Category: Uitjes en feestjes

De bruiloft van Erik en Karijn

uitnodigingZo, dat was even een goed feestje gisteren, die bruiloft van Erik en Karijn.
We zijn heel vereerd dat we erbij mochten zijn; niet alleen op het feest, maar zelfs bij de ceremonie overdag.

De huwelijksvoltrekking had veel persoonlijke touches; iets dat ik erg kan waarderen. Volgens mij heeft Karijn zich, net als ik destijds, in de voorbereidingsfase goed gelaafd aan The Offbeat Bride ;-)

Er waren een hoop geeky elementen te vinden in hun bruiloft. Zo droeg de bruidegom een Pac Man-t-shirt onder zijn jasje en had hij een D20-corsage opgespeld en kwam de bruid binnen op de Imperial March uit Star Wars. De keurige witte, gelaagde bruidstaart had een paar ‘peep holes’ in de fondant, waaronder een stukje van de matrix doorschemerde (of was het toch een Borg Cube?). Bij de felicitatieronde moeten ze de opmerking “Ding! Achievement unlocked!” dan ook veelvuldig hebben horen langskomen…

Ze hadden Jan gevraagd om het huwelijk te voltrekken, dus hij was tijdelijk aangesteld als bijzonder ambtenaar van de burgerlijke stand. Het is jammer dat ik er geen foto van kan laten zien, want het was een prachtig plaatje: hij episch met zijn lange blonde lokken zittend achter een grote houten tafel vanwaar hij het bruidspaar toesprak!

Zijn toespraak zat ook vol humor en vanzelfsprekend verwijzingen naar het einde ter tijden dat vandaag had moeten plaatsvinden, en hij sloot af met “Live long and prosper”.
Het leverde nog een ander, onbedoeld hilarisch moment op, namelijk toen hij officieel moest controleren of hij wel de juiste mensen voor zich had. En hij dus moest vragen of zijn vriendin, die getuige was, wel écht <haar officiele voornamen><achternaam> was. :-D

Na met Suus en Gijs gegeten te hebben, mochten we weer langskomen voor het feestje ‘s avonds. De locatie bevond zich achter een anonieme deur (weet je zeker dat het hier is? wie weet waar we naar binnen lopen…) en was eigenlijk gewoon een kaal hok, maar wat hebben we er een goed feestje van gemaakt! Net als op onze bruiloft, draaiden ze veel 80’s en 90’s muziek, wat gewoon enorm goed werkt met zo’n gemêleerd gezelschap. Dat was dus lekker meeblèren en ons in het zweet dansen.
Ook was het superleuk om veel LARP’ers te spreken waar we normaal niet zo veel contact mee hebben, omdat ze bij andere verenigingen spelen.

Eigenlijk wilden we het niet heel laat maken, want we moesten nog helemaal vanuit Amsterdam naar Nijmegen terug rijden, maar het was zo leuk dat we uiteindelijk als laatsten de dansvloer verlieten. We won! ;-)

Alleen de terugweg was een tegenvaller: mijn mobieltje bleek overleden (vandaar geen foto’s bij deze blogpost) en in de parkeergarage mochten we €44,- (!!) afrekenen. Grom… Amsterdamse afzetters…
Maar desondanks een goede herinnering overgehouden aan de avond. Dankjulliewel dat we erbij mochten zijn!

Kerstparade Valkenburg… en weer naar huis

Na alle inspanningen en stress via Facebook te hebben gevolgd, moest ik natuurlijk ook naar het zuiden afreizen om in levende lijve de kerstparade te bekijken, die mijn zusje en haar vriend organiseerden en waar ze wekenlang aan geknutseld hebben.

Ze houden hem jaarlijks, maar een tijdje geleden brandde hun opslag af en alles was weg. Niet alleen de paradewagens, maar ook het gereedschap. Dus alles moest helemaal vanaf het begin weer gekocht en opgebouwd worden.

Het resultaat mocht er zijn, na al het bloed, zweet en tranen. Mooie wagens vol lichtjes en groepen dansers trokken aan ons voorbij. Het was nog nooit zo druk geweest langs de route met nieuwgierige mensen – het stijgt ieder jaar in populariteit.

image

En ongeacht of het mooi is of niet, het is sowieso geweldig om te zien hoe blij je zusje is als je er speciaal voor naar het zuiden afreist :-)
Ben trots op jullie, lief Zwusje!

Vervolgens weer in de trein terug. Mark had namelijk iets anders dit weekend en had de auto mee

Vroeger reed ik het traject Maastricht – Nijmegen wekelijks. In het weekend naar pa & ma toe en dan op zondagavond weer terug naar mijn studentenkamertje.

Vooral in de winters, als het al stikdonker was, werd ik altijd een beetje melancholisch. Net een fijn weekend bij mijn lieve familie geweest en dan moest ik weer die lange treinrit ondernemen terwijl ik liever thuis was gebleven, waar het knus en gezellig was.

Op zich voelde ik me wel thuis op mijn kamertje van 16m2 hoor, maar toch was het altijd een beetje eenzaam, om aan te komen in die kille betonnen flat waar verder niemand was, om dan in de stilte mijn weekendtas uit te pakken en in bed te kruipen.

Dat is nu wel anders. Hoewel ik nog steeds heel graag bij mijn familie langsga (wat ik veel te weinig doe), is het nu ook weer heel fijn om thuis te komen. In ons knusse, grote huis met al ons comfort. Waar nu dan even geen echtgenoot, maar wel een lief pluizig bolletje poes op me wacht, die altijd blij is dat ik er weer ben.

Ik heb lieve familie én een fijn thuis. Wat ben ik een gelukkig mens.

Kerstdiner op het werk

Gisteravond was het jaarlijkse kerstdiner van ons werk. Vorig jaar beklommen we de Dom van Utrecht, dit jaar dinerden we in kasteel Woerden.

Het was helaas niet echt een mooi kasteel. Vooral de grote wal er omheen was zichtbaar. En de binnenkant bleek omgetoverd te zijn tot een zalencomplex. Op iedere verdieping was een feestje van een andere groep.
Maar goed dus dat ik toch maar voor een ‘little black dress’ had gekozen in plaats van mijn jonkvrouwenjurk (welke nog steeds veel commentaar uitlokte – de meeste programmeurs komen niet verder dan een nette bloes – als je geluk hebt). ;-)
(Note to self: in het vervolg twéé reservepanties meenemen. De eerste ladderde toen ik ‘m aantrok en de reservepanty bevatte blijkbaar al een ladder …. just smile and wave, girl!)

De tafels zagen er wel prachtig uit, met grote kandelaars en doorzichtige stoelen. Het was een beetje proppen want eigenlijk pasten we niet met z’n allen aan tafel, maar ik ben erin geslaagd om geen eten op andermans schoot te laten vallen.

Verrassing van de avond was het maken van een groepsfoto. Die eigenlijk bij een vuurtje op het binnenplein gemaakt zou worden, maar vanwege de regen toch maar naar de eetzaal verplaatst was.

De fotograaf die geregeld was, is blijkbaar beroemd. Het is in ieder geval te zien aan de foto die echt heel sfeervol is geworden. Nog verrassender: hij werd ter plekke afgedrukt op giga-formaat en aan de muur gehangen!
Vandaar dus even een foto van een foto (wie spot mij als eerste?):

image

En lang leve mijn ook in Nijmegen wonende collega, waar ik aan het eind van de avond mee terug mocht rijden! Want op de fiets is een panty nu toch net iets te koud…

The Hobbit: an unexpected adventure

hobbit-header

Ik ben niet iemand die in z’n slaapzak voor de Apple Store gaat liggen om als eerste de nieuwste gadget te bemachtigen. Maar voor Peter Jackson’s Lord of the Rings-film mag je me wakker maken. Of houden. Vandaar dat ik vannacht, samen met Mark en Mike, op 12-12-’12 om 12 over 12, in de bioscoop klaarzat voor de première van de nieuwe Hobbit film: An unexpected adventure.

Hoewel mijn biologische klok er normaal gesproken voor zorgt dat mijn lichaam na half 11 ‘s avonds overgaat naar sluimerstand, kon ik prima wakker blijven tijdens de film. Wat wil je ook, met zoveel moois!

Toch moet ik bekennen dat de film met ietwat tegenviel. Niet dat hij slecht was – absoluut niet! Maar ik had op net iets meer ‘wow’-effect gehoopt. Ik weet niet precies waar het aan lag, maar het is natuurlijk niet zo gek met zulke torenhoge verwachtingen en na verwend te zijn door de Lord of the Rings films.

Het waren weer supermooie scènes, plaatjes en landschappen. De goblinkoning was geweldig vormgegeven, echt zoals een goblinkoning zou moeten zijn voor mijn gevoel. De muziek was prachtig, vooral het diepe gehum van de dwergen bij het zingen van hun lied over de Misty Mountains, wat steeds als thema terugkwam. Ook de bekende muzikale thema’s uit de Lord of the Rings kwamen terug, wanneer er een scène was die ermee overeenkwam. Dus daar lag het niet aan.

Ik denk dat het vooral kwam doordat dat het oorspronkelijke verhaal uit het boek zo anders is dan dat van LoTR. Het is een veel kinderlijker verhaal en ook veel korter. Bovendien is het één geheel, terwijl LoTR uit zichzelf al uit 3 delen bestaat, waardoor er een wat natuurlijker einde aan de film gemaakt kan worden.

Nu zat er ook wel een mooie tussentijdse afronding aan, maar je kon merken dat de climaxopbouw niet optimaal was. De film werkte niet echt naar een hoogtepunt toe, het waren steeds korte climaxjes achter elkaar. Van de andere kant, LoTR: The Fellowship of the Ring was eigenlijk ook heel veel korte scènes met climaxjes (mijn favoriet blijft toch de cave troll).

hobbit

Maar op de een of andere manier was LoTR meeslepender qua verhaal. De Hobbit kwam wat langzaam op gang en bovendien zijn de personages wat minder aansprekend.
Bij LoTR bestond de groep al uit 9 man, maar die waren in ieder geval heel onderscheidend. In De Hobbit zijn het er maar liefst 15: Gandalf, Bilbo en 13 dwergen. En die dwergen werden, op een paar na, niet allemaal heel individueel neergezet. Wellicht komt dat nog in de volgende twee films, maar het zorgde er wel voor dat het wat meer afstandelijk voelde.

Bovendien was het zichtbaar dat er veel meer computergegenereerde effecten waren toegepast. In LoTR werkten ze volgens mij veel meer met echte acteurs voor bijvoorbeeld de orcen, die dan allemaal prostheses, pruiken en make-up op kregen. Nu waren ze digitaal gemaakt en dat zie je helaas duidelijker als de film in 3D is. Daardoor voelt het minder echt.

De film volgt het boek redelijk. In grote lijnen gebeurt er hetzelfde, maar Jackson heeft de scènes behoorlijk aanpast, waardoor ze toch wel anders verlopen dan in het boek. In de meeste gevallen is het goed te verklaren, want in het oorspronkelijke verhaal zitten een hoop wel ontzetténde toevalligheden, die de geloofwaardigheid niet ten goede komen. Bovendien kan ik me ook goed voorstellen dat wat er in het boek gebeurt, absoluut niet werkt op het witte doek omdat het niet spannend genoeg is, of te langdradig.

Naast de aanpassingen, is er ook een hoop toegevoegd. Gandalf gaat in het boek af en toe weg, maar er wordt niet verklaard wat hij dan aan het doen is. In de film zien we daar meer van. Stukken uit de Appendices van LoTR (en/of de Silmarillion en Unfinished Tales, maar dat kan ik niet beoordelen want die heb ik nooit gelezen) zijn erbij getrokken, waardoor we straks waarschijnlijk net als in de LoTR, twee parallel aan elkaar lopende verhalen zullen volgen, wat het hopelijk nog interessanter maakt.

Ik ben benieuwd of ze er weer een ‘love interest’ in gaan frotten, zoals ze deden met Arwen en Aragorn. Volgens mij komt er werkelijk geen enkele vrouw prominent voor in het oorspronkelijke verhaal, dus dat wordt nog een uitdaging. :-P
In deze Hobbit-film hebben ze in ieder geval al Galadriel en Saruman erbij gepropt. Het voegde voor mij weinig toe, maar wie weet wat voor rol ze in de volgende twee delen gaan spelen.

Zucht. En nu dus weer een jaar wachten op deel twee :-S
Gelukkig komt deel drie al een half jaar na deel twee uit. Zodat we in 2014 onze jaarlijkse filmdag kunnen omtoveren in een filmweekend: zaterdag The Hobbit deel 1 t/m 3, zondag The Lord of the Rings deel 1 t/m 3 kijken. Reserveer vast een plekje in je agenda! ;-)

Midwinterfair 2012

Net thuis van de Midwinterfair. Ik moet zeggen: ik ben best wel bekaf. Muziek maken en warm proberen te blijven kost stiekem best wat energie!

Het was niet de leukste Midwinterfair ooit. Ik kan niet precies zeggen waarom eigenlijk. Misschien te weinig bekenden gezien ofzo? Of te weinig muzikaal succes?

Hoewel we alweer duidelijk beter zijn geworden in het afgelopen jaar, trekken we nog steeds geen volle zalen. Mensen kijken soms geamuseerd naar ons als ze langs lopen, maar velen lopen ook gewoon door zonder te kijken. En even blijven staan om te luisteren, dat deden er helemaal weinig.

Toch hebben we lef getoond door tot tweemaal toe op het lege podium in één van de tenten met kraampjes te gaan spelen. Er was blijkbaar geen programma gepland op dit podium, maar het was ook niet aangekondigd als open podium. Het was dus een soort free-for-all. In ieder geval, zo hebben wij het geïnterpreteerd… :-P

Eigenlijk was het helemaal niet zo eng om op het podium te spelen. Misschien ook omdat nauwelijks iemand echt kwam luisteren en de enigen die in de buurt kwamen, het podium gebruikten als zitje…

Op een gegeven moment kwam Sassenach vragen of we plek voor hen wilden maken – want zij waren wel door de organisatie ingehuurd en moesten naar binnen omdat het regende. Waarna zich prompt enthousiast publiek rondom het podium verzamelde.
Ach… ooit….

Ik heb in ieder geval twee spontane complimenten gekregen over mijn nieuwe draagmand :-)

Naast muziek maken heb ik eigenlijk maar weinig gedaan. Ik ben even naar de Gonnagles gaan luisteren, maar alle heren die konden balfolken leken op dat moment al op de vloer te staan, dus dansen zat er niet in.

Wel heb ik nog een workshop zwaardvechten bij Noorderwind meegepikt. Dat ging stiekem best soepel, dankzij mijn jiu-jitsu-ervaring en de paar lesjes Iaido van Mike. Want het voetenwerk en de houdingen blijken behoorlijk hetzelfde. En als een set slagen wordt afgesloten met een heupworp om de tegenstander naar de grond te werken, heb ik daar geen moeite mee (sorry meisje dat mijn tegenstander was; misschien had ik je moeten waarschuwen… maar ik hield je goed vast, toch? :-) ).

Qua aankopen heb ik alleen maar een shoarmaverpakking (een schapenvacht dus ;-) ) mee naar huis gesleept. In januari ga ik waarschijnlijk een weekendje mee met een re-enactmentgroep en dan is het wel fijn om op zo’n ding te kunnen slapen, om vastvriezen in de tent te voorkomen. Hoewel ik bang ben dat ik de volgende dag dan wel compleet naar schaap stink… maar da’s vast heel historisch correct ;-)

image

Overige noemenswaardige momenten:
– het mij onbekende meisje dat langsliep toen wij ons nieuwe bord neerzetten en zei: “Hee, die afbeelding herken ik van je blog! Dat lees ik wel eens.”
– de man die grijnzend naast ons bleef staan, waarna ik zijn t-shirt met doedelzak: nee-symbool opmerkte. En bedankt, hè… ;-)

Volgend jaar weer, hopelijk dan met weer iets betere muziek en minder regen.

Scrum

Zodra het programmaboekje van Keizer Karel Podia op de mat valt, reserveer ik altijd gelijk kaartjes voor leuke optredens die het komende jaar gepland zijn. Dit keer zag ik de band ‘Scrum‘ staan en de omschrijving klonk zo leuk dat ik er kaartjes voor bestelde.

Natuurlijk had ik ze van Castlefest moeten kennen. Maar op de een of andere manier ben ik er iedere keer in geslaagd om ergens anders te zijn op het moment dat zij optraden.

Gisteravond ging ik ze dan eindelijk zien. En vanzelfsprekend liep ik in de garderobe al tegen bekenden aan.

Het was een superleuk concert. Ze hadden een complete Schotse kroeg op het podium gebouwd en het optreden was opgezet alsof het een soort pubsessie was. Ze begonnen dan ook zuipend aan de bar, waarna een paar bandleden de instrumenten erbij pakten en begonnen te musiceren (ander bandlid, vanaf de bar: “Hee, ik kom hier voor mijn rust!” :-P )

image

Het duurde niet lang, of alle bandleden hadden zich erbij gevoegd en toen begon het feestje pas echt.

Het is een vreemde gewaarwording, om voor het eerst een band te horen en toch gelijk de helft van de nummers mee te kunnen zingen. Blijkbaar is mijn kennis van Schotse en Ierse liedjes prima in orde, want ik zong zo mee met onder andere ‘Whisky in the jar’, ‘Scarborough fair’, ‘The wild rover’, ‘Fiddler’s green’, ‘Loch Lomond’ en ‘The night Pat Murphy died’.

Voorafgaand aan die laatste hadden ze zelfs nog een toneelstukje opgezet, waarbij hun lichttechnicus op een baar door het gangpad werd gerold, alsof hij overleden was :-)

image

Respect voor al die muzikale talenten in de groep! De zang was prachtig; met name de meerstemmige a capella-versie van Loch Lomond en het duet tussen de leadzanger en zijn vrouw waren genieten.
Maar ik was ook stikjaloers op het spel van de violist en dat van de doedelzakspeler. Kon ik ‘The Irish Washerwoman’ maar zo spelen. Dat vereist toch nog iets meer vingervlugheid. (Okee, ik hoorde achteraf dat de doedelzakspeler ook Europees kampioen of iets dergelijks was… dan hoef ik me niet zo slecht te voelen ;-) )

image

De band heeft blijkbaar hun eigen merk whisky en het was te merken dat er zich veel whiskyliefhebers in de zaal bevonden. In diverse rijen werden er metalen drinkflesjes doorgegeven.

Sowieso was er veel hilariteit vanuit het publiek. Naast de draagbaar waar ik al over vertelde, begonnen er twee gozers vanuit de zaal met plantenspuiten over de luisteraars te sproeien op het moment dat er werd gezongen over een stortbui…

image

Met pijn in mijn handen en voeten van het klappen en meestampen, verlieten we de zaal om nog even lekker na te kletsen en vervolgens door de sneeuw naar huis te wandelen. Wat een heerlijke avond!

Creatief behang

Bij gebrek aan kinderen opteerden Mark en ik op 5 december voor een avondje quality time met z’n tweeën. Kon Sinterklaas zijn tijd besteden aan mensen die wél op hem zaten te wachten ;-)
Gelukkig waren de restaurants gewoon geopend en konden we bij ‘Tante Koosje’ eten.

Ik kon het niet laten om een foto te nemen van hun theeschoteltjesbehang: ze hadden hier en daar namelijk échte theekopjes tegen de muur geplakt! Hoe leuk!

image

Hoewel ik het eten er niet heel super vind, is het wel altijd heel knus daar. Ideaal voor een gezellig met-z’n-tweetjes-avondje terwijl het buiten sneeuwt.

Socially engaged – met hindernissen

Poeh, wat een weekend. Heel sociaal en gezellig, maar stiekem ook wel vermoeiend.

Vrijdag was het afstudeer-/verjaardagsfeestje van Judith. Lekker bijkletsen in een cafétje in Wageningen.
Helaas kwam een groot deel van de genodigden niet opdagen, waaronder degene die het gezamenlijke cadeau had geregeld, dus daar voelde ik me enigszins lullig over. Maar goed, het werd laat en we lagen pas rond half twee in bed.

De volgende dag stond Petra’s verjaardag op de planning. Een ritje naar Den Haag dus.
Ook dat was erg gezellig en aangezien het toch nog dik anderhalf uur rijden is, lagen we pas om twee uur in bed.
En werd ik midden in de nacht wakker door hoofdpijn. En nadat de paracetamol zijn werk had gedaan, besloot poes om ons zeer volhardend wakker te blijven mauwen. *kreun*

Zondagmiddag was er een afscheidsreceptie voor de secretaris van Stichting Draailier en Doedelzak. De goede man had het 27(!) jaar gedaan, dus verdiende wel een feestje.
Ik dacht eigenlijk dat ik niet kon en had dus initieel afgezegd. Maar toen mijn doedelzakdocent het er donderdagavond over had, realiseerde ik me dat ik wél kon. Of ik nu verkeerd in mijn agenda had gekeken of dat dit die zondag was dat de inmiddels verzette afspraak met een vriendin zou zijn… ik weet het niet meer. Maar ik besloot alsnog naar de organisatie te sms-en dat ik aanwezig zou zijn.
Of ik ook wilde helpen opbouwen, aangezien ze wat handjes tekort kwamen? Sure, waarom ook niet. Deze afspraak was gelukkig op 10 minuten fietsen van huis, dat scheelde.
Waardoor ik zondag om half 1 onder andere kerstverlichting aan zolderbalken stond te bevestigen.

Speciaal voor de oud-secretaris was er een muziekstuk gecomponeerd: de ‘Bourree de Secretaire’. Die we gezamenlijk ten gehore zouden brengen bij zijn aankomst.
Natuurlijk hadden we niet samen kunnen repeteren. En het feit dat de bladmuziek niet klopte, hielp ook niet. Het stuk bleek met een opmaat te beginnen, terwijl het genoteerd was als eerste noten van de maat. Ik kan je vertellen: hoewel het exact dezelfde noten zijn, is het best lastig om een eenmaal ingestudeerd stuk met het accent op een andere noot te spelen! Da’s heel anders tellen. Zeker als je tussen drie andere doedelzakkers in staat en je de acht draailieren niet meer hoort en dus ook niet weet of je nog gelijk speelt (al deze instrumenten samen in één ruimte is overigens ook niet bevorderlijk voor je hoofdpijn).
Maar het ging om de intentie zullen we maar zeggen en het enthousiasme straalde er voldoende vanaf!

Er was ruimte om tijdens de receptie zelf met je instrument op het podium te musiceren, maar daar heb ik toch maar geen gebruik van gemaakt. Eerst wat beter oefenen ;-)

image

Rond een uur of half 5 vertrok ik naar huis, waar ik nog heel even op de bank ging liggen met mijn ogen dicht. En natuurlijk pas om 6 uur pas weer wakker werd. Argh! Ik moest nog koken en daarna weer weg!

Want ook leuk: tijdens het verjaardagsfeestje van Petra, had Mark ineens een sms-je van Bob gekregen: we waren de volgende dag vanaf 7 uur welkom bij hem thuis.
Huh wie wat waar??
Blijkbaar was ons inmiddels jaarlijkse cadeautjesdobbelavondje al ingepland. Alleen was de datumprikkermail nooit bij mij aangekomen. En aangezien er alleen via die site was gecommuniceerd en Mark het straal vergeten was en er dus ook niet met mij over had gesproken, wist ik dus van niks.
Nou had er natuurlijk een belletje bij hen moeten gaan rinkelen toen ik de datumprikker niet invulde… iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik heel punctueel ben in dat soort dingen, maar goed ;-)

Dat betekende dus een last-minute afspraak op zondagavond. Ik had alleen geen cadeautjes gekocht om om te dobbelen. Maar het geluk was aan mijn kant: het bleek koopzondag. Dus kon ik voor de receptie snel nog even de stad in om voor 5 euro zo veel mogelijk gekke items te scoren.

Dat lukte in recordtijd: waar ik er andere jaren twee uur voor nodig had, deed ik het nu in 25 minuten. De presentjes waren dan ook niet zo leuk als wat ik andere jaren meebracht, maar voldeden (note to self: nooit meer op de koopzondag voor Sinterklaas een Intertoys in gaan).
De uitdaging is om ook enkele onzincadeaus er tussen te hebben, die er, zolang ze ingepakt zijn, aantrekkelijk uitzien / aanvoelen / klinken. Mijn uitschuifbare plumeau werd zeer succesvol als ‘lightsaber’ bestempeld en werd continu opnieuw geclaimd – totdat Alice zijn ware aard raadde en het pakje werd geruild in plaats van gekaapt.

image

Mijn eigen buit bestond uiteindelijk uit waxinelichtjes op batterijen, decoratieve kersthangers en een überfout kasteelromannetje. Vreemd genoeg wilde helemaal niemand het exemplaar met woest aantrekkelijke Fabio op de kaft hebben, maar omdat ik te druk bezig was met het afkomen van een dubbele lading glowsticks en een set oerlelijke, riekende roze dobbelstenen voor aan de autospiegel, eindigde het uiteindelijk toch bij mij.
Het nee-knikkende uiltje op zonne-energie, waar bitterhard om gestreden was, won ik niet, maar eindigde op de een of andere manier toch in mijn tas, wat ik pas constateerde toen ik weer (veel te laat voor een zondagavond) thuis kwam vanuit Uden. Waarschijnlijk door de eerlijke winnaar erin gesneaked om de vriendschap te herstellen ;-)

image

Het kostte wat improvisatievermogen, flexibiliteit en slaap, maar het was een leuk en gezellig weekend! Eens kijken hoe ik deze eerste werkdag ga doorkomen…

Baravond 5, oma 90

We zaten even tussen twee vuren in. Zaterdag was de baravond van Charm. Maar ook het 90-jarige verjaardagsfeest van Mark’s oma.

Tsja, dat was een dilemma. Want natúúrlijk ga je naar je oma als ze deze mijlpaal met de complete familie viert en er ook nog familiefoto’s worden gemaakt! Maar… natúúrlijk kun je als secretaris (ik) en verhaalschrijver/spelleider (Mark) ook niet wegblijven van het evenement dat je organiseert en kan de algemene ledenvergadering niet doorgaan als het bestuur niet compleet is.

De oplossing lag in flink plannen, reorganiseren en delegeren. Mark heeft het plot en alle briefings vooraf compleet uitgeschreven, zodat de figuranten die avond hopelijk direct het spel in zouden kunnen, zonder zijn instructies. Hij gaf mij een rol die niet op zaterdagavond vroeg nodig was voor het plot en ik delegeerde het inchecken van de deelnemers naar de penningmeester. En door de ALV een paar uur te vervroegen, hadden Mark en ik erna nog net genoeg tijd om in de auto te springen en anderhalf uur te rijden naar de receptie van oma.
Hierbij mijn excuses aan de aanwezigen dat ze dus een paar uur hebben moeten wachten tussen de vergadering en het spel… volgend jaar laten we het weer beter aansluiten. ;-)

Na eerst in alle mogelijke samenstellingen met familieleden op de foto gezet te zijn (de fotografe had al gelijk door wat voor stel wij zijn, dus ik moest bij onze met-z’n-tweeën-foto bij Mark op de rug springen… het resultaat is vast erg charmant), volgde een overheerlijk buffet in drie gangen en aten we ons tonnetjerond. Op de koffie achteraf wachten lukte niet meer, want we moesten weer anderhalf uur terug rijden naar de baravond. Snel omkleden, schminken, en toch nog even het spel in.

Misschien was deze volgorde ook maar beter, want eerst een Skaven met volledig geschminkte kop spelen tot half 3 ‘s nachts en daarna met wallen en schminkresten onder je ogen op familiefoto’s gezet worden is ook niet optimaal…

Ik hoorde mijn rol pas zeer kort voor de baravond, dus moest ik vrijdag nog heel snel een kostuum en bijbehorende requisieten in elkaar gooien. Gelukkig hebben we inmiddels zo veel LARP-meuk op zolder liggen dat er altijd wel iets passends te vinden is, en heb ik zoveel reststofjes liggen dat er snel wat bijgenaaid is.

Ik mocht een Skaven (een soort ratmens) genaamd Nom spelen, die probeerde haar stamboom in kaart te brengen. Zonder dat ze kon lezen of schrijven. Dat gecombineerd met het feit dat ratten nogal veel reproduceren en het daarbij niet al te nauw nemen met familierelaties, resulteerde in een complete puinzooi aan willekeurige, onbegrijpelijke papiertjes, volgekrabbeld met gibberish.
Bovendien hebben Skaven doorgaans een steekje los. Bij mij was dat een obsessie voor eten. Dus trok ik mijn dwergenbuik onder mijn kostuum aan en vrat ik alles op wat los en vast zat. Terwijl ik net een driegangenbuffet achter de kiezen had… *burp* (mijn arme buikje… ik ben zeker 3 kilo aangekomen dit weekend)

Dat leverde hilarische taferelen op, zoals het jatten van een veel te heet knakworstje, door ‘m direct vanuit de pan in mijn mond te stoppen (Brand! Water!). En daarna Bob die als barman een rattenval van een grote doos had gefabriceerd, met chips eronder als lokaas, om me uit de keuken te houden.
En mensen lagen dubbel vanwege mijn knaagtanden – in een spontane ingeving gecreëerd door al mijn tanden zwart te lakken, behalve de twee voortanden boven en onder.

Toch was ik niet 100% tevreden over hoe ik de rol heb neergezet. Ik wilde eigenlijk niet té dom overkomen en ongeveer dezelfde rol neerzetten als ik een paar evenementen geleden deed met Sladder. Maar toch is Nom erg op Sladder gaan lijken en daar baal ik een beetje van, want het is natuurlijk wel de makkelijkste weg in plaats van een rollenspeluitdaging.

Het plotje om andere spelers me te laten helpen bij het in elkaar zetten van een begrijpelijke stamboom, kwam niet helemaal uit de verf en daarom heb ik de volgende ochtend maar een andere rol gespeeld, eentje die ik moest overnemen van een uitgevallen figurant om toch het daarbij behorende plot nog een beetje in het spel te brengen. Maar ook dat is me niet echt goed gelukt.

Hoewel ik over mijn rollen dus niet helemaal tevreden ben, heb ik wel een goed gevoel aan het evenement overgehouden. Ik moet de evaluatieformulieren nog even afwachten, maar volgens mij hebben de meeste deelnemers zich goed geamuseerd. En daar doen we het voor!

CaDansa 2012

Ik was er echt aan toe om er even tussenuit te gaan. Wat is dan beter dan een dag naar Balfolkfestival CaDansa in Utrecht?

Zaterdagochtend en zaterdagmiddag volgde ik twee muziekworkshops; ‘samenspel’ en ‘viool’. Ik had ook voor een workshop ‘doedelzak’ kunnen kiezen, maar het leek me interessant om weer eens wat meer met viool te gaan doen (en bovendien worden doedelzakken nooit zo gewaardeerd bij samenspelgroepjes ;-) ).

Ik merk wel dat ik al een tijdje geen les meer heb. Ik kon op zich goed meekomen, want diverse technieken beheers ik beter dan de gemiddelde persoon dankzij mijn klassieke achtergrond en inmiddels heb ik wel geleerd om dingen op gehoor na te spelen in plaats van alles van blad te lezen, maar de meesten in mijn groepje produceerden duidelijk mooiere klanken dan ik op hun instrument. Zucht, toch maar wat meer oefenen dus, vooral wat betreft vingervlugheid en soepele vibrato’s.

Aan het eind van de middag was ik bek-af door alle concentratie, maar om kwart over 5 begon het bal alweer. Warme laagjes uit, dansschoenen aan en de vloer op!

image

Balfolkies zijn zo’n leuke mensen! Er hing een erg fijn festivalsfeertje, met gekke details zoals van papier geknutselde uilen op de toiletdeuren waar je op mocht krabbelen, een krantje met o.a. de debielste quotes van de dag ervoor, en in de gang buiten de grote zaal overal hoekjes en kamers met mensen die zelf zaten te musiceren.
Zelfs Sinterklaas en een paar Zwarte Pieten maakten nog even hun opwachting en we werden uitgenodigd om onze schoen te zetten! Compleet hilarisch – vooral als je de gezichten van de grote hoeveelheid buitenlandse aanwezigen zag. Probeer een slecht Engels sprekende Italiaan maar eens uit te leggen waarom hij zijn schoen bij het haardvuur moet zetten met een wortel erin :-D (“Yes, the carrot is for the horse of Sinterklaas, who can ride on the roof. Black Pete will come through the chimney to fill your shoe with peppernuts, but only if you have been good, otherwise he will take you in a bag to Spain!”).

Aan het begin van de avond moest ik wel wat sociale energie bij elkaar sprokkelen, omdat ik al moe was van de workshops en ik bijna niemand kende. Maar al snel was de zaal vol en trof ik alsnog een hoop bekende gezichten waar ik fijne dansjes mee kon doen. En ook een hoop nieuwe gezichten, met ook hele fijne dansen!
Ik was positief verrast door de hoeveelheid goede leiders. Al moet ik zeggen dat de innige je-komt-nooit-meer-weg-omhelzing-met-laag-geplaatste-hand-danshouding, die blijkbaar onderdeel is van de Italiaanse cultuur, even wennen was…

Er wordt wel eens gezegd dat Balfolk altijd maar dezelfde dansjes zijn. Maar ik heb heel veel verschillende soorten mazurka’s gedanst, want iedereen geeft er toch net weer zijn eigen interpretatie aan. En dan blijft het leuk! Ik word graag verrast door mensen zoals Marco, die me continu uitdagen om te reageren op hun variaties, zonder dat ik weet wat er gaat komen (wat dat betreft lijkt het wel een beetje op LARP :-) ).
Bovendien is het fijn te merken dat mijn dansstijl gewaardeerd wordt door de tegenpartij en ze ook graag met mij willen dansen. Da’s toch een compliment!

Rond een uur of drie ‘s nachts breide de laatste band er een einde aan en na nog een half uur gedanst te hebben op de geïmproviseerde ‘mazurka-battle’, vond ik het wel welletjes. Ben benieuwd hoeveel calorieën ik verbrand heb met 10 uur dansen!

De echte balfolk-die-hards hadden ook nog kaartjes voor het bal op vrijdagavond en zondagavond, maar aangezien ik voor het eerst buiten Nijmegen danste, vond ik één dagje in eerste instantie wel prima.
Blijkbaar gaan ze het festival vaker houden. Misschien dat ik dan ook wel het hele weekend ga dansen. Hoewel ik stiekem wel een beetje brak ben op het moment…