Heel stom, maar ik ben altijd een beetje zenuwachtig voor mijn verjaardagsfeestje. Zo ook dit jaar. Wat als er bijna niemand komt? Zou ik wel genoeg te eten hebben? Oh jee, straks wordt het heel suf en burgerlijk in een kringetje zitten… En help, er komen vier kinderen, wat moet ik daarmee?

Lichtelijk wanhopig bedacht ik opties voor het vormgeven van mijn partijtje.
Zaaltje huren zodat ik geen selectie hoefde te maken in de uitnodigingen op basis van hoeveel man er in mijn woonkamer past?
Net als Mark zijn verjaardag in een café vieren?
Een activiteit plannen?
Maar een zaaltje vind ik onpersoonlijk en onknus, (schoon)ouders in een café stoppen wordt waarschijnlijk niet zo gewaardeerd, en wat voor activiteit vind iederéén nou leuk om te doen?

Met weemoed dacht ik terug aan de kinderfeestjes die mijn ouders vroeger voor ons organiseerden. Thema indiaan, compleet met tipi en zelfgemaakte houten totempaal in de tuin waar we met pijl en boog een knuffelbeer af moesten schieten (goh, waarom zou ik later zijn gaan LARPen…). Speurtochten door de buurt waar we onderweg cadeautjes vonden aan de hand van opdrachten. Knibbel-knabbel-knuisje-huisjes van cake en snoep… Het was niet zo gek dat alle kinderen uit de klas hoopten op een uitnodiging voor onze verjaardagen.
Wellicht is er toch iets van blijven hangen, dat er ook bijzondere activiteiten moeten zijn op een verjaardag van volwassenen?

Met het thema ‘kind’ nog in gedachten, besloot ik dan maar te gaan voor een mini-activiteit: versier je eigen (cup)cake.

En als ik toch bezig was met self service, kon ik er ook wel een chocoladefonduetje in gooien. Weer eens wat anders dan chips en nootjes.

(Banaan! Ik had ook nog banaan gekocht! Ingeslagen voedsel vergeten neer te zetten is ook traditie)

Mark hielp met de verdere bezigheidstherapie: die haalde de LARP-wapens en nerf-guns van zolder. De kids hadden de dag van hun leven! En de andere gasten ook

En zo werd het een gezellige chaos in en om het huis.

De buurvrouw links vond het gelukkig niet erg dat er diverse rubberen pijltjes tussen haar planten waren beland. Het was een wat grotere uitdaging om aan de slecht Nederlands sprekende Chinese buurvrouw aan de andere kant uit te leggen dat er een paar latex dolken in haar achtertuin te vinden waren, maar ach, die krijgen we later vast wel een keer terug

Dat er twee maal zo veel mensen bleven eten dan gepland (argh, tóch te weinig eten!), loste ik op door de groenten en gehaktballetjes die als snacks waren bedoeld, bij de hoofdmaaltijd te serveren. Hee, kijk mij eens flexibel zijn!

‘s Avonds, toen alle spelletjeshaters naar huis waren, hebben we ook nog een bordspel gespeeld.

Ik vond het dus uiteindelijk een zeer geslaagde en gezellige dag – hopelijk deelt de rest die mening.

Hm… Wat moet ik nou volgend jaar gaan doen?? 8-o

Tsja, als ik vorige week vier keer buiten de deur heb gegeten, kan ik deze week natuurlijk niet ineens cold turkey gaan.

Dus vooruit, sushi met oud-collega Joost om het af te leren.

*burp*

Bij gebrek aan mogelijkheid om met vaderdag allen samen in het ouderlijk huis onze opwachting te maken (ja, ik was alweer een Slechte Dochter), besloten we een ander moment te prikken voor een heus familie-uitje.

Nou hebben we nogal wat lastige mensen in onze familie. Vandaar dat mijn moeder een lijstje formuleerde, om op basis van grondige analyse van alle factoren, het perfecte uitje te kunnen destilleren (zie je wel, ik heb het niet van een vreemde):

– Jurgen moet zijn kont geregeld luchten en toch ook soms laten rusten;
– Mama wil niet koken;
– De kinderen van Jurgen en Lidy gaan niet mee;
– Papa wil altijd over de geschiedenis vertellen;
– Mark moet onderweg ALTIJD iets te eten hebben;
– Lidy en Jurgen moeten op tijd terug om de kinderen op te vangen;
– Lenny wordt chagrijnig als ze te laat haar voedsel krijgt;
– Mark kan niet lang stil zitten;
– Mammie en pappie wandelen graag.

De conclusie was: we gaan een ‘happen en stappen’-wandeling doen in Maastricht.

De praktijk was: Lidy had last-minute alsnog de kinderen, dus we gingen weer naar Gaiapark.

Oftewel: beestjes kijken!

We pikten ook nog even een roofvogelshow mee:

Het was heel gezellig om weer eens met de familie samen te zijn. We vielen gelijk terug in de ouder-kind-verhouding en mammie leerde me een nieuw liedje, dat eigenlijk bedoeld was voor het kindje dat ze lesgeeft, maar aangezien die het niet interessant vond kon ze het bij mij kwijt:

Samen: “Vijf kleine eentjes gingen hup één twee,
Samen een dagje met hun moeder mee.
Moeder eend zei: kwek kwek kwek kwek,”
Ma: “Toen waren er nog maar…”
Ik: “Vier”
Ma: “Da’s gek….?”
*niet begrijpende blik*

*elkaar enthousiast aankijken… en… uit volle borst:*

Samen: “VIER kleine eentjes gingen hup één twee,
Samen een dagje met hun moeder mee.
Moeder eend zei: kwek kwek kwek kwek,”
Ma: “Toen waren er nog maar…”
Ik: “Drie”
Ma: “Da’s gek….?”
*niet begrijpende blik*

*elkaar enthousiast aankijken… en… uit volle borst:*

Samen: “DRIE kleine eentjes gingen hup één twee…”

Uiteraard begon het liedje uiteindelijk gewoon weer opnieuw en werd het deuntje de rest van de dag tot in den treure herhaald, tot grote schaamte van de rest van de familie B-)
Waaronder luidkeels aan tafel bij het eetcafétje waar we aan het eind van de dag neerstreken.

Pappie legde het vast op film met zijn nieuwe smartphone – ten minste, dat dacht hij. Oeps. Dus moest het opnieuw, maar toen durfde mammie niet meer.
Na enige overtuigingskracht en nog meer hilariteit, was dit het resultaat:

http://www.youtube.com/watch?v=r2-MoZ8m2rk

Helaas werd ons liedje vroegtijdig onderbroken door de serveerster, die wilde weten wat we voor toetje wilden… :-/

Tsja, ik en mijn maffe familie – weten jullie gelijk waar ik het van heb

Alweer een uit-eten-foto? Yep, alweer een uit-eten-foto.

Als fervent uit-een-pakje-kokers (van Knorr Wereldgerecht tot aardappelpureepoeder – galgjewoord!) durven we het namelijk niet aan om zelf het avondeten te bereiden als er een sous-chef op visite komt…

Ah, de opoffering…

On a related note: we hebben een nieuwe keukencrew voor het komende Charm-evenement geronseld! \o/

Er zijn van die mensen die eind van de middag naar buiten kijken en zeggen: “Hey, laten we gaan barbecueën!”.
Ik ben niet zo iemand. Ik moet daar van tevoren over nadenken, tijd hebben om hapjes klaar te maken, en er moeten veel mensen worden uitgenodigd.

Aangezien het afgelopen week ruimschoots op tijd te voorspellen was dat het zondag mooi weer zou worden, ging onze barbecue er daadwerkelijk van komen. Dus nodigde ik (te) veel mensen uit. Een kocht ik (te) veel eten in.

Ik denk dat ik het van mijn moeder heb. Weliswaar herinner ik me alleen barbecueën met z’n viertjes, maar mams had wel altijd bakjes vol met allerlei bijgerechten. Dus ik moet dat dan ook, anders is de barbecue een Mislukking en ben ik een Slechte Gastvrouw.

De tafel stond dan ook goed vol (dit is een ‘halverwege’-foto, het meeste vlees lag al op de bqq of zat in buikjes):

Het was ook een beetje een sociaal experiment. Want we hadden zowel LARP-ers als reënactors als gamers als ‘muggles’ uitgenodigd. Zou het klikken? (Voor de muggles die dit lezen: LARP-ers en reënactors gaan niet altijd per definitie goed samen.)

Maar dat bleek geen enkel probleem. Bovendien heb ik dermate fijne vriendjes dat ze bereid waren om van alles voor mee mee te slepen: van (nog meer) hapjes en drank, tot parasollen en een complete extra barbecue (voor 13 man heb je er toch wel 3 nodig). Zelfs de buurvrouw stak nog even haar hoofd over de schutting om te vragen of we wel genoeg stoelen hadden!
Wat een lieve mensen heb ik toch om mee heen.

Het enige mindere was, dat ik de dag ervoor blijkbaar iets verkeerds had gegeten, waardoor ik de ochtend van de bbq veelvuldig op het toilet had doorgebracht en daarna weinig meer binnen had gekregen dan twee bakjes yoghurt. Niet heel erg fijn om kipspiesjes en dergelijke te moeten rijgen terwijl je kotsmisselijk bent…

Zelf heb ik dan ook zo goed als niks gegeten van de barbecue. Met moeite heb ik wat stukjes rauwe paprika en een paar worteltjes naar binnen gewerkt, omdat ik toch iets moest eten. En op een geven moment ben ik toch maar stiekem even een kwartiertje er tussenuit gepiept om op bed te liggen om bij te komen.

Ach, ik organiseer geen barbecue omdat ik zelf nou zo graag heel veel wil eten. Ik vind het vooral leuk om veel vriendjes om me heen te hebben en te zien dat ze het leuk hebben. Een dat is volgens mij zeker gelukt!

Vandaag een dagje thuisgebleven om aan te sterken – wat volgens mij niet helemaal gaat lukken, aangezien ik tot nu toe weer niet meer dan een klein stukje stokbrood een een appeltje naar binnen heb gekregen.
Wat moet ik nu met al die restanten van de barbecue, nu Mark er vanwege LARP een week niet is om me mee te helpen het op te krijgen…?

Als Nijmegenaar kun je natuurlijk niet om de Vierdaagse(feesten) heen. Maar om nou een hele week iedere avond te gaan, daar zijn we niet zo van. Dus kozen we donderdagavond uit om het feestgedruis mee te gaan maken.

Eerst met z’n viertjes gaan eten in Arnhem (want in Nijmegen kun je nu echt nergens rustig zitten). Aanrader: tapas eten bij Cantina!! Omnomnom, wat was dat goed eten. De kan sangria, het water en het zonnetje erbij brachten ons helemaal in buitenlandse vakantiesferen!

Daarna weer terug naar Nijmegen, om het hele centrum door te sjouwen en te kijken wat er overal te doen was.

Poeh, wat een hitte! Eerst maar eens even afkoelen in de fontein met het tweede ijsje van de dag…

Jammer genoeg waren we net te laat voor een leuke band op de Waalkade, en kregen we alleen nog de laatste nummers (o.a. Thunderstruck!) mee, voordat we ons snel uit de voeten maakten voor ‘De Feestband’ (André Hazes – noez!).

Dan maar in het reuzenrad. Oei, dat ging nog best hard en hoog! Dit is wat je krijgt als je Mark met drie meiden in een reuzenrad zet:

http://www.youtube.com/watch?v=TGFyJLxPyCQ

Even de menigte ontlopen op het strandje bij de Waalkade, waar Cubaanse sferen hingen en we met de voeten in het zand naar de drukte verderop konden kijken:

Veel relaxter dan je ellebogend door de mensenmassa bij het 90’s happy hardcore podium moeten worstelen (claustrofobie!). Plus: Mohito’s!

Rond 1 uur stopte de boel en zijn we naar ons bedje gegaan. Het was een leuke avond, maar ook wij hadden als niet-wandelaars toch best pijn aan onze voetjes…

Om heel eerlijk te zijn, vond ik Despicable Me 1 niet zo heel super. Het waren vooral de minions die lollig waren, net zoals bij Madagascar eigenlijk alleen de pinguins leuk waren, maar van het verhaal werd ik niet heel warm. De personage-ontwikkeling van Gru vond ik vooral veel te snel gaan en daardoor ongeloofwaardig (zelfs voor een animatiefilm).

Toch wilde ik graag Despicable Me 2 zien. Want waarschijnlijk hadden ze daar de minions een grotere rol in gegeven, en als ik met beperkte verwachtingen ging, kon het plot ook niet tegenvallen. Dus vroeg ik Mark deze avond mee.

Ik was zéér positief verrast over de film! Doorgaans is deel 2 altijd minder dan deel 1, maar ik vond deze echt heel veel leuker!

Toegegeven, het waren makkelijke grappen en de personages waren niet bijster origineel (een beetje Gremlins meets Monsters Inc. meets Animal van de Muppets), maar ik heb enorm gelachen en ging blij de bios weer uit.

Op de een of andere manier vond ik de huidige Gru, als leuke vader met goed hart, die af en toe toch strontchagrijnig kan zijn, veel beter te pruimen.

Dus als je zin hebt in een lollige animatiefilm: gaan! En als je deel één al leuk vond: zeker gaan!