Ik hou wel van die old skool actiefilms. Ik heb hier de DVD-box van zowel Lethal Weapon 1 t/m 4 als van Die Hard 1 t/m 4 staan. Yay voor Mel Gibson en Bruce Willis!

Na Die Hard 4 dacht ik dat ze er nu écht klaar mee zouden zijn. Maar tot mijn grote vreugde hoorde ik enige tijd geleden dat Die Hard 5 uitkwam. Yippee-ka-jee, motherfucker!!

Jep; Willis is inmiddels al achterin de vijftig. Maar hij mag nog steeds. Net als die oude rockers die niet van het podium zijn te slaan. Ze zijn zelfs met een revival bezig! Want namen ze zichzelf in The Expendables nog op de hak; in de bios zagen we drie filmposters naast elkaar hangen met daarop respectievelijk Bruce Willis, Sylvester Stallone en Arnold Schwarzenegger. Jawel, de metroman en de glittervampieren zijn godzijdank op hun retour. Dat wordt terug de sportschool in, heren! Laat ons die spierbundels en je borsthaar maar weer zien!

Anyway, de film dus. Deze avond ging ik er met Mark, Mike, Marieke en Dave heen.

En nu moet ik ‘m gaan beschrijven, hè?
Nou. Tsja. Weet je… Eigenlijk is hij compleet niet bijzonder. Zelfs voor een Die Hard-film niet
Het is een superstereotype verhaal met veel vernielingen, geweergeschut en explosies. Er zit niet eens lekker sarcastische humor in, of een vage romance. Wellicht hebben ze een nieuw record ‘auto’s total-loss rijden in 10 minuten’ gevestigd, maar verder is er werkelijk niets noemenswaardigs aan.

Het was ook even raar dat ‘ie gewoon maar dik anderhalf uur duurde, in plaats van de epische 3 uur-films zoals de Hobbit, waar ik inmiddels aan gewend ben (Huh, nu al pauze? We zitten er net drie kwartier! Ik heb mijn popcorn nog niet eens op…).

Maar toch. Het was een leuke avond. It was a good evening to see Die Hard.

Suus en Gijs vroegen of we met hen mee wilden naar Peter Pan. Een musical, maar eentje die maar enkele dagen draaide, in de (gigantische) Ziggo Dome in Amsterdam.

Het publiek bleek een tikje jonger dan wij, maar hee, het thema van het verhaal is ‘nooit opgroeien’, dus wij vonden dat geen probleem. En het was ook voor volwassenen zeker de moeite waard!
Bovendien, het is toch geweldig om met de complete zaal “Ik geloof in elfjes!!” te brullen om Tinkerbel weer tot leven te wekken?

In tegenstelling tot gewone musicals, waren de liedjes hierin niet speciaal voor de voorstelling geschreven. Ze hadden bestaande nummers gepakt, die qua tekst goed bij de scène pasten (hoewel ‘I am sailing’ voor een binnenvarende kapitein Haak toch net wat te cheesy is naar mijn smaak ).

De zang vond ik niet echt top, en sommige scènes duurden nét wat te lang, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de prachtige decors, acrobatiek en special effects. Door projecties werden de grote boeken en berg op het podium steeds iets anders. De acteurs vlogen niet alleen aan kabels door de zaal, maar stuiterden ook rond aan elastieken. Met als hoogtepunten een op z’n kop met Kapitein Haak duellerende Peter Pan, die ook nog eens hoog boven de berg-die-stiekem-een-windtunnel-bleek op de luchtstroom dreef en daar al kopjeduikelend diverse capriolen in de lucht uithaalde (Nou ja, zijn gespierdere alter-ego stuntPan dan. Want normaal gesproken zit er toch echt een veiligheidsnet om zo’n windtunnel).
Super om te zien!

Ook de andere effecten, zoals de onderwaterscene met kwallen, waren erg mooi bedacht en uitgevoerd.

We hebben onwijs veel inspiratie opgedaan voor Charm. Zulke kwallen zijn eigenlijk helemaal niet moeilijk te maken… En die twee sierlijk in de lucht om elkaar heen dwarelende organza doeken gaven zo’n geweldig effect, terwijl je er ‘alleen maar’ twaalf ventilatoren in een cirkeltje omheen hoeft te zetten… Misschien moeten we naast de kostuum- en propcommissie ook maar een special effects-commissie gaan instellen? *kwijl*

Na afloop van de musical zijn we nog sushi gaan eten. Omnom!

Een geslaagde dag! Mocht je nog kaartjes kunnen krijgen, dan raad ik ‘m aan!

Mark deelde me van de week mee dat we zaterdag maar eens iets leuks samen moesten gaan doen. Gewoon, naar een willekeurige stad en daar shoppen en uit eten ofzo.

Den Bosch kwam bovendrijven als suggestie, maar gezien het feit dat dit weekend het carnavalsgedruis is losgebarsten, leek dat toch niet zo’n goede optie meer. Dan maar wat meer naar het noorden.
Het werd Deventer. Daar waren we beiden nog nooit geweest en het was nog geen uur rijden.

Het centrum van Deventer bleek best leuk. Veel schattige scheve oude gebouwtjes. Veel winkeltjes met oude platen, huisfrutseltjes, hobbyspul en juweliers.

Het aantal kledingzaken viel helaas tegen. Hoewel ik me had ingesteld op een middagje intensief ‘personal shopper’ spelen voor Mark (die nauwelijks meer niet-versleten outfits in z’n kast heeft liggen… the horror!), bleef de buit beperkt tot één leren jasje.
Maar ik kan met gepaste trots melden dat het ook wel écht een heel leuke, hippe jas is die hem heel goed staat en dat Mark er zonder mijn bemoeienis straal langs zou zijn gelopen.
Wacht maar totdat ik mijn shopping powers fatsoenlijk los kan laten… mijn handen jeuken om die garderobe aan te vullen!

Ter compensatie van het shoppen, liet ik op mijn beurt toe dat manlief me het plaatselijke museumpje in manouvreerde. Ik ben helemaal geen fan van musea namelijk. De tentoonstelling over geknoopte en geweven kleden van de lokale bevolking over de tijd heen, kon me dan ook werkelijk aan m’n reet roesten.
Maar hee… waar leidde die verborgen trap heen?
Eenmaal in de kelder beland, vonden we weggestopt achter een auditorium twee vitrinekasten met archeologische vondsten. Met onder andere Middeleeuwse spulletjes uit onze re-enactmentperiode.
Kijk, en als je een tijdsperiode en onderwerp hebt dat je wél interesseert, dan wordt het staren naar ouwe meuk achter glas ineens een stuk leuker! Want nu weet ik waar ik op moet letten en welke details relevant zijn.

Speciaal voor mijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes van the Basic Elements een aantal foto’s van de (okee, voor mij) meest interessante objecten:

Excuses voor de slechte kwaliteit van de foto’s; ik moest improviseren en met mijn mobieltje door glas heen fotograferen onder slechte lichtomstandigheden.

Er was ook nog een gouden ring met edelsteen opgegraven. En in de museumshop zou daar een replica van te koop zijn volgens het kaartje. Oeh goodie! Dus aan het eind van het bezoek snelde ik naar de shop… alwaar het ding €450 bleek te kosten.
Ehm, laat maar…

De dag werd afgesloten met een dinertje.

Fijn, zo’n dagje quality time samen en gewoon eens naar een onbekende stad rijden! Moeten we vaker doen.

Aangezien ik afgelopen keer niet naar het folkbal in Nijmegen kon en volgende week ook al niet gaat lukken, besloot ik maar eens een kijkje te gaan nemen op het bal in Utrecht. Ik had al meerdere uitnodigingen staan om daar eens langs te komen en bovendien kende ik de locatie toch al dankzij CaDansa!.

Dus trok ik de stoute schoenen snowboots dansschoenen aan en reed ik gisteravond naar Utrecht.

Het was een heerlijk bal, met hieronder puntsgewijs de highlights (Omdat dat weer eens wat anders is. En vooruit, omdat ik er geen mooi lopend proza van kan maken):

• Veel bekenden gezien! Op goed geluk in je eentje gaan is geen probleem.
• Nieuwe mensen ontmoet! In je eentje gaan is echt geen probleem.
• Helaas weer niet met iedereen kunnen dansen waar ik mee had willen dansen. Waarom is de avond altijd zo snel voorbij?
• Iemand van Omen tegen het lijf gelopen. Hoezo, “als je Aimée was had iedereen in de zaal je hier gekend”??
• Gedanst met een enge man. Dat viel niet tegen hoor, doen we nog eens.
• Een random danspartner tijdens een gigue die tegen me riep: “Hee, dat heb je vaker gedaan!” Euh ja, en ik denk 90% van de anderen in deze cirkel ook hoor
• Uitgelegd gekregen dat je een bourree dansen moet zien als een veehandel. Hee jij, geef mijn koe terug!
• Iemand geheel onbaatzuchtig geholpen om zijn mazurka-quotum voor die avond te behalen
• Voor het eerst nogal bot een dansje geweigerd gekregen. Auw…
• Liedjes die uit een hoge hoed getrokken werden. Vooruit, de Macarena wil ik nog wel dansen, maar Gangnam style…??
• Portugese dansen improviseren gaat prima. Als je maar lol hebt.
• Tweemaal aangesproken geworden over het feit dat ik zelf kleding maak. En gevraagd of ik ook tegen betaling iets voor iemand wil maken?
• Erachter gekomen dat dashboardverlichting zoiets is dat je pas waardeert als je het ineens niet meer hebt
• Er ook achter gekomen dat niet alleen de A15, maar ook de A12 om twee uur ‘s nachts grotendeels onverlicht is
• …en dat het niet bevorderlijk is voor je zicht als je dan maar het lampje in je auto aan laat om te kunnen zien hoe hard je rijdt
• Om drie uur ‘s nachts toch nog veilig in mijn bedje gecrashed. Prrr…. voetjes omhoog…. zzzzzz….

Vaste prik is het geworden, om in januari naar Cabarestafette te gaan.

Doorgaans heb je één erg leuk optreden, één gemiddeld optreden en één ‘mwah’tje. Helaas hadden we er vanavond twee in de categorie ‘mwah’ en één wel aardige.

De Gebroeders Fretz openden de avond. De ene wilde zich kandidaat stellen voor minister-president, ondanks zijn Surinaamse achtergrond, de ander was zijn campagnemanager. Effectief stond die ene het grootste deel van de tijd te praten en had de ander geen tekst. Het leek wel alsof ze alleen een duo vormden, omdat de hoofdcabaretier geen instrument kon bespelen en de ander had gevraagd om er met zijn gitaar bij te komen staan.

Het was me ook niet helemaal duidelijk wat er leuk moest zijn aan hun optreden. Er zaten enkele grapjes in, maar voor de rest leek het eigenlijk meer op een vertelling, af en toe onderbroken door liedjes. Die niet altijd even duidelijk bij de rode draad van het verhaal pasten.

Het meest amusante van hun optreden was dan ook het me afvragen op welk moment de ene nou daadwerkelijk over zijn microfoonsnoer ging vallen, waar hij steeds weer opnieuw gevaarlijk tegenaan liep…

De volgende was een stuk leuker: Dara Faizi. Een Afghaanse vluchteling met een show over, verrassend, moslims versus christenen.

Ook de laatste, Omar Ahaddaf (blijkbaar geen eigen website?) was geïmporteerd, maar dan uit Marokko, en had daar een show over. Alleen een stuk minder geslaagd: best wel wat cliché-grapjes over culturele verschillen en, erger nog, ik had regelmatig moeite om hem te verstaan. Terwijl hij meerdere malen uitstekend diverse Nederlandse accenten nadeed, van kak tot Tokkie. Mark en ik vermoeden dan ook dat hij zijn accent bewust overdreef. Jammer, want ik heb er diverse grappen door gemist. Van de andere kant: zo lollig was hij ook niet.

Kortom: drie shows op een avond, alle drie met (grotendeels) het thema ‘allochtoon zijn’.

Nou weet ik dat je als cabaretier het beste kunt grappen over zaken die dicht bij jezelf liggen, maar volgens mij heb ik nog geen enkele show gezien van een allochtone cabaretier die daar niet zijn hoofdthema van maakte. Op een gegeven moment wordt het wel een beetje voorspelbaar en dat is jammer.

Hopelijk volgend jaar beter.

Alle drie de Lord of the Rings-films heb ik minimaal 3x in de bioscoop gezien. Deel 1 zelfs 5x. Dus het kon natuurlijk niet zo zijn dat ik The Hobbit slechts éénmaal op groot scherm zou zien.
Ik had alleen nog een klein excuus nodig om weer te gaan. Dat vond ik in de framerate.

The Hobbit is namelijk de eerste film die in 48 fps (frames per second) is uitgebracht. Veel meer dan de gebruikelijke 24. Oftewel: veel scherper beeld.

Er zijn maar een paar bioscopen in Nederland waarin hij daadwerkelijk in deze framerate vertoond wordt. Ede was de dichtstbijzijnde voor ons, dus daar reserveerden we kaartjes.

We vroegen nog wat mensen die daar in de buurt woonden, om mee te gaan, maar niemand kon. Wel nodigden Martine en Jeroen ons uit om voorafgaand aan de film bij hen te komen eten. Konden we gelijk hun nieuwe huisje zien. Dat aanbod sloegen we natuurlijk niet af!

Na een lekkere maaltijd, kon de film beginnen. Ik was echt benieuwd of we veel verschil zouden zien. De kritieken vooraf waren namelijk niet mals – het zou veel té realistisch zijn, waardoor je de special effects veel beter kon zien en het geheel dus ongeloofwaardiger zou worden.

Nou, ik kan je zeggen: ik vond het geweldig! Ik zag zeker verschil, direct vanaf het moment dat de 24 fps-voorfilmpjes overgingen in de 48 fps-hoofdfilm. Nou speelde het ook mee dat de bioscoopzaal in Ede GIGANTISCH is. En het scherm dus ook veel groter dan de vorige keer dat ik de film zag.

Je kent het bioscoopgebouw vast: dat rode gevaarte langs de A12. Het heeft meerdere zalen en wij zaten in de grootste. Zeg maar: 2x zo groot als de grote zaal in Nijmegen. Die ook daadwerkelijk zo goed als vol zat! We hadden rij 8, wat heel erg vooraan leek, maar achteraf gezien een perfecte afstand van het scherm bleek.
Het was zo groot, dat de aanwijzingsborden in de hal wel een beetje leken op die van een vliegveld. “The Hobbit is now boarding. Please keep your tickets ready”…

Anyway; groter én scherper dus. Ik kon daardoor veel meer details ontwaren dan de eerste keer dat ik de film zag, zoals het minuscule traantje van Gollum als hij de ring kwijtraakt, en meer genieten van alle landschappen en decors. De goblins in de grot, die ik de eerste keer nogal digitaal gekunsteld vond, kwamen nu veel realistischer over. Alleen de scènes waarin Radagast wordt achtervolgd door Wargs en ze over het veld stuiteren, bleven erg nep.

Gek genoeg leek ik het op de een of andere manier ook nog eens beter te kunnen horen. In mijn vorige verslag vertelde ik al dat de helft van de dwergen nauwelijks aan bod komt. Ditmaal merkte ik één shot op waarin Gloïn daadwerkelijk een close-up met tekst had. En ik hoorde het gelijk: de dwerg klonk precies als één van de trollen!

Ze zouden toch niet weer….?

Maar jawel. Na afloop zocht ik het op IMDB op, en mijn vermoeden werd bevestigd. Ze hadden drie dwergen ook de stemmen van de trollen in laten spreken. Net als dat ze in LotR, Gimli hadden gerecycled om Treebeard in te spreken. Dat hoorde ik al direct toen ik de film voor het eerst zag, nadat de boom drie woorden had gesproken.

Waarom??? Je hebt zo’n gigantisch budget om een film te maken, en dan kun je niet eens een paar extra acteurs inhuren om een klein rolletje in te spreken?? Het doet voor mij afbreuk aan de film. Als Treebeard praat, hoor ik de hele tijd Gimli. Bij deze trollen valt het gelukkig wel mee, want ze hebben maar een klein rolletje. Ik denk dat ze het daarom ook gedaan hebben: de dwergen in kwestie komen in deze film nauwelijks aan het woord en als ze dat in deel 2 en 3 wel gaan doen, is men de trollen uit deel 1 vast weer vergeten.
Maar ik niet. Ik hoor dat soort dingen.

Ondanks dit minpuntje heb ik wederom genoten van de film. Ik kan de 48 fps-versie zeker aanbevelen!

En om gelijk een andere veel voorkomende vraag te beantwoorden: ja, het is ook de moeite waard om ‘m in 3D te gaan zien. Al was het alleen maar om de allerlaatste seconden van de film, waarin je een sneak peak van Smaug ziet. Dat shot is gewoon schitterend in 3D!

Dus heb je ‘m nog niet gezien: gaan! (ik wil best nog een keer mee )

Sodeju. Zo brak dat ik bijna ben vergeten een blogpost te maken over oud & nieuw… hierbij alsnog.

Na de afgelopen jaren de avond bij vrienden thuis te hebben doorgebracht, besloot men dat het tijd werd voor iets anders. Een vet feest.

Ik was niet enthousiast. Het liefst ben ik met oud en nieuw lekker thuis, kook ik uitgebreid voor een groepje mensen en gaan we samen naar het vuurwerk kijken (en kan ik op de kat letten, want hoewel ze niet om al die knallen lijkt te malen, ben ik toch altijd een beetje bezorgd).
Toegegeven, de avondjes thuis waren inderdaad wel erg burgerlijk ingekakt aan het worden, maar wij waren dit jaar aan de beurt en ik hang er meestal iets extra’s omheen. Zo hadden we al eens een cocktailparty en een heus moorddiner.

Ik zag er niet veel in om op oudjaarsavond naar een andere stad te rijden en ‘s nachts ook weer terug te moeten rijden aangezien niemand van ons clubje in de betreffende plaats woonde en we daar thuis konden overnachten. Ik had nog wat feesten in Nijmegen voorgesteld, maar die werden afgewezen. Dus helaas, ik moest me neerleggen bij een 50 euro kostend feest in Utrecht, waarbij niets inclusief was behalve een glas welkomstchampagne (zelfs niet de garderobe en toiletten…). Meh.

Wel boekte ik een hotelletje op kruipafstand van de feestlocatie. Want er rijden ‘s nachts geen treinen meer terug naar Nijmegen en ik had toch echt geen zin om de Bob te zijn. Dat gaf me al een veel beter gevoel. En ik nam me voor om toch lekker lol te gaan maken op het feest, nu de kaartjes toch al waren gekocht.

Het thema van het feest was ‘moviestars’, met een uitnodiging om in deze stijl gekleed te komen. Dat vond ik dan wel weer erg leuk. Vooraf met z’n allen optutten in het hotel, om vervolgens als een James Bond-achtig clubje op de rode loper te verschijnen. Met onze mannen prachtig in smoking en strikje. Jummie!

Desondanks… ik vind het lullig om te zeggen, maar ik vond geen hol aan aan het hele feest. En dat lag gewoon aan mezelf. Ik zat niet in de feeststemming en diverse schoppen onder mijn eigen hol konden me niet tot partyen krijgen. Waardoor ik me ook ging ergeren aan allerlei kleine dingetjes, zoals de drukte waardoor ik steeds ellebogen tussen mijn schouders en konten in mijn rugholte kreeg (de nadelen van klein zijn) en de dj die de écht leuke meezingnummers maar 20 seconden liet spelen om er vervolgens weer iets anders doorheen te mixen.
En ik vond het erg jammer dat we binnen in de zaal niets van het vuurwerk meekregen. Er verscheen een klok op het scherm en daarna werd ‘Happy New Year’ gedraaid en dat was het. Voor mij voelde het daardoor meer als een gewoon feestje in plaats van oud op nieuw.
Wat ook niet hielp was, dat ik die ochtend was gaan joggen en daardoor niet alleen vermoeide benen, maar ook een flinke blaar had opgelopen. Nee, dat danst niet zo lekker…

Het is best frustrerend om te beseffen dat je zelf de oorzaak van het probleem bent en je alleen maar de knop hoeft om te zetten om toch een leuke avond te hebben, maar dat het domweg niet lukt.

Mijn lieve man en vriendjes zagen wel dat ik het niet zo leuk had en probeerden heel lief om me op te vrolijken, maar het hielp niet echt. Uiteindelijk besloot ik maar als uiterste redmiddel om er gewoon een hoop alcohol in te gooien. Dat hielp een beetje en daardoor heb ik het toch nog tot half 5 volgehouden zonder de feestvreugde van de anderen te verpesten.

De volgende ochtend had ik daar natuurlijk spijt van, want ondanks het uitgebreide ontbijtbuffet van het hotel, kreeg ik niet meer dan een bakje yoghurt met vruchtjes en een droge snee geroosterd brood naar binnen, die er tien minuten later alweer uit kwamen.

Tsja, niet alle feestjes zijn nu eenmaal altijd geslaagd. Gelukkig hebben de anderen zich wel uitstekend vermaakt en daar ben ik oprecht blij om.

Vandaag uitgebrakt op de bank met Poes en seizoen 1 van Games of Thrones (nogmaals bedankt, kerstman!). Morgen weer een dag. Die is vast beter.

Vroegah was het traditie dat we op pappie’s verjaardag met z’n allen gingen uit eten en in Maastricht naar de film gingen. Ik herinner me nog heel goed dat we de Troetelbeertjes, Frank & Frey, de Reddertjes en Taran en de Toverketel zagen.

De traditie is een beetje in verval geraakt, maar af en toe wordt het weer opgepakt. Drie jaar geleden gingen we met het gezin (plus inmiddels aanhang) naar Avatar. En gisteren werd het The Intouchables.

Blijkbaar deden er hele goede verhalen de ronde over de film. Ik had er nog nooit van gehoord, terwijl hij al sinds maart in de filmhuizen schijnt te draaien. Hm, misschien toch iets minder naar alleen blockbusters gaan…
Want het was ook echt een hele mooie én grappige film. De hilarische en ontroerende momenten wisselden zich continu af.

Het verhaal gaat over Philippe; een rijke, hoogopgeleide, blanke man (type opera- & kunstliefhebber) die vanaf zijn nek verlamd is en dus overal hulp bij nodig heeft. Driss, een arme, laagopgeleide negroïde man (type hangjongere & wietroker), komt solliciteren op de functie van zijn verzorger, maar eigenlijk alleen omdat hij zijn uitkering wil behouden. Hij wordt onverwachts toch aangenomen en dat is het begin van een heel bijzondere vriendschap tussen de twee.
Philippe waardeert dat Driss geen enkel medelijden met hem heeft en hem dwingt om leuke, maffe dingen te doen zodat hij weer lol krijgt in het leven. Driss wordt door Philippe in het gareel geleid, zodat hij niet afglijdt naar het afvoerputje van de maatschappij.

Helemaal hilarisch is bijvoorbeeld de scène waarin Philippe Driss meeneemt naar de opera. Op het toneel verschijnt een man die verkleed is als boom en in zingen uitbarst (ik kreeg enigszins LARP: the musical-flashbacks ) . Driss lacht zich natuurlijk volledig een breuk om dit onwijs stompzinnige tafereel en de andere aanwezigen zijn not amused.

Het is een op zich heel trage film, maar hij blijft continu onderhoudend.
Zeker een aanrader dus!

Daarna nog lekker gaan uit eten met de familie en weer lekker bijgepraat, ook al hadden we elkaar met kerst nog gezien. Wat is het toch fijn om bij je familie te zijn!