Het is natuurlijk een beetje triest, dat we dik drie maanden geleden onze agenda’s trokken, en afgelopen zaterdag de eerste dag was dat we alle vier konden… Het is een teken van een goed sociaal leven zullen we maar zeggen.

Gisteren kwamen Roland en Petra dan eindelijk bij ons langs. Na een middagje kletsen op de bank, was het tijd voor all you can eat sushi!!

Omnomnom… maar na de derde ronde van 5 gerechtjes stond mijn buikje wel op ploffen hoor!

De rest van de avond brachten we door in een poolcentrum. Dat was een trip down memory lane voor mij, want tijdens mijn studententijd heb ik daar heel wat uurtjes doorgebracht. Het begon al tijdens de introductieweek, toen ik meedeed aan een pooltoernooi aldaar. En daarna ben ik een beetje blijven hangen en sprak ik er zeer regelmatig met een vriend af om wat potjes te spelen.

Vroegah heette het Pool Position. Daarna Lara. En inmiddels blijkt het Pool Café te heten. Als je dat nog weet, voel je je wel een beetje oud – net als dat ik de enige  was die de drie namen van café Dollars nog wist. Ach ja.
Van binnen was er echter weinig veranderd. De half kapotte Corona-neonreclame hing nog steeds op dezelfde plek aan de muur. De pooltafels stonden nog steeds hutje-mutje, waardoor je goed op de spelers naast je moet letten om te voorkomen dat je een keu tegen je lijf geramd krijgt. Alleen hoefden er nu geen guldens(!) meer in de tafels gegooid te worden – de pockets waren zeer professioneel afgedicht door middel van bierviltjes (…) en je betaalde gewoon achteraf voor de tijd dat je de tafel had gebruikt.

Naast de in mijn studententijd opgedane poolervaring, hadden we bij mijn tweenalaatste werkgever een heuse gameroom om de pauze in door te brengen. En daar stond ook een pooltafel in. Jarenlang heb ik iedere pauze gepoold, dus ik kon het destijds behoorlijk goed. Maar op een gegeven moment kregen we een Wii, en toen switchten we naar dagelijks Mario Kart racen. Het was dus al jaren geleden dat ik voor het laatst een potje gepoold had, maar Roland wist nog prima te vertellen hoe ik hem destijds eens onverwacht (hij wist niet van mijn dagelijkse oefeningen) volledig had ingemaakt. Dat heeft blijkbaar flink aan zijn ego gevreten

Daar was nu natuurlijk nog weinig van over; ik bakte er niet heel veel meer van. Maar toch, in de loop van de avond kwam er steeds meer terug. We speelden met continu wisselende teamsamenstellingen en ik mag dus zeker niet klagen over het winnen van 5 van de 6 potjes

Het was gezellig, doen we gauw weer!

Gisteren was de bruiloft van Thom en Hedwig. Ze hielden het in hun eigen achtertuin.
Iedereen die gisteren naar buiten heeft gekeken, heeft gemerkt dat het niet bepaald ideaal weer was voor een buitenbruiloft… Maar gelukkig hadden ze tenten neergezet zodat we wel droog konden staan en dankzij de terrasverwarmers hoefden we ook niet te verkleumen.

Misschien waren 9 cm hakken niet de beste optie voor een dag waarop je de hele tijd staat en eindigt met dansen. Misschien was de keuze voor suède schoenen op een zeiknat grasveld ook niet optimaal. Maar het waren wel mijn KNALRODE laarsjes. Bovendien hebben anderen met hun pinhakken veel meer bijgedragen aan het toevoegen van luchtgaten aan hun gazon.

Ik voelde me erg vereerd dat ik erbij mocht zijn; ik was zelfs uitgenodigd voor de ceremonie. Ik ken Thom namelijk nog niet zo heel lang. Eigenlijk hebben we elkaar pas goed leren kennen sinds ik me in januari aansloot bij the Basic Elements. Maar met sommige mensen klikt het gewoon heel goed en word je snel vrienden. Bovendien helpen lange carpoolritjes naar Duitsland of België ook wel om dingen van elkaar te weten te komen.

Toen we besloten om met de reënactmentgroep een gezamenlijk cadeau te geven (een grote rieten mand vol met persoonlijke, zelfgemaakte cadeautjes – je bent immers een ambachtengroep – waarvan ze er iedere week na de bruiloft ééntje mogen openmaken), had ik dan ook geen enkele moeite met het bedenken van iets persoonlijks.

Wat mijn bijdragen aan de mand zijn geweest, kan ik nog niet op mijn blog melden, want die mogen over 5 weken pas worden uitgepakt, dus vooralsnog moeten jullie het doen met een foto van de mand :

Bij nader inzien had de mand wat groter gemogen, maar een uitpuilende mand is ook wel weer heel leuk.

De bruiloft was traditioneel (witte jurk, speech door pappa, en klein schattig bruidsmeisje dat niet doet wat de bedoeling is), en daarbij hoort natuurlijk ook het uithalen van streken in het huis, als verrassing voor als ze de dag erna thuiskomen van het nachtje in een hotel.

We hebben het heel beschaafd gehouden hoor, en alleen maar hun slaapkamer volgelegd met ballonnen. Er waren maar 200 stuks ingekocht, dus dat is niet eens zo veel (en als je die om half 2 ‘s nachts nog moet gaan opblazen, levert dat niet alleen veel hilariteit, maar ook veel voortijdig geknapte ballonnen op). We hebben er niet eens confetti in gedaan zoals ik voorstelde, braaf hè?
Die tweede subtielere verrassing, daar ben ik niet verantwoordelijk voor – wetenschap ervan is nog geen medeplichtigheid. En die derde, waar ze waarschijnlijk pas wat later achter gaan komen, die heb ik alleen maar aangemoedigd.

We hebben ons in ieder geval goed vermaakt. Aan het einde van de avond kreeg ik van een van de familieleden zelfs nog een complimentje voor mijn mooie zang, terwijl ik naar eigen weten enkel vanuit mijn tenen had staan meeblèren op Nobody’s Wife en, uiteraard, Paradise by the Dashboard Light.

Hopelijk kijken Thom en Hedwig ook terug op een mooie dag. De regen heeft de pret in ieder geval niet mogen drukken!

*kreun* Het is lang geleden dat ik zo dronken ben geweest…
En natuurlijk was het een idee van Peggy en Marion.

Binnenkort trouwt Daniëlle. Die had haar vrijgezellenfeestje afgelopen week, maar er was niet gestapt. Onacceptabel, vonden Peggy en Marion. Dus besloten ze dezelfde stunt uit te halen als ze destijds bij mij deden: gewoon ‘s avonds aan de deur verschijnen met een fles drank, en de aanstaande bruid in kwestie meesleuren naar de stad om te stappen. Of ik ook mee ging?

Natuurlijk ging ik mee. Leuk toch, weer eens feesten met de vier meiden van jiu-jitsu, net als vroegah!

De stemming zat er al snel in, toen we bij Daniëlle thuis twee glazen champagne en nog wat rode wijn achterover sloegen. Daniëlle werd de badkamer in gedirigeerd (natuurlijk moet dat haar los. En je gaat niet de deur uit zonder mascara) terwijl ik Peggy’s shirtje, nat gemaakt in een poging de rode wijnvlekken eruit te krijgen, probeerde te drogen door er met mijn kont op te gaan zitten (wonderbaarlijk genoeg bleek dat een succesvolle actie). Foto’s van onze knalroodgeverfde lipjes werden gemaakt (met dank aan de lipstick van Marion) en op Facebook gezet en naar de aanstaande bruidegom geMMS’t (die, net als destijds bij mij, die avond zijn eigen vrijgezellenfeestje had). En toen konden we gaan.

Naar café Dollars uiteraard, for old times sake (maar waarom was ik de enige die nog wist hoe die tent vroeger heette? En wat de naam van de zaak was ten tijde van de eigenaren dáár weer voor? :-X)

We hadden mazzel, want er speelde een goede band. Hee, als je zowel ACDC als ‘Verdammt ich lieb dich’ speelt, kun je bij mij niet meer stuk. En ja, ik brul beide mee.
Helaas geen foto’s gemaakt van het moment toen twee bandleden de zaal in sprongen en de gitarist bovenop de contrabas van de ander klom, om daar verder op te spelen.

Het bier vloeide rijkelijk, totdat het personeel ons naar buiten veegde omdat ze gingen sluiten. Dan maar verder naar het Keldertje. Luc-van-zesentwintig en zijn vrienden gingen ook mee (Peggy besloot namelijk dat dat nog een acceptabele leeftijd was en wij waren het daar mee eens).

Nog meer bier vloeide en het was nog meer gezellig.  Maar toen was het toch tijd om naar huis te gaan.

Ik slaagde er na enkele minuten prutsen in om mijn fiets van het slot te krijgen (het bleek toch de andere sleutel te zijn) en gezien het tijdstip van mijn beloofde sms’je aan Peggy (“Ik nen rhuis!” – slechts 2 spelfouten in 3 woorden) kletterde ik rond 4:20 uur mijn bedje in. Nadat ik eerst Mark had wakker gebeld, omdat ik mijn sleutels kwijt was. Pas toen hij in zijn onderbroek de tuindeur voor me opende, herinnerde ik me dat die aan mijn fiets hingen. Oeps.

Het was gezellig, meiden! Wanneer trouwt de volgende…?

Een tijdje geleden werd ik dankzij de Gebroeders van Limburg-Facebookgroep geattendeerd op de tentoonstelling “Middeleeuws chic“, in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. De omschrijving:

“De mode in de Middeleeuwen was uitbundiger dan mensen meestal denken. In deze kleine tentoonstelling ziet u het bewijs: mensen van alle rangen en standen droegen overvloedig gedecoreerde riemen en tassen van leer. Die waren vaak versierd met een soort bling-bling, gemaakt van metaal. Ook kostbare stoffen in felle kleuren waren populair.”

Normaal gesproken ben ik geen museumliefhebber (in tegendeel), maar dit is natuurlijk een onderwerp dat mij specifiek interesseert. Het kwam weliswaar over als een kleine tentoonstelling, maar het leek me toch de moeite waard om te gaan, dus plaatste ik een berichtje op het forum van mijn reënactmentgroep, of wellicht iemand met me mee wilde. Dat liep een beetje uit de hand, want ineens waren we met een groep van 15 man

Ik zei nog dat ik niet dacht dat we daar een complete middag konden doorbrengen, maar anderen waren volgens eigen zeggen wel fervent museumgangers, dus spraken we om 13.00 uur af in Leiden en reserveerden we om 18.00 uur een restaurantje in de buurt.

De heenreis was dankzij een carpoolafspraak al supergezellig. Met drie dames op de achterbank lekker meeblèren met 80’s en 90’s nummers! Okee, de constatering van een generatiekloof was wat minder (Snap is heus niet ZO oud…  en jullie kennen Mel & Kim toch nog wel…? Toch?) maar we hielden het ruzievrij

Na wat gedoe (om de een of andere reden arriveerden we initieel op het juiste tijdstip in de juiste straat, maar dan in Delft in plaats van in Leiden – don’t ask…) konden we eindelijk met z’n allen naar binnen.

De tentoonstelling bleek inderdaad heel klein

Maar ik vond het desondanks erg interessant.

Blijkbaar waren riemen een gebruikelijk cadeau bij liefdesrelaties en huwelijken en gebruikten ze ook al hartjes met pijltjes erdoor en het woord “AMOR” om de boel te versieren.

En het wordt duidelijk tijd om onze tasjes op te leuken!

Na het bekijken van deze expositie, bleef een aantal mensen om de rest van het museum te bekijken en ging ik met wat anderen nog even het centrum van Leiden in.

Tegen etenstijd verzamelden we weer bij een erg leuk restaurantje; Verboden Toegang. Volgens de website: “Restaurant Artikel 461 ‘Verboden Toegang’ werd opgericht in 1992 met de achterliggende gedachte dat de nieuwsgierige mens, de Nederlander in het bijzonder, zich niet zomaar iets laat verbieden. Wij maken een knipoog naar het ons omringende netwerk van regels en verboden die onze samenleving vormgeven.”

Dat paste perfect bij onze groepsmentaliteit, en aangezien ze niet gillend wegrenden van onze vooraf doorgegeven voedselallergiëen, voedselintoleranties, vegetarische, veganistische en overige voorkeuren (zelfs een LARP-vereniging zou U zeggen tegen die lijst…), was er een zaaltje voor ons  gereserveerd.

Vanuit dat zaaltje hadden we perfect zicht op de tweede, niet bruikbare voordeur. Waar zowat alle gasten wanhopig tegenaan duwden, totdat ze eindelijk beseften dat ze de andere deur moesten hebben. De deur die geen klink of duwknop had, maar alleen een bordje met ‘Verboden te trekken’ erop. Oftewel: duwen om binnen te komen…

Niet gebruiksvriendelijk, maar wel stiekem erg grappig

Hoewel de tentoonstelling niet geheel aan de verwachtingen van iedereen voldeed, hebben we zeker een gezellige en leerzame dag gehad!

Voorheen noemden we ons damesgroepje de Unity Weduwen. Maar aangezien we inmiddels niet allemaal meer ‘weduwen van’ zijn en Unity gestopt is, evolueerde het al dan niet bewust naar ‘de heksen’, als verwijzing naar wat we samen speelden op een LARP-evenement.

Omdat het volgende evenement waar we het heksengroepje neer willen zetten pas volgend jaar is, moest er een ander uitje bedacht worden. Judith had kortingsbonnen voor de Apenheul, dus toen was de keuze snel gemaakt.

Nou ja, de dag ervoor en de ochtend zelf twijfelden we weer, aangezien de regen met bakken uit de hemel kwam vallen. High-tea was misschien ook heel leuk, bij nader inzien? Uiteindelijk zijn we toch gewoon gegaan en maar goed ook, want de rest van de dag is het droog gebleven!

De Apenheul is blijkbaar steeds verder verbouwd en er steeds mooier op geworden. De omgeving voor de beesten ziet er echt goed en ruim uit. Ze lopen niet allemaal los, maar ook de omheinde zones zijn heel mooi.

Je kunt gewoon van de ‘losloopzone’ (tassen inpakken in speciale apen-proof tassen en vooral geen voedsel nuttigen aldaar) naar de ‘achter een hek-zone’ lopen via bruggetjes. Wij vroegen ons af hoe die bruggen nou die apen tegenhielden. Zouden ze die metalen roosters nou echt zó vervelend onder hun pootjes vinden voelen?

Een van de oppassers lichtte ons in: ‘s avonds werden die dingen onder stroom gezet. En omdat de apen nare ervaringen met het ding hadden, bleven ze er overdag dus ook maar van weg :-X
(We hebben nog gekeken, maar konden geen rokende restjes aap aan de bruggen vinden)

De aapjes waren lang niet allemaal schuw, maar ook niet zo brutaal als ik dacht dat ze zouden zijn. Vooral ‘s ochtends hadden veel het gewoon koud en zaten ze kleumend in een bolletje gerold te wachten op wat zonneschijn. Vooral het aapje dat nét niet meer in het hokje erbij paste was een beetje zielig…

Maar Judith had gelijk beet:

En dan maar je best doen om ‘t beestje niet te aaien…

Na een geslaagd uitje zijn we nog een Ierse pub in gedoken om wat te drinken, ouwehoeren en uiteindelijk te eten (toch maar de spare ribs genomen… *burp*). Natuurlijk moesten we nog even traditioneel op de foto met onze Fluffy’s en toen was het weer tijd om naar huis te gaan.

Plannen voor het volgende heksenweekend zijn alweer in de maak!

Vanmiddag hadden we een workshop ballonnen vouwen. Jawel, je leest het goed: ballonnen vouwen. Het kwam allemaal door Mark. Uiteraard.

Net als vorig jaar, had hij tijdens de Serious Requests-actie, geboden op een activiteit. Vorig jaar won hij daardoor een reanimatiecursus. Dit jaar besloot hij het nuttige voor het aangename te verruilen. En zo eindigden we (Mark, Suus, Gijs, Judith, Cindy en ik) dus in een zaaltje in Utrecht, omringd met opblaasbare rubberen zakjes.

De dames die de workshop gaven waren erg enthousiast (en die verkleed als clown een beetje eng).

We kregen eerst wat uitleg over verschillende soorten ballonnen en daarna leerden we diverse vouw- en knooptechnieken.

In no-time was het een gepiep en gekraak van jewelste, regelmatig onderbroken door een knallende ballon. Uiteindelijk lagen de tafels bezaaid met misbaksels kleurige ballonnen in grappige vormen.

We maakten o.a. een hondje (dat was te verwachten), een elfje, een kroon en een muisje. Maar ik moet bekennen dat ik moeite had met opletten. Ik wilde eigenlijk liever gelijk zelf iets bedenken en uitproberen, maar misschien was mijn draak ook iets te hoog gegrepen…

Ach, als echte LARP’ers maakte ik gelijk een latex zwaard en Mark een drow in plaats van een elfje (en een schattig zwaantje).

Ik denk niet dat het een hobby voor mij is, maar we hebben in ieder geval wel gelachen.
(En nee, ik ben nu niet in te huren voor kinderfeestjes!)