijnlijk de op 2 na beste groep. De meeste groepen houden tussen de 10 en 5 minuten over en bovendien vragen de meesten hints. Oh yeah, ego-boost!! B-)

We gingen dan ook helemaal hyperenthousiast weer naar buiten. Wanneer is de tweede kamer klaar?? Want dan gaan we nog een keer!!  Het was alleen een beetje snel voorbij, wat ons betreft hadden we hier een complete dag mee bezig kunnen zijn. Maar goed, dat was ook onze eigen schuld, dan hadden we maar minder snel de puzzels moeten oplossen

Echt een aanrader dus om te gaan doen! En wij hebben weer nieuwe inspiratie opgedaan voor LARP-dungeons. Charmers, beware… >:-)

Karijn en Olga werden afgelopen maand dertig. Dat moest gevierd worden. Met een themafeestje! Of we allemaal verkleed wilden komen als wat we vroeger wilden worden?

Dat hoef je tegen LARPers maar 1x te zeggen. Dus verschenen we gisteravond massaal in kostuum in een afgehuurd zaaltje in Amsterdam om te feesten.

Ik moest nog even goed nadenken over wat ik vroeger wilde worden. Volgens mij ben ik daar nooit heel expliciet in geweest. Het zijn van die vragen waar je als kind een antwoord op moet hebben, omdat volwassenen er nu eenmaal naar vragen. Twee dingen borrelden naar boven: politieagente en actrice. Volgens mij is dat wat ik ooit in de eerste klas van de basisschool heb geroepen.

Nou had ik eigenlijk helemaal geen zin om een politie-uniform te gaan naaien of kopen, want volgens mij trek ik het daarna nooit meer aan. Actrice dan maar. Maar ja, hoe verkleed je je als actrice? Een random outfit aandoen en dan beweren dat je ‘een actrice die <X> speelt’ bent, vond ik suf.
Lightbulb! Ik zou gaan als Oscarwinnares. In galajurk, met zo’n plastic Oscarbeeldje. Perfect! Want welke vrouw laat nou een kans schieten om een mooie jurk aan te trekken??

En toen ging het mis.

Als je namelijk een perfectionist ruim de tijd geeft om iets voor te bereiden, dan houdt ze het niet bij de grote lijnen. Als de grote lijnen er staan, dan wordt er naar de details gekeken. En als die ook geregeld zijn, worden de microscopisch kleine dingen behandeld, die werkelijk niemand anders ziet.

Ik had hetzelfde probleem bij mijn bruiloft: op een gegeven moment stond ik me druk te maken om welke friggin’ taartstandaard er moest komen. Gelukkig realiseerde ik me toen dat ik echt te ver ging, en kon ik een stapje terug doen. Maar bij dit feestje liep het wel uit de hand.

Allereerst besloot ik dat mijn zwarte galajurk just wouldn’t do. Op een Academy Award uitreiking hoort een gekleurde jurk. En aangezien ik vanuit mijn werk jaarlijks een gala heb, en ik de zwarte jurk afgelopen jaar al had gedragen, had ik een uitstekend excuus om er nu vast een nieuwe voor te kopen. Zoals jullie al eerder konden lezen, kwam ik uiteindelijk met twéé jurken thuis. Ach ja, dat was nog niet zo heel erg.

Toen kwamen de accessoires. Mijn zwarte schoenen stonden allen voor geen meter onder de rode jurk. Daar moesten echt rode onder. Die had ik nog niet, dus die werden aangeschaft. Niet alleen voor het feestje natuurlijk, nee, want deze jurk kon ik vaker dragen dus dit hoorde gewoon bij de outfit. Recyclebaar, dus een acceptabele uitgave.

Oorbellen! Van die lange tot bijna op de schouders! Die moesten hier uiteraard bij.

Oh jee, make-up… Ik draag wel make-up, maar had nog nooit een goede foundation gevonden. En knalrode lippenstift moest hier natuurlijk bij. Had ik ook niet. Dus liet ik mij door zo’n adviseuse opmaken bij Douglas en liep ik met een (veel te duur) tasje make-upartikelen weer de winkel uit.

Argh… een glamourkapsel! Ik ben heel slecht in mijn haar opsteken. Dus maakte ik een afspraak bij de kapster. Want ik moest mijn haar toch nog laten bijpunten. Dat kon dan gelijk in een keer. En de buurtkapster was veel goedkoper dan de kapper in het centrum waar ik normaal heen ga – voor de prijs waar ik normaal mijn haar voor laat knippen, kon ik het hier laten knippen én opsteken. Weer een te verantwoorden uitgave!

Laten we zeggen dat het Oscarbeeldje dat ik via internet bestelde, het goedkoopste element van mijn outfit was… Maar het was uiteindelijk wel een prachtig plaatje! En nu kan ik eindelijk iedereen die bij mijn vorige posts reageerde met “wij willen foto’s zien van als je het aan hebt!”, tevreden stellen

Ik bleek overigens de enige actrice te zijn op het feestje. Ik kan me niet voorstellen dat er niemand anders was die dat vroeger wilde worden, dus ik denk dat meerdere mensen een probleem hadden met bedenken hoe ze dat konden uitbeelden. Politieagenten waren er dan wel weer in overvloed.

Mark ging als burgemeester. Eigenlijk wilde hij directeur worden, maar dat verschilde qua outfit al helemaal niet van wat hij nu al dagelijks draagt

Daarnaast waren er, zoals te verwachten, mensen verkleed als dierenarts, militair, stewardess, kapitein, prinses of koning, ballerina en astronaut. Maar ik spotte ook operazangeres, piraat, goochelaar, schilder, Greenpeace-activiste, jedi(!), en lijk (“Ik dacht vroeger nooit ouder te worden dan 30” :-D). Verder zag ik een indiaan, bouwvakker, cowboy, en… en… toen bleken we ineens de Village People compleet te hebben! XD

Op de dansvloer ging het goed los; de schilderskwasten, plastic pistooltjes en dierenknuffels rolden regelmatig over de vloer. Uiteraard wisselden onze requisieten gedurende de avond meermaals van eigenaar, waardoor militairen met vlinderantennes rondliepen en burgemeesters met stewardessenhoedjes werden gesignaleerd.

Hoogtepunt was het nummer ‘Greased lightning / Summer nights’. Spontaan verdeelde de zaal zich in twee rijen: vrouwen aan de ene kant, mannen aan de andere kant. En dan lekker tegen elkaar op zingen. Inclusief spontane mannenstapel!

Iets na half 2 vonden we het mooi geweest; we moesten immers nog van Amsterdam naar Nijmegen rijden. Waardoor we uiteindelijk om half 4 in bed lagen en ik er pas om half 1 ‘s middags weer uit rolde.

Aan de reacties van mijn mede-feestgangers op Facebook te lezen zijn we het er allemaal over eens: het was een leuk feestje. Maar we zijn duidelijk geen twintig meer. *kreun*

(grote foto’s copyright & met dank aan Eline Spek!)

Tijdens onze filmdag keken we de eerste Thor-film. Ik had ‘m nog niet eerder gezien, maar wel The Avengers, en toen had ik al besloten dat dit heerschap (en zijn stuntman, ik ben niet al te kritisch) zeker geen onaangenaam voorkomen had. Aangezien deel 2 sinds kort in de bios is, moest ik daar dus uiteraard naar toe!

Mark ging ook mee. Voor de explosies en voor Natalie Portman. Voor ieder wat wils!

Kaartjes kocht ik vooraf online. Theoretisch is dat heel makkelijk, want dan kun je ze zelf meenemen en hoef je niet in de rij te staan.
Het eerste obstakel kwam aan het licht toen ik de bestelling net had gedaan. De makers van de site hadden niet bedacht dat mensen ook via hun mobieltje kaartjes kopen. Dus ik kreeg doodleuk een linkje naar een printbare versie van de kaartjes. Zo’n tijdelijk link, die na enige tijd verloopt. En een bevestigingsmailtje, zonder permanente link of een pdf-versie van de kaartjes in de bijlage. Lekker dan. Toen maar een print-screen van mijn browserscherm gemaakt en naar mezelf gemaild. Je moet wat.
Toen we bij de bios arriveerden, moesten we net als alle andere bezoekers gewoon achteraan in de rij aansluiten. De geprinte tickets werden namelijk niet gescand bij de ingang van de zaal, nee, ze moesten eerst bij de kassa worden omgezet in een normaal kaartje. Hallo… wat is hier handig aan? We leven in 2013 hoor! Volgens mij heeft iemand het concept ‘digitale tickets’ nog niet helemaal begrepen.

Anyway, eindelijk binnen kocht ik een tweepersoonsbak nacho’s (voor mezelf, Mark probeert minder te snoepen) en settelden we ons in het pluche.

Shit. Bril vergeten. Dat werd dus een blurry Thor.

Kijk, plaatjes!

Oh, nu moet ik zeker ook wat zeggen over de film. Nou… ik vond ‘m niet heel super. Zoals gezegd ging ik niet voor het plot, en ik had daar ook geen enkele hoogdravende illusies over, maar desondanks maakte hij weinig indruk. De werelden waren allemaal wel mooi visueel weergegeven, maar dat futuristische is niet helemaal mijn ding. Bovendien had ik regelmatig het ‘Lord of the Rings meets Star Wars’-gevoel, vanwege de elfen en space battles. Wat betreft 3D-effect, is dit ook de film waarbij ik dat het minste toe vond voegen. In de meeste gevallen viel het me niet eens op (of zou ik er inmiddels aan gewend zijn?) Plus, veel te weinig epische shots van Thor! Slechts één scène zonder shirt, schandalig.

Dus hierbij gewoon nog meer plaatjes, ter compensatie.

Omnom… had ik al eens gezegd dat ik een zwak heb voor langgelokte blonde mannen in harnas?

Heerlijk, onze traditionele jaarlijkse filmdag. Het concept is steeds hetzelfde: we prikken een (hopelijk regenachtige) zondag in oktober, kiezen een thema, nodigen vrienden uit en vragen of ze zelfgemaakte hapjes en dvd’s in het thema mee willen nemen. En vervolgens gaan we van 1 uur ‘s middags tot ‘s avonds laat, lekker op de bank hangen en films kijken. Ik kan me er ieder jaar weer op verheugen en voor meerdere van onze vrienden is het inmiddels een begrip.

Dit jaar was het thema ‘superhelden’. Lekker makkelijk verteerbaar en veel mensen hebben er wel iets van in de kast staan.

Als eerste film kozen wij dames unaniem voor omnomnom Thor (de mannen werden gevetood. Die hadden de rest van de dag nog de kans om inspraak te hebben). Goeie film! Het was iets met ruzie tussen goden in verschillende werelden en, meer belangrijk, het had een scène waarin Thor zich omkleedde.

In het kader van ‘kijk ze allemaal’ gingen we daarna verder met Iron Man.
Maar ja, één dag was toch te kort om de hele reeks Marvelhelden te bekijken en dan te eindigen met The Avengers als finalestuk, dus werd als derde film The Incredibles in de lade gestopt. “Ah man, that was totally wicked!!”

De vierde film was extreem fout: Team America. Voor wie hem niet kent: denk aan de poppen van Thunderbirds, maar dan gefilmd door de mensen die ook Southpark maken. Oftewel zéér politiek incorrect en over de top Amerika op de hak nemen.

We sloten de dag af met Hellboy. Daarna werd het toch wel tijd voor een tukje – de hele dag op je reet zitten en vreten is immers vermoeiend!

Mijn snackbijdrage bestond uit mini appelflapjes. Kon ik gelijk onze appels uit eigen tuin er in verwerken.
Grote appelflappen zijn op zo’n dag wat veel van het goede, maar gelukkig vond ik op Jummyinmytummy dit snacksize recept.

Ze waren op zich wel lekker, maar niet heel bijzonder. Misschien kan ik ze de volgende keer net een slagje groter maken, zodat er meer dan vier stukjes appel in kunnen en het geheel wat meer smaak krijgt.

Honger hebben we zeker niet gehad gisteren, dankzij iedereen zijn overheerlijke bijdragen.

Wat een heerlijke afsluiting van het weekend, zo knus en relaxed thuis met vrienden (en kat) op de bank. Ik heb nu alweer zin in de volgende editie.